Ilaiyabharathy Sivasothy
எங்கள் வானொலியில் ஒலித்த சேரனின் குரல்
“இன்று நம்முடன் கவிஞர் சேரன்.”
எத்தனை முறை இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி அவரை வரவேற்றிருப்போம்! அப்படிச் சொல்லி அவரோடு உரையாடிய இதே வானொலியில், இன்று அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்துகிறோம். நவம்பர் 18 இரவு, டொரொன்டோவில், தமது 66ஆவது வயதில் சேரன் காலமானார். அவரைப் பேட்டி கண்ட எங்களுக்கும், அவர் பேசக் கேட்ட உங்களுக்கும், இந்தச் செய்தியில் ஒரு தனிப்பட்ட துயரம் இருக்கிறது.
இந்த வானலையில் ஆயிரம் குரல் கேட்டேன். சேரனைப் போல் யாருமில்லை.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன் ஓர் உரையாடலில், யாழ்ப்பாணத்தை நினைவுகூருமாறு சேரனைக் கேட்டோம். அவர் முதலில் நினைவுகூர்ந்தது அந்த மண்ணின் சிவப்பு நிறத்தை. பிறகு, மழை பெய்யும் சில மாதங்களின் பசுமையை. தன் வீட்டு வளவிலும் அதற்கு அப்பாலும் நின்ற பெரிய மரங்களை. யாழ்ப்பாணத்து அளவெட்டியில் பிறந்தவர் சேரன். ஈழத்துத் தமிழ்க் கவிதைக்கு வளம் சேர்த்த ‘மகாகவி’ உருத்திரமூர்த்தியின் மகன். ‘தாயகம்’ என்று சேரன் சொல்லும்போது, அந்தச் சொல்லுக்குள் என்னவெல்லாம் இருந்தன என்பதை அவரோடு பழகியவர்கள் அறிவார்கள். அன்று வானொலியில் அவர் சொன்னதைக் கேட்டவர்களுக்கு, அந்தச் செம்மண்ணும் அந்த மரங்களும் இன்றைக்கும் நினைவிருக்கலாம்.
அந்த மண்ணில் அவர் கண்ணால் கண்ட ஒரு தீ, தமிழ்க் கவிதையில் இன்றும் எரிகிறது. யாழ்ப்பாண நகரமும் அதன் பொது நூலகமும் எரிவதைக் கண்ட பின்னர் எழுதிய கவிதைதான் ‘இரண்டாவது சூரிய உதயம்’ என்று எங்களிடம் ஒரு பேட்டியில் கூறியிருக்கிறார். இரவில் ஒரு நகரம் எரிகிறது. அந்த வெளிச்சத்துக்கு ஓர் இளம் கவிஞன் வைத்த பெயர் அது. நாற்பது ஆண்டுகள் கடந்தும் அந்தத் தலைப்பைச் சொல்லும்போது, அன்று யாழ்ப்பாணத்தின் வானம் எப்படி இருந்திருக்கும் என்று ஒரு கணம் நிமிர்ந்து பார்க்கிறோம்.
சேரனின் கல்விப் பயணம் அவரை நெதர்லாந்துக்கும் கனடாவுக்கும் அழைத்துச் சென்றது. 1989இல், நெதர்லாந்தின் ஹேக் நகரிலுள்ள சர்வதேச சமூக ஆய்வு நிறுவனத்தில் சிறப்புத் தேர்ச்சியுடன் முதுமாணிப் பட்டம் பெற்றார். 2001இல் கனடாவின் யோர்க் பல்கலைக்கழகத்தில் சமூகவியலில் கலாநிதிப் பட்டம் பெற்றார். வின்சர் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார். அமெரிக்காவின் கோர்னெல் பல்கலைக்கழகத்திலும் வருகைதரு இணைப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார்.
போரால் ஒரு குடும்பம் நாட்டை விட்டுப் புறப்படுகிறது. அதன் பிள்ளைகள் இன்னொரு நாட்டில் வளர்கிறார்கள். தாய் நினைவுகூரும் ஊர், அந்த ஊரையே பார்த்திராத பிள்ளைக்கு எப்படி அறிமுகமாகிறது? ஒரு தலைமுறையின் தாயக நினைவு அடுத்த தலைமுறைக்கு எப்படிக் கைமாறுகிறது? கவிஞராகச் சேரனைத் தொட்ட இந்தக் கேள்விகளை, ஓர் ஆய்வாளராகவும் அவர் தொடர்ந்து ஆராய்ந்தார்.
சொல்வது வேறு. சொன்ன சொல்லின்படி வாழ்வது வேறு. சேரன் சொன்ன சொல்லுக்கு அவர் வாழ்விலிருந்தே ஓர் எடுத்துக்காட்டு உண்டு.
2019இல் பார்சிலோனாவில், கத்தலோனிய மக்களின் அரசியல் எதிர்காலம் குறித்துச் சேரனிடம் கேட்டார்கள். தாங்கள் யார் என்பதையும், தங்கள் எதிர்காலம் எப்படி அமைய வேண்டும் என்பதையும் தீர்மானிக்கும் உரிமை அந்த மக்களுக்கே உண்டு என்பதுதான் அவர் அளித்த பதிலின் பொருள். ஈழத்தமிழருக்காக அவர் கோரிய சுயநிர்ணய உரிமையை, இன்னொரு மண்ணில், இன்னொரு மொழி பேசும் மக்களுக்காகவும் அதே உறுதியோடு கோரினார்.
அந்த உறுதியைத் தன் மக்களிடையேயும் கடைப்பிடித்தார். இலங்கை அரசின் வன்முறையைப் பதிவு செய்த சேரன், தமிழ் ஆயுத இயக்கங்கள் மாற்றுக் குரல்களை ஒடுக்கியபோதும் அதைப் பற்றிப் பேசினார். தன் மக்கள் சுதந்திரமாக வாழ வேண்டும் என்று விரும்பியவர், அதே மக்களில் ஒருவர் எழுந்து “எனக்கு இதில் உடன்பாடில்லை” என்று சொல்வதற்கும் சுதந்திரம் வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். விடுதலை பற்றிச் சேரன் சொன்னவற்றை நினைவுகூரும் இன்று, கேள்வி கேட்டவர்களின் பக்கம் அவர் நின்றதையும் நினைவுகூர்கிறோம்.
இந்தியா, சிங்கப்பூர், இந்தோனேசியா, சுவீடன், மெக்சிகோ எனப் பல நாடுகளின் இலக்கிய மேடைகளில் சேரன் தன் கவிதைகளை வாசித்தார். பாலஸ்தீனத்தின் ரமல்லா நகரிலும் அவர் குரல் ஒலித்தது. அவரது படைப்புகள் இருபது மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. 1999இல் கனடாவின் பான்ஃப் கலை மையம், படைப்பாற்றல்மிக்க புனைவுசாரா எழுத்துக்கான விருதை அவருக்கு வழங்கியது. 2017இல் துபாயில், ஓ.என்.வி. குறுப் அறக்கட்டளையின் சர்வதேசக் கவிதை விருதைப் பெற்றார்.
அவரது கவிதைகள் பயணம் செய்த வழிகளில் ஒன்று அழகானது. அளவெட்டியில் பிறந்த சேரன் தமிழில் எழுதிய வரிகளை, சிங்கப்பூரின் ‘சௌக்’ நடனக் குழுவினர் தங்கள் உடல்மொழியில் சொன்னார்கள். அந்தக் கவிதைகளை நடனமாக வாஷிங்டனின் கென்னடி கலை மையம் வரை எடுத்துச் சென்றார்கள்.
இத்தனை மேடைகளில் ஒலித்த அந்தக் குரல், எங்கள் அழைப்பை ஏற்றுப் பலமுறை இந்த வானொலிக்கும் வந்தது. இன்று நன்றியோடு நினைப்பது, எங்கள் நேயர்களுக்காகச் சேரன் தந்த அந்த நேரத்தைத்தான். புத்தகத்தைத் திறந்தால் அவர் வரிகளை மீண்டும் வாசிக்கலாம். ஒரு பேட்டியின் முடிவில், “சேரன், இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில் தொடர்ந்து பேசுவோம்” என்று அவரிடம் சொல்லும் வாய்ப்பைத்தான் இன்று இழந்திருக்கிறோம்.
அவரது குடும்பத்தினருக்கும், நண்பர்களுக்கும், மாணவர்களுக்கும், உலகெங்கும் அவரது கவிதைகளில் தங்கள் வாழ்வின் ஒரு பகுதியைக் கண்டுகொண்டவர்களுக்கும், எங்கள் வானொலியின் சார்பிலும் நேயர்களின் சார்பிலும் ஆழ்ந்த இரங்கலைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறோம்.
ஒரு மனிதன் எப்போது இறக்கிறான்? அவன் சொன்ன சொல்லையும், அவன் ஆற்றிய செயலையும், அவன் தந்த நினைவுகளையும் இந்தச் சமூகம் மறந்துபோகும் நாளில்தான் அவன் இறக்கிறான்.
அந்த வகையில், சேரன் இறக்கவில்லை.
போய் வாருங்கள், சேரன். இனி உங்கள் கவிதையை வாசிக்கும்போதெல்லாம், எங்கள் வானொலியில் பலமுறை கேட்ட அதே குரலில், அந்த வரிகளை நீங்கள் சொல்லக் கேட்போம்

Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.