அல்லாவைத் தவிர வேறு கடவுள் இல்லை

அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு கடவுள் இல்லை — இது ஏனைய மதங்களைச் சவாலுக்கு அழைப்பதல்லவா?

“அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு கடவுள் இல்லை” என்பது இஸ்லாமின் அடிப்படை இறையியல் கொள்கை. அதாவது, அல்லாஹ்வே ஒரே உண்மையான கடவுள்; ஏனைய தெய்வங்கள் கடவுள்கள் அல்ல என்பதே அதன் பொருள்.

இது ஒரு மதத்தின் நம்பிக்கையாக இருப்பது தனிப்பட்ட விடயம். ஒவ்வொரு மதத்திற்கும் தன்னுடைய கடவுள், நம்பிக்கை, கோட்பாடு பற்றிய கருத்தை முன்வைக்கும் உரிமை இருக்கிறது. ஆனால் அந்த நம்பிக்கை அரசுச் சட்டமாக மாறி, அதை விமர்சிப்பவர்களுக்கு கடுமையான தண்டனை வழங்கப்படும் போது பிரச்சினை தோன்றுகிறது.

ஒருவர் இயேசுவை விமர்சிக்கலாம். இந்துக் கடவுள்களை நிந்திக்கலாம். மதங்களின் கோட்பாடுகளையே கேள்விக்குட்படுத்தலாம். பல மதச்சார்பற்ற சமூகங்களில் இத்தகைய கருத்துக்கள் கருத்துரிமையின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்படுகின்றன.

ஆனால் இஸ்லாமை அல்லது நபி முகம்மதுவை அவமதித்ததாகக் கருதப்படும் ஒரு கருத்துக்கு சிறைத்தண்டனை, அபராதம், ஏன் மரண தண்டனைக்கூட வழங்கப்படும் நிலை இருக்கிறது என்றால், கேள்வி எழுவது இயல்புதான்:

மத நம்பிக்கையைப் பாதுகாக்க மனிதனின் கருத்துரிமையை ஒடுக்க வேண்டுமா?

அல்லாஹ் எல்லாம் வல்லவன் என்று நம்பப்படுகிறான். அப்படியிருக்க, ஒரு சாதாரண மனிதன் வெளியிடும் சில வார்த்தைகள் அல்லாஹ்வின் மகத்துவத்தையே பாதிக்கும் அளவுக்கு அவனை “பாதிக்கின்றன” என்றும், அதற்காக அந்த மனிதனின் உயிரைப் பறிக்க வேண்டும் என்றும் கூறுவது எந்த அளவுக்கு நியாயமானது?

எல்லாம் வல்ல கடவுளை மனிதனின் வார்த்தைகளிலிருந்து காப்பாற்ற மனித உயிர் தேவைப்படுகிறதா?

அனோஜன் விவகாரம் ஒரு தனிநபரின் சட்ட மீறல் பற்றிய கேள்வியைத் தாண்டி, மத நம்பிக்கைக்கும் கருத்துரிமைக்கும் இடையிலான எல்லை எங்கே இருக்க வேண்டும்? என்ற பெரிய கேள்வியையும் நம் முன் நிறுத்துகிறது.

சட்டத்தை மீறியிருந்தால் சட்ட நடவடிக்கை இருக்கலாம். ஆனால் ஒரு கருத்துக்கான தண்டனை மரணமா? என்பதுதான் நாம் கேட்க வேண்டிய முக்கியமான கேள்வி.

மதநம்பிக்கையின்மைக்கு மரண தண்டனை — வரலாறு சொல்லும் பாடம்

“கடவுளை நம்பவில்லை” என்று கூறுவது இன்று பல நாடுகளில் தனிமனிதனின் உரிமையாகக் கருதப்படுகிறது. ஆனால் வரலாற்றில் அது எப்போதும் அவ்வாறு இருக்கவில்லை.

மதமும் அரசும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்த காலங்களில், மத நம்பிக்கையை மறுப்பது அல்லது அதிகாரப்பூர்வ மதக் கோட்பாட்டை எதிர்ப்பது கடுமையான குற்றமாகக் கருதப்பட்டது.

சாக்ரடீஸ் கி.மு. 399-ல் ஏதென்ஸில் தெய்வங்களை மதிக்கவில்லை என்றும் இளைஞர்களைச் சீர்கெடுத்தார் என்றும் குற்றம் சாட்டப்பட்டு மரண தண்டனை பெற்றார். அவர் நவீன பொருளில் நாத்திகர் என்று கூற முடியாது என்றாலும், மத அதிகாரத்துடன் சிந்தனை மோதிக் கொண்டதற்கான புகழ்பெற்ற உதாரணம் இது.

எத்தியென் டோலே 1546-ல் பிரான்சில் மதவிரோதக் கருத்துகளுடன் தொடர்புடைய குற்றச்சாட்டுகளுக்காக எரித்துக் கொல்லப்பட்டார்.

மைக்கேல் செர்வேட்டஸ் 1553-ல் கிறிஸ்தவ திரித்துவக் கோட்பாட்டை மறுத்ததற்காக ஜெனீவாவில் உயிருடன் எரிக்கப்பட்டார். அவர் நாத்திகர் அல்ல; ஆனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மதக் கோட்பாட்டை மறுத்தார்.

ஜியோர்டானோ புரூனோ 1600-ல் ரோமில் எரித்துக் கொல்லப்பட்டார். அவரது பிரபஞ்சம் மற்றும் மதம் தொடர்பான கருத்துகள் திருச்சபையின் அதிகாரப்பூர்வ போதனைகளுடன் முரண்பட்டன. அவரை வெறுமனே “நாத்திகர்” என்று அழைப்பது வரலாற்றுத் துல்லியமானது அல்ல.

லூசிலியோ வானினி 1619-ல் பிரான்சில் நாத்திகம் மற்றும் மதவிரோதக் கருத்துகளுடன் தொடர்புடைய குற்றச்சாட்டுகளுக்குப் பின்னர் கொல்லப்பட்டார். இவரது வழக்கு நாத்திகத்திற்கான தண்டனை குறித்து பேசும்போது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும்.

ஜான்-பிரான்சுவா டெ லா பாரே 1766-ல் பிரான்சில் மதநிந்தனை குற்றச்சாட்டில் தூக்கிலிடப்பட்டு பின்னர் அவரது உடல் எரிக்கப்பட்டது.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது:

நாத்திகம் ≠ மதநிந்தனை ≠ மதத்துறவு ≠ மதக்கோட்பாட்டை எதிர்த்தல்.

வரலாற்றில் கொல்லப்பட்டவர்கள் அனைவரும் நாத்திகர்கள் அல்ல. சிலர் மதத்தை மறுத்தவர்கள்; சிலர் மதத்தை விமர்சித்தவர்கள்; சிலர் மதத்தின் ஒரு குறிப்பிட்ட கோட்பாட்டை மட்டுமே மறுத்தவர்கள்.

ஆனால் இந்த வரலாறு ஒரு முக்கியமான உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது:

ஒரு மனிதன் எதனை நம்ப வேண்டும் என்பதை அதிகாரம் கட்டளையிடத் தொடங்கும்போது, சிந்தனைச் சுதந்திரம் ஆபத்தில் சிக்குகிறது.

கடவுளை நம்புவதும் நம்பாமல் விடுவதும் ஒரு மனிதனின் உரிமை.

கடவுளை நம்பாமல் இருப்பதும் அதே அளவு மனிதனின் உரிமையாக இருக்க வேண்டும்.

நம்பிக்கை தனிமனிதனுடையதாக இருக்கலாம்;

சிந்திக்கும் உரிமை மனிதனுடையது.

Veluppillai Thangavelu

3 hours ago ·

Shared with Public