தொல்காப்பியத்தைப் போற்றுகிறோம் — பின்பற்றுகிறோமா?

தொல்காப்பியத்தில் அந்தணர், அரசர், வணிகர், வேளாளர் பற்றிய குறிப்புகள் வருகின்றன. இவை பிற்காலத்தில் புகுத்தப்பட்ட இடைச்செருகல்கள் என ஒரு சாரார் வாதிடுகின்றனர். இல்லை, அவை தொல்காப்பியத்தின் மூலப் பகுதிகளே என இன்னொரு சாரார் மறுக்கின்றனர்.

இந்த ஆய்வு ஒருபுறம் இருக்கட்டும்.

தொல்காப்பியத்தில் நால்வகைப் பிரிவுகள் இருக்கின்றன என்று அடித்துப் பேசுபவர்களிடம் நான் கேட்க விரும்பும் இன்னொரு கேள்வி இருக்கிறது:

திருமணம் என்று வரும்போது, அதே தொல்காப்பியர் சொன்னதை ஏன் மறந்துவிடுகிறீர்கள்?

ஆண்–பெண் இணைவில் தொல்காப்பியர் பத்து வகையான ஒப்புகளைக் குறிப்பிடுகிறார்:

“பிறப்பே குடிமை ஆண்மை ஆண்டொடு
உருவு நிறுத்த காம வாயில்
நிறையே அருளே உணர்வொடு திருவென
முறையுறக் கிளந்த ஒப்பினது வகையே.”

அதாவது:

பிறப்பு, குடிமை, ஆண்மை, ஆண்டு, உருவு, காமம், நிறை, அருள், உணர்வு, திரு.

இங்கே உடனே ஓர் எதிர்வாதம் எழலாம்.

“தொல்காப்பியரே ‘பிறப்பு’ என்று சொல்லியிருக்கிறாரே; அது சாதியைத்தானே குறிக்கிறது?”

அப்படியொரு முடிவுக்கு அவசரமாக வந்துவிட முடியாது.

தொல்காப்பியத்தில் வரும் “பிறப்பு” என்ற சொல்லை இன்றைய பிறப்புவழிச் சாதி அமைப்புடன் அப்படியே சமப்படுத்துவது சரியல்ல. அந்தச் சொல்லுக்கு அக்காலச் சமூகச் சூழல், குடும்பப் பின்னணி, மரபு முதலியவற்றோடு தொடர்புடைய பொருள் விளக்கங்கள் உள்ளன. உரையாசிரியர்களின் விளக்கங்களிலும் வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன.

ஆனால் வாதத்திற்காகவே “பிறப்பு” என்பதைச் சாதியோடு தொடர்புபடுத்திக் கொண்டாலும் இன்னொரு கேள்வி எழுகிறது.

தொல்காப்பியர் “பிறப்பு” ஒன்றை மட்டுமா சொன்னார்?

இல்லையே!

அதனோடு மேலும் ஒன்பது ஒப்புகளையும் சேர்த்தல்லவா சொல்கிறார்?

அப்படியானால் அந்தப் பத்தில் ஒன்றை மட்டும் பிடித்துக்கொண்டு, மீதமுள்ள ஒன்பதையும் ஏன் காற்றில் பறக்கவிடுகிறோம்?

இன்றைய தமிழ்ச் சமூகத்தில் திருமணம் பேசத் தொடங்கியதும் முதலில் கேட்கப்படுவது என்ன?

என்ன சாதி?
என்ன சமயம்?

ஆணும் பெண்ணும் ஒருவரை ஒருவர் விரும்புகிறார்களா?

மனங்கள் ஒத்துப்போகின்றனவா?

வயது பொருந்துகிறதா?

அறிவும் பண்பும் ஒத்துப்போகின்றனவா?

வாழ்க்கையை இணைந்து நடத்தக்கூடிய புரிதல் இருக்கிறதா?

இவையெல்லாம் பின்னால்!

சாதி முன்னால்!

தமிழ் எங்கள் உயிர் என்போம்.

தொல்காப்பியம் எங்கள் தொன்மை என்போம்.

தொல்காப்பியர் எங்கள் பெருமை என்போம்.

ஆனால் திருமணம் என்று வந்துவிட்டால், தொல்காப்பியரை வாசலுக்கு வெளியே நிறுத்திவிட்டு சாதியைக் கொண்டுவந்து மணமேடையில் அமர்த்திவிடுகிறோம்!

இதில்தான் மிகப்பெரிய முரண்பாடு இருக்கிறது.

தொல்காப்பியத்தில் காணப்படும் நால்வகைப் பிரிவுகளை எடுத்துக்காட்டி, “பாருங்கள், அன்றே இவை இருந்தன” என்று வாதிடுகிறவர்கள், அதே தொல்காப்பியர் கூறிய பத்து ஒப்புகளையும் ஏன் அதே ஆர்வத்துடன் எடுத்துச் சொல்வதில்லை?

நூல் ஒன்றுதானே?

தொல்காப்பியரும் ஒருவர்தானே?

நமக்குச் சாதகமான பகுதியை மட்டும் “தொல்காப்பியம்” என்று தூக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு, நமது சாதிப்பற்றுக்குச் சங்கடமான பகுதியை மறந்துவிடுவது என்ன ஆய்வு நேர்மை?

புலம்பெயர்ந்தும் விடாத சாதி

குறிப்பாகப் புலம்பெயர்ந்த தமிழ்ச் சமூகத்திலும் இந்தச் சாதிப்பிடிப்பு இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது.

தமிழர்கள் தாயகத்தை விட்டுப் புலம்பெயர்ந்தபோது தமிழையும் சைவத்தையும் மட்டும் கொண்டுவரவில்லை; சாதியையும் மறக்காமல் பொதியில் கட்டிக்கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

இதன் விளைவு இன்று கண்முன்னே தெரிகிறது.

படித்த இளைஞனும் படித்த இளைஞியும் மனமொத்திருந்தாலும், “சாதி பொருந்தவில்லை” என்ற ஒரே காரணத்தால் திருமணங்கள் தடுக்கப்படுகின்றன. நல்ல இணைகள் தவறிப்போகின்றன. வயது கடந்து செல்கிறது. சிலர் திருமணமே செய்யாமல் காலம் கடத்துகிறார்கள்.

இங்கே நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டிய கேள்வி ஒன்று இருக்கிறது:

சாதியைக் காப்பாற்ற மனித வாழ்க்கையைப் பலியிடுவதா தமிழர் பண்பாடு?

தொல்காப்பியத்தை அலமாரியில் வைத்துப் போற்றுவதால் மட்டும் தமிழுக்கு மீட்சி வராது.

அதைப் படிக்க வேண்டும்.
விவாதிக்க வேண்டும்.
காலத்திற்கேற்ப பொருள் காண வேண்டும்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக —

தமிழைப் போற்றுவதாகச் சொல்லிக்கொண்டு சாதியைப் போற்றுவதை நிறுத்த வேண்டும்.

தொல்காப்பியம் நமது பெருமை என்றால், அது மேடைப் பேச்சில் மட்டும் தெரியக்கூடாது.

நமது வாழ்விலும் தெரிய வேண்டும்!