கேரளாவே தமிழர்களின் வேர்

கேரளாவே தமிழர்களின் வேர்

Kalaichelvi Paskaran

05-10-2026

கேரளாதான் எமது மக்களின் வேர் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்; வாசித்திருக்கிறேன்.

ஆனால் கேரளாவை நேரில், ஓரளவாவது சுற்றிப் பார்த்து உணரக்கூடிய வாய்ப்பு இப்போது தான் கிடைத்திருக்கிறது.

அதைப் பார்த்தபோது எனக்குள் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு ஏற்பட்டது.

மொழியைத் தவிர, பல விடயங்களில் கேரளாவுக்கும் யாழ்ப்பாணத் தமிழர் வாழ்க்கை முறைக்கும் ஒரு நெருக்கம் இருப்பதாகவே எனக்கும் தோன்றுகிறது.

உணவு, வீடுகளின் அமைப்பு, எளிமையான தோற்றம், ஆடம்பரமற்ற வாழ்க்கை முறை, பந்தா இல்லாத நடை, மற்றவர்களுக்கு வழியாததன்மை, வெளிப்படையான காட்சிப்படுத்தல்களில் அதிக ஆர்வம் இல்லாத தன்மை என்று பலவற்றைச் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

பெண்களின் இயல்பான தோற்றமும் என்னைக் கவர்ந்தது. அதிகமான நகைகள் இல்லாமல், அலங்காரத்தைக் காட்டிலும் இயல்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் தோற்றம், எமது பழைய யாழ்ப்பாண வாழ்க்கையையும் நினைவூட்டியது.

அதேபோல் வாசிப்பு, கல்வி மீதான ஆர்வம், சிந்தனைத் தெளிவு என இரு சமூகங்களும் அறிவுசார்ந்த தளத்தில் ஒரே நேர்க்கோட்டில் பயணிப்பதைக் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது.

கேராளா மக்கள் எம்மவர்கள் போல் அப்பிராணியாகவும் தென்படுகிறார்கள்.

பண்டைய காலத்தில் கேரளா மற்றும் தமிழ்நாடு ஆகிய இரு பகுதிகளும் உள்ளடக்கியதாகவே ‘தமிழகம்’ விளங்கியது.

அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் ‘பழைய தமிழ்’

அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் ‘பழைய தமிழ்’

மொழியையே பேசினர்.

கி.பி. 9-ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னரே, கேரளப் பகுதியில் பேசப்பட்ட தமிழ் தமிழ்நாட்டிலிருந்து புவியியல் ரீதியாகப் பிரிந்து, தனியாக மாறத் தொடங்கியது.

மிக முக்கியமாக, கேரளாவில் நம்பூதிரி பிராமணர்களின் ஆதிக்கம் அதிகரித்தபோது, அங்குள்ள உள்ளூர் தமிழோடு சமஸ்கிருத மொழி பெருமளவில் கலந்தது.

இந்த சமஸ்கிருதக் கலப்பாலும், புதிய இலக்கண மாற்றங்களாலும் கி.பி. 13-14 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் மலையாளம் ஒரு தனி மொழியாக உருவெடுத்தது.

ஆனால், யாழ்ப்பாணத்திற்கு இடம்பெயர்ந்த மக்கள் தமிழ் மொழி வளையத்திற்குள்ளேயே தங்கிவிட்டதால், அவர்களின் மொழி மலையாளமாக மாறாமல் மூலத் தமிழாகவே தொடர்ந்தது.

மொழியியல் அறிஞர்களின் கூற்றுப்படி, யாழ்ப்பாணத் தமிழ் என்பது மலையாளத்திலிருந்து வேறுபட்டது அல்ல; மாறாக, மலையாளமும் யாழ்ப்பாணத் தமிழும் ஒரே மூலத்தைக் கொண்டவை.

யாழ்ப்பாணத் தமிழ், தமிழ்நாட்டின் தற்காலத் தமிழை விட சங்க காலத்துத் தமிழின் பல பழமையான சொற்களையும் இலக்கண அமைப்புகளையும் அப்படியே பாதுகாத்து வைத்துள்ளது.

யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களின் மூதாதையர்களில் ஒரு பகுதியினர் கேரளப் பகுதியிலிருந்து வந்திருந்தாலும், அவர்கள் மலையாள மொழி உருவாவதற்கு முன்பே (அல்லது அது உருவான தொடக்க காலத்திலேயே) இலங்கைக்கு வந்துவிட்டனர்.

பின்னர் தமிழ்நாட்டுடன் ஏற்பட்ட ஆழமான கல்வி மற்றும் மதத் தொடர்புகள் காரணமாக, அவர்கள் தங்களின் தமிழ் மொழி அடையாளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டனர்.

இந்தத் தொப்புள்கொடி உறவின் அசைக்க முடியாத சாட்சியாக இரு பகுதிகளின் வீட்டுக் கூரைகளும் விளங்குகின்றன.

அதிக மழைப்பொழிவைத் தாங்குவதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட இருபக்கச் சரிவுள்ள கூரை அமைப்பு, மழை நீர் தேங்காமல் உடனடியாகக் கீழே வடிந்து ஓட வழிசெய்கிறது.

பழங்காலத்தில் கேரளாவில் தென்னை ஓலைகளும் யாழ்ப்பாணத்தில் பனை ஓலைகளும் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், கிடுகு வேயும் நுட்பமும் அதன் எளிமையும் ஒன்றே போலிருந்தன.

நில அமைப்பில் தொடங்கி தென்னஞ்சோலைகள், வீட்டுக்கு ஒரு கிணறு எனத் தொடரும் இந்த இயற்கை சார்ந்த வாழ்வியல், சமையலறையிலும் எதிரொலிக்கிறது.

உணவின் ஆன்மாவாகத் தேங்காய் இருப்பதும், பிட்டு, இடியாப்பம், சொதி, கஞ்சி போன்ற உணவுகள் இரு தரப்பினருக்கும் மிக நெருக்கமாக இருப்பதும் வெறும் தற்செயல் நிகழ்வல்ல.

ஆடம்பரமான பகட்டுகளைக் காட்டிலும் அக அழகிற்கும் எளிமைக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் இந்த இரு பண்பாடுகளும், காலத்தால் பிரிக்க முடியாத ஒரு மௌனப் பிணைப்பால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன என்பதை இந்தப் பயணம் ஆழமாக உணர்த்துகிறது.