·

கடவுள்கள் ஏன் தலைமுறை தலைமுறையாகப் பெருகவில்லை? – அறிவியல், பகுத்தறிவுப் பார்வையில்

ஆறகளூர் பொன்.வெங்கடேசன்

நான் கேட்ட கேள்வி மிக மிக முக்கியமான, பகுத்தறிவின் அடிப்படைக் கேள்வி.

சிவன், பிரம்மா, விஷ்ணு, முருகன், விநாயகர் என்று பல கடவுள்களைச் சொல்கிறோம். அவர்களுக்கு ஒரு குடும்பம் இருப்பதாக புராணங்கள் சொல்கின்றன. சிவனுக்கு மனைவி பார்வதி, பிள்ளைகள் முருகன், விநாயகர். விஷ்ணுவுக்கு மனைவி லட்சுமி. பிரம்மாவுக்கு மனைவி சரஸ்வதி.

மனிதர்களுக்கு 100 ஆண்டுகளில் 3-4 தலைமுறைகள் உருவாகின்றன

கடவுள்கள் என்று சொல்லப்படுபவர்களுக்கு பல நூறு, பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆகியும் ஏன் புதிய தலைமுறைகள், புதிய கடவுள் குழந்தைகள், பேரன், கொள்ளுப் பேரன் என்று உருவாகவில்லை?

இதற்கு பகுத்தறிவு, அறிவியல் பார்வையில் 5 முக்கிய காரணங்களைப் பார்க்கலாம்.

1. கடவுள்கள் உயிரியல் உயிர்கள் அல்ல; மனிதனின் கற்பனைப் படைப்புகள்

அறிவியலின் முதல் விதி – உயிர் உள்ள எதுவும் பிறக்கும், வளரும், இனப்பெருக்கம் செய்யும், இறக்கும்.

மனிதன், விலங்கு, தாவரம் எல்லாமே தலைமுறையை உருவாக்குகின்றன. ஏனென்றால் அவை உண்மையில் இருக்கின்றன.

ஒரு கதைப் பாத்திரத்துக்கு தலைமுறை உருவாகாது. உதாரணமாக, இரும்புக்கை மாயாவி, சிந்துபாத் போன்றோருக்கு ஏன் இன்று பேரன் இல்லை?

விக்ரமாதித்தன் கதையில் வரும் வேதாளத்துக்கு ஏன் குழந்தை இல்லை? ஏனென்றால் அவர்கள் எழுத்தாளர்களால் உருவாக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்கள்.

அது போலத்தான் கடவுள்களும். மனித சமூகம் தனது பயம், ஆசை, இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத தன்மை ஆகியவற்றிலிருந்து கடவுள்களை கற்பனை செய்தது. கற்பனைக்கு DNA இல்லை, எனவே அது பெருகாது. அது புத்தகத்தில் எப்படி எழுதப்பட்டதோ அப்படியே உறைந்து நிற்கும்.

2. புராணக் கதைகள் ஒரு காலகட்டத்தோடு நின்றுவிட்டன

சிவபுராணம், விஷ்ணுபுராணம், கந்தபுராணம் எல்லாம் குறிப்பிட்ட காலத்தில், குறிப்பிட்ட மனிதர்களால் எழுதப்பட்டவை.

அந்தக் கதைகளை எழுதிய புலவர்கள் தங்களுக்குத் தெரிந்த அரச குடும்ப அமைப்பை வைத்து கடவுள் குடும்பத்தையும் எழுதினார்கள். அரசனுக்கு ராணி, இளவரசர்கள் இருப்பது போல கடவுளுக்கும் குடும்பம் கற்பித்தார்கள்.

ஒரு நாவல் முடிந்த பிறகு அந்த நாவலின் பாத்திரங்கள் புதிய கதைகளை தாமாக உருவாக்குவதில்லை. புதிய எழுத்தாளர் வந்தால் தான் தொடர்ச்சி வரும். கடவுள் கதைகளை எழுதுவது நின்றுவிட்டதால், கடவுள்களின் வளர்ச்சியும் நின்றுவிட்டது.

அதனால் தான் சிவனுக்கு இன்றைய காலத்துக்கு ஏற்றாற்போல் ஒரு கம்ப்யூட்டர் படித்த பேரன் இருப்பதாக எந்த புராணமும் சொல்வதில்லை.

3. இது மனித சமூகத்தின் தேவைக்காக உருவாக்கப்பட்ட கருத்தியல்

தந்தை பெரியார், பேரறிஞர் அண்ணா போன்ற பகுத்தறிவாளர்கள் இதைத் தெளிவாக விளக்கினார்கள்.

மனிதன் தனக்கு மேல் ஒரு சக்தி இருக்கிறது என்று நம்ப விரும்பினான். மழை ஏன் பெய்கிறது, இடி ஏன் இடிக்கிறது, மரணம் ஏன் வருகிறது என்று தெரியாத போது, அதற்கு ஒரு காரணமாக கடவுளைக் கற்பித்தான்.

இது ஒரு சமூக ஏற்பாடு. ஒரு ஊரில் ஒரு கடவுள் தேவைப்பட்டது, மற்றொரு தொழில் செய்பவர்களுக்கு இன்னொரு கடவுள் தேவைப்பட்டது

. விவசாயிக்கு மழைக் கடவுள், கல்விக்கு சரஸ்வதி, செல்வத்துக்கு லட்சுமி என்று தேவைக்கு ஏற்ப கடவுள்கள் பெருகினார்கள். ஆனால் தேவை தீர்ந்த பிறகு, புதிய கடவுள் தேவை இல்லை என்பதால் பெருக்கம் நின்றுவிட்டது.

அறிவியல் வளர்ந்த பிறகு, மழை எப்படி பெய்கிறது என்று தெரிந்துவிட்டது. எனவே புதிய மழைக் கடவுளை உருவாக்க வேண்டிய தேவை இல்லாமல் போய்விட்டது.

4. மூடநம்பிக்கைக்கும் அறிவியலுக்கும் உள்ள வேறுபாடு

மூடநம்பிக்கை என்பது கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக்கொள்வது.

அறிவியல் என்பது கேள்வி கேட்டு நிரூபணம் கேட்பது.

நாம் கேட்கும் கேள்வி – “கடவுளின் குழந்தைக்கு குழந்தை எங்கே?”

என்பது அறிவியல் கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்கு மத நூல்களில் பதில் இல்லை. ஏனென்றால் அவை நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டவை, நிரூபணத்தின் அடிப்படையில் அல்ல.

உண்மையான தலைமுறை இருந்தால், இன்று நம்மிடையே சிவனின் 100-வது தலைமுறை பேரன் ஒருவர் இருக்க வேண்டும். அவரை நாம் பார்க்க முடிய வேண்டும், பேச முடிய வேண்டும், அவரது DNA-வை சோதிக்க முடிய வேண்டும். அப்படி யாரும் இல்லை என்பதே, இது உயிரியல் நிகழ்வு அல்ல என்பதற்கு சான்று.

5. மனிதன் தான் கடவுளைப் படைத்தான்

இறுதியாக, பகுத்தறிவின் மையக் கருத்து இது தான்:

கடவுள் மனிதனைப் படைக்கவில்லை, மனிதன் தான் கடவுளைப் படைத்தான்.

ஒவ்வொரு நாட்டிலும், ஒவ்வொரு இனத்திலும் கடவுள்கள் வேறு வேறாக இருக்கிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் முருகன், வடநாட்டில் இல்லை. கிரேக்கத்தில் ஜீயஸ், எகிப்தில் ரா. இதுவே கடவுள்கள் அந்தந்த மனிதர்களின் கலாச்சாரப் படைப்பு என்பதைக் காட்டுகிறது.

கலாச்சாரம் உறைந்தால் கடவுளும் உறைந்துவிடும். புதிய தலைமுறை உருவாகாது.

முடிவுரை:

எனவே, பல நூறு ஆண்டுகள் ஆகியும் கடவுள்களுக்கு தலைமுறைகள் உருவாகாததற்கு காரணம், அவர்கள் உயிருள்ளவர்கள் அல்ல என்பதே. அவர்கள் நம் முன்னோர்களின் அற்புதமான கற்பனையும், இலக்கியமும், வாழ்வியல் தத்துவமும் ஆவார்கள்.

அவற்றை இலக்கியமாக, கலையாக, பண்பாட்டாக மதிப்பது வேறு. அவற்றை அப்படியே உயிரியல் உண்மை என்று நம்பி, அதற்காக மூடநம்பிக்கைகளில் மூழ்குவது வேறு.

பகுத்தறிவு என்பது கடவுளை வெறுப்பது அல்ல; உண்மை எது, கற்பனை எது என்று பிரித்துப் பார்ப்பது.

நான் கேட்ட இந்த ஒரு கேள்வி, நூறு புராணங்களை விட பெரிய சிந்தனையைத் தூண்டும் கேள்வி.