புத்தர் காட்டிய பாதையிலிருந்து விலகும் இலங்கைப் பவுத்தம்!

புத்தர் காட்டிய பாதையிலிருந்து விலகும் இலங்கைப் பவுத்தம்!

நக்கீரன்

இந்தியாவில் தோன்றிய மிகப் பெரிய பகுத்தறிவுச் சிந்தனையாளர்களில் புத்தரும் ஒருவர். மனிதன் எதை நம்ப வேண்டும் என்பதைவிட, எதற்காக நம்ப வேண்டும் என்று சிந்திக்கத் தூண்டியவர் அவர். உலகத்தைப் படைத்த சர்வ வல்லமையுள்ள கடவுள் ஒருவர் இருக்கிறார் என்ற கருத்தை அவர் தனது போதனைகளின் அடிப்படையாகக் கொள்ளவில்லை. அப்படியொரு படைப்புக் கடவுள் இருக்கிறார் என்றால், அவரைப் படைத்தவர் யார் என்ற கேள்வியும் எழும். இந்தக் கேள்வி முடிவில்லாத விவாதத்துக்கு வழிவகுக்கும்.

நிலையான, மாறாத ஆன்மா ஒன்று மனிதனுக்குள் இருக்கிறது என்ற கருத்தையும் புத்தர் ஏற்கவில்லை. மனிதனும் உலகமும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டிருக்கின்றன என்பதே அவரது போதனையின் முக்கிய அம்சம். கர்மம், மறுபிறப்பு குறித்த அக்கால இந்திய மதங்களின் நம்பிக்கைகளையும் அவர் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; அவற்றைத் தனது தனித்துவமான தத்துவத்தின் அடிப்படையில் மறுவிளக்கம் செய்தார். மனிதனின் துன்பத்துக்குத் தீர்வு காண்பதற்குக் கடவுளின் அருளையோ சடங்குகளையோ எதிர்பார்ப்பதைவிட, தன் மனத்தையும் நடத்தையையும் புரிந்துகொண்டு மாற்றிக்கொள்வதே முக்கியம் என வலியுறுத்தினார்.

புத்தரின் போதனையின் மையத்தில் இருப்பவை நான்கு வாய்மைகள்: வாழ்க்கையில் துன்பம் உண்டு; துன்பத்துக்குக் காரணம் ஆசையும் பற்றுதலும்; அவற்றை நீக்குவதன் மூலம் துன்பத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடியும்; அதற்கான வழி எட்டாங்க மார்க்கம். மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும், எவ்வாறு வாழக்கூடாது என்பதை எடுத்துரைத்த இந்த அறவழி, தனிமனித ஒழுக்கத்தையும் சிந்தனைத் தெளிவையும் வலியுறுத்தியது.

புத்தர் மனிதன் எவ்வாறு வாழ வேண்டும், எத்தகைய செயல்களைத் தவிர்க்க வேண்டும், துன்பத்திலிருந்து எவ்வாறு விடுபடலாம் என்பதைப் போதித்தார். ஆசையைக் கட்டுப்படுத்தி, வெறுப்பையும் கோபத்தையும் கைவிட்டு, அறிவுடனும் அறத்துடனும் வாழ்வதற்கான வழியைக் காட்டினார். ஆனால் இன்று இலங்கையில் பவுத்தத்தின் பெயரால் நடைபெறும் சில நிகழ்வுகளைப் பார்க்கும்போது ஒரு கேள்வி எழுகிறது: மனிதனைப் பற்றுகளிலிருந்து விடுவிக்க வந்த பவுத்தம், தானே எத்தகைய பற்றுகளுக்குள் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறது?

இது பவுத்தத்தின் அடிப்படைப் போதனைகளைக் குறைகூறும் கேள்வியல்ல. புத்தர் போதித்த அறநெறிகளுக்கும் அவற்றைப் பின்பற்றுவதாகக் கூறும் சிலரின் நடைமுறைகளுக்கும் இடையிலான முரண்பாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டும் கேள்வியாகும்.

ஏற்கனவே கூறியவாறு புத்தர் போதித்த நான்கு வாய்மைகள் பவுத்தத்தின் அடிப்படையாக விளங்குகின்றன.

முதலாவது வாய்மை — துக்கம்: மனித வாழ்க்கையில் துன்பம் உள்ளது. பிறப்பு, முதுமை, நோய், இறப்பு, விரும்பியதைப் பெற முடியாமை போன்றவை துன்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.

இரண்டாவது வாய்மை — துக்க சமுதயம்: துன்பத்திற்கான காரணம் ஆசையும் பற்றுதலுமாகும்.

மூன்றாவது வாய்மை — துக்க நிரோதம்: ஆசையையும் பற்றுதலையும் ஒழிப்பதன் மூலம் துன்பத்திலிருந்து விடுபட முடியும்.

நான்காவது வாய்மை — துக்க நிரோத காமினி படிப்படை: துன்பத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கான வழி அட்டாங்க மார்க்கம் எனப்படும் எட்டு வழிகளாகும். அவை சரியான நோக்கு, சரியான எண்ணம், சரியான பேச்சு, சரியான செயல், சரியான வாழ்வாதாரம், சரியான முயற்சி, சரியான நினைவுணர்வு, சரியான மன ஒருமைப்பாடு என்பனவாகும்.

இந்த வழிகள் துறவறத்தில் இருப்பவர்களுக்கு மட்டுமே உரியவை அல்ல. இல்லறத்தில் வாழ்பவர்களும் அவற்றைப் பின்பற்ற முடியும். நேர்மையாக வாழ்தல், பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமை, ஆசையையும் கோபத்தையும் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகியவை எல்லா மனிதர்களுக்கும் பொருந்தும் அறநெறிகளாகும்.

புத்தரின் மறைவுக்குப் பின்னர் பவுத்தத்தில் பல்வேறு பிரிவுகள் தோன்றின. அவற்றில் தேரவாதமும் மகாயானமும் முக்கியமானவை. தேரவாதம் என்பது மூத்தோரின் போதனை அல்லது மரபு என்றும், மகாயானம் என்பது பெருவழி என்றும் பொருள்படும். காலப்போக்கில் பல்வேறு நாடுகளின் பண்பாடுகளும் உள்ளூர் நம்பிக்கைகளும் பவுத்த நடைமுறைகளில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. இலங்கையிலும் பவுத்தம் தனித்துவமான சமூக, அரசியல், பண்பாட்டு வடிவங்களைப் பெற்றது.

இலங்கையின் பல விகாரைகளில் போதி மர வழிபாடு, பிரித் ஓதுதல், ஆசீர்வாதம் வழங்குதல், நூல் கட்டுதல் போன்ற சடங்குகள் நடைபெறுகின்றன. சில இடங்களில் பேய் ஓட்டுதல், பில்லி சூனியம் போன்ற நம்பிக்கைகளும் காணப்படுகின்றன.

இச்சடங்குகள் மக்களுக்குச் சில வேளைகளில் மன ஆறுதலை அளிக்கலாம். ஆனால் அவை புத்தர் வலியுறுத்திய அறநெறிக்கும் மனக்கட்டுப்பாட்டுக்கும் மாற்றாக முடியுமா? ஒருவர் பிறருக்கு அநீதி இழைத்துவிட்டு விகாரைக்குச் சென்று பிரித் ஓதச் செய்தாலோ, ஆசீர்வாதம் பெற்றாலோ, அவர் செய்த தவறு நீங்கிவிடுமா? ஏமாற்றியவர்களுக்குப் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுப்பதும், பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்பதும் அவசியமல்லவா?

சடங்குகள் மனச்சாட்சிக்கு மாற்றாக முடியாது; தவறை உணர்ந்து திருந்துவதே உண்மையான அறவழி.

பவுத்த தேரர்களின் வாழ்க்கை முறையும் இங்கு கேள்விக்குள்ளாகிறது. துறவறம் என்பது உலகியல் பற்றுகளைக் குறைத்து, ஆன்மிகப் பயிற்சிக்கும் அறவழி வாழ்வுக்கும் முன்னுரிமை அளிப்பதாகும். ஆனால் இன்று சில தேரர்கள் வணிக நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுவதாகவும், பணம் திரட்டுவதிலும் சொத்துச் சேர்ப்பதிலும் கவனம் செலுத்துவதாகவும், ஆடம்பரமான வாகனங்களில் பயணம் செய்வதாகவும் விமர்சனங்கள் எழுகின்றன. சிலர் அரசியல் அதிகார மையங்களில் செல்வாக்குச் செலுத்தி, அரசாங்க நிர்வாகத்திலும் தலையிடுகின்றனர்.

ஒரு தேரர் வாகனத்தில் பயணம் செய்வது தவறா என்பதல்ல இங்கு கேள்வி. அவரது வாழ்க்கை எந்த நோக்கத்திற்காக அமைந்துள்ளது என்பதே முக்கியம். கல்வி, மருத்துவம், ஏழைகளின் முன்னேற்றம் போன்ற பொதுநலப் பணிகளுக்காக வளங்களைப் பயன்படுத்துவது பாராட்டத்தக்கது. ஆனால் துறவறத்தின் பெயரில் தனிப்பட்ட செல்வாக்கையும் சுகபோகத்தையும் வளர்த்துக்கொள்வது புத்தர் போதித்த பற்றின்மையுடன் எவ்வாறு பொருந்துகிறது?

எல்லாப் பவுத்த தேரர்களும் இத்தகையவர்கள் அல்லர். அர்ப்பணிப்புடன் கல்வி, சமூக சேவை, அறப்பணி ஆகியவற்றில் ஈடுபடுவோரும் இருக்கின்றனர். அவர்களுடைய சேவையை மதிக்க வேண்டும். அதேவேளையில், துறவறத்தின் பெயருக்குக் களங்கம் ஏற்படுத்தும் செயல்களை விமர்சிப்பதும் அவசியம்.

இலங்கையில் பவுத்தமும் அரசியலும் நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்துள்ளன. பவுத்த மதத் தலைவர்கள் பொதுக் கொள்கைகள் குறித்து கருத்துத் தெரிவிப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் அவர்களுடைய கருத்துகள் அறநெறியின் அடிப்படையிலா, அரசியல் நலன்களின் அடிப்படையிலா முன்வைக்கப்படுகின்றன என்பதைக் கேட்க வேண்டியுள்ளது.

ஒரு தேரர் சமூகத்தில் வெறுப்பைக் குறைத்து, இனங்களுக்கிடையில் நல்லிணக்கத்தை வளர்க்க வேண்டியவர். அதிகாரத்தில் இருப்பவர்கள் தவறு செய்தால் அதனைச் சுட்டிக்காட்டவும் வேண்டும். ஆனால் மதத்தின் பெயரால் ஆவேசமான பேச்சுகள் மூலம் மக்களிடையே பகைமையை வளர்த்தால், அது புத்தரின் கருணை போதனையுடன் எவ்வாறு பொருந்தும்?

பவுத்தம் பெரும்பான்மை மக்களின் மதமாக இருப்பதால், அரசியல் அதிகாரத்தை விமர்சனமின்றிப் பயன்படுத்துவதற்கான உரிமை கிடைத்துவிடாது. பிற மதத்தினரின் உரிமைகளையும் வழிபாட்டுச் சுதந்திரத்தையும் மதிப்பதே உண்மையான அறநெறியாகும்.

இலங்கையில் பல்வேறு இடங்களில் புத்தர் சிலைகள் நிறுவப்படுகின்றன. அவை மத அடையாளங்களாகவும் கலைப் பாரம்பரியத்தின் வெளிப்பாடுகளாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் சிலைகளை நிறுவுவதால் மட்டுமே புத்தரின் போதனைகள் மக்களின் வாழ்க்கையில் நிலைபெற்றுவிடுமா?

ஒரு நகரத்தில் பிரம்மாண்டமான புத்தர் சிலை எழுப்பப்பட்டிருக்கலாம். அதே நகரத்தில் ஊழல் நடைபெறலாம்; ஏழைகள் புறக்கணிக்கப்படலாம்; பலவீனமானவர்கள் ஒடுக்கப்படலாம். அப்படியானால், புத்தர் சிலை நினைவூட்ட வேண்டிய அறநெறி எங்கே போயிற்று?

சிலைகள் உயரமாக எழும்புவதைவிட, புத்தர் போதித்த உண்மையும் கருணையும் மனிதர்களின் நடத்தையில் உயர்ந்து நிற்பதே முக்கியம். சிலை நிறுவுவதற்குச் செலவிடப்படும் பணத்தின் ஒரு பகுதியைக்கூட ஏழைக் குழந்தைகளின் கல்விக்கும் நோயாளிகளின் சிகிச்சைக்கும் முதியோரின் பராமரிப்புக்கும் பயன்படுத்த முடியும்.

பவுத்த தேரர்களின் ஒழுக்கம் குறித்த கேள்விகள் அண்மைக்காலச் சம்பவங்களாலும் தீவிரமடைந்துள்ளன. கலபொட அத்தே ஞானசார தேரர் தொடர்பாக மதுபோதையில் வாகனம் செலுத்தியமை உள்ளிட்ட குற்றச்சாட்டுகளும் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகளும் கடந்த காலத்தில் செய்திகளில் இடம்பெற்றுள்ளன.

பொதுபல சேனா அமைப்பின் பொதுச் செயலாளர் கலகொட அத்தே ஞானசார தேரர் நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கில் விதிக்கப்பட்ட 6 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனையின் எஞ்சிய பகுதியை அனுபவிப்பதற்காக மீண்டும் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார். அதனை எதிர்த்து  பலாங்கொடை கசப்பா தேரர் தலைமையில்  கொழும்பில் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார்கள். அதே சமயம் ஞானசேர தேரருக்கு மன்னிப்பு வழங்கி அவரை விடுதலை செய்யுமாறு அஸ்கிரிய பவுத்த மத பீடாதிபதி சனாதிபதி அனுர திசநாயக்காவுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார்.

இந்நிலையில், அவர் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டுக்கள் மற்றும் வழக்குப் பின்னணிகள் குறித்து தென்னிலங்கை ஊடகம் ஒன்று தகவல்கள் வெளியிட்டுள்ளது. அதன்படி, சுமார் 20இற்கும் மேற்பட்ட குற்றச்சாட்டுக்கள் கலகொடஅத்தே ஞானசார தேரர் தொடர்பில் பதிவாகியுள்ளன. 

மேலும், கடந்த தாய்லாந்திலிருந்து இலங்கை திரும்பிய பவுத்த தேரர்கள் போதைப்பொருள் கடத்தல் குற்றச்சாட்டில் கைது செய்யப்பட்டதாகச் செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன. ‘அமிதானந்த’ எனும் தேரர் ஒருவரே இந்த கடத்தலை வழிநடத்தியிருந்தாக விசாரணைகளில் தெரியவந்துள்ளது.

புத்தர் போதித்தது பிறருக்கு அறம் உரைப்பதை மட்டுமல்ல; தன்னடக்கம், ஒழுக்கம், பிற உயிர்களுக்கு தீங்கு செய்யாமை ஆகியவற்றைத் தனது வாழ்க்கையில் கடைப்பிடிப்பதுமாகும். எனவே, ஒருவர் தேரராக இருப்பதால் சட்டத்திற்கும் அறநெறிக்கும் மேலானவர் ஆகிவிட முடியாது. குற்றச்சாட்டுகள் எவர் மீது சுமத்தப்பட்டாலும், அவை நியாயமான விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்; பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகள் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்; குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும்.

இன்னொரு தேரர் பல்லேகம ஹேமரத்தன என்பவர், 16 அகவை சிறுமி மீதான பாலியல் முறைகேட்டுக் குற்றச்சாட்டில் கைது செய்யப்பட்டு, பின்னர் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டுளள்ளார்.  இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் நீதிமன்றத்தில் எண்பிக்கப்பட வேண்டியவை என்பதில் ஐயமில்லை. ஆயினும், அறநெறியைப் போதிக்க வேண்டிய மதத் தலைவர்கள் மீதே இத்தகைய குற்றச்சாட்டுகள் எழும்போது, மதத்தின் பெயரால் கிடைக்கும் மதிப்பும் அதிகாரமும் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்ற கேள்வியைச் சமூகம் தவிர்க்க முடியாது.

இத்தகைய குற்றச்சாட்டுகள் பவுத்தத் துறவற அமைப்புகளின் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடும் கண்காணிப்பும் குறித்த கேள்விகளை எழுப்புகின்றன. ஒரு சாதாரண குடிமகனுக்குப் பொருந்தும் சட்டம் ஒரு தேரருக்கும் பொருந்த வேண்டும். மத உடையோ பதவியோ சட்ட விலக்கு அளிக்க முடியாது. மதத்தின் பெயரைக் காப்பாற்றுவதற்காக உண்மையை மறைப்பதற்குப் பதிலாக, குற்றச்சாட்டுகள் முறையாக விசாரிக்கப்பட்டு நீதி நிலைநாட்டப்பட வேண்டும்.

இலங்கைப் பவுத்தத்தின் சிக்கல் தேரர்கள் அனைவரும் தவறானவர்கள் என்பதல்ல. சிலருடைய செயல்களுக்கும் பவுத்தத்தின் அடிப்படை அறநெறிகளுக்கும் இடையில் இடைவெளி உருவாகியுள்ளதா என்பதே கேள்வி.

புத்தர் ஆசையைக் கட்டுப்படுத்தப் போதித்தார். ஆனால் மதத்தின் பெயரில் செல்வமும் செல்வாக்கும் தேடப்பட்டால் என்ன செய்வது? அவர் வெறுப்பைக் கடக்கப் போதித்தார். ஆனால் மதத்தின் பெயரால் வெறுப்புப் பேச்சுகள் இடம்பெற்றால் என்ன செய்வது? அவர் நேர்மையான வாழ்வாதாரத்தை வலியுறுத்தினார். ஆனால் மத அடையாளம் சட்டவிரோதச் செயல்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டால் என்ன செய்வது?

இவை பவுத்த அமைப்புகள் தமக்குள் எழுப்பிக்கொள்ள வேண்டிய சுயவிமர்சனக் கேள்விகள். மதத்தின் உண்மையான வலிமை விகாரைகளின் எண்ணிக்கையிலோ, சிலைகளின் அளவிலோ, அரசியல் தலைவர்களுடனான நெருக்கத்திலோ இல்லை. அது மக்களின் வாழ்க்கையில் நேர்மையையும் கருணையையும் நீதியையும் எவ்வளவு வளர்க்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.

விகாரைகள் சடங்குகளின் மையங்களாக மட்டுமல்லாமல், அறநெறிக் கல்வி வழங்கும் நிலையங்களாகவும் விளங்க வேண்டும். தேரர்களுக்கான ஒழுக்கப் பயிற்சியும் பொறுப்புக்கூறலும் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். மதத்தின் பெயரில் திரட்டப்படும் பணத்தின் பயன்பாட்டில் வெளிப்படைத்தன்மை இருக்க வேண்டும். குற்றச்சாட்டுகள் எழும்போது அவற்றை மூடி மறைக்காமல், முறையான விசாரணைக்கு ஒத்துழைக்க வேண்டும்.

பவுத்தத்தைப் பின்பற்றுவதாகக் கூறும் ஒவ்வொருவரும் தம்மிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்: பவுத்த மதத்தைச் சேர்ந்தவன் என்று கூறுவதால் மட்டுமே ஒருவர் நல்ல மனிதனாகிவிடுகிறாரா? அல்லது அவரது பேச்சிலும் செயலிலும் நேர்மையும் கருணையும் வெளிப்படுவதால்தான் அவர் நல்ல மனிதராகிறார்?

இந்தக் கேள்வி பவுத்தர்களுக்கு மட்டுமல்ல; எல்லா மதத்தினருக்கும் பொருந்தும். ஒரு மதத்தைச் சேர்ந்த சிலரின் தவறுகளைக் காரணம் காட்டி அந்த மதத்தைப் பின்பற்றும் அனைவரையும் குறைகூறுவதும் நியாயமல்ல. அதேவேளையில், மதத்தின் பெயரால் நடைபெறும் தவறுகளை விமர்சிக்கத் தயங்குவதும் சரியல்ல.

புத்தர் மனிதர்களுக்குத் துன்பத்தை உணரவும், அதன் காரணங்களை ஆராயவும், மனதைப் பயிற்றுவிக்கவும், அறநெறியுடன் வாழவும் வழிகாட்டினார். அந்தப் போதனைகளின் பெயரால் விகாரைகள் கட்டப்படலாம்; சிலைகள் நிறுவப்படலாம்; விழாக்கள் நடத்தப்படலாம். ஆனால் நேர்மையும் கருணையும் பற்றின்மையும் வளராவிட்டால், புறத்தோற்றத்துக்கும் அக வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான முரண்பாடு தொடரும்.

புத்தரின் சிலையை உயரமாக நிறுவுவது எளிது. புத்தர் போதித்த அறநெறியை நமது வாழ்க்கையில் உயர்த்திப் பிடிப்பதுதான் கடினம்.

புத்தரின் பெயரால் அதிகாரம் தேடுவதைவிட அவர் போதித்த உண்மையைப் பின்பற்றுவது முக்கியம். ஆசீர்வாதம் பெறுவதைவிடத் தவறு செய்யாமல் வாழ்வது முக்கியம். சடங்குகளை நடத்துவதைவிடப் பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமல் இருப்பது முக்கியம்.

இலங்கைப் பவுத்தம் இந்த அடிப்படை உண்மையை மீண்டும் உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும். அதுவே பவுத்தத்திற்கும் இலங்கைச் சமூகத்திற்கும் நன்மை பயக்கும்.

இறுதியாக ஒரு கேள்வி: புத்தர் இன்று இலங்கையில் வாழ்ந்திருந்தால், அவரது பெயரால் நடைபெறும் அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டிருப்பாரா? அல்லது மனிதர்களைத் துன்பத்திலிருந்து விடுவிப்பதற்காகத் தாம் காட்டிய பாதையை மீண்டும் நினைவூட்டியிருப்பாரா?