நாட்டு நிலமையில் ஒரு முக்கிய மாற்றம்

நாட்டு  நிலைமையில் ஒரு முக்கிய மாற்றம்
 

உதிதா தேவப்பிரியா
 

இலங்கையின் மூன்று பவுத்த  மடாலயங்களான சியாம், அமரபுர மற்றும் இராமன்யா ஆகிய மூன்று பவுத்த  மடங்களின் மகாநாயக்கர்கள் சனாதிபதி இரணில் விக்கிரமசிங்கவிற்கு கடிதம் ஒன்றை எழுதியுள்ளனர். அண்மையில் உயர்த்தப்பட்ட மின்கட்டண உயர்வு (பவுத்த) கோவில்களைக் கடுமையாக பாதிக்கிறது என்று கூறி நிவாரணம் கோரியுள்ளனர். சமூகத்திற்குத்  தாங்கள் ஆற்றிவரும் மகத்தான சேவையை மேற்கோள்காட்டி, இந்தக் கோயில்கள் தற்போதைய கட்டணத்தை உள்வாங்கும் நிலையில் இல்லை எனத் துறவிகள் சுட்டிக் காட்டியுள்ளனர். மேலும், வேலை முடிந்து மாலை நேரங்களில் மக்கள் அவர்களைப் பார்ப்பதால், நாட்டின் கலாச்சார மற்றும் சமூக வாழ்வில் அவர்களின் பங்களிப்பைப் புறக்கணிக்க முடியாது, புறக்கணிக்கக் கூடாது என்றும் அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

பவுத்த  தேரர்கள்  மற்றும் பிற மதத் தலைவர்களால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட  பல ஆர்ப்பாட்டங்களைத் தொடர்ந்து, அரசாங்கத்துடன் ஒரு சமாதானத்தை எட்டுவதற்கான முயற்சியாக இந்தக் கடிதம் பார்க்கப்பட்டது. ஐந்நூறு விழுக்காடு மின்கட்டண உயர்வால்  மடாலாயங்கள் நசுக்கப்படுவதாகவும், அதேசமயம் தொழிற்சாலைகள் மற்றும் வணிக நிறுவனங்களில் பாதிப்பு குறைவாக இருப்பதாகவும் எதிர்ப்புகள் கிளம்பியுள்ளன. இந்தப் போராட்டங்களுக்கு தலைமை தாங்கிய வணக்கத்துக்குரிய ஓமல்பே சோபித தேரர், பவுத்த  விகாரைகள் இந்தக்  கட்டணங்களைச்  செலுத்த மாட்டாது  என அரசாங்கத்தை அச்சுறுத்தியுள்ளார்.

நாட்டின் மின்சாரம் மற்றும் எரிசக்தி அமைச்சர் காவெள்ளைக் கொடியை காட்டியுள்ளார்.என அப்பட்டமாக தெரிவித்தார். இந்த உயர்வுகளில் இருந்து சாதாரண மக்கள் தப்பவில்லை என்றும், அவர்களும் பாதிக்கப்படுவதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார். இந்த கருத்துக்கள் ஏற்கனவே பதட்டமான சூழ்நிலையை மோசமாக்கியது, மகாநாயக்கர்கள் ஜனாதிபதிக்கு ஒரு கடிதம் எழுத வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அவரது பங்கிற்கு, பிந்தையவர் தலைமை பீடாதிபதிகளுக்கு வெள்ளைக் கொடியை காட்டியுள்ளார்.  அவர்களின் கவலைகளை கொடியசைத்து, கோவில்களில் சூரிய தகடுகளை நிறுவுவது குறித்து அரசு பரிசீலிக்கும் என்று அவர்களுக்கு உறுதியளித்தார்.

இந்த நிகழ்வுகள் நாட்டின் அரசியலில் ஒரு சுவாரசியமான திருப்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. பவுத்த  துறவிகள் பாரம்பரியமாக அரசியல் உயிரினங்களாகக் (political creature) காணப்பட்டனர். அல்லது புரவலர்கள் மற்றும் நிதியாளர்களின் அடங்கிப்போகிற பாத்திரத்தில் தீவிரமாக ஈடுபடுத்துகின்றனர் அல்லது விளையாடுகின்றனர். இதற்கான அவர்களின் நியாயம் வரலாற்று ரீதியானது: நாட்டின் அரசர்களின் வாழ்விலும் அரசியலிலும் பவுத்த  துறவிகள் முக்கிய பங்கு வகித்தனர்.  எனவே நாடு பரம்பரை முடியாட்சியிலிருந்து அரசியலமைப்பு குடியரசாக மாறியிருந்தாலும் அவர்கள் தொடர்ந்து ஈடுபடுவது இயற்கையானது. நாடு, இனம், மதம் (“ரட்ட, ஜாதிய, ஆகம”) என்ற இலங்கையின் சனரஞ்சக அரசியலின் மும்மூர்த்திகளை நிலைநிறுத்துவதாகக் கூறும் கட்சிகள் மற்றும் ஆளுமைகளுடன் அவர்கள் பொதுவாக தங்களை இணைத்துக் கொண்டுள்ளனர். அனைத்து முக்கிய கட்சிகளும் மதகுருமார்களுடன் ஊர்சுற்றிய வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தாலும், சில கட்சிகள் மற்றவர்களை விட முன்னிலை பெறுவதற்கு இது உதவியது.

இத்தகைய அணுகுமுறைகள் பாதுகாப்பின்மை மற்றும் அமைதியின்மை போன்ற ஆழமாக வேரூன்றிய உணர்வுகளை பொய்யாக்குகின்றன. முக்கியமாக மேற்கத்திய, தாராளவாத மற்றும் கொழும்பை மையமாகக் கொண்ட கதைகள், பவுத்த  தேரர்களை எதேச்சாதிகார, முன்னோடி – பாசிசவாதிகள் என்றும்,  இவர்களுக்கும்  அடிப்படைவாத முஸ்லீம் மற்றும் இந்து மதகுருமார்களுக்கும் வேற்றுமை இல்லை என்றும் சித்தரிக்கின்றன. ஆனால்,  இதுபோன்ற கருத்துக்கள்  பவுத்த தேரர்கள்  அவ்வப்போது வெளிப்படுத்தும் உணர்வுகளுக்கான வரலாற்று அடிப்படையைக் கவனிக்கத் தவறிவிடுகின்றன. நிச்சயமாக, இந்த உணர்வுகள் சகிப்புத்தன்மையற்றவை, தாராளமயமற்றவை மற்றும் தவறான அடித்தளத்தை, குறிப்பாக பாசிச விருப்பங்களைத் தூண்டுகின்றன: கோட்டாபய இராசபக்சவை மக்கள் ஒரு சர்வாதிகாரியாக்  கருதினால், “ஹிட்லராக மாறுங்கள்” என்று வணக்கத்திற்குரிய வெண்டருவே உபாலி தேரரின் அழைப்பு, ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இன்னும் அவர்கள் இரண்டு விடயங்களை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறார்கள்.  தேரர்களையும் அவர்களைப் பின்பற்றுபவர்களையும் முன்னிலைப் படுத்துகிறார்கள்: சிங்கள பவுத்தத்திற்கு இலங்கைக்கு வெளியே நிறுவன ஆதரவு இல்லை (“எங்களுக்கு வேறு எங்கும் செல்ல முடியாது”), மற்றும் சிங்கள பவுத்த ம் இலங்கை சமூகத்தின் மையம் (“இந்த நாடு நமக்குச் சொந்தமானது”).

பவுத்த  மதகுருமார்களின் பாதுகாப்பின்மைக்கு மிகப் பெரிய காரணம் ஒரு எளிய வரலாறாகும்: பிரிட்டிஷ் காலனித்துவக் கொள்கைகள் கோயில்களுக்கு இருந்த செல்வத்தையும், தங்களைத் தாங்களே நிலைநிறுத்துவதற்கான வழிகளையும் இழந்தன. வரலாற்றாசிரியர், கித்சிறி மலல்கொட (Kitsiri Malalgoda ) சிங்கள சமூகத்தில் பவுத்தத்தில் அவதானித்தபடி, காலனித்துவ சட்டத்தின் விளைவு, பிரதம பீடாதிபதிகளின் கைகளில் கோயில் நிலங்களை வழங்கியது. இதனால்  தலைமைப் பீடாதிபதிகள் நில உரிமையாளர்களாகவும், வணிக நோக்கமுள்ள மதகுருக்களாகவும் மாற்றியது. இது இந்த நிறுவனங்களில் பலவீனமான விளைவை ஏற்படுத்தியது. காலனித்துவ சீர்திருத்தங்கள் திருச்சபையை, குறிப்பாக ஆங்கிலிகன் மற்றும் கத்தோலிக்கரை, நாட்டின் மிகப்பெரிய நில உரிமையாளர்களில் ஒருவராக மாற்றியது.  இது பவுத்த  தேரர்களை பேராசைகொண்ட  நில உரிமையாளர்களாகவும் அரசியல் இயந்திரங்களாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இவை எதுவும் பவுத்த  தேரர்களின் அத்துமீறலை நியாயப்படுத்துவதாக அமையாது. அரசியல் தேரர்களின் அசல் கருத்தாக்கம், ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அவர்களை ஏளனமாக அப்போது அழைத்தது, ஒரு செயற்பாட்டாளர் மற்றும் தீவிர மதகுருமார்களின் பாதையில் இருந்தது: அரசியல் பவுத்தத்தின் முன்மாதிரிகள், வல்பொல இராகுல மற்றும் உடகெண்டாவல ஸ்ரீ சாரணங்கர (Walpola Rahula and Udakendawala Sri Saranankara) ஆகிய இரண்டு மார்க்சிய தேரர்கள் ஆவர். பின்னவர் 1957 இல் லெனின் அமைதிப் பரிசைப்  பெற்றவர். ஆனால் இதுபோன்ற மாற்றங்களால் அடிக்கடி நிகழும் இந்த மென்மையான, மனிதநேய, பவுத்த  மதகுருமார்களின் தீவிரக் கருத்து சிதைந்து, இப்போது சகிப்புத்தன்மையின் எதிரொலியாக மாறியுள்ளது. ரெஜி சிறிவர்த்தன ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை அவதானித்ததைப் போல, பவுத்த  தேரர்கள்  ஒரு தாமஸ் மன்ட்ஸரின் (Thomas Müntzer) பாணியில் தீவிரமான சமூக மற்றும் அரசியல் மாற்றத்திற்கான அணிவகுப்பு முழக்கமாக தங்கள் கட்டளைகள் மற்றும் பலவற்றைப் பயன்படுத்துவதை புறக்கணித்தனர். அதற்குப்  பதிலாக, அவர்கள் இந்த மதிப்புகளை நிலைநிறுத்தவும், மேலும் தங்களை நீட்டிப்பதற்காகவும் பயன்படுத்தினார்கள்.

இவை அனைத்தும் ஒன்றோடொன்று தொடர்வுடையன. பவுத்த  விகாரைகளின் பொருளாதார அடித்தளம் முன்பு இருந்ததைப் போல் இல்லை.  ஆனால் கீழ்நிலை விவசாயிகள் தங்கள் குழந்தைகளை பொருளாதார துயரத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கான வழி என்று இன்னும் கருதுகின்றனர். மேற்கத்திய, தாராளவாத மற்றும் கொழும்பை மையமாகக் கொண்ட வர்ணனையாளர்களாலும் பிந்தைய விடயம் தவறவிடப்பட்டுள்ளது: இராணுவத்தைப் போல் அல்லாமல், புத்த கோயில்  கிராமப்புற மானியமாக மாறியுள்ளது. இதனால் ஏழை விவசாய இளைஞர்கள் வறுமையின் பிடியிலிருந்து தப்பிக்க முடியும். ஏனெனில், 1950 களில் இருந்து, பவுத்த  மதகுருமார்கள் அரசின் மானியங்களின் பயனாளிகளாக மாறியுள்ளனர்: இதுவே சமீபத்திய எதிர்ப்புக்களுக்கு முக்கிய காரணம்.
 

அரசாங்கம் தனது நகர்வுகளைக் கவனமாகவும், தந்திரோபாயமாகவும் நகர்த்தி வருகிறது.,  அரசின் மானியங்களுக்காகக் கூக்குரலிடும் தேரர்கள் சோம்பேறிகள் என்றும் அவர்களுக்கு  சாதகமான  சலுகைகளை  அளிக்க முடியாது என அரசாங்கம் கருதுகிறது.  மதகுருமார்களைச் சந்தித்து, சமீபத்திய கட்டணத் திருத்தங்களுக்கு எதிரான எழுச்சியைப் பற்றி அவர்களுக்கு உறுதியளித்து, எதிர்க்கட்சியும் அதன் சீட்டுகளை மூலோபாயமாக நகர்த்தி வருகிறது. அரசாங்கத்திற்கு எதிரான எதிர்க்கட்சிகளுக்கு தலைமை தாங்கும் ஐக்கிய மக்கள் சக்தி (SJB), கட்டணத் திருத்தங்கள் மற்றும் நவதாராளவாத சீர்திருத்தங்களுக்கு ஆதரவான நா.உறுப்பினர்களின் ஆதரவில் தங்கியுள்ளது. இந்தச் சிக்கலுக்கான அதன் அணுகுமுறை அதன் முரண்பாடான தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இதனை ஐக்கிய மக்கள் சக்தி பற்றிய தனது விமர்சனத்தில்  கலாநிதி தயான் ஜயதிலக்கா சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். அரசுக்கும் மதகுருமார்களுக்கும் இடையிலான உறவுகளில் இதன் பொருள் என்னவென்றால், தேரர்களின் ஆதரவையும் ஒப்புதலையும் பெற்ற ஒரு அரசாங்கம் இப்போது  அவர்களின்   வெறுப்புக்கு ஆளாகியுள்ளது.  அதே நேரத்தில்  எதிர்க்கட்சி நா. உறுப்பினர்கள் பவுத்த  தேரர்களின் செல்லப்பிள்ளைகளாக மாறியுள்ளார்கள்.

பொதுமக்களின் பதில் இன்னும்  கவர்ச்சியாக  உள்ளது. சமூக ஊடகப் பதிவுகள் மற்றும் புகழ்ச்சிகளைப் (memes) பார்க்கும்போது, இந்த உயர்வுகள் சமூகத்தில் ஒரு அடிப்படையான, எரிச்சலூட்டும் மற்றும் மறைக்கப்பட்ட மதகுரு எதிர்ப்பு உணர்வை வெளிப்படுத்தியது என்று முடிவு செய்வது மிகையாகாது. நிச்சயமாக, சமூக ஊடகம் என்பது இலங்கை சமூகத்தில்  பெரிய அளவில் இல்லை. குறிப்பாக ட்விட்டருக்கு (Twitter) வரும்போது, அது ஒரு தன்னிறைவான மற்றும் சுயமாக வரையறுக்கப்பட்ட இடமாகும். இருப்பினும் சமூக ஊடகப்  புகழ்ச்சிகள் பரந்த மற்றும் பரவலான உணர்வுகளின் குறிப்பிடத்தக்க துல்லியமான அளவீடு ஆகும். அந்த வகையில், சமீபத்திய எதிர்ப்புகள் பற்றிய புகழ்ச்சிகளைப் பொறுத்தவரை, இலங்கையர்கள் இரண்டு புள்ளிகளில் வாழ்கின்றனர்: சாதாரண மக்கள் மீது அரசு துன்பங்களைத் திணித்தபோது தேரர்கள்  எதுவும் செய்யவில்லை.  மேலும் அந்த மக்கள் மீது அதிக சுமைகள் சுமத்தப்படுகிறபோது தேரர்கள் தங்களுக்கு சாதகமான முறையில் அரசாங்கம் செயல்பட வேண்டும் என்று கேட்கிறார்கள்.

இந்த இரண்டு புள்ளிகளும் இந்த நிறுவனங்கள் மீதான விரோதத்தின் பெரிய, பரந்த உணர்வுகளை பிரதிபலிக்கின்றன என்று சொல்லலாம்.  இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தேரர்கள் தங்களுக்கு விருப்பமான அரசியல்வாதிகளுக்கு ஆதரவாக என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம்.  அந்த அரசியல்வாதிகளுக்கு தேர்தல் வேலை செய்வதற்கு தொண்டர்களை அனுப்ப முடியும். இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க திருப்பமாகும். இப்போது அரசியல்வாதிகள் ஆதரவற்றவர்களாகி, மக்கள் மத்தியில் தமக்கான இடத்தை இழந்துவிட்டதால், அத்தகைய நபர்களின் ஆதரவாளர்களாகக் கருதப்பட்டவர்கள் தங்கள் மதிப்பை இழந்துவிட்டனர். இதில் பவுத்த  விகாரைகள் மற்றும் தேரர்கள் உள்ளடங்குவர்.  சனாதிபதி விக்கிரமசிங்க கூறியது போல்,  பெரிய மடாலயங்கள்  கடுமையான கட்டண உயர்வுகளை எதிர்கொண்டுள்ளன.  மக்கள் சுயநலத்தால் தூண்டப்படுகிறார்கள் என்று நம்பும் எனது  நண்பர் என்னிடம் குறிப்பிட்டார்,  அரசுக்கு எதிராக மக்கள் கிளர்ந்து எழுந்த  போது அரசியல்வாதிகளுக்கு பணிவு மற்றும் சகிப்புத்தன்மையை தேரர்கள் போதித்தார்கள்.  அதேமாதிரி இப்போது அரசுக்கு எதிராக தேரர்கள் கிளர்ந்து எழுமாறு தேரர்கள்  பொது மக்கள்ளைக் கேட்கும்  அதே பணிவு மற்றும் சகிப்புத்தன்னையை கடைப்பிடிக்குமாறு மக்கள் தேரர்களைக் கேட்க வேண்டும்.

இந்த மறுசீரமைப்புகளை எதிர்க்கட்சியும் அரசாங்கமும் கவனத்தில் கொள்வது நல்லது. உணவு, எரிவாயு மற்றும் எரிபொருளைக் கண்டறிவதற்கான உடனடித் தேவையைக் காட்டிலும், குறைந்த பட்சம் ஒரு குறுகிய காலத்திற்கு, மக்கள் அற்ப கலாச்சார விடயங்கள் பற்றி கவனம் செலுத்தக் கூடாது.  வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால் பொருளாதாரம்,   சித்தாந்தை வெற்றி கொண்டுள்ளது.  இருப்பினும் சித்தாந்தம் மக்களின் அதிருப்திக்கு அடிப்படையாக இருந்தது.  தேரர்கள்  மக்களது  எதிர்ப்புகளுக்கு எவ்வாறு பதிலளித்தார்கள் என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொண்டால்,  அடுத்த  தேர்தல் வரும்போது அரசாங்கம் என்ன செய்வதென்று மலைக்கக் கூடும்.  மாறாக எதிர்கட்சிக்கு தேர்தல் சாதகமாக இருக்கும். எவ்வாறாயினும், மக்கள் அரசியல்வாதிகள் மற்றும் தேரர்கள் என இருசாரார் மீதும்  சலிப்படைந்துள்ளார்கள். அற்ப, குறுகிய கால தேர்தல் ஆதாயங்களுக்காக மதகுருமார்களின் அச்சங்களையும் குறைகளையும் பயன்படுத்திக் கொள்வதற்குப் பதிலாக, ஐக்கிய மக்கள் சக்தி  இதனைக் கவனத்தில் கொள்வது நல்லது.

(கட்டுரையாளர்   பன்னாட்டு  உறவுகள் பற்றிய ஆய்வாளர், ஆராய்ச்சியாளர் மற்றும் பத்தியாளர்  ஆவார்.  அவரை udakdev1@gmail.com இல் தொடர்ப கொள்ளலாம்.

இந்தக் கட்டுரையின் ஆங்கில மூலத்தை  https://island.lk/a-pivotal-shift-in-the-status-quo/ படிக்கலாம். தமிழாக்கம் கனடா நக்கீரன். )

————————————————————————————————————-

A pivotal shift in the status quo

By Uditha Devapriya

2022/10/2

The Mahanayakes of Sri Lanka’s three Buddhist monastic orders – Siam, Amarapura, and Ramanya – have written a letter to President Ranil Wickremesinghe. They have requested concessions on the recent electricity tariff hikes, which they claim are impacting temples severely. Citing the “enormous service” they render to society, the monks have pointed out that these temples are not in a position to absorb the current rates. They moreover imply that since people visit them after work and in the evening, their contribution to the cultural and social life of the country cannot and should not be neglected.

The missive, was seen as an attempt at reaching a truce with the government, followed by a number of demonstrations organised by Buddhist monks and other religious leaders. The protests centred on the point that religious institutions are being crushed by a 500 per cent rise in electricity bills, whereas the impact on factories and business establishments has been less. Taking the lead in these protests, Venerable Omalpe Sobitha has threatened the government that Buddhist temples will not pay these bills.

The country’s Power and Energy Minister, Kanchana Wijesekera, took to social media immediately when the protests started. Pointing out that there had been no discrimination when finalising the list of categories for electricity users, Wijesekera bluntly stated that if temples did not pay up, power would be disconnected. He noted that ordinary people had not been spared these hikes and that they were suffering too. These remarks aggravated an already tense situation, compelling the Mahanayakes to pen a missive to the President. For his part, the latter offered an olive branch to the Chief Prelates, flagging their concerns and assuring them that the State would look into installing solar panels at temples.

These developments mark an interesting turnaround in the country’s politics. Buddhist monks have traditionally been seen as political creatures, actively involved or playing the more passive role of patrons and financiers. Their justification for this has been historical: Buddhist monks played an important part in the lives and politics of the country’s kings, so it is only natural that they continue playing it, though the country has transformed from a hereditary monarchy to a constitutional republic. They have typically latched themselves on to parties and personalities that claim to uphold the trinity of populist politics in Sri Lanka: country, race, religion (“rata, jathiya, agama”). This has enabled some parties to take a lead over others, though all major parties have a history of flirting with the clergy.

Such attitudes belie deep-rooted feelings of insecurity and unease. Narratives, mainly Western, liberal, and Colombo-centric, depict Buddhist monks as authoritarian, proto-fascist, and no different to fundamentalist Muslim and Hindu clerics. But such commentaries fail to note the historical basis for the sentiments that monks air from time to time. To be sure, these sentiments are intolerant, illiberal, and ill-founded, particularly those that evoke fascist inclinations: Venerable Vendaruwe Upali’s call for Gotabaya Rajapaksa to “become a Hitler”, if people assumed him to be one, is a case in point. Yet they underscore two points, which the monks themselves and their more zealous followers highlight: Sinhala Buddhism has no institutional support outside Sri Lanka (“We have nowhere else to go”), and Sinhala Buddhism is the centre of Sri Lankan society (“This country belongs to us”).

The biggest reason for the Buddhist clergy’s insecurity is a simple historical one: British colonial policies deprived temples of wherewithal and the means to sustain themselves. As the historian, Kitsiri Malalgoda has observed in Buddhism in Sinhalese Society, the effect of colonial legislation, which vested temple lands in the hands of the Chief Prelates, was to turn Chief Prelates into landowners and commercial-minded clerics. This had a debilitating effect on these institutions, compelling monks to seek sustenance through whatever means. Colonial reforms also turned the Church, especially the Anglican and the Catholic, into one of the country’s biggest landowners, a point which often gets missed out by narratives that frame Buddhist monks as rapacious landowners and political machines.

None of this justifies the excesses of Buddhist monks. The original conception of political Bhikkhus, as the United National Party derisively called them then, was along the lines of an activist and radical clergy: the prototypes of political Buddhism, after all, were two Marxist monks, Walpola Rahula and Udakendawala Sri Saranankara, the latter of whom received no less than the Lenin Peace Prize in 1957. Yet as often happens with such transformations, this gentle, humanist, and radical conception of the Buddhist clergy has been disfigured and has now turned into an echo chamber for intolerance. As Regi Siriwardena has observed more than once, Buddhist monks neglected to use their precepts and mores as a rallying cry for radical social and political change, on the lines of Thomas Müntzer. Instead, they deployed these values to entrench the status quo, and by extension themselves.

All these are interconnected. The economic base of Buddhist temples is no longer what it used to be, even though the lower peasantry still considers ordinations as a way out of economic misery for their children. The latter point has also been missed out by Western, liberal, and Colombo-centric commentators: not unlike the military, the Buddhist temple has become a rural subsidy, enabling poor peasant youth to escape the drudgery of poverty. This has been so because, since the 1950s, the Buddhist clergy has become a beneficiary of State subsidies: the main reason for the recent protests.

The government has played its cards carefully and strategically, framing monks clamouring for State subsidies as moochers who cannot be given favoured treatment. The Opposition has also played its cards strategically, meeting the clergy and assuring them of an uprising against recent tariff revisions. The SJB, which heads the Opposition, is in itself housed by MPs who are in favour of tariff revisions and neoliberal reforms. Its attitude to these issues thus reveals its contradictory character, a point that Dr Dayan Jayatilleka has implied in his criticism of the party. What this means for the trajectory of relations between the State and the clergy is that a government which courted the support and approval of monks has now become the bête noire of the latter, while an Opposition housing MPs once seen as enemies of Buddhist interests is fast becoming the darling of those monks.

The response of the public has been even more interesting. Going by social media posts and memes, it’s probably not an exaggeration to conclude that the hikes revealed an underlying, seething, and barely concealed anti-clerical sentiment in society. Of course, social media is not Sri Lankan society writ large: when it comes to Twitter in particular, it is a self-contained and self-defined space. Yet social media memes are a significantly accurate gauge of wider, and more widespread, sentiments. In that sense, as far as memes about the recent protests are concerned, Sri Lankans dwell on two points: that monks did next to nothing when the State imposed hardships on ordinary people, and that they are asking for favourable treatment at a time when even more hardships are being imposed on those people.

It goes without saying that both these points reflect larger, more widespread feelings of hostility towards these institutions. This is a remarkable turnaround from two or three years ago when monks could say whatever they wanted to in favour of their preferred politicians and deploy people to do their bidding for those politicians. Now that politicians have fallen out of favour, and have lost their place among the people, those seen as supporters of such individuals have lost their prestige. These include Buddhist temples and monks, particularly the bigger ones, which as President Wickremesinghe stated were the only monasteries that have faced severe tariff hikes. One cynical friend noted to me that since monks preached humility and tolerance for politicians when people rose up in arms, people should respond in kind to monks who ask the public to rise up in arms against the State.

The Opposition and the government would do well to note these reconfigurations. For a brief while at least, people are bothering themselves less over cultural trivialities than over the immediate imperative of finding food, gas, and fuel. Economics, in other words, has triumphed over ideology, though ideology is very much present in the people’s discontent. Certainly, the government may find itself at a loss, come the next election cycle, if monks remember how it responded to their protests. The Opposition, by contrast, will find itself at an advantage here. The people, however, are fed up with both politicians and monks, the parliament and the temple. The SJB would do well to flag this, instead of capitalising on the fears and grievances of the clergy for petty, short-term electoral gains.

The writer is an international relations analyst, researcher, and columnist who can be reached at udakdev1@2kupans1956

A pivotal shift in the status quo

About editor 2669 Articles
Writer and Journalist living in Canada since 1987. Tamil activist.

Be the first to comment

Leave a Reply