அரசின் பயங்கரவாதம் = பிரபாகரனின் பயங்கரவாதம்

அரசின் பயங்கரவாதம் = பிரபாகரனின் பயங்கரவாதம்

எழுதியவர் ரெஹான் பெர்னாண்டோ

(இந்தத் தலைப்பில் ரெஹான் பெர்னாண்டோ என்பவர் Colombo Telegraph என்ற இணையதளத்தில் ஆங்கிலத்தில் ஒரு கட்டுரையை வரைந்திருந்தார். பெர்னாண்டோ போன்ற சில முற்போக்கு எழுத்தாளர்களே நடந்து முடிந்த போர் பற்றி நடுநிலையோடு எழுதுகிறார்கள். பெரும்பாலான படித்த சிங்கள அறிவுப் பிழைப்பாளர்கள் போரையும் போருக்கான காரணிகளையும் திரித்து ஒருதலைப் பட்சமாக எழுதுகிறார்கள். அரச பயங்கரவாதமே வி.புலிகளின் ஆயுதப் போராட்டத்துக்கு வித்திட்டது என்பது வரலாற்று உண்மை. பிரபாகரனை ‘பயங்கரவாதி’ என்றும் ஈழப்போர் பயங்கரவாதத்துக்கு எதிரான போர் என்றும் பொருள்பட காட்டமாக எழுதுகிறார்கள். இப்போதும் எழுதுகிறார்கள். அவர்களது வாயை அடைப்பது போல் இந்தக் கட்டுரை அமைந்துள்ளது. அதன் முக்கியத்துவம் மற்றும் கனதி கருதி அதனை மொழிமாற்றம் செய்து வெளியிடுகிறோம்.   தமிழாக்கம் நக்கீரன்.)

ஒரு புறம், பயங்கரவாதம் என்பது அரசியல் நோக்கங்களை அடைவதில், குறிப்பாக குடிமக்களுக்கு எதிராக, வன்முறை மற்றும் அச்சுறுத்தலைச் சட்டவிரோதமாகப்  பயன்படுத்துவது என்று வரையறுக்கப்படலாம். மறுபுறம், இது ஒரு வன்முறை நடவடிக்கையாகும், இது உணர்வு பூர்வமாக, விருப்பத்துடன், தன்னார்வத்துடன் நன்கு ஒழுங்கமைக்கப்படுகிறது. எனவே, பயங்கரவாதம் எந்த மனித நடத்தையின் ஒரு பகுதியாக இருக்கக்கூடாது, ஏனெனில் அது ஒவ்வொரு துறையிலும் மனிதகுலத்திற்கு தீங்கு விளைவிக்கிறது மற்றும் காயப்படுத்துகிறது.  எவ்வாறெனினும், பயங்கரவாதத்தை ஒரு சொல்லாக வெறுமனே ஆயுதப் போராட்டங்களுக்கு மட்டுப்படுத்த முடியாது. இது இன்று வேறு பல வடிவங்கள் மற்றும் சூத்திரங்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. கோவிட்-19 என்பது பயங்கரவாதச் செயலாகும்.  சில நாடுகளால் பரவலாகப்பட்டு இலட்சக்கணக்கான மக்களைக் கொன்று வருகிறது என்பது என் கருத்து. வெளிப்படையாக, அது ஒரு தொற்றுநோய் போலத் தோன்றுகிறது, ஆனால் அது எவ்வாறு வெளிப்பட்டது மற்றும் அது யார் மூலம் பரவியது என்பது எங்களுக்குத் தெரியும்.Prabhakaran « Velupillai Prabhakaran

இலங்கையில் பயங்கரவாதத்தின் பயன்பாடு, குறிப்பாக, பல வடிவங்களைக் கொண்டுள்ளது. பொதுவாக, பயங்கரவாதம் குறித்து ஏதேனும் கலந்துரையாடல் நடந்தால் இலங்கையர்கள் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனைக் குறிப்பிடுகிறார்கள். இருப்பினும், சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த சில பெரிய சம்பவங்கள், மாநிலத்தில் பயங்கரவாதத்திற்குப் பொறுப்பானவர் பிரபாகரன் மட்டுமல்ல என்பதை எண்பித்துள்ளன. தீவிரமாக விவாதிக்க இன்னும் பல காரணிகள் உள்ளன. இந்தக் கட்டுரையில், இலங்கையில் பயங்கரவாதம் என்றால் என்ன என்பதை எண்பிக்க விரும்பும் சில அத்தியாவசிய அம்சங்களை நான் வெளிக்கொணர விரும்புகிறேன்.

இலங்கையில் பயங்கரவாதம்

இது விவாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு முக்கியமான பகுதி ஆகும். காரணம் பல இலங்கையர்கள் இந்த விவாதத்தை விருப்பத்துடனும் உணர்வுபூர்வமாகவும் புறக்கணிக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் வரலாற்றை முறையாக மறுவாசிப்புச் செய்யாமல் அந்தச் சொல்லைத் தவறாகப் புரிந்து கொள்கின்றார்கள். பயங்கரவாதத்தின் முதல் அணுகுமுறையே எஸ்.டபிள்யூ.ஆர்.டி பண்டாரநாயக்கவின் சிங்கள எசமானிய சூத்திரத்துடன் தொடங்கியது என்பதில் யார் உடன்படுவார்கள்?  அந்த முடிவு இந்த நாட்டின் அடிப்படை உணர்வை தலைகீழாக மாற்றிவிட்டது. 

பிரித்தானிய அதிகாரிகளிடமிருந்து சுதந்திரத்திற்கான போராட்டம் ஒரு கூட்டுப் போராட்டமாக இருந்தது. சில முஸ்லீம் மற்றும் தமிழ்த் தலைவர்களும் அயராது தங்கள் முயற்சிகளை மேற்கொண்டனர். தமிழ் மொழி இந்த நாட்டின் வரலாற்றோடு பின்னிப் பிணைந்த ஒன்றாகும். எனவே, சிங்களம் மற்றும் தமிழ் மொழிகள் இரண்டும் சம நிலையில் இருக்க வேண்டும்.  அப்படியிருக்க ஒரு மொழி  மட்டும்  எப்படி இன்னொரு மொழிமீது   மேலாதிக்கம் செலுத்த முடியும்?  பண்டாரநாயக்க எடுத்த முடிவு வரலாற்றில் வலுக்கட்டாயமாகச்  செய்யப்பட்ட பயங்கரவாதச் செயலாகும். அதன் விளைவை   இன்றும் பார்க்கக் கூடியதாக உள்ளது. அது “குளிர்-பயங்கரவாதத்தின்” ஒரு முதல்தரமான எடுத்துக்காட்டாகும் (That was a classic instance of “cold-terrorism”). Jaffna Public Library: A treasure trove of fiery knowledge 40 years ago! -  Gourab Newz

இரண்டாவதாக, 71 இல் நடந்த கிளர்ச்சி  ஒரு ஆயுதப் போராட்டத்தால் முடுக்கிவிடப்பட்ட பயங்கரவாதத்தின் தொடக்கப் புள்ளியாக இருந்தது. இது மக்கள் விடுதலை முன்னணியால் ([மக்கள் விடுதலை முன்னணி – ஜேவிபி] ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட தெளிவான இராணுவ மூலோபாயம் ஆகும். இதுவே ரோஹன விஜயவீராவின் புரட்சி பற்றிய தெளிவான கோட்பாடாகவும் இருந்தது. எனவே, இலங்கை வரலாற்றில் 71 இன் கிளர்ச்சியுடன் பயங்கரவாதம் தொடங்கியது. அப்படியானால், பயங்கரவாதத்திற்குப்  பொறுப்பான முதல் மனிதர் என்ற முறையில் பிரபாகரன் பெயரை எப்படி நினைவுகூரமுடியும்? அல்லது குறிப்பிட முடியும்? 1981 யூன் 1 ஆம் திகதி இரவு யாழ்ப்பாணப்  பொது நூலகம் எரியூட்டப்பட்டது. அது சிங்களவர்களாலும் அப்போது ஆட்சியில் இருந்த நடுவண் அரசாங்கத்தின் நேரடி ஆதரவுடனும் நன்கு ஒழுங்கமைக்கப் பட்டிருந்தது.  யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிக்கப்பட்டது ஒரு பயங்கரவாதச் செயல் என்பதை யாரால் புறக்கணிக்க முடியும்? அதே அரசாங்கம்தான்  தாமாக முன்வந்து  அதனை  அம்பலப்படுத்தியது?  இலங்கையில் கறுப்பு – யூலை நினைவுகளை யார் வெறுமனே புதைக்க முடியும்? இவை  இலங்கையில் இடம்பெற்றது பயங்கரவாதம்தான் என்பதற்கான தெளிவான சான்றுகளளாகும்.  இவ்வாறாக, பிரபாகரன் பின்னர் தனது எதிர் வன்முறையுடன் வருகிறார். இது சிங்களப் பெரும்பான்மைக்குப் பிரபாகரன் கொடுத்த பயங்கரமான பதிலாகும். சிங்கள மேலாண்மைக்கும் ஆட்சியின் சூத்திரத்திற்கும் பதிலளிக்க அவர் அதே பயங்கரவாதத்தைப் பயன்படுத்தினார்.

இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்திற்கும் இடையில், ஏப்ரல் 21 ஈஸ்டர் தாக்குதலுடன் இலங்கையில் பயங்கரவாதம் ஒரு புதிய வடிவத்தை எடுக்கிறது. இளம் முஸ்லிம்கள் குழு ஒன்று அப்பாவிகளிடமிருந்து தங்கள் அடிப்படை வாதத்தையும் பழிவாங்குதல்களையும் வெளிப்படுத்த முன்வந்தது.  கிட்டத்தட்ட 300 ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளைக் கொன்றது. இந்தக் கொடூரமான நிகழ்வு வரை, தமிழர்கள் கொலையாளிகள் அல்லது பயங்கரவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டனர்.  தெற்குப் பகுதியில், பெரும்பாலான பவுத்தர்கள் ஒவ்வொரு தமிழனையும் ஒரு “புலி” என்று கருதினார்கள். (தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள்” என்ற பெயரில்  பிரபாகரன் தனது இயக்கத்தை நடத்தினார்).  எவ்வாறெனினும், ஏப்ரல் -21 தாக்குதல் மற்றொரு பயங்கரவாதக் குழுவை வெளிப்படுத்தியது. இந்தத் தாக்குதலை மத்திய அரசும் எதிர்க்கட்சிகளும் தொடர்ந்து சூழ்ச்சித் திறனுடன் கையாண்டன.  பத்து  ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு – போர் முடிவுக்கு வந்த பின்னர் –  இந்த முஸ்லிம் குழுவினர் வேறுவிதத்தில் பயங்கரவாதத்  தாக்குதலை மேற்கொண்டனர்.

இலங்கையில்  பயங்கரவாதத்தைப் பற்றிப் பேசும் இந்த நேரத்தில் அதனை யாராவது தடுத்து நிறுத்த முடியும் என்று நான் நினைக்கவில்லை.  ஏனெனில் பயங்கரவாதத்தின் உண்மையான செயற்பாடு 2009 க்குப் பிறகு நடந்துள்ளது. இராசபக்ச ஆட்சி நாட்டில் இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் குடியேற்றமயமாக்கல் மூலம் ஒரு விளையாட்டை விளையாடுகிறது.  இது நான் இதுவரை பார்த்திராத மிகவும் ஆபத்தான பயங்கரவாதம் ஆகும்.  இவ்வாறாக இந்தக் கதையின் கொடூரமான பகுதி என்னவென்றால், ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் பல சிங்களவர்கள் இந்தக் குடும்ப பயங்கரவாதத்தை ஊக்குவித்து  வருகிறார்கள்,   அதனை விருப்பத்துடன் ஆதரிக்கிறார்கள் என்பதே.  ஆகவே, போருக்குப் பிந்தைய கட்டம்  நான் இதுவரை பார்த்திராத மிக ஆபத்தான பயங்கரவாதம் ஆகும்.  இது இந்த நாட்டில் சனநாயகத்தின் போர்வையின் கீழ் உள்ளது.

நீருக்கடியில் தீ [எல்ரிரியின்  மற்றொரு வடிவமாக எல்எல்ஆர்சி]

இலங்கையில் பயங்கரவாதத்தைப் பற்றி பேசும் இந்த சந்திப்பில் யாராவது நிறுத்த முடியும் என்று நான் நினைக்கவில்லை, ஏனெனில் பயங்கரவாதத்தின் உண்மையான செயல் 2009 க்குப் பிறகு நடந்துள்ளது. இராசபக்ச ஆட்சி நாட்டில் இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் காலனித்துவமயமாக்கல் மூலம் ஒரு விளையாட்டை விளையாடுகிறது, இது எனக்கு மிகவும் ஆபத்தான பயங்கரவாதம் நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை. இவ்வாறு, இந்த கதையின் கொடூரமான பகுதி என்னவென்றால், ஒவ்வொரு தேர்தலிலும் பல சிங்களவர்கள் இந்தக் குடும்ப-பயங்கரவாதத்தை ஊக்குவித்து வருகிறார்கள். அதனை விருப்பத்துடன் ஆதரிக்கிறார்கள். ஆகவே, போருக்குப் பிந்தைய கட்டம் பயங்கரமான மற்றும் திகிலூட்டும்  பயங்கரவாதமாகும். இது இந்த நாட்டில் சனநாயகம் என்ற போர்வையின் கீழ் உள்ளது.

மகிந்த இராசபக்ச 2009 இல் ஆயுதப் போராட்டம் முடிந்த பின்னர்  பெயருக்குச் சிங்கள – பவுத்தம் எனப் பாசாங்கு செய்வதற்கும் மற்றும் அதனைத் தனக்குச் சாதகமாகக் கையாள்வதற்கும் கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவை (Lessons Learnt and Reconciliation Commission, LLRC) நியமித்தார். ஆனால் அந்த நியமனம் போர்க் குற்றங்களைத் தொழில்முறை ரீதியாக அகற்றவும்  சர்வதேச சமூகங்களைப்  திருப்திப்படுத்தவும் மேற்கொண்ட தெட்டத்தெளிவான தந்திரமாகும்.   எல்எல்ஆர்சிக்கு எதிர் அறிக்கையைத் தயாரித்த மன்னார் ஆயர் இராயப்பு யோசேப் அவர்களின் தரவுகள் மூலம் பார்ப்பது பொருத்தமானது. அந்தத் தரவுகள் நல்லிணக்க ஆணையம்  என அழைக்கப்படுவதன் தவறான திருப்பத்தை நினைவூட்டுகின்றன.

2008 ஒக்தோபர் முற்பகுதியில் வன்னியில் மக்கள் தொகை பற்றிய முல்லைத்தீவு மற்றும் கிளிநொச்சி காச்சேரிகளின் தரவுகளின் அடிப்படையிலும் அதன் பின்னர் அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் இருந்த பிரதேசங்களுக்கு வந்தவர்களின் எண்ணிக்கையின் அடிப்படையிலும் 1,46,679 பேர் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை என்று தெரிகிறது.  கச்சேரிகளின் கூற்றுப்படி, 2008 ஒக்டோபர் முற்பகுதியில் வன்னியில் வாழ்ந்த குடித்தொகை 429,059 ஆக இருந்தது (இணைப்பு 4 மற்றும் 5 ஐப் பார்க்கவும்).  2009 யூலை 10 ஆம் திகதிவரை மனிதாபிமான விவகாரங்களின் ஒருங்கிணைப்புக்கான ஐக்கிய நாடுகளின் அலுவலகம் (United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs-OCHA) தெரிவித்த தரவுகளின்படி, வன்னியிலிருந்து அரசாங்கக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் உள்ள பகுதிகளுக்கு வந்தவர்களது  மொத்தத்  தொகை 282,380 என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது (இணைப்பு 6 (1) யைப் பார்க்கவும்).  

ஒக்தோபரின் ஆரம்பத்தில் வன்னியில் உள்ள மக்கள் தொகை மற்றும் அதற்குப் பிறகு அரசாங்க கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகுதிகளுக்கு வந்தவர்களின் எண்ணிக்கை குறித்து முல்லாட்டிவ் மற்றும் கில்லினோச்சியின் கச்சேரிஸின் தகவல்களின் அடிப்படையில், 146,679 பேர் கணக்கிடப்படவில்லை என்று தெரிகிறது. கச்சேரியின் கூற்றுப்படி, அக்டோபர் 2008 இன் ஆரம்பத்தில் வன்னியில் மக்கள் தொகை 429,059 ஆக இருந்தது (இணைப்பு 4 மற்றும் 5 ஐப் பார்க்கவும்). ஜூலை 10, 2009 நிலவரப்படி ஐ.நா. OCHA புதுப்பித்தலின் படி, வன்னியில் இருந்து அரசாங்க கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகுதிகளுக்கு வெளியே வந்த மொத்த மக்கள் தொகை 282,380 என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது (இணைப்பு 6 ஐப் பார்க்கவும்) [1]

ஆவணத்தின்படி எஞ்சியவர்களுக்கு என்ன நடந்தது என்ற உண்மையை யார் மறுக்க முடியும்? இன்று வரை அந்த உயிர்களைப் பற்றிய சரியான கணக்கு இல்லை. “அது பயங்கரவாதம் அல்ல” என்ற உண்மையை யார் இன்னும் நியாயப்படுத்த முடியும்?ஆயரின்  அறிக்கை நீதிக்குப் புறம்பான கொலைகள், வலிந்து காணாமல் போதல், சாதாரண மக்களின் உடல் ஊனம், அதிர்ச்சி, கட்டாய கொலனியாக்கம், இடப்பெயர்வு மற்றும் பலவற்றின் தீவிரத்தை மேலும் வெளிப்படுத்துகிறது. [2] எல்எல்ஆர்சி எதை நோக்கமாகக் கொண்டது என்றால் சர்வதேச சமூகங்களை தவறாக வழிநடத்துவதற்கும்  மற்றும் உள்ளூர் குழுக்களை பாசாங்குத்தனமாக   திருப்திப் படுத்துவதும்தான். இன்று “நல்லிணக்கம்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்த முடியாது.

இராணுவமயமாக்கல் என்ற அந்தச் சொல் “மேம்பாடு” என்று அழைக்கப்படுவதன் மூலம் அதன் பொருள் வலுக்கட்டாயமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது. அரசு பாசாங்குத்தனமாகவும் தொழில் முறையிலும்  போரின் ஆயுதக் கட்டத்தின் முடிவை எண்பித்துள்ளது அல்லது காட்டியுள்ளது, இருப்பினும் தமிழ்க் குடிமக்களுக்கு எதிரான மற்ற அனைத்து நடவடிக்கைகளும் வெவ்வேறு மட்டங்களில் நடைபெறுகின்றன. எல்எல்ஆர்சி மாநில ஆட்சி மனநிலையை, குறிப்பாக மறு குடியேற்றத்தின் மூலம் ஊக்குவித்துள்ளது. இந்த மறுகுடியேற்றம் என்ற சொல்லின் பயன்பாடு பயங்கரவாதத்தின் தெளிவான வடிவமாகும், ஏனென்றால் அது வரலாற்றில் மூன்று சந்தர்ப்பங்களில் நடந்தது, 1920 கள் மற்றும் 1930 களில் ஜே.ஆர்.  ஜெயவர்தனாவின் ஆட்சியின் கீழ் பிரித்தானியர்கள் காலத்தில் இருந்தது போன்ற எல்லைக் கிராமங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.  இன்றும் போருக்குப் பிந்தைய காலத்திலும்  நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. (மிகுதி அடுத்த கிழமை)

தற்போதைய சிக்கல்கள்

இந்த நாட்டில் சுதந்திரம் என்று அழைக்கப்படுவதற்கு மோசடியாகக் கையாளப்பட்ட ஆயுதப் போராட்டம் 2009 இல் முடிவடைந்தது. இது வெறுமனே ஒரு இனச் சிக்கல் மற்றும்  அரசியல் நிகழ்ச்சி நிரல்களுக்காக உருவாக்கப்பட்ட  உள்நாட்டுப் போர் ஆகும். பல்வேறு அரசாங்கங்களும், சில இடதுசாரிக் கட்சிகளும் கூட, தேசியவாதத்திற்கான உள்கட்டமைப்பை நிறுவி, “பயங்கரவாதம்” என்று அழைக்கப்படும் வெளிப்புற சக்திகளிடமிருந்து சிங்கள தேசத்தைக் காப்பாற்றுவது பற்றிய தோற்றத்தை அளித்தன. இருப்பினம், உண்மையில், பயங்கரவாதம் நாட்டில் நிறுவப்பட்டு அதனை ஒவ்வொரு மத்திய அரசாங்கத்தாலும் ஊக்குவிக்கப்பட்டது. நவ-காலனித்துவ கொள்கைகள், குறைந்த கல்வித் தரம், நாட்டில் தேசியவாதம், வறுமை, அரசாங்கத்தின் உறுதியற்ற தன்மை, பொருளாதாரம் மற்றும் கலாச்சார அபிவிருத்தி, மத அடிப்படைவாதம், மேலாதிக்கம் மற்றும் மேன்மை, மொழி மற்றும் கலாச்சார மேலாதிக்கம் ஆகியவற்றால் தேசிய உற்பத்திகள் மறுக்கப்படுகின்றன.  மேலும் இன்று நாட்டில் பயங்கரவாதத்திற்கான சில வடிவங்கள் உள்ளன. வரலாற்றில், விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் எங்கிருந்தோ வெளிப்பட்டது, ஆனால் அது தேசியவாதம் என்று அழைக்கப்படுபதற்குள்  நன்கு உருவாக்கப்பட்டது. பல முறை பிரபாகரன் நடவடிக்கைகளுக்கு இந்த நாட்டின் சில நிறைவேற்று சனாதிபதிகள் ஆதரவு தெரிவித்தனர். அப்படியானால் எப்படி பிரபாகரன் மீது மட்டுமே பயங்கரவாதம் மற்றும் அனைத்து வகையான பயங்கரவாதத்திற்கும்  பின்னணியில் உள்ள மனிதர் என்று குற்றம் சாட்டமுடியும்?

October « 2012 « Velupillai Prabhakaran

மேலும் ஒரு விடயத்தைப்பற்றி விரிவாகக் கூறுவது பொருத்தமானது. இலங்கையில் அரசின் பயங்கரவாதம் சில நேரங்களில் சில படித்த நபர்களால் நன்கு பராமரிக்கப்பட்டு வந்தது, அதே நேரத்தில் பல பயனற்ற மற்றும் அர்த்தமற்ற முடிவுகளை தேசியவாதிகளால் எடுக்கப்பட்டனர். தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டம் தொடக்கத்தில் ஆயுதப் போராட்டம் அல்ல. மகாத்மா காந்தியின் அகிம்சை எதிர்ப்பாலும் இது வடிவமைக்கப்பட்டது. எனவே, பிரபாகரன் ஆயுதப் போராட்டத்தையும் கொரில்லா சண்டைகளையும் தேர்ந்தெடுக்கும் வரை தமிழர் போராட்டம் அமைதி வழியில் இருந்தது. எவ்வாறெனினும், ஆயுதப் போராட்டங்கள் இப்போது முடிந்துவிட்டன அது முற்றிலும் முடிந்துவிட்டது என்று அர்த்தமல்ல (ஆயுதங்கள் மூலம் ஒரு இன மோதலுக்கான சாத்தியம் இன்னும் உள்ளது), ஆயினும் கூட இன்று பல்வேறு வகையான தேசியவாதத்தின் மூலம் அரசால் ஊக்குவிக்கப்படும் மோதல்கள் பயங்கரவாதத்திற்கு போதுமான ஆதாரங்களை வழங்குகின்றன.

மத பயங்கரவாதம்

மத பயங்கரவாதம் மகாத்மா காந்தி இந்தியாவின் விடுதலைப் போராட்டத்திற்காக சத்தியாகிரகத்தை உருவாக்கினார். காந்தி ஒரு துறவியோ அல்லது மதப் பாதிரியோ அல்ல, ஆனால் அவர் ஒரு புதிய ஆன்மீகத்தை நோக்கி, குறிப்பாக இந்தியாவுக்கான சுதந்திரத்தை நோக்கிய அவரது போராட்டத்தின் வளாகத்திற்குள் அவரை வழிநடத்தக்கூடிய ஒரு மதப் பாதையை நம்பினார்.அவர் அசாதாரணமான வேலையைச் செய்த ஒரு சாதாரண மனிதர். இந்து மதம், சமணம், கிறித்துவம், பவுத்த மதம் ஆகியவற்றின் போதனைகளால் அவரது சத்தியாகிரகம் நன்கு உருவானது. காந்தியின் முழுப் பணியும் சிலரால் தவறாக புரிந்து கொள்ளப்பட்டது, இன்று பாகிஸ்தானியர்கள் அவரை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை. இது மக்களை தவறாக வழிநடத்தும் ஒரு மிதமிஞ்சிய அணுகுமுறை. அகிம்சை நடவடிக்கை மூலம் ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்திற்கும் இவ்வளவு பெரிய பொறுப்பை காந்தி நிறைவேற்ற முடிந்தால், மதமக்கள் என்று அழைக்கப்படுவது எப்படி, எந்த வகையான பணியை நிறைவேற்ற முடியும்? இத்தகைய மதமக்கள் தங்கள் மதங்களைப் பற்றி பல போதனைகளைப் போதிக்கின்றனர்,  ஆனால் எதையும் கடைப்பிடிக்கவில்லை. மாறாக, பெரும்பாலும் அவர்கள் வன்முறையை ஊக்குவிக்கிறார்கள். மத வன்முறைக்கு இலங்கை ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். இதை நான் “மத பயங்கரவாதம்” என்று பெயரிட விரும்புகிறேன். [3]

முதன்மையாக, சில பவுத்த  பிக்குகள் பகிரங்கமாக வன்முறையில்  ஈடுபடுகிறார்கள்.  வேண்டுமென்றே இத்தகைய நடத்தை பவுத்த மதத்தை ஊக்குவிப்பதாக இருந்தது. ஆனால் நகைச்சுவை என்னவென்றால், பவுத்தம் ஒரு தத்துவமாக அல்லது வாழ்க்கை முறையாக வன்முறையை ஒருபோதும் ஊக்குவித்ததில்லை. அதற்குப் பதிலாக, தனது பாதையைக் காட்டுவதற்காக ஆயுதப் போராட்டங்களைக் கையாண்ட ஒரு மனிதராக புத்தர் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. அவர் போதித்தது  கருணை வழியாகும்.  சில பவுத்த பிக்குகள் தங்கள் மேலாதிக்க பொது நடத்தை மூலம் பவுத்த மதத்தை ஊக்குவிக்க பல்வேறு பிரிவுகளை உருவாக்கியுள்ளனர். இந்த வகையான பொறிமுறையை இலங்கையில் உள்ள எல்லாவித அரசாங்கமும் வெளிப்படையாக ஆதரிக்கிறது.  மற்றும் சாதாரண பவுத்தர்கள் இத்தகைய வன்முறை நடவடிக்கைகளுக்கு மவுனமாக ஆதரவு கொடுக்கிறார்கள்.  கிறிஸ்தவ தேவாலயங்களை எரித்தல், அப்பாவி முஸ்லிம்களுக்கு பகிரங்கத் தண்டனைகள், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள், கோவில்களின் நடவடிக்கைகள், பவுத்த மேலாதிக்கம், ஒரு பவுத்த அரசு மற்றும் பல இந்த பொறிமுறையின் முக்கிய வடிவங்கள் ஆகும்.

முடிவுரை

இந்த நாட்டில், ஒவ்வொரு தமிழனுக்கும் கொட்டியா [புலி] என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட ஒரு காலம் இருந்தது [அது இன்னும் நடக்கிறது]. இந்த முத்திரையின் மூலம், சிங்களம் விரும்பியது, பிரபாகரன் பயங்கரவாதம் மற்றும் கொரில்லா நடவடிக்கைகள் பற்றி ஒரு உள்ளூர் மற்றும் சர்வதேச கண்ணோட்டத்தை அளிப்பதாகும். இருப்பினும், வரலாற்றைப் பற்றிய  ஒரு விமர்சன ஆய்வில் சிங்காயோ [சிங்கங்கள்] என்று அழைக்கப்படுபவர்களும்  கொட்டியாவைப் போலவே செயல்பட்டனர் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. இலங்கை அரசு அவர்களின் அரசியல் ஆதாயத்திற்காக எப்போதும் பிரபாகரனுடன் உடன்பாட்டில் உள்ளது. அமெரிக்காவை வெளிப்புற சக்திகளிடமிருந்து பாதுகாக்க மத்திய கிழக்கில் அமெரிக்கா சில நபர்களை உருவாக்குவது போலவும், ஒப்புதல்கள் மீறப்படும்போது, அமெரிக்காவின் அதே பொறிமுறையும்  அவர்களின் ஆதரவாளர்களை பயங்கரவாதிகள் மற்றும் இறுதியில் தாக்குதல்கள் என்றும் பெயரிடுவது போல் உள்ளது. இதுதான் பிரபாகரன் அவர்களுக்கும் ஓரளவிற்கு நடந்தது. 2005 இல் நடந்த சனாதிபதித் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றது எனது சித்தாந்தத்திற்கு ஒரு உன்னதமான எடுத்துக்காட்டாக இருந்தது, ஆனால் பிரபாகரன் தனது பொறிமுறையை அதே அரசாங்கத்தால் தகர்க்கப்படும் என்று ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

எதுவாக இருந்தாலும், அல்லது பிரச்சினை எதுவாக இருந்தாலும், இந்த இறுதிக் கருத்தையும் முன்வைக்க விரும்புகிறேன். என்னைப் பொறுத்தவரை, பிரபாகரன் ஒரு பயங்கரவாதி அல்ல, ஏனென்றால் அவர் இறந்துவிட்டார். உண்மையான பயங்கரவாதிகள் நாடாளுமன்றத்திலும் அரசியல் கட்சிகளிலும் உள்ளனர். இராசபக்ச குடும்பத்தின் முழுப் பொறிமுறையும் பயங்கரவாதத்தின் ஒரு வடிவமாகும். வன்முறைமூலம் இந்த நாட்டில் ஊக்குவிக்கப்படும் குளிர்  சனநாயகம் ஒரு பயங்கரவாத நடவடிக்கையாகும். இந்த நாட்டில் இன்னும் பரவலாக நிலவும் வறுமை ஆளும் அரசியல் அமைப்பும் பயங்கரவாதம் ஆகும்.  பவுத்த பெரும்பான்மை மற்றும் பிற மதப்பற்றுகளின்  மூலம் ஊக்குவிக்கப்படும் தேசியவாதம் பயங்கரவாதம் ஆகும். ஆதிக்கம் செலுத்தும் கல்வி முறையும் பயங்கரவாதச் செயலாகும். தற்போதுள்ள பொருளாதார நெருக்கடியும் அந்த நெருக்கடிக்கான காரணங்களும் பயங்கரவாதத்தின் தெளிவான வடிவங்களாகும். இருக்கும் வர்க்க இடைவெளியும், சாதிமுறையும் அதன் மேலாதிக்க பொறிமுறையும் தான் உண்மையான பயங்கரவாதம். இந்த செயல்பாட்டு ஒடுக்கு முறைகளுடன் ஒப்பிடுகையில், என்னைப் பொறுத்தவரை பிரபாகரன் ஒரு பயங்கரவாதி அல்ல; அவர் இந்த நாட்டில் இருந்திருந்தால்  இந்த நாட்டில் உள்ள உண்மையான பயங்கரவாதிகளை விட அவர் ஒரு நல்ல பணியைச் செய்திருக்க முடியும்.

அரசின் அரசியல் பொறிமுறை சாதாரண குடிமக்களை விடுவிக்கவில்லை.  மாறாக அது மக்களைக் கொல்கிறது. இது எந்தவொரு நிவாரணத்தையும் கொடுப்பதில்லை.  ஆனால் இந்த நாட்டில் வாழ்க்கை நிலைமைகளை தடைசெய்கிறது அல்லது முடக்குகிறது. எனவே, இன்று அரசில்  நடப்பது பயங்கரவாதத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. அது ஒரு சமாதானத்தை கட்டியெழுப்பும் செயல்முறை அல்ல. பிரபாகரனின் பயங்கரவாதம் பற்றிப் பேசுவதில் அர்த்தமில்லை. ஆனால் இன்று மாநிலத்தில் பயங்கரவாதத்தை அகற்ற உரிய நடவடிக்கைகளை எடுப்பது நல்லது.

[1] மறைந்த ஆயர் இராயப்பு யோசேப் 2011 சனவரி 8 ஆம் தேதி தயாரித்த அறிக்கை. file:///C:/Users/Thach%20Nguyen/Downloads/LLRCsubmission_by_MannaarDiocese.pdf. பார்க்கவும்.

[2] மேலே கூறியவாறு,  3-6.

[3] இந்த தலைப்பில் ஒரு புத்தக வடிவில் கவிதை தொகுப்பு எதிர்காலத்தில் வெளியிடப்பட உள்ளது. இது இந்த நாட்டில் மத பயங்கரவாதம் மற்றும் உள்ளேயும் வெளியேயும் தேவையற்ற மோதல்களை உருவாக்குவது  எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதையும் இது விவரிக்கும்.

https://www.colombotelegraph.com/index.php/terrorism-of-the-state-terrorism-of-prabhakaran/#:~:text=On%20one%20hand%2C%20terrorism%20can,the%20pursuit%20of%20political%20aims.&text=Generally%2C%20Sri%20Lankans%20refer%20to,discussion%20is%20held%20on%20terrorism.

About editor 2312 Articles
Writer and Journalist living in Canada since 1987. Tamil activist.

Be the first to comment

Leave a Reply