சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத் தனியரசு என்பதே ஈழத்தமிழரின் அரசியல் அபிலாசை என்ற தமிழீழக் கோரிக்கைக்கான மக்களாணை பெறப்பட்ட அரசியல் தீர்மானம்.
30 வருட அமைதிவழிப் போராட்டத்தின் முடிவுக்காலத்தில்இ 1976 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் தந்தை செல்வாவின் தலைமையில் இலங்கைத்தீவின் வடக்கு கிழக்கு இணைந்த நிலப்பரப்பின் தமிழ் பேசும் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய அனைத்துத் தமிழ்க் கட்சிகளும் ஒன்றாய்க் கூடி வட்டுக்கோட்டைத் தேர்தல் தொகுதியில் உள்ள பண்ணாகம் எனும் இடத்தில் ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்மானத்தை நிறைவேற்றினார்கள். சுதந்திரமும் இறைமையுள்ள தமிழீழ அரசை மீட்டளித்தலும் மீள உருவாக்குதலும் தமிழ்த்தேசியத்தின் மீட்சிக்கு தவிர்க்கமுடியாதது என்பது மாத்திரமல்ல ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் இலக்கு தனிவேறான தமிழீழ அரசு என்பதை ஆணித்தரமாக எடுத்தியம்பும் ஒரே ஒரு மக்களாணை பெற்ற தீர்மானமும் இதுதான்.
இத் தீர்மானத்தின் அரசியல் முக்கியத்துவம் என்ன?
தமிழ் இறைமை (Tamil Sovereignty) தமிழ்த் தேசியம் (Tamil Nationhood) அதன் அரசியல் இலக்கு (Indepenendent Statehood) ஆகியவற்றை வரைவிலக்கணஞ்செய்வதுடன் இறைமை மீட்சிக்கான கோட்பாட்டையும் (Reversion to Sovereignty) இன அழிப்புக்குட்பட்ட (Genocide) ஒரு தேசிய இனத்தின் சுயநிர்ணய உரிமைக் கோட்பாட்டையும் (Right to Self-Determination) ஒருசேரப் பயன்படுத்தி தமிழீழத் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் தார்மீக அடிப்படைகளை முன்னெப்போதும் இல்லாதவாறு தெளிவாகவும் பின்னெப்போதும் இதைவிடத் தெளிவாக ஒரு தீர்மானமாக நிறைவேற்றுவதற்கான திறமை ஒன்றின் தேவைக்கான இடைவெளியை விட்டுவைக்காத அளவு மதிநுட்பத்துடனும் தந்தை செல்வா அவர்களினால் இத் தீர்மானத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் தெளிவுற ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
தந்தை செல்வா அவர்களே நேரடியாக இத்தீர்மானத்தை இதன் ஒவ்வொரு சொல்லையும் பகுப்பாய்வுசெய்து இயற்றினார் என்றுயு து றுடைளழn எனும் அரசியல் வரலாற்று ஆசிரியர் எழுதியுள்ளார்.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கென்றே சிறப்பான முக்கியத்துவம் என்ன?
இதன் சிறப்பு என்னவென்றால்இ அடுத்தவருடம்இ அதாவது 1977ம் ஆண்டுஇ இலங்கைத் தீவில் நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் ஈழத்தமிழர்கள் தமது பெருவாரியான வாக்குக்கள் மூலம் இத் தீர்மானத்திற்கு மக்களாணை வழங்கியமை. இதுவே தமிழீழத் தனியரசுக்காக இலங்கைத் தீவில் தமிழ் மக்கள் வாக்களித்த ஜனநாயக ரீதியிலான மக்களாணையாக விளங்குகிறது. இதனால் தான் இதை நாம் இன்று மீளவும் ஜனநாயகமும் கருத்துச்சுதந்திரமும் வாழும் ஏனைய நாடுகளில் எடுத்தாளமுடிகிறது.
1977 இற்குப் பின்னர் தமிழீழம் குறித்த மக்களாணையை இலங்கைத் தீவில் ஜனநாயக முறையில் முன்வைக்கமுடியாதவாறு அடக்குமுறைச் சட்டங்கள் (1979 பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம்) கொண்டுவரப்பட்டது மட்டுமல்ல சிறிலங்காவின் அரசியல் யாப்பிலே 6ம் திருத்தம் என்ற திருத்தத்தையும் 1983 இல் கொண்டுவந்து தனிநாட்டுக்கோட்பாட்டை - அதாவது இந்த ஜனநாயக ரீதியிலான மக்களாணையை - யாப்புரீதியாகவே சிறிலங்கா அரசு மறுதலித்துவிட்டது.
இதனால் சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத் தனியரசுக்கான தமது மக்களாணையை மீளவும் ஜனநாயக முறையில் வெளிப்படுத்த முடியாத நிலையே தாயகத்தில் தொடர்கிறது. இன்றுவரை இந்த 77ம் ஆண்டு மக்களாணையே இலங்கைத் தீவிலுள்ள ஈழத்தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் முதலாவதாக மட்டுமல்ல இறுதியாகவும் தமிழீழத் தனியரசுக்காக வெளிப்படுத்தக்கூடியதாகவிருந்த மக்களாணையாகும்.
1977ம் ஆண்டுத் தேர்தல் வேறு எந்த வகையில் முக்கியமாகிறது?
இந்த 77ம் ஆண்டுத் தேர்தலேஇ தமிழர் தாயகத்தைப் பொறுத்தவரை, இறுதியாக, இராணுவக் கெடுபிடிகள், பாரிய இடப்பெயர்வுகள், புலப்பெயர்வுகள் இல்லாத நிலையில் சுதந்திரமான முறையில் நடந்த இறுதித் தேர்தலாகும். இது 1972 ஆம் கொண்டுவரப்பட்ட சிங்கள மேலாதிக்க ஒற்றையாட்சிக் குடியரசு யாப்பு அமைக்கப்பட்ட பின்னர் இலங்கைத் தீவில் நடாத்தப்பட்ட முதலாவது தேர்தல்.
இதனால் இத் தேர்தலிலேயே வடக்குக் கிழக்கிலுள்ள தமிழ் மக்கள் ஒட்டுமொத்தமாக இந்த அரசியல் யாப்பை நிராகரிப்பதற்கான வாய்ப்புக் கிட்டுகிறதுஇ ஏனென்றால் தமிழீழ மக்கள் சுதந்திர நாட்டிற்காக வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கு அளித்த மக்களாணை தனது வரைபில் 1972 ஆம் ஆண்டு யாப்பை தமிழ்த்தேசியத்திற்கு எதிரானதென்றும்இ சட்டவிரோதமானதென்றும் அதைத் தமிழர்கள் நிராகரிப்பதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தது. இந்த வகையில் இன்று வரையுள்ள சிறிலங்காவின் யாப்பை தமிழர்கள் நிராகரித்தமைக்கான சட்டபூர்வமான ஜனநாயக ரீதியான வெளிப்படுத்தலுக்கான முக்கியத்துவமும் 77 ஆம் ஆண்டின் தேர்தலுக்கு உண்டு.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கு மேலதிக சிறப்பம்சங்கள் வேறு ஏதும் உண்டா?
ஒன்றிரண்டல்ல பல உண்டு.
தமிழீழத் தனியரசு அமைக்கப்படவேண்டியதற்கான அரசியல்இ வரலாற்று நியதிகளையும்இ மனிதாபிமான நியாயப்பாடுகளையும் அமைக்கப்படவேண்டிய தமிழீழ அரசின் பிரஜாவுரிமை அதன் மத சார்பற்றஇ சாதி வேறுபாடற்ற தன்மைகள் போன்ற பல அடிப்படை விவகாரங்களை ஒரு சில பக்கங்களுக்குள் சுருக்கமாகவும் நுட்பமாகவும் இந்தத் தீர்மானம் தொகுத்திருக்கிறது. அதுமட்டுமல்லஇ தமிழீழத்தின் ஒரு பிராந்தியத்தை வேறொரு பிராந்தியமோ அல்லது ஒரு சமய அல்லது சமூகக் குழுவினரை இன்னொரு குழுவினரோ மேலாதிக்கம் செய்யாதிருக்கும் வகையில் ஜனநாயகப் பன்முகப்படுத்தற் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழீழ அரசு அமையவேண்டும் என்றும் இத் தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.
இவற்றுக்கப்பால்இ உலகெங்கும் பரந்து வாழும் ஈழத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர்களுக்குத் தமிழீழத் தாயகத்தின் மீதான உரிமையைக் கூட இந்தத் தீர்மானம் நிறுவுகின்றது.இத் தீர்மானத்துக்கு 77இல் கிடைத்த மக்களாணையை அடிப்படையாகக் கொண்டே பின்னாட்களில் தொடர்ந்த தமிழீழத் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது (கிளிநொச்சியில் 2002 சர்வதேச பத்திரிகையாளர் மாநாட்டில் தேசியத் தலைவர் இதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
(அளப்பரிய தியாகங்களைப் புரிந்துஇ தமிழீழ அரசு அமைக்கப்படும் வரை அஞ்சாது போராடுவதற்கான வேண்டுகோளை பொதுவாகத் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் அனைவருக்கும்இ குறிப்பாக இளைஞர்களுக்கும்இ இந்தத் தீர்மானம் அறைகூவலாக விடுத்திருந்தது. தமிழீழத்தை வென்றெடுப்பதற்கான போராட்டத்திற்கான செயற்திட்டமொன்றை வகுக்குமாறு தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணியின் செயற்குழுவை இந்தத் தீர்மானம் பணித்திருந்தது. தமிழீழம் சமதர்ம அரசாக இருக்கவேண்டும் என்று இந்தத் தீர்மானம் கூறுகிறது. (இது அன்றைய பனிப்போர் நடந்துகொண்டிருந்த காலகட்டத்திற்குரிய உலக ஒழுங்கைக் கருத்திற்கொண்டு பார்க்கப்படவேண்டியது.)
தந்தை செல்வா மறைந்த பின்னர் (மீளவும்) உருவான தலைமை தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆணையை செயற்படுத்தவில்லை. தமிழீழத்திற்கான அரசியல் நிர்ணய சபையை உருவாக்குவதற்கு வடக்குஇ கிழக்கில் தெரிவான பிரதிநிகள் செயலாற்றவில்லை. இதனால் இளையோர் வெறுப்படைந்தனர். ‘கேட்டது தமிழீழம் கிடைத்தது ஜப்பான் ஜீப்' என்பது போன்றவாசகங்களை தெருச் சுவர்களில் எழுதி தமது தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் தலைமை மீதான தமது அதிருப்தியை வெளிக்காட்டினார்கள். இதைத்தொடர்ந்து இராணுவரீதியாக தமிழ் இளையோர் அந்த மக்களாணைக்குச் செயல்வடிவம் கொடுக்க விழைகின்றனர். இதுவே ஆயுதப்போராட்டம் தீவிரமடைவதற்கான அரசியல் அடிப்படையைக் காட்டுகிறது.
இன அழிப்பின் ஆழத்தை இன்று கூட தெளிவாக எம்மவர் எடுத்தியம்பும் ஆற்றலை வளர்த்துக்கொண்டிராத அல்லது வளர்த்துக்கொள்ள ‘விரும்பாத‘ ஒரு சூழலில் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் அன்றே சிங்களப் பெருந்தேசியவாதிகளின் நுட்பமான பண்பாட்டு இன அழிப்பு (Cultural Genocide) மற்றும் திட்டமிட்ட தாயக மண்பறிப்பு (ஊழடழnளையவழைn)போன்றவற்றை விடுதலைக்கான தீர்மானத்தை நியாயப்படுத்துவதற்கான முக்கிய காரணிகளாக எடுத்தியம்பியிருக்கிறது. சிறிலங்காவின் அரசியல் யாப்பு தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை சட்டவிரோதமானது என்பதையும் அது தமிழர்களை ஆக்கிரமித்து அடிமைத் தேசிய இனமாக்கியுள்ளது என்பதையும் குறிப்பிட்டு காலனித்துவ சக்திகளுக்குப்பின் சிங்களப் பெருந்தேசியவாதத்தை ஓர் புதிய ஆக்கிரமிப்புச்சக்தியாக இத் தீர்மானம் இனம் காண்கிறது.
இந்த வகையில் இத் தீர்மானத்தின் அரசியற் கனதியானது 34 வருடங்களுக்கு முன்பே எந்த அளவு ஆழமானதாயிருந்ததென்பது இன்றைய இன அழிப்புப் போரொன்றின் (ஈழப்போர்-4) முடிவில் உலக மனச் சாட்சியின் கதவுகளைத் தட்டும் புலம் பெயர் தமிழர்களால் மீள உறுதிசெய்து காட்டப்படவேண்டியதாகிறது.
ஒட்டுமொத்தமாகக் குறிப்பிட்டால் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் வரலாற்றுப் பக்கங்களில் குறிப்பிடப்படுவதற்கான ஒரு வெறும் ‘பழைய மைல்கல்' நிகழ்வு மட்டும் அல்லஇ தொடர்ந்து வந்த அளப்பரிய அர்ப்பணிப்புகளாலும் எதிரி மட்டுமன்றி பலவேறுபட்ட சக்திகளின் அநீதியான அணுகுமுறைகளாலெல்லாம் எல்லை மீறிக் கனதிப் படுத்தப்பட்டிருக்கும் தமிழ்த் தேசியத்தின் விடுதலைக்கான மக்கள் ஆணை.
வட்டுக்கோட்டையில் தொடங்கிய தமிழர்களின் போராட்டம் நந்திக்கடலில் நடந்த சமருடன் முடிவடைந்துவிட்டதாக இராசபக்சே அரசு தனது 18 மே 2009 ‘வெற்றிப்பிரகடனத்தில்' முழங்கியது. இது எந்த அளவுக்கு வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் சனநாயக அரசியல் தார்ப்பரியத்துக்கு சிறிலங்கா அரசு அச்சம் கொண்டிருக்கிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பதிலளிக்கப்படவேண்டிய கேள்விகள் (இன்னும் பல முக்கியமான கேள்விகள் உள்ளன)
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் நிறைவேற்றி 34 ஆண்டுகள் கடந்து விட்டது. இதற்குப் பிறகு எத்தனையோ நல்லது கெட்டது எல்லாம் நடந்து முடிந்து நாங்கள் நன்றாக களைத்துப்போன நிலையில் இருக்கின்றோம். இதை ஏன் இப்போது மீண்டும் புதுப்பிக்க வேண்டும்? முதலில் இருந்து எல்லாவற்றையும் தொடங்க வேண்டுமா?
Ø சர்வதேச சக்திகள் பலவும் ஈழத் தமிழர்களுக்கான அரசியல் தீர்வை 13வது திருத்தச் சட்டத்திற்குள் அடக்கிவிடலாம் என்று நினைக்கின்றன. இந்த நிலையில் எமது தீர்க்கமான முடிவை ஜனநாயக ரீதியில் எடுத்துரைப்பது அவசியம்.
Ø முள்ளிவாய்க்கால் போர் முடிந்தவுடன் ஸ்ரீலங்காவின் உந்துதலில் சில நாடுகள் ஈழத்தமிழர்கள் தங்களுடைய தேசியக் கோட்பாட்டைக் கைவிட்டுவிட்டு எந்தவிதமான தீர்வையும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று நினைப்பதற்கும் இடமுண்டு. Pழளவ உழகெடiஉவ என்றும் Pழளவ டுவுவுநு என்றும் தற்போதைய நிலையை இவர்கள் வர்ணிக்க முயல்கின்ற போதும்இ ஈழத்தமிழர்களாகிய எமது உண்மை நிலை Pழளவ ளுசi டுயமெயn என்பதை வர்ணிக்க வேண்டும்.
Ø மேற்குலக நாடுகளின் அரசியல் பண்பாட்டைப் பின்பற்றி மக்கள் ஆணையை முறைக்குமுறை மீள் உறுதி செய்வதுஇ எமது கோரிக்கையின் நம்பகத்தன்மையை வலுப்படுத்தும்.
Ø இலங்கைத் தீவின் அரசியலில்இ பரிட்சயம் இல்லாத தற்போதைய இளைய சமுதாயத்தினர்க்கு எமது தேசிய நிலைப்பாடுக் குறித்த ஒரு அரசியல்இ சரித்திர அறிவை வளர்க்க இம்முயற்சி உதவும்.
Ø ஒரு பாரிய இனவழிப்பிற்கு பின்னரும் எமது தேசிய இலக்கை திசை திருப்ப முயலும் அரசியல்வாதிகளுக்கு இத்தகைய முயற்சி ஒரு எச்சரிக்கையாக அமையும்.
Ø 1977ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட மக்களாணைக்குப் பின்இ பல தசாப்தங்கள் கடந்த நிலையில்இ குறிப்பாக 1959ஆம் ஆண்டிற்குப் பின் பிறந்தவர்கள் ஜனநாயக ரீதியாக தமது தமிழீழத்திற்கான ஆணையை கருத்துச் சுதந்திரம் உள்ள நாடுகளில் தற்போதுதான் முதன்முறையாக இதற்காக வாக்களிக்கும் வாய்ப்பை பெறுகிறார்கள்.
Ø பிறசக்திகளின் நிர்பந்தங்களின் மூலம் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்திற்கு பின்னால் உருவாக்கப்பட்ட முன்னெடுப்புகள் (திம்பு முதல் ஒஸ்லோ வரை) சுயநிர்ணய உரிமைஇ உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை போன்ற கொள்கைகளை மாத்திரமே கருத்தில் கொண்டவை. தற்போதுஇ தமிழீழம் மாத்திரமே எமது குறிக்கோள் என்பதை மீளவும் வலியுறுத்த வேண்டிய கடப்பாடு எமக்கு உள்ளது.
முள்ளிவாய்க்கால் வரையான யுத்தத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் இனப்படுகொலை செய்யப்பட்ட போதுகூடஇ எதுவும் செய்யாது மௌனமாக இருந்த சர்வதேசம்இ இந்த வாக்கெடுப்பின்மூலம் மட்டும் திரும்பிப் பார்க்கும் என்று நினைக்கின்றீர்களா?
சர்வதேச சக்திகள் பயங்கரவாதத்தின் மீதான போர் என்று சாக்கு போக்கு சொல்ல இனிமேல் வாய்ப்பில்லை. ஸ்ரீலங்கா அரசு பாரிய மனித உரிமை மீறல்இ போர்க்குற்றம்இ இன அழிப்பு புரிந்ததாக உலகநாடுகள் ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலை உருவாகி வருகிறது. ஐ.நாஇ மற்றும் சர்வதேச சட்டங்களின் அடிப்படையில் கொசோவோ மக்கள் போல ஈழத் தமிழர்களும் தனிநாடுதான் ஒரே தீர்வு என்று கேட்கும் உரிமை மேலும் வலுப்பட்டுள்ளது.
"காற்றுள்ளபோதே தூற்றிக்கொள்" என்பதுபோலஇ இத்தருணத்தை தமிழ் மக்கள் தக்க முறையில் பயன்படுத்த வேண்டியது அவசியம். அண்மையில் அயர்லாந்தின் டப்ளின் நகரில் நடைபெற்று முடிந்த மக்கள் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு சிறீலங்கா அரசு போர்க்குற்றம் மற்றும் மனிதத்திற்கு எதிரான குற்றம் புரிந்ததாகவும் இன அழிப்புக் குற்றம் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளமை இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. அதுமட்டுமன்றி பிரான்ஸ் நாடு இன அழிப்பிற்கு எதிரான நீதிமன்றம் அமைக்கும் முன்னெடுப்பை மேற்கொண்டிருப்பதையும் நாம் கருத்திற் கொள்ள வேண்டும்.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம், மக்கள் அவை, நாடுகடந்த அரசாங்கம் என்று மூன்று வேலைத்திட்டங்கள் எல்லாம் ஒன்றா அல்லது வெவ் வேறா?
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள அரசியல் கோட்பாடுகள்தான் எல்லாவற்றிர்க்குமே அடிப்படை. இது ஒரு தீர்மானத்தை மீளுறுதிப்படுத்தும் சனநாயக செயற்பாடேயொழிய, கட்டமைப்பு அல்ல. மக்களவை இந்த தீர்மானத்தை அடிப்படையாகக்கொண்டு ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இயங்கப்போகும் நாடு தழுவிய மக்கள் கட்டமைப்பு.
நாடு கடந்த அரசாங்கம் என்று குறிப்பிடப்படுவது தேச எல்லைகள் தாண்டி அமைகின்ற ஒரு மக்கள் கட்டமைப்பு.
இவையிரண்டும் தமக்கே உரிய முறையில் நிலைக்குத்தாகவும் சமாந்திரமாகவும் தமிழீழம் என்ற ஒரே இலக்குக்காக தமக்குள் முரண்பாடின்றி ஒன்றித்தோ அல்லது ஒன்றினைந்தோ செயற்பட வேண்டியவை.
இவையிரண்டிற்கும் தனித்தனியேயான செயற்தளங்கள் உண்டு.
இவ்விரு செயற்தளங்களிலும் தீவிரமாக எமது கொள்கையை
முன்னெடுக்க வேண்டும்.
ஈழத்தமிழர்களை ஒருங்கிணைத்திருப்பது “தமிழீழம்” என்ற கொள்கையும் “பிரபாகரன்” என்ற நாமமுமே!
ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் விடுதலைப் போராட்டத்தில் பெரும்பான்மை தமிழ்மக்களின் அரசியல் தீர்வாக மக்கள் ஆணை பெற்ற தீர்மானமே “சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத் தனியரசு” என்பதாகும்.
மக்களின் ஆணையை வென்றெடுக்க தமிழ் இளைஞர்களை ஒருங்கிணைத்து அளப்பரிய தியாகங்களினூடாக போராட்டத்தை செவ்வனே வழிநடத்திய தலைவர் பிரபாகரன் அவர்கள் தமிழ் மக்கள் மனங்களில் என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் விடுதலையின் மறு உருவம். தனியரசு என்ற மக்களின் அரசியல் ஆணையை ஆயுதப்போராட்டத்தின் மூலம் செம்மையாகயும் குறிக்கோளில் இருந்து வழுவாதும் பாரிய அரசியல், இராணுவ சவால்களை எதிர்கொண்டும் செயற்பட்டவர் தலைவர் அவர்கள். தமிழீழம் என்ற சொல்லுக்கு பிரபாகரன் என்ற பெயரை பிரதியீடாக சொல்லுமளவிற்கு விடுதலைப்போராட்டத்தை ஆயுதப்போராட்டப் பாதைக்கூடாக நகர்த்திய பெருமை அவருக்கு மட்டுமே உரித்தானது. எனவே தமிழீழம் என்ற கொள்கையும் பிரபாகரன் என்ற நாமமும் தமிழ்மக்களை எப்போதும் ஒருங்கிணைத்து வைத்திருக்கும் என்பதில் மறுகருத்து இருக்க முடியாது.
கட்டுரையின் நோக்கத்திற்காக சற்று பின்நோக்கிச் சென்று வரலாற்றை சுருக்கமாக மீளப் பார்ப்போம். 1949ம் ஆண்டு தந்தை செல்வா அவர்களின் தமிழரசுக்கட்சியினால் “சமஷ்டி” முறைமைக்குள் தமிழ் மக்களிற்கான அரசியல் தீர்வு கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டது. ஆனால் அதற்கு பிந்தைய காலங்களில் தமிழ்மக்களின் அரசியல் பிரச்சனையை தீர்க்க பல ஒப்பந்தங்கள் சிங்கள அரசாங்கங்களுடன் கைச்சாத்திடப்பட்டாலும் அவை சிங்கள அரசாங்கங்களினால் நடைமுறைப்படுத்தப்படாமல் கிடப்பில் போடப்பட்டன அல்லது கிழித்தெறியப்பட்டன.
மேலும், சிறுபான்மையினரின் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தும் வகையில் சோல்பரி அரசியல் யாப்பின் 29வது அரசியல் சட்டத்தின் சிறுபிரிவான “சிறுபான்மை இனங்களிற்கு பாதகமான முடிவு எடுக்கப்படாது” என்ற சிறுபாதுகாப்புச்சரத்தும் 1972ம் ஆண்டு அவ் அரசியல் யாப்பை சிங்களப்பேரினவாதம் தூக்கியெறிந்த போது முடிவிற்கு வந்தது. அதற்கு பதிலாக உருவாக்கப்பட்ட 1972ம் ஆண்டு அரசியல் யாப்பில் முக்கிய அரசியல் சரத்துக்களான - இலங்கை என்ற பெயர் சிறிலங்கா என்று பெயர் மாற்றப்பட்டதுடன், சிறிலங்கா ஒரு சிங்கள பௌத்த நாடு, சிங்களம் மட்டும் ஆட்சிமொழி, கல்வியில் தரப்படுத்தல் போன்ற அரசியல்யாப்புச் சரத்துக்கள் சிறுபான்மையினங்களின் தேசியக்கோட்பாடு மற்றும் அரசியல் சாசன உரிமைகள் தொடர்பில் எந்தவித பாதுகாப்பையும் வழங்கவில்லை. இச்சம்பவம் இனவிடுதலைப் போராட்டத்தின் அவசியத்தை தமிழ்மக்களிற்கு உணர்த்தி நின்றது.
எனவே தமிழ்மக்கள் இலங்கைத்தீவில் தமக்கான அரசியல் உரிமையை நிலைநாட்ட எடுக்கப்பட்ட தீர்மானமே “சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத் தனியரசு” அமைப்பது என்ற வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம். வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தில் எடுக்கப்பட்ட முடிவை அடைவதற்கான ஆரம்ப செயல் திட்டங்களான “அரசியல் நிர்ணய சபையை உருவாக்கி தமிழ்த்தேசத்திற்கான அரசியல் யாப்பை உருவாக்குதல்” மற்றும் “தனியரசு நோக்கிய சாத்வீக போராட்டங்களை நடத்துதல்” என எடுக்கப்பட்ட தீர்மானங்களும், அப்போதைய தமிழ் அரசியல் தலைவர்கள் சரியாக நடைமுறைப்படுத்தாமல் தட்டிக்கழித்து காலங்கடத்தினர். அத்தீர்மானத்தை நோக்கிய முனைப்பை தீவிரப்படுத்தாமல் அன்றைய தமிழ்த்தலைவர்கள் தங்களின் சுயநல அரசியல் இருப்பிற்காக தனியரசுத் தீர்மானத்தை தவறான பாதையில் கொண்டு சென்றனர்.
மேலும் தனியரசே தமிழ்மக்களிற்கான அரசியல் அடைவு என்பது பெரும்பான்மை தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாசை ஆகும். அதை அடைவதற்காக சாத்வீக வழியில் போராடுவோம் என்று கூறிவிட்டு அதற்கான செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்காமல், தங்களின் அரசியல் இருப்பிற்காகவே செயன்முறையற்ற வழியில் நடந்தனர். அந்நிலையில் தமிழ்மக்களின் அரசியல் ஆணையை நிறைவேற்ற பல விடுதலை இயக்கங்கள் உருவாகி செயற்பட்டாலும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு மிகவும் சரியான பாதையில் தமிழ்மக்களின் போராட்டத்தை நடாத்திச்சென்றது என்று கூறுவது பொருத்தமானது. அதற்கான தலைமையை வழங்கிய தலைவர் பிரபாகரன் அவர்களின் காலத்திலேயே ஆயுதப்போராட்டம் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டு ஒருமுனைப்பில் இலக்கு நோக்கி நகர்ந்தது. விடுதலைப்போருக்காக வீரத்துடன் போராடி 30,000 க்கும் மேற்பட்ட போராளிகள் அளப்பரிய தியாகங்களை செய்து மண்ணுக்காக விதைகுழிக்குள் உறங்குகின்றனர்.
குறிப்பாக “நாம் இரந்து கேட்கும் சமூகமாக இருக்கும் வரை எமது அரசியல் உரிமைப்போராட்ட நியாயம் யாருக்கும் எடுபடாது எனவே ஆயுதப்போராட்டத்தை முனைப்புப்படுத்தும் போது சிங்களப்பேரினவாதிகளும, சர்வதேச நாடுகளும், எமக்கு என்ன பிரச்சனை என்று கேட்பார்கள்? அப்போது மக்களின் அரசியல் பிரச்சனையை முன்வைப்போம்” என்ற தலைவர்
அவர்களின் சிந்தனைக்கான பெறுபேறுகள் இலங்ககைக்குள்ளிருந்தும் சர்வதேச மட்டங்களிலிருந்தும் கிடைத்தது. ஆனால் அத்தீர்வுத்திட்டங்கள் தமிழ்மக்களின் அரசியல்
அபிலாசையை அடையக்கூடியதாக இருக்காமல் அரைகுறைத்தீர்வை நோக்கியதாகவும் ஆயுதப்போராட்டத்தை வலுவிழக்கச்செய்யும் சதிக்குமான காலமாக கடந்தகால பேச்சுவார்த்தைகள் பயன்படுத்தப்பட்டதே அன்றி! நிரந்தர அரசியல் தீர்விற்கானதாக இருக்கவில்லை.
தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதப்போராட்டம் பல நாடுகளின் நேரடி, மறைமுக உதவியுடன் பின்னடைவு அடைந்த நிலையில் தற்போதைய காலகட்டமானது தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாசைகளை அடைவதற்கு கடினமான காலமாக இருக்கின்றது. என்றாலும, தமிழ்மக்களின் போராட்ட நியாயங்கள் இன்று சர்வதேச அளவில் பேசப்படும் விடயமாகவும் தமிழ்மக்களின் மனங்களின் விடுதலையின் அவசியத்தை மேலும் வலுப்படுத்தி நிற்கின்றது. எனவே தமிழ்மக்களிற்கான தற்போதைய அரசியல் தலைமைகள் காத்திரமான பங்கை வழங்கி, தமிழ்மக்களின் அரசியல் அபிலாசைகளை நோக்கி மக்களை நகர்த்த வேண்டியது அவர்களுக்குரிய முதற்கடமை.
முக்கியமாக பெரும்பான்மை தமிழ்மக்களின் தீர்மானமான சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தனியரசு என்பதில் தமிழ்மக்களிற்கு மாற்றுக்கருத்து என்றுமிருக்க முடியாது. அதற்காகவே 30,000க்கும் மேற்பட்ட தமிழ் இளைஞர்கள் தங்களின் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார்கள். அவர்களின் தியாகத்தினுடாகவே தமிழ்மக்களின் விடுதலைக்கோரிக்கையின் நியாயங்கள் வலுப்பெற்றது. எனவே தமிழ் மக்கள் தொடர்பான எந்தத் தீர்மானங்களும் கருத்துக்களும் தமிழ்மக்களின் அரசியல் தீர்மானமான சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தனியரசு என்ற கோட்பாட்டை கைவிடாமல் அந்த இலக்கை அடையக்கூடிய வகையிலேயே தீர்வுத்திட்டங்களாக இருந்தாலும் அரசியல் நகர்வுகளாக இருந்தாலும் சரியாக திட்டமிட்டு ஒழுங்கமைக்கப்பட்டு முன்னெடுக்கப்படவேண்டும்.
தற்போது அரசியல் களத்தில் இருப்பவர்கள், தமிழ் மக்களின் அரசியல் அபிலாசையை நோக்கி நகரக்கூடியதான தீர்மானங்களையும், அரசியல் நகர்வையும், சரிவர எடுத்து அடுத்த சந்ததியினருக்கு, விடுதலைத் தீர்மானத்தை சிறிதும் மாறாமல் பெற்றுக்கொடுப்பதோ அன்றி பொறுப்புக்கொடுப்பதாகவோ இருக்கலாமேயன்றி அந்த கொள்கை நிலையிலிருந்து கீழிறங்கி அல்லது சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தனியரசு என்பது சாத்தியமில்லை என்ற கருத்துக்களை விதைப்பதோ அல்ல. தனியரசு என்ற அரசியல் தீர்மானத்தின் சொந்தக்காரர்கள் மக்கள் மட்டுமே. ஏனெனில் 37 வருட போராட்ட காலத்தில் விடுதலைக்காக ஆகுதியாகிப் போனவர்களும் மற்றும் சொல்லொணா துயரங்களைத் தாங்கிய மக்களும் மற்றும் வலுவையும், பலத்தையும் சேர்த்த புலம்பெயர் மக்களும் தமிழ்மக்களின் அரசியல் விடுதலை நோக்கிய பயணத்தில் அளப்பரிய தியாகங்களையும் உழைப்பையும் வழங்கிய நேரடிப்பங்காளர்கள் (ஒரு வகையில் போராளிகள் என்றும் சொல்லலாம்). இன்றும் அவர்கள் தமிழ்மக்களின் அரசியல் இலக்கு தொடர்பில் மாறுபாடில்லாத கருத்துடனும், நம்பிக்கையுடனும் இருக்கின்றனர்.
தாயகத்தில் நடைமுறை அரசு ஒன்றை நிறுவி, 19 ஆண்டுகளாக சிறப்பாக ஆட்சி நடாத்தி வந்த தமிழீழ விடுதலை புலிகள் அமைப்பு, அதன் இயங்குதளத்தில் செயற்பட முடியாத தற்சமயத்தில் தனது பிரதேசத்திற்கு வெளியே மக்களின் அரசியல் கோட்பாட்டை நிலைநிறுத்தியும் வலியுறுத்தியும் மக்களை ஒருங்கிணைத்தும் செயற்பாடுகளை
முன்னெடுக்கும் ஒரு நோக்கத்துடன் விடுதலைப்புலிகளால் முன்மொழியப்பட்டு அமைக்கப்படுவதற்கான எண்ணக்கரு நிலையில் இருப்பது “நாடு கடந்த தமிழீழ அரசாங்கம்” ஆகும். இவ் அரசாங்கமானது தமிழ்மக்களின் அரசியல் கோட்பாட்டை எந்த மாற்றமுமின்றி கடைப்பிடிக்கும் என தமிழ் மக்கள் எதிர்பாக்கின்றனர்.
அவர்களினது தற்போதைய வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தில் எடுக்கப்பட்ட சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத்தனியரசு என்ற தீர்மானத்தின் மீதான மீள் வாக்கெடுப்பானது, கோட்பாட்டிற்கான ஆதரவை மீளவலுப்படுத்தி நிற்கின்றது. மேலும் தற்போதைய இளம் சந்ததிக்கு முன்னோர்களின் அரசியல் விடுதலை எண்ணம், ஏக்கம் தொடர்பான விழிப்புணர்வையும் அரசியல் விடுதலைக் கோட்பாட்டின் மீதான உறுதிப்பாட்டையும் தெளிவாக சுட்டிக்காட்டி நிற்கின்றது..
தமிழ்மக்களின் தேசியத்தை வலியுறுத்தி நிற்கும் தமிழ்த் தேசியக்கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்களின் இறைமையுள்ள தனியரசு என்ற அரசியல் கோட்பாட்டை இலக்காக வைத்து தங்களின் அரசியல் சாணக்கியத்தால் அடையக்கூடிய அரசியல் தீர்வுகளை அடைய வேண்டுமே தவிர அடிப்படைக் கொள்கையிலிருந்து பிறழ்ந்து செயற்படுவார்களானால் அது தமிழ்மக்களிற்கு இழைக்கும் மிகப்பெரும் அரசியல் தவறாகும். அத்துடன் தமிழ் மக்களின் நீண்ட அரசியல் வரலாற்றில் அம்மக்கள் கடந்தகாலங்களில் ஏமாற்றப்பட்ட சம்பவங்களை நேரடியாகவும் முழுமையாகவும் அறிந்தவர் தமிழ் மக்களின் தேசியத்தை பின்பற்றியிருக்கும் மூத்த அரசியல் தலைவரான திரு சம்பந்தர் அவர்கள். அடிப்படைக் கொள்கையிலிருந்து வழுவாது அதை அடையக்கூடிய சரியான பாதையில் மெதுவாக நகர்த்துவதே அவரின் அரசியல் முதிர்சியின் அனுபவத்தின் வெளிப்பாடாக இருக்க வேண்டும்.
தளத்தில் தமிழ் தேசியக்கூட்டமைப்பும், புலத்தில் நாடு கடந்த தமிழீழ அரசாங்கமும் அதன் இணை அமைப்புக்களும் சரியான முறையில் தமிழ் மக்களின் அடிப்படை அரசியல் அபிலாசைகளை அடைவதற்கான் செயற்பாடுகளை ஒன்றிணைந்து, ஒருமுகப்பட்டு, கருத்து பேதங்களை விடுத்து, சிறப்பாக செயற்பட வேண்டும் என தமிழ்ச்சமூகம் எதிர்பார்க்கின்றது. முக்கியமாக இவ் இரு தளத்திலுள்ள இரு அமைப்புகளும் சரியான தொடர்பாடலுடன் சரியான திட்டங்களை வகுத்து இரு தண்டவாளங்களில் செல்லும் ஒரு புகைவண்டியைப்போல தமிழ்மக்களின் அரசியல் விடுதலை இலட்சியத்தை நகர்த்தவேண்டும்.
தற்போதைய சூழலைப்பொறுத்தவரையில் தலைவர் சுதுமலைப்பிரகடனத்தில் தெரிவித்ததைப் போன்று “போராட்ட வடிவம் மாறலாம் ஆனால் இலட்சியம் மாறாது” என்ற தத்துவ வரிகளிற்கு அமைவாக தற்போதைய பின்னடைவு நிலையிலிருந்து மீண்டு எழும் காலம் வரும் வரை, சர்வதேச மற்றும் பிராந்திய அரசியல் சூழல்களை வெல்ல ஜனநாயக, அரசியல், ராஜதந்திர வழிகளினூடாக தமிழர்களின் இலட்சியம் நோக்கிய பயணத்தை தொடரவேண்டும்.
இது தலைமுறைக்கான போராட்டம். இளம் தலைமுறைக்கு விடுதலைப்போராட்டம் தொடர்பான கருத்துக்கள் தொடர்ந்து விதைக்கப்பட்டு, அரசியல் கருத்தூட்டல் செய்யப்பட வேண்டும். குறிப்பாக புலம்பெயர் நாடுகளில் உள்ள அடுத்த தலைமுறைகளிற்கு போராட்ட உணர்வுகள் மருவாது பாதுகாக்க வேண்டும். அதேவேளை ஒன்றுபட்டிருக்கும் அவர்களது உணர்வுகளும் ஆதரவும் சரியான முறையில் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு தேசவிடுதலை நோக்கி பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
இஸ்ரேலிய மக்கள் தமது தாயகவிடுதலையை வென்றெடுக்க புலம்பெயர் தேசங்களில் இருந்த ய+தர்களை ஒன்றிணைத்து போராடி வென்ற சம்பவத்தை கூறும் “தாயகம் நோக்கிய பயணம்” என்ற விடுதலை வரலாற்றைப்போல, தமிழ்மக்களின் விடுதலைக்கு புலம்பெயர் தேசங்களிலிருந்து “ஈழவிடுதலை நோக்கிய பயணம்” அவசியமாகும் காலம் வரலாம் என கருதாமலும் இருந்து விட முடியாது. எந்த நேரத்திலும் எந்த இடத்திலும் விடுதலைக்காக தியாகம் செய்யக்கூடிய மக்கள் சமூகத்தை கட்டி வளர்த்தெடுப்பது இப்பணிகளை முன்னெடுப்போரின் முதன்மையான கடமையாகும்.
“இறைமையுள்ள தனியரசு” என்ற கொள்கையும், அதை அடைவதற்காக தன்நம்பிக்கை தந்து விடுதலைப்போராட்டத்தை நடாத்திய தலைவர் பிரபாகரன் என்ற நாமமும், எப்போதும் விடுதலையின் மீதான நம்பிக்கையை கட்டிவைத்து வழிநடத்தும் என்பதுடன் தமிழ்மக்களை ஒன்றிணைக்கும் சக்தியும் இருக்கின்றது. அதன் வழி தொடர்ந்து நம்பிக்கையுடனும் தியாக உணர்வுடன் செயற்படுவதே விடுதலையை வென்றெடுக்க அவசியமானதாகும்
தமிழ் ப்ரியன் K.சுரேஷ்
ஞாயிறு, ஜனவரி 17, 2010 14:23 |
மறைச்செல்வன், ஐரோப்பா
வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானம் என்பது தான் என்ன?
சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத் தனியரசு என்பதே ஈழத்தமிழரின் அரசியல் அபிலாசை
என்ற தமிழீழக் கோரிக்கைக்கான மக்களாணை பெறப்பட்ட அரசியல் தீர்மானம்.
30 வருட அமைதிவழிப் போராட்டத்தின் முடிவுக்காலத்தில், 1976 ஆம் ஆண்டு மே மாதம்,
தந்தை செல்வாவின் தலைமையில் இலங்கைத்தீவின் வடக்கு கிழக்கு இணைந்த நிலப்பரப்பின்
தமிழ் பேசும் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய அனைத்துத் தமிழ்க் கட்சிகளும்
ஒன்றாய்க் கூடி வட்டுக்கோட்டைத் தேர்தல் தொகுதியில் உள்ள பண்ணாகம் எனும் இடத்தில்
ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்மானத்தை நிறைவேற்றினார்கள்.
சுதந்திரமும் இறைமையுள்ள தமிழீழ அரசை மீட்டளித்தலும் மீள உருவாக்குதலும்
தமிழ்த்தேசியத்தின் மீட்சிக்கு தவிர்க்கமுடியாதது என்பது மாத்திரமல்ல
ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் இலக்கு தனிவேறான தமிழீழ அரசு என்பதை ஆணித்தரமாக
எடுத்தியம்பும் ஒரே ஒரு மக்களாணை பெற்ற தீர்மானமும் இதுதான்.
இத் தீர்மானத்தின் அரசியல் முக்கியத்துவம் என்ன?
தமிழ் இறைமை (Tamil Sovereignty)) , தமிழ்த் தேசியம் (Tamil Nationhood), அதன்
அரசியல் இலக்கு (Independent Statehood) ஆகியவற்றை வரைவிலக்கணஞ்செய்வதுடன் இறைமை
மீட்சிக்கான கோட்பாட்டையும் (Reversion to Sovereignty), இன அழிப்புக்குட்பட்ட
(Genocide) ஒரு தேசிய இனத்தின் சுயநிர்ணய உரிமைக் கோட்பாட்டையும் (Right to
Self-Determination) ஒருசேரப் பயன்படுத்தி தமிழீழத் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின்
தார்மீக அடிப்படைகளை முன்னெப்போதும் இல்லாதவாறு தெளிவாகவும், பின்னெப்போதும்
இதைவிடத் தெளிவாக ஒரு தீர்மானமாக நிறைவேற்றுவதற்கான திறமை ஒன்றின் தேவைக்கான
இடைவெளியை விட்டுவைக்காத அளவு மதிநுட்பத்துடனும், தந்தை செல்வா அவர்களினால் இத்
தீர்மானத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் தெளிவுற ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட்டு
வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தந்தை செல்வா அவர்களே நேரடியாக இத்தீர்மானத்தை இதன்
ஒவ்வொரு சொல்லையும் பகுப்பாய்வுசெய்து இயற்றினார் என்று A J Wilson எனும் அரசியல்
வரலாற்று ஆசிரியர் எழுதியுள்ளார்.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கென்றே சிறப்பான
முக்கியத்துவம் என்ன?
இதன் சிறப்பு என்னவென்றால், அடுத்தவருடம், அதாவது 1977ம் ஆண்டு, இலங்கைத் தீவில்
நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் ஈழத்தமிழர்கள் தமது பெருவாரியான வாக்குக்கள் மூலம் இத்
தீர்மானத்திற்கு மக்களாணை வழங்கியமை. இதுவே தமிழீழத் தனியரசுக்காக இலங்கைத் தீவில்
தமிழ் மக்கள் வாக்களித்த ஜனநாயக ரீதியிலான மக்களாணையாக விளங்குகிறது.
இதனால் தான் இதை நாம் இன்று மீளவும் ஜனநாயகமும் கருத்துச்சுதந்திரமும் வாழும் ஏனைய
நாடுகளில் எடுத்தாளமுடிகிறது.
1977 இற்குப் பின்னர் தமிழீழம் குறித்த மக்களாணையை இலங்கைத் தீவில் ஜனநாயக முறையில்
முன்வைக்கமுடியாதவாறு அடக்குமுறைச் சட்டங்கள் (1979 பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம்)
கொண்டுவரப்பட்டது மட்டுமல்ல சிறிலங்காவின் அரசியல் யாப்பிலே 6ம் திருத்தம் என்ற
திருத்தத்தையும் 1983 இல் கொண்டுவந்து தனிநாட்டுக்கோட்பாட்டை - அதாவது இந்த ஜனநாயக
ரீதியிலான மக்களாணையை - யாப்புரீதியாகவே சிறிலங்கா அரசு மறுதலித்துவிட்டது.
இதனால் சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத் தனியரசுக்கான தமது மக்களாணையை மீளவும்
ஜனநாயக முறையில் வெளிப்படுத்த முடியாத நிலையே தாயகத்தில் தொடர்கிறது.
இன்றுவரை இந்த 77ம் ஆண்டு மக்களாணையே இலங்கைத் தீவிலுள்ள ஈழத்தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை
அவர்கள் முதலாவதாக மட்டுமல்ல இறுதியாகவும் தமிழீழத் தனியரசுக்காக
வெளிப்படுத்தக்கூடியதாகவிருந்த மக்களாணையாகும்.
1977ம் ஆண்டுத் தேர்தல் வேறு எந்த வகையில் முக்கியமாகிறது?
இந்த 77ம் ஆண்டுத் தேர்தலே, தமிழர் தாயகத்தைப் பொறுத்தவரை, இறுதியாக, இராணுவக்
கெடுபிடிகள், பாரிய இடப்பெயர்வுகள், புலப்பெயர்வுகள் இல்லாத நிலையில் சுதந்திரமான
முறையில் நடந்த இறுதித் தேர்தலாகும்.
இது 1972ம் கொண்டுவரப்பட்ட சிங்கள மேலாதிக்க ஒற்றையாட்சிக் குடியரசு யாப்பு
அமைக்கப்பட்ட பின்னர் இலங்கைத் தீவில் நடாத்தப்பட்ட முதலாவது தேர்தல்.
இதனால் இத் தேர்தலிலேயே வடக்குக் கிழக்கிலுள்ள தமிழ் மக்கள் ஒட்டுமொத்தமாக இந்த
அரசியல் யாப்பை நிராகரிப்பதற்கான வாய்ப்புக் கிட்டுகிறது, ஏனென்றால் தமிழீழ மக்கள்
சுதந்திர நாட்டிற்காக வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கு அளித்த மக்களாணை தனது வரைபில்
1972ம் ஆண்டு யாப்பை தமிழ்த்தேசியத்திற்கு எதிரானதென்றும், சட்டவிரோதமானதென்றும்
அதைத் தமிழர்கள் நிராகரிப்பதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தது.
இந்த வகையில் இன்று வரையுள்ள சிறிலங்காவின் யாப்பை தமிழர்கள் நிராகரித்தமைக்கான
சட்டப+ர்வமான ஜனநாயக ரீதியான வெளிப்படுத்தலுக்கான முக்கியத்துவமும் 77ம் ஆண்டின்
தேர்தலுக்கு உண்டு.
வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானத்துக்கு மேலதிக சிறப்பம்சங்கள் வேறு ஏதும் உண்டா?
ஒன்றிரண்டல்ல, பல உண்டு.
தமிழீழத் தனியரசு அமைக்கப்படவேண்டியதற்கான அரசியல், வரலாற்று நியதிகளையும்,
மனிதாபிமான நியாயப்பாடுகளையும் அமைக்கப்படவேண்டிய தமிழீழ அரசின் பிரஜாவுரிமை அதன்
மத சார்பற்ற, சாதி வேறுபாடற்ற தன்மைகள் போன்ற பல அடிப்படை விவகாரங்களை ஒரு சில
பக்கங்களுக்குள் சுருக்கமாகவும் நுட்பமாகவும் இந்தத் தீர்மானம் தொகுத்திருக்கிறது.
அதுமட்டுமல்ல, தமிழீழத்தின் ஒரு பிராந்தியத்தை வேறொரு பிராந்தியமோ அல்லது ஒரு சமய
அல்லது சமூகக் குழுவினரை இன்னொரு குழுவினரோ மேலாதிக்கம் செய்யாதிருக்கும் வகையில்
ஜனநாயகப் பன்முகப்படுத்தற் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழீழ அரசு
அமையவேண்டும் என்றும் இத் தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.
இவற்றுக்கப்பால், உலகெங்கும் பரந்து வாழும் ஈழத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர்களுக்குத்
தமிழீழத் தாயகத்தின் மீதான உரிமையைக் கூட இந்தத் தீர்மானம் நிறுவுகின்றது.
இத் தீர்மானத்துக்கு 77இல் கிடைத்த மக்களாணையை அடிப்படையாகக் கொண்டே பின்னாட்களில்
தொடர்ந்த தமிழீழத் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது (கிளிநொச்சியில்
2002 சர்வதேச பத்திரிகையாளர் மாநாட்டில் தேசியத் தலைவர் இதைத் தெளிவாகக்
குறிப்பிடுகிறார்.)
அளப்பரிய தியாகங்களைப் புரிந்து, தமிழீழ அரசு அமைக்கப்படும் வரை அஞ்சாது
போராடுவதற்கான வேண்டுகோளை பொதுவாகத் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் அனைவருக்கும், குறிப்பாக
இளைஞர்களுக்கும், இந்தத் தீர்மானம் அறைகூவலாக விடுத்திருந்தது.
தமிழீழத்தை வென்றெடுப்பதற்கான போராட்டத்திற்கான செயற்திட்டமொன்றை வகுக்குமாறு தமிழர்
ஐக்கிய விடுதலை முன்னணியின் செயற்குழுவை இந்தத் தீர்மானம் பணித்திருந்தது.
தமிழீழம் சமதர்ம அரசாக இருக்கவேண்டும் என்று இந்தத் தீர்மானம் கூறுகிறது. (இது
அன்றைய பனிப்போர் நடந்துகொண்டிருந்த காலகட்டத்திற்குரிய உலக ஒழுங்கைக்
கருத்திற்கொண்டு பார்க்கப்படவேண்டியது.)
தந்தை செல்வா மறைந்த பின்னர் (மீளவும்) உருவான தலைமை தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆணையை
செயற்படுத்தவில்லை. தமிழீழத்திற்கான அரசியல் நிர்ணய சபையை உருவாக்குவதற்கு வடக்கு,
கிழக்கில் தெரிவான பிரதிநிகள் செயலாற்றவில்லை. இதனால் இளையோர் வெறுப்படைந்தனர்.
‘கேட்டது தமிழீழம் கிடைத்தது ஜப்பான் ஜீப்’ என்பது போன்ற வாசகங்களை தெருச்
சுவர்களில் எழுதி தமது தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் தலைமை மீதான தமது அதிருப்தியை
வெளிக்காட்டினார்கள்.
இதைத்தொடர்ந்து இராணுவரீதியாக தமிழ் இளையோர் அந்த மக்களாணைக்குச் செயல்வடிவம்
கொடுக்க விழைகின்றனர். இதுவே ஆயுதப்போராட்டம் தீவிரமடைவதற்கான அரசியல் அடிப்படையைக்
காட்டுகிறது.
இன அழிப்பின் ஆழத்தை இன்று கூட தெளிவாக எம்மவர் எடுத்தியம்பும் ஆற்றலை
வளர்த்துக்கொண்டிராத அல்லது வளர்த்துக்கொள்ள ‘விரும்பாத‘ ஒரு சூழலில்
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் அன்றே சிங்களப் பெருந்தேசியவாதிகளின் நுட்பமான
பண்பாட்டு இன அழிப்பு போன்றவற்றை விடுதலைக்கான தீர்மானத்தை நியாயப்படுத்துவதற்கான
முக்கிய காரணிகளாக எடுத்தியம்பியிருக்கிறது.
சிறிலங்காவின் அரசியல் யாப்பு தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை சட்டவிரோதமானது என்பதையும் அது
தமிழர்களை ஆக்கிரமித்து அடிமைத் தேசிய இனமாக்கியுள்ளது என்பதையும் குறிப்பிட்டு
காலனித்துவ சக்திகளுக்குப்பின் சிங்களப் பெருந்தேசியவாதத்தை ஓர் புதிய
ஆக்கிரமிப்புச்சக்தியாக இத் தீர்மானம் இனம் காண்கிறது.
இந்த வகையில் இத் தீர்மானத்தின் அரசியற் கனதியானது 34 வருடங்களுக்கு முன்பே எந்த
அளவு ஆழமானதாயிருந்ததென்பது இன்றைய இன அழிப்புப் போரொன்றின் (ஈழப்போர்-4) முடிவில்
உலக மனச் சாட்சியின் கதவுகளைத் தட்டும் புலம் பெயர் தமிழர்களால் மீள உறுதிசெய்து
காட்டப்படவேண்டியதாகிறது.
ஒட்டுமொத்தமாகக் குறிப்பிட்டால் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் வரலாற்றுப் பக்கங்களில்
குறிப்பிடப்படுவதற்கான ஒரு வெறும் ‘பழைய மைல்கல்’ நிகழ்வு மட்டும் அல்ல, தொடர்ந்து
வந்த அளப்பரிய அர்ப்பணிப்புகளாலும் எதிரி மட்டுமன்றி பலவேறுபட்ட சக்திகளின்
அநீதியான அணுகுமுறைகளாலெல்லாம் எல்லை மீறிக் கனதிப் படுத்தப்பட்டிருக்கும் தமிழ்த்
தேசியத்தின் விடுதலைக்கான மக்கள் ஆணை.
வட்டுக்கோட்டையில் தொடங்கிய தமிழர்களின் போராட்டம் நந்திக்கடலில் நடந்த சமருடன்
முடிவடைந்துவிட்டதாக ராஜபக்ச அரசு தனது 18 மே 2009 ‘வெற்றிப்பிரகடனத்தில்’
முழங்கியது. இது எந்த அளவுக்கு வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் ஜனநாயக அரசியல்
தார்ப்பரியத்துக்கு சிறிலங்கா அரசு அச்சம் கொண்டிருக்கிறது என்பதை
எடுத்துக்காட்டுகிறது. பதிலளிக்கப்படவேண்டிய கேள்விகள் (இன்னும் பல முக்கியமான
கேள்விகள் உள்ளன)
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் நிறைவேற்றி 34 வருடங்கள் கடந்து விட்டது. இதற்கு பிறகு
எத்தனையோ நல்லது கெட்டது எல்லாம் நடந்து முடிந்து நாங்கள் நன்றாக களைத்துப்போன
நிலையில் இருக்கின்றோம். இதை ஏன் இப்போது மீண்டும் புதுப்பிக்க வேண்டும்? முதலில்
இருந்து எல்லாவற்றையும் தொடங்க வேண்டுமா?
சர்வதேச சக்திகள் பலவும் ஈழத் தமிழர்களுக்கான அரசியல் தீர்வை
13வது திருத்தச் சட்டத்திற்குள் அடக்கிவிடலாம் என்று நினைக்கின்றன. இந்த நிலையில்
எமது தீர்க்கமான முடிவை ஜனநாயக ரீதியில் எடுத்துரைப்பது அவசியம்.
முள்ளிவாய்க்கால் போர் முடிந்தவுடன் ஸ்ரீலங்காவின் உந்துதலில்
சில நாடுகள் ஈழத்தமிழர்கள் தங்களுடைய தேசியக் கோட்பாட்டைக் கைவிட்டுவிட்டு
எந்தவிதமான தீர்வையும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று நினைப்பதற்கும் இடமுண்டு. Post
conflict என்றும் Post LTTE என்றும் தற்போதைய நிலையை இவர்கள் வர்ணிக்க முயல்கின்ற
போதும், ஈழத்தமிழர்களாகிய எமது உண்மை நிலை Post Sri Lankanஎன்பதை வர்ணிக்க வேண்டும்.
மேற்குலக நாடுகளின் அரசியல் பண்பாட்டைப் பின்பற்றி மக்கள் ஆணையை
முறைக்குமுறை மீள் உறுதி செய்வது, எமது கோரிக்கையின் நம்பகத்தன்மையை வலுப்படுத்தும்.
இலங்கைத் தீவின் அரசியலில், பரிட்சயம் இல்லாத தற்போதைய இளைய
சமுதாயத்தினர்க்கு எமது தேசிய நிலைப்பாடுக் குறித்த ஒரு அரசியல், சரித்திர அறிவை
வளர்க்க இம்முயற்சி உதவும்.
ஒரு பாரிய இனவழிப்பிற்கு பின்னரும் எமது தேசிய இலக்கை திசை
திருப்ப முயலும் அரசியல்வாதிகளுக்கு இத்தகைய முயற்சி ஒரு எச்சரிக்கையாக அமையும்.
1977ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட மக்களாணைக்குப் பின், பல தசாப்தங்கள்
கடந்த நிலையில், குறிப்பாக 1959ஆம் ஆண்டிற்குப் பின் பிறந்தவர்கள் ஜனநாயக ரீதியாக
தமது தமிழீழத்திற்கான ஆணையை கருத்துச் சுதந்திரம் உள்ள நாடுகளில் தற்போதுதான்
முதன்முறையாக இதற்காக வாக்களிக்கும் வாய்ப்பை பெறுகிறார்கள்.
பிறசக்திகளின் நிர்பந்தங்களின் மூலம் வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானத்திற்கு பின்னால் உருவாக்கப்பட்ட முன்னெடுப்புகள் (திம்பு முதல் ஒஸ்லோ வரை)
சுயநிர்ணய உரிமை, உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை போன்ற கொள்கைகளை மாத்திரமே கருத்தில்
கொண்டவை. தற்போது, தமிழீழம் மாத்திரமே எமது குறிக்கோள் என்பதை மீளவும் வலியுறுத்த
வேண்டிய கடப்பாடு எமக்கு உள்ளது.
முள்ளிவாய்க்கால் வரையான யுத்தத்தில்
பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் இனப்படுகொலை செய்யப்பட்ட போதுகூட, எதுவும் செய்யாது
மௌனமாக இருந்த சர்வதேசம், இந்த வாக்கெடுப்பின்மூலம் மட்டும் திரும்பிப் பார்க்கும்
என்று நினைக்கின்றீர்களா?
சர்வதேச சக்திகள் பயங்கரவாதத்தின் மீதான போர் என்று சாக்கு போக்கு சொல்ல இனிமேல்
வாய்ப்பில்லை. ஸ்ரீலங்கா அரசு பாரிய மனித உரிமை மீறல், போர்க்குற்றம், இன அழிப்பு
புரிந்ததாக உலகநாடுகள் ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலை உருவாகி வருகிறது. ஐ.நா, மற்றும்
சர்வதேச சட்டங்களின் அடிப்படையில் கொசோவோ மக்கள் போல ஈழத் தமிழர்களும் தனிநாடுதான்
ஒரே தீர்வு என்று கேட்கும் உரிமை மேலும் வலுப்பட்டுள்ளது. “காற்றுள்ளபோதே
தூற்றிக்கொள்” என்பதுபோல, இத்தருணத்தை தமிழ் மக்கள் தக்க முறையில் பயன்படுத்த
வேண்டியது அவசியம். அண்மையில் அயர்லாந்தின் டப்ளின் நகரில் நடைபெற்று முடிந்த மக்கள்
நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு ஸ்ரீலங்கா அரசு போர்க்குற்றம் மற்றும் மனிதத்திற்கு எதிரான
குற்றம் புரிந்ததாகவும் இன அழிப்புக் குற்றம் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும்
தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளமை இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. அதுமட்டுமன்றி பிரான்ஸ் நாடு இன
அழிப்பிற்கு எதிரான நீதிமன்றம் அமைக்கும் முன்னெடுப்பை மேற்கொண்டிருப்பதையும் நாம்
கருத்திற் கொள்ள வேண்டும்.
வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானம், மக்கள் அவை, நாடுகடந்த அரசாங்கம் என்று மூன்று வேலைத்திட்டங்கள் எல்லாம்
ஒன்றா அல்லது வெவ்வேறா?
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள அரசியல் கோட்பாடுகள்தான்
எல்லாவற்றிர்க்குமே அடிப்படை. இது ஒரு தீர்மானத்தை மீளுறுதிப்படுத்தும் ஜனநாயக
செயற்பாடேயொழிய, கட்டமைப்பு அல்ல. மக்களவை இந்த தீர்மானத்தை அடிப்படையாகக்கொண்டு
ஒவ்வொரு நாட்டிலும் இயங்கப்போகும் நாடு தழுவிய மக்கள் கட்டமைப்பு. நாடு கடந்த
அரசாங்கம் என்று குறிப்பிடப்படுவது தேச எல்லைகள் தாண்டி அமைகின்ற ஒரு மக்கள்
கட்டமைப்பு. இவையிரண்டும் தமக்கே உரிய முறையில் நிலைக்குத்தாகவும் சமாந்திரமாகவும்
தமிழீழம் என்ற ஒரே இலக்குக்காக தமக்குள் முரண்பாடின்றி ஒன்றித்தோ அல்லது ஒன்றினைந்தோ
செயற்பட வேண்டியவை. இவையிரண்டிற்கும் தனித்தனியேயான செயற்தளங்கள் உண்டு. இவ்விரு
செயற்தளங்களிலும் தீவிரமாக எமது கொள்கையை முன்னெடுக்க வேண்டும்.
தற்போது புலம்பெயர் சூழலில் முழு வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானமும் மீள
உறுதிப்படுத்தப்படுகிறதா?
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் மூல அடிப்படையான மக்களாணைப் பெற்ற சுதந்திரமும்
இறைமையும் உள்ள தமிழீழ தனியரசு என்பதை மீள் உறுதிப்படுத்துவதே இவ்வாக்கெடுப்பின்
குறிக்கோளாகும்.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் மீதான மீள் வாக்கெடுப்பு:
ஒரு வரலாற்று வெகுமானம்!
நக்கீரன்
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் பற்றிப் புலம்பெயர் தமிழர்கள் மிகத் தெளிவாக
இருக்கிறார்கள். இந்த உண்மையை நோர்வே, பிரான்ஸ் மற்றும் கனடா போன்ற நாடுகளில் வாழும்
தமிழர்கள் எண்பித்துள்ளார்கள். விரைவில் இங்கிலாந்து, ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளிலும்
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானப் பற்றிய வாக்குக் கணிப்பு
(Referendum) நடைபெற
இருக்கிறது.
(
இந்த வாக்கெடுப்பிற்கு ஆதரவாக விழும் வாக்குகளைவிட அதன்பின்னால் உள்ள மக்களது
வேட்கையும் துடிப்பும் முக்கியமானது. தேர்தல் நாளன்று அந்தளவு தூரம் ஆர்வம் கரை
புரண்டோடியது. எண்பது அகவை தாண்டிய பாட்டன் பாட்டி ஆகியோரைக் பேரப்பிள்ளைகள்
கைத்தாங்கலாகப் பிடித்து வந்து வாக்களிக்க வைத்தார்கள்!
கனடாவில் நடந்த தேர்தலில் வாக்களிக்கச் சென்ற மக்கள் அந்த வாக்குச் சாவடியில் கண்ட
காட்சி அவர்களைப் மலைக்க வைத்தது. ஒரு சாவடியில் 50 க்கும் மேலான தேர்தல்
அலுவலகர்கள், தொண்டர்கள் பணியாற்றினார்கள். நாடுமுழுதும் 2,000 தொண்டர்கள் தேர்தல்
பணியில் அமர்த்தப்பட்டிருந்தார்கள்.
ஒரு பொதுத் தேர்தலைவிட மிகவும் சுறு சுறுப்பாகவும் விறு விறுப்பாகவும் இந்த
வாக்கெடுப்பு நடந்தது. பொதுத்தேர்தலில் வழக்கமாக ஒரு சாவடியில் 400 வாக்குகளே நாள்
முழுதும் விழும். ஆனால் இந்த வாக்களிப்பு நிலையங்களில் ஒரு மணித்தியாலத்துக்கு 600
வாக்குகள் போடப்பட்டன. இதைப் பார்த்து இந்தத் தேர்தலை நடத்திய
ES&S
என்ற நிறுவனம் வியப்புத் தெரிவித்தது.
ஆனால் இவற்றை எல்லாம் கண்டுகொள்ளாத சில அரைவேக்காடுகள் அல்லது சிங்கள அரசின்
கைக்கூலிகள் “வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் மீதான மீள் வாக்கெடுப்பு: ஒரு வரலாற்று
அவமானம்” என்று ஊர் பேர் தெரியாத ஒருவரோ பலரோ “புதினப்பார்வை” என்ற முகமூடியைப்
போட்டுக்கொண்டு ஒரு அரசியல் கட்டுரை எழுதியுள்ளார்கள்.
“கீரைக் கடைக்கு எதிர்க்கடை வேண்டாமா?” “வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் தமிழர் வாழ்வின்
வெகுமானம்” என்ற பாட்டு எங்கும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது அல்லவா? அதற்கு
எதிர்ப்பாட்டுத்தான் இந்த “அவமானம்” என்ற எதுகை!
வெகுமானத்துக்கு அவமானம் எதுகை. வட்டுக்கோட்டைக்கு எதுகை வேண்டாமா?
“ஒட்டுமொத்தத்தில் 'வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம்' மீதான மீள்வாக்கெடுப்பு என்பது -
கொட்டைப் பாக்கு அளவுக்குக் கூட பெறுமதி அற்றது” என்ற இமாலயக் கண்டுபிடிப்பு!
இந்தக் கண்டுபிடிப்புக்கு நோபெல் பரிசே கொடுக்கலாம். குடியரசு என்ற நூலை எழுதிய
பிளாட்டோ கூட இதனைக் கண்டு பிடித்திருக்க முடியாது!
“இலங்கைத் தமிழ்ச் சமூகம் முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் இப்போது குழப்பத்தில்
சிக்கித் தவிக்கின்றது. இந்தக் குழப்பத்தின் உச்சமாக இப்போது தேர்தல்கள்
விளங்குகின்றன” என்பது இன்னொரு கண்டு பிடிப்பு. மக்கள் தெளிவாக இருக்கிறார்கள்.
குழப்பம் இவர்களுக்குத்தான்!
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியைச் சொல்லிவிட்டு “இவ்வளவு
அழிவுக்கும் பின்பு - 'வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம்' மீது மீள்வாக்குப் பதிவு செய்வது
என்பது - அவ்வளவு தியாகங்களையும் அவமதிப்பது போன்றது 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மக்கள்
தந்துவிட்ட அந்த அரசியல் ஆணையைச் சிறுமைப்படுத்துவது போன்றத' என வாய் புளித்ததோ
மாங்காய் புளித்ததோ என்ற தோரணையில் புதினப் பார்வை இருக்கிறது.
இதில் எங்கே இருக்கிறது சிறுமை? ஒரு வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க தீர்மானத்தை மீள்
வாசிப்பது எப்படிச் சிறுமையாகும்? 1976 ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றிய தீர்மானத்தின் மீது
1977 இல் 18 அகவை அடைந்தவர்கள்தான் வாக்களித்திருப்பார்கள். அதாவது 1949 ஆண்டுக்கு
முன்னர் பிறந்தவர்கள்தான் வாக்களித்து இருக்க முடியும். அதன் பின் பிறந்தவர்களுக்கு
– ஒரு தலைமுறைக்கும் மேலானவர்களுக்கு - அந்த வாய்ப்பில்லை. எனவே இப்போது நடைபெறும்
மீள் வாக்களிப்பு அந்த வாய்ப்பை அவர்களுக்கு வழங்குகிறது. இது மக்களாட்சி முறைமைக்கு
ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு.
நாடாளுமன்றத்துக்கு ஏன் அய்ந்து அல்லது ஆண்டுக்கொருமுறை தேர்தல் நடைபெறுகிறது? ஏன்
இருபது முப்பது ஆண்டுகளுக்கொருமுறை தேர்தல் வைக்கவில்லை? மக்கள் ஆணை அவ்வப்போது
புதுப்பிக்கப்பட வேண்டும். அதே போன்றுதான் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை
நியாயப்படுத்த மீள் வாக்கெடுப்பும் மக்கள் 1977 இல் கொடுத்த ஆணையைப்
(Remandating the
political validity of the present
fundamentals
of Vaddukkoddai Resolution)
புதுப்பித்தலும் ஆகும்.
தமிழ்த் தேசியத்தைக் கொச்சைப் படுத்துபவர்கள் தாங்கள் மற்றவர்களை விட மேலான
தேசியவாதிகள் என நடித்துக் கொண்டு அந்தத் திருப்பணியைச் செய்கிறார்கள். அதாவது
போப்பாண்டவரை விடத் தான் தீவிரமான கத்தோலிக்கன் என்று சொல்பவன் கதையை ஒத்தது.
அதைத்தான் புதினப்பார்வை செய்துள்ளது! இதோ இன்னொரு பார்வை:
'வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம்' மீது இப்போது மீள்வாக்குப் பதிவு செய்வது என்பது -
அந்தத் தீர்மானத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட 'தமிழீழம்' என்ற இலட்சியத்திற்காகப்
போராடிய - விடுதலைப் புலிகளை எமது ஏக பிரதிநிதிகள் என்று கூறி உலக வீதிகளில் இறங்கி
நாம் நடத்திய போராட்டங்கள் எல்லாவற்றையும் நாமே கொச்சைப்படுத்துவது போன்றது.”
கொச்சைப்படுத்துவது நாம் அல்ல. இந்த அரசியல் கட்டுரையை எழுதியுள்ள புதினப்பார்வை.
அது சரி. நாமே கொச்சைப்படுத்துவது போன்றது என்று சொன்னால் போதுமா? அதற்கான காரண
காரியங்களைச் சொல்ல வேண்டாமா? அடுத்த வரியில்தான் புதினப்பார்வை எவ்வளவு ஞானசூனியம்
என்பதைச் சொல்லிவிடுகிறது.
“2009 மே மாதத்திற்கு முன்னால் இந்த மீள்வாக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தால் அது
வேறு கதை.” அட பாபமே! அது வேறு கதை அல்ல! அதுதான் கதை! நோர்வே நாட்டில்
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் மீதான மீள் வாக்கெடுப்பு மே 10 ஆம் நாள் நடந்தது.
அதற்கான பணிகள் அதற்கு மூன்று மாதங்கள் முன்னால் தொடங்கி விட்டன. ஏனைய நாடுகளில் கள
நிலை காரணமாக வாக்கெடுப்பு பிற்போடப்பட்டது. அதுதான் உண்மை.
மீண்டும் “விடுதலைப் புலிகள் முன்னெடுத்த ஆயுதப் போராட்டத்தின் இலக்கான 'தமிழீழம்'
எனப்படுவது தான் தமிழ் மக்களின் அரசியல் அவாவும் கூட என்பதை இந்த உலகிற்கு
வலியுறுத்த அது உதவியிருக்கலாம். அத்தோடு - விடுதலைப் புலிகள் பயங்கரவாதிகள் அல்லர்
'தமிழீழம்' எனப்படுவது ஒர் அரசியலற்ற கோட்பாடு அல்ல அது ஆயுத ஆளுமைக்கு முன்னானது
போன்றவற்றை இந்த உலகிற்கு நிரூபிப்பதற்கும் துணை புரிந்திருக்கலாம். அந்த வகையில்
விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தைக் கூட அழிவிலிருந்து காப்பாற்றி - தமிழர்களுக்கான
தலைமையையும் தக்கவைத்துக்கொள்ள அது உதவியிருக்கலாம்” என மனம் போன போக்கில் எந்த
அடிப்படையும் இல்லாது புதினப்பார்வை புலம்புகிறது. இது ஒரு பாமரத்தன்மையான
மதிப்பீடாகும்.
உலக நாடுகளுக்கு வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் பற்றித் தெரியாதா? அவ்வளவு அறிவிலிகளா
அவை?
உண்மை என்னவென்றால் 11ஃ9 க்குப் பின்னர் உலகம் ஆயுதப் போராட்டங்களை பயங்கரவாதமாகவே
பார்த்தது. நல்ல பயங்கரவாதி கெட்ட பயங்கரவாதி என்ற வேறுபாடு உலக ஒழுங்கில் இல்லாமல்
போய்விட்டது.
கொசோவோ ஆயுதப் போராட்டம் மட்டும் விதி விலக்கு. பூகோளகேந்திர நலம் காரணமாக -
அய்ரோப்பாவில் அல் கெய்தா தீவிரவாதிகள் கால்பதித்துவிடுவார்களோ என்ற பயம் காரணமாக -
கொசோவோ முஸ்லிம்களுக்கு தனிநாடொன்றை மேற்குலகம் பிரித்துக் கொடுத்தது.
இதோ புதினப் பார்வையின் மற்றுமொரு குருட்டுப் பார்வை. அதிசய கண்டுபிடிப்பு.
“இன்னொரு பக்கத்தில் 'வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம்' மீதான இந்த மீள் வாக்கெடுப்பை -
நாடு கடந்த தமிழீழ அரசு அமைக்கும் முயற்சியுடன் சிலர் குழப்பப் பார்க்கின்றார்கள்.
'வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம்' மீதான மீள் வாக்கெடுப்பு எனப்படுவது 'நாடு கடந்த
தமிழீழ அரசு' அமைக்கும் முயற்சிகளுக்கு வலுச்சேர்க்கும் என்றும் கற்பிதம்
செய்யப்படுகின்றது. ஆனால் - உண்மையில், சில தனிப்பட்ட ஆட்கள் இந்த இரண்டு
முயற்சிகளிலும் தொடர் பட்டுள்ளார்கள் என்பதைத் தவிர - நாடு கடந்த தமிழீழ அரசு
உருவாக்கும் முயற்சிக்கும் 'வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம்' மீதான மீள்வாக்குப்
பதிவுக்கும் கோட்பாட்டு ரீதியான எந்தத் தொடர்பும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.”
அறியாமையை ஒத்துக்கொண்டதற்கு நன்றி. வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் ஒரு வீட்டின் வரைபடம்.
நாடுகடந்த தமிழீழ அரசு என்பது அதன் கட்டுமானம். அது மக்கள் ஆட்சிநெறிகளுக்கு அமைவாக
உருவாக்கப்படும் அடையாள
(symbolic)
அரசு. அதன் ஓரே குறிக்கோள் புலம்பெயர் தமிழர்கள்
சார்பாக ஒரே குரலில் அனைத்துலக அரசியல், இராசதந்திர மட்டத்தில் பேச முடியும். அந்த
அரசில் அமைச்சர் அவை இருக்கும் ஆனால் பாதுகாப்பு அமைச்சர் இருக்க மாட்டார். மத்திய
வங்கி இருக்காது. வரி விதிப்பு இருக்காது.
நாடுகடந்த அரசு என்றால் என்ன? என்ற கேள்விக்கு நாடுகடந்த தமிழீழ அரசு தொடர்பான
விளக்கக்கோவை கீழ்க்கண்டவாறு பதில் அளித்துள்ளது.
நாடு கடந்த தமிழீழ அரசு
(Transnational Government of Tamil Eelam)
தமிழ் மக்களது அரசியல் வேட்கையை
உயிர்ப்போடு பேணித் தமிழர் தேசியம், தாயகம், தன்னாட்சி எனும் அடிப்படை உரிமைக்
கோட்பாடுகளின் வழியாக தமிழீழ மக்களின் விடுதலையினை வென்றெடுப்பதற்கான ஓர் அரசியல்
அமைப்பாகும். இது ஒரு புதுமையான எண்ணக் கருவாகும்.
தமது தாயகத்தில் தமிழ் மக்கள் தமது அரசியல் வேட்கைகளையும் உரிமைககளையும்
வெளிப்படுத்துவதற்கும் அதற்காகச் செயற்படுவதற்கும் இப்பொழுது எவ்வித வாய்ப்புகளும்
இல்லை. ஸ்ரீலங்கா அரசு சட்ட அடிப்படையான தடைகள், இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு, படுகொலை
ஆகிவற்றின் ஊடாகத் தமிழ் மக்களது விடுதலை வேட்கையையும் உரிமைகளையும் ஒடுக்கி
வருகின்றது.”
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம், நாடுகடந்த தமிழீழ அரசு மட்டுமல்ல நாடளாவிய மக்கள்
அவையும் இவற்றோடு தொடர்புள்ள ஒரு கட்டுமானந்தான்.
இது தொடர்பாக தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் அனைத்துலக தலைமைச் செயலகம்
செப்தெம்பர் 9, 2009 இல் வெளியிட்ட ஊடக அறிக்கை தெளிவு படுத்துகிறது.
“மேற்கூறிய மூன்று அரசியல் முன்னெடுப்புக்களில் ஏதாவது ஒன்று குறைவுபடினும் அது
எல்லாவற்றையும் பாதிப்பதாக அமையும், இவை ஒன்றுக்கொன்று இயைவாகவும் பாதுகாப்புத்
தரக்கூடியவையாகவும் அமைதலே இலக்கை அடைவதற்கு வழிவகுக்கும். இன்றைய சூழலில் தமிழ்
பேசுகின்ற மக்கள் தங்கள் அரசியல் உரிமைகளைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காக தாங்களே
தலைமையேற்று நடாத்துகின்ற சனநாயகம் தழுவிய போராட்டத்தை தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளாகிய
நாம் ஆதரிப்பதுடன் இச்செயற்பாடுகள் முழுமையான மக்கள் பங்களிப்புடன் செய்து
முடிக்கப்பட வேண்டுமென கேட்டுக்கொள்கிறோம்.
தாயக விடுதலைக்காகத் தமது இன்னுயிர்களை ஈகம் செய்த மாவீரர்களையும், அளப்பரிய
தியாகங்கள் புரிந்த மக்களையும் எங்கள் மனங்களில் நிலைநிறுத்தி தாயக வேட்கையுடன்
விடுதலை பெறும்வரை ஒன்றிணைந்து உழைத்தலே மாவீரர்களுக்கு நாம் செலுத்தும் உண்மையான
அஞ்சலியாகும்.”
இப்போதாவது “நாடு கடந்த தமிழீழ அரசு உருவாக்கும் முயற்சிக்கும் 'வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானம்' மீதான மீள்வாக்குப் பதிவுக்கும் “கோட்பாட்டு” அடிப்படையில் தொடர்பு
இருப்பதை ஞானக் கண்ணால் பார்க்க முடியாவிட்டாலும் ஊனக் கண்ணால் பார்த்தாவது
புதினப்பார்வை புரிந்து கொள்ளுமா?
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் மையக் கோட்பாடு எது என்பது பற்றியும்
புதினப்பார்வைக்குப் புரியவில்லை.
யானை பார்த்த குருடர்கள் போல் “வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் அடிப்படைகளான - தமிழர்
தேசியம், தமிழர் தாயகம், தமிழர் தன்னாட்சி உரிமை என்ற கோட்பாடுகளின் ஒட்டுமொத்தமான
வடிவமாகவே 'தமிழீழம்' என்ற கருத்துரு பிறப்பெடுத்தது" எனப் புதினப்பார்வை
திரிபுவாதம் பேசுகிறது.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் கருப்பொருள் “ஒவ்வொரு தேசிய இனத்திற்கும் உரிய
இயல்பான தன்னாட்சி உரிமையின் அடிப்படையில் சுதந்திரமான, இறைமையுடைய, சமயசார்பற்ற
தமிழீழ அரசை மீள் எழுப்புதலும் மீள் உருவாக்குதலும் தவிர்க்க முடியாததாகி விட்டது”
என்பதுதான்.
(This convention resolves that restoration and reconstitution of the Free, Sovereign, Secular, Socialist State of Tamil Eelam, based on the right of self determination inherent to every nation, has become inevitable in order to safeguard the very existence of the Tamil Nation in this Country.)
கொலனித்துவ நாடுகளிடம் போர்க்களத்தில் இழந்த
சுதந்திரமான இறைமையுள்ள தமிழீழ அரசை மீள் கட்டியெழுப்பி மீள் உருவாக்க வேண்டும்
என்பதே வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மனத்தின் அடிநாதம்!
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் பற்றிய ஒரு விளக்கமான கட்டுரையைப் பேராசிரியர் ஆ.க.
மனோகரன் இன்போ தமிழ் இணையதளத்தில் எழுதியுள்ளார். அதனை உலகத்தமிழர் ஒருமுறைக்கு
இருமறை மறுபதிப்புச் செய்துள்ளது. கட்டுரை முடிவில் புலம்பெயர் நாடுகளில் மக்கள்
வாக்கெடுப்பால் ஏற்படக்கூடிய நன்மைகள் பதினெட்டை அவர் பட்டியல் போட்டுக்
காட்டியுள்ளார்.
புதினப்பார்வைக்குக் கண் தெரிந்து ஆனால் கருத்துப் புரியவில்லை என்றால் அந்தக்
கட்டுரையை ஒரு முறைக்குப் பலமுறை படித்துப் பார்த்துப் பயன் பெற வேண்டும் எனக்
கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
(உலகத்தமிழர் - டிசெம்பர்
25, 2009)
வட்டுக் கோட்டைத் தீர்மானம் என்பதுதான் என்ன?
சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத் தனியரசு என்பதே ஈழத்தமிழரின் அரசியல் அபிலாசை என்ற தமிழீழக் கோரிக்கைக்கான மக்களாணை பெறப்பட்ட அரசியல் தீர்மானம்.
30 வருட அமைதிவழிப் போராட்டத்தின் முடிவுக்காலத்தில், 1976 ஆம் ஆண்டு மே மாதம், தந்தை செல்வாவின் தலைமையில் இலங்கைத்தீவின் வடக்கு கிழக்கு இணைந்த நிலப்பரப்பின் தமிழ் பேசும் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய அனைத்துத் தமிழ்க் கட்சிகளும் ஒன்றாய்க் கூடி வட்டுக்கோட்டைத் தேர்தல் தொகுதியில் உள்ள பண்ணாகம் எனும் இடத்தில் ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்மானத்தை நிறைவேற்றினார்கள். சுதந்திரமும் இறைமையுள்ள தமிழீழ அரசை மீட்டளித்தலும் மீள உருவாக்குதலும் தமிழ்த்தேசியத்தின் மீட்சிக்கு தவிர்க்கமுடியாதது என்பது மாத்திரமல்ல ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் இலக்கு தனிவேறான தமிழீழ அரசு என்பதை ஆணித்தரமாக எடுத்தியம்பும் ஒரே ஒரு மக்களாணை பெற்ற தீர்மானமும் இதுதான்.
இத் தீர்மானத்தின் அரசியல் முக்கியத்துவம் என்ன?
தமிழ் இறைமை (Tamil Sovereignty) தமிழ்த் தேசியம் (Tamil Nationhood) அதன் அரசியல் இலக்கு (Independent Statehood) ஆகியவற்றை வரைவிலக்கணஞ் செய்வதுடன் இறைமை மீட்சிக்கான கோட்பாட்டையும் (Reversion to Sovereignty) இன அழிப்புக்குட்பட்ட (Genocide) ஒரு தேசிய இனத்தின் சுயநிர்ணய உரிமைக் கோட்பாட்டையும் (Right to Self-Determination) ஒருசேரப் பயன்படுத்தி தமிழீழத் தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் தார்மீக அடிப்படைகளை முன்னெப்போதும் இல்லாதவாறு தெளிவாகவும், பின்னெப்போதும் இதைவிடத் தெளிவாக ஒரு தீர்மானமாக நிறைவேற்றுவதற்கான திறமை ஒன்றின் தேவைக்கான இடைவெளியை விட்டுவைக்காத அளவு மதிநுட்பத்துடனும், தந்தை செல்வா அவர்களினால் இத் தீர்மானத்தின் ஒவ்வொரு சொல்லும் தெளிவுற ஆய்வுக்குட்படுத்தப்பட்டு வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.
தந்தை செல்வா அவர்களே நேரடியாக இத்தீர்மானத்தை இதன் ஒவ்வொரு சொல்லையும் பகுப்பாய்வுசெய்து இயற்றினார் என்ற A J. Wilson எனும் அரசியல் வரலாற்று ஆசிரியர் எழுதியுள்ளார்.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கென்றே சிறப்பான முக்கியத்துவம் என்ன?
இதன் சிறப்பு என்னவென்றால், அடுத்தவருடம், அதாவது 1977ம் ஆண்டு, இலங்கைத் தீவில் நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலில் ஈழத்தமிழர்கள் தமது பெருவாரியான வாக்குக்கள் மூலம் இத் தீர்மானத்திற்கு மக்களாணை வழங்கியமை. இதுவே தமிழீழத் தனியரசுக்காக இலங்கைத் தீவில் தமிழ் மக்கள் வாக்களித்த ஜனநாயக ரீதியிலான மக்களாணையாக விளங்குகிறது. இதனால் தான் இதை நாம் இன்று மீளவும் ஜனநாயகமும் கருத்துச்சுதந்திரமும் வாழும் ஏனைய நாடுகளில் எடுத்தாளமுடிகிறது.
1977 இற்குப் பின்னர் தமிழீழம் குறித்த மக்களாணையை இலங்கைத் தீவில் ஜனநாயக முறையில் முன்வைக்கமுடியாதவாறு அடக்குமுறைச் சட்டங்கள் (1979 பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம்) கொண்டுவரப்பட்டது மட்டுமல்ல சிறிலங்காவின் அரசியல் யாப்பிலே 6ம் திருத்தம் என்ற திருத்தத்தையும் 1983 இல் கொண்டுவந்து தனிநாட்டுக்கோட்பாட்டை - அதாவது இந்த ஜனநாயக ரீதியிலான மக்களாணையை - யாப்புரீதியாகவே சிறிலங்கா அரசு மறுதலித்துவிட்டது.
இதனால் சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிழீழத் தனியரசுக்கான தமது மக்களாணையை மீளவும் ஜனநாயக முறையில் வெளிப்படுத்த முடியாத நிலையே தாயகத்தில் தொடர்கிறது. இன்றுவரை இந்த 77 ஆம் ஆண்டு மக்களாணையே இலங்கைத் தீவிலுள்ள ஈழத்தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் முதலாவதாக மட்டுமல்ல இறுதியாகவும் தமிழீழத் தனியரசுக்காக வெளிப்படுத்தக்கூடியதாகவிருந்த மக்களாணையாகும்.
1977ம் ஆண்டுத் தேர்தல் வேறு எந்த வகையில் முக்கியமாகிறது?
இந்த 77ம் ஆண்டுத் தேர்தலே, தமிழர் தாயகத்தைப் பொறுத்தவரை, இறுதியாக, இராணுவக் கெடுபிடிகள், பாரிய இடப்பெயர்வுகள், புலப்பெயர்வுகள் இல்லாத நிலையில் சுதந்திரமான முறையில் நடந்த இறுதித் தேர்தலாகும். இது 1972ம் கொண்டுவரப்பட்ட சிங்கள மேலாதிக்க ஒற்றையாட்சிக் குடியரசு யாப்பு அமைக்கப்பட்ட பின்னர் இலங்கைத் தீவில் நடாத்தப்பட்ட முதலாவது தேர்தல்.
இதனால் இத் தேர்தலிலேயே வடக்குக் கிழக்கிலுள்ள தமிழ் மக்கள் ஒட்டுமொத்தமாக இந்த அரசியல் யாப்பை நிராகரிப்பதற்கான வாய்ப்புக் கிட்டுகிறது, ஏனென்றால் தமிழீழ மக்கள் சுதந்திர நாட்டிற்காக வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கு அளித்த மக்களாணை தனது வரைபில் 1972ம் ஆண்டு யாப்பை தமிழ்த்தேசியத்திற்கு எதிரானதென்றும், சட்டவிரோதமானதென்றும் அதைத் தமிழர்கள் நிராகரிப்பதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தது. இந்த வகையில் இன்று வரையுள்ள சிறிலங்காவின் யாப்பை தமிழர்கள் நிராகரித்தமைக்கான சட்டபூர்வமான ஜனநாயக ரீதியான வெளிப்படுத்தலுக்கான முக்கியத்துவமும் 77ம் ஆண்டின் தேர்தலுக்கு உண்டு.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கு மேலதிக சிறப்பம்சங்கள் வேறு ஏதும் உண்டா?
ஒன்றிரண்டல்ல, பல உண்டு.
தமிழீழத் தனியரசு அமைக்கப்படவேண்டியதற்கான அரசியல், வரலாற்று நியதிகளையும், மனிதாபிமான நியாயப்பாடுகளையும் அமைக்கப்படவேண்டிய தமிழீழ அரசின் பிரஜாவுரிமை அதன் மத சார்பற்ற, சாதி வேறுபாடற்ற தன்மைகள் போன்ற பல அடிப்படை விவகாரங்களை ஒரு சில பக்கங்களுக்குள் சுருக்கமாகவும் நுட்பமாகவும் இந்தத் தீர்மானம் தொகுத்திருக்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, தமிழீழத்தின் ஒரு பிராந்தியத்தை வேறொரு பிராந்தியமோ அல்லது ஒரு சமய அல்லது சமூகக் குழுவினரை இன்னொரு குழுவினரோ மேலாதிக்கம் செய்யாதிருக்கும் வகையில் ஜனநாயகப் பன்முகப்படுத்தற் கோட்பாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழீழ அரசு அமையவேண்டும் என்றும் இத் தீர்மானத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.
இவற்றுக்கப்பால், உலகெங்கும் பரந்து வாழும் ஈழத்தைப் பூர்வீகமாகக் கொண்டவர்களுக்குத் தமிழீழத் தாயகத்தின் மீதான உரிமையைக் கூட இந்தத் தீர்மானம் நிறுவுகின்றது.இத் தீர்மானத்துக்கு 77இல் கிடைத்த மக்களாணையை அடிப்படையாகக் கொண்டே பின்னாட்களில் தொடர்ந்த தமிழீழத் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது (கிளிநொச்சியில் 2002 சர்வதேச பத்திரிகையாளர் மாநாட்டில் தேசியத் தலைவர் இதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
(அளப்பரிய தியாகங்களைப் புரிந்து, தமிழீழ அரசு அமைக்கப்படும் வரை அஞ்சாது போராடுவதற்கான வேண்டுகோளை பொதுவாகத் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் அனைவருக்கும், குறிப்பாக இளைஞர்களுக்கும், இந்தத் தீர்மானம் அறைகூவலாக விடுத்திருந்தது. தமிழீழத்தை வென்றெடுப்பதற்கான போராட்டத்திற்கான செயற்திட்டமொன்றை வகுக்குமாறு தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணியின் செயற்குழுவை இந்தத் தீர்மானம் பணித்திருந்தது. தமிழீழம் சமதர்ம அரசாக இருக்கவேண்டும் என்று இந்தத் தீர்மானம் கூறுகிறது. (இது அன்றைய பனிப்போர் நடந்துகொண்டிருந்த காலகட்டத்திற்குரிய உலக ஒழுங்கைக் கருத்திற்கொண்டு பார்க்கப்படவேண்டியது.)
தந்தை செல்வா மறைந்த பின்னர் (மீளவும்) உருவான தலைமை தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆணையை செயற்படுத்தவில்லை. தமிழீழத்திற்கான அரசியல் நிர்ணய சபையை உருவாக்குவதற்கு வடக்கு, கிழக்கில் தெரிவான பிரதிநிகள் செயலாற்றவில்லை. இதனால் இளையோர் வெறுப்படைந்தனர். ‘கேட்டது தமிழீழம் கிடைத்தது ஜப்பான் ஜீப்' என்பது போன்ற வாசகங்களை தெருச் சுவர்களில் எழுதி தமது தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் தலைமை மீதான தமது அதிருப்தியை வெளிக்காட்டினார்கள். இதைத்தொடர்ந்து இராணுவரீதியாக தமிழ் இளையோர் அந்த மக்களாணைக்குச் செயல்வடிவம் கொடுக்க விழைகின்றனர். இதுவே ஆயுதப்போராட்டம் தீவிரமடைவதற்கான அரசியல் அடிப்படையைக் காட்டுகிறது.
இன அழிப்பின் ஆழத்தை இன்று கூட தெளிவாக எம்மவர் எடுத்தியம்பும் ஆற்றலை வளர்த்துக்கொண்டிராத அல்லது வளர்த்துக்கொள்ள ‘விரும்பாத‘ ஒரு சூழலில் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் அன்றே சிங்களப் பெருந்தேசியவாதிகளின் நுட்பமான பண்பாட்டு இன அழிப்பு (Cultural Genocide) மற்றும் திட்டமிட்ட தாயக மண்பறிப்பு (Colonisation)போன்றவற்றை விடுதலைக்கான தீர்மானத்தை நியாயப்படுத்துவதற்கான முக்கிய காரணிகளாக எடுத்தியம்பியிருக்கிறது. சிறிலங்காவின் அரசியல் யாப்பு தமிழர்களைப் பொறுத்தவரை சட்டவிரோதமானது என்பதையும் அது தமிழர்களை ஆக்கிரமித்து அடிமைத் தேசிய இனமாக்கியுள்ளது என்பதையும் குறிப்பிட்டு காலனித்துவ சக்திகளுக்குப்பின் சிங்களப் பெருந்தேசியவாதத்தை ஓர் புதிய ஆக்கிரமிப்புச்சக்தியாக இத் தீர்மானம் இனம் காண்கிறது.
இந்த வகையில் இத் தீர்மானத்தின் அரசியற் கனதியானது 34 வருடங்களுக்கு முன்பே எந்த அளவு ஆழமானதாயிருந்ததென்பது இன்றைய இன அழிப்புப் போரொன்றின் (ஈழப்போர்-4) முடிவில் உலக மனச் சாட்சியின் கதவுகளைத் தட்டும் புலம் பெயர் தமிழர்களால் மீள உறுதிசெய்து காட்டப்படவேண்டியதாகிறது.
ஒட்டுமொத்தமாகக் குறிப்பிட்டால் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் வரலாற்றுப் பக்கங்களில் குறிப்பிடப்படுவதற்கான ஒரு வெறும் ‘பழைய மைல்கல்' நிகழ்வு மட்டும் அல்ல, தொடர்ந்து வந்த அளப்பரிய அர்ப்பணிப்புகளாலும் எதிரி மட்டுமன்றி பலவேறுபட்ட சக்திகளின் அநீதியான அணுகுமுறைகளாலெல்லாம் எல்லை மீறிக் கனதிப் படுத்தப்பட்டிருக்கும் தமிழ்த் தேசியத்தின் விடுதலைக்கான மக்கள் ஆணை.
வட்டுக்கோட்டையில் தொடங்கிய தமிழர்களின் போராட்டம் நந்திக்கடலில் நடந்த சமருடன் முடிவடைந்துவிட்டதாக ராஜபக்ச அரசு தனது 18 மே 2009 ‘வெற்றிப்பிரகடனத்தில்' முழங்கியது. இது எந்த அளவுக்கு வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் ஜனநாயக அரசியல் தார்ப்பரியத்துக்கு சிறிலங்கா அரசு அச்சம் கொண்டிருக்கிறது என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பதிலளிக்கப்படவேண்டிய கேள்விகள் (இன்னும் பல முக்கியமான கேள்விகள் உள்ளன)
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம் நிறைவேற்றி 34 வருடங்கள் கடந்து விட்டது. இதற்கு பிறகு எத்தனையோ நல்லது கெட்டது எல்லாம் நடந்து முடிந்து நாங்கள் நன்றாக களைத்துப்போன நிலையில் இருக்கின்றோம். இதை ஏன் இப்போது மீண்டும் புதுப்பிக்க வேண்டும்? முதலில் இருந்து எல்லாவற்றையும் தொடங்க வேண்டுமா?
Ø சர்வதேச சக்திகள் பலவும் ஈழத் தமிழர்களுக்கான அரசியல் தீர்வை 13வது திருத்தச் சட்டத்திற்குள் அடக்கிவிடலாம் என்று நினைக்கின்றன. இந்த நிலையில் எமது தீர்க்கமான முடிவை ஜனநாயக ரீதியில் எடுத்துரைப்பது அவசியம்.
Ø முள்ளிவாய்க்கால் போர் முடிந்தவுடன் ஸ்ரீலங்காவின் உந்துதலில் சில நாடுகள் ஈழத்தமிழர்கள் தங்களுடைய தேசியக் கோட்பாட்டைக் கைவிட்டுவிட்டு எந்தவிதமான தீர்வையும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று நினைப்பதற்கும் இடமுண்டு. Pழளவ உழகெடiஉவ என்றும் Pழளவ டுவுவுநு என்றும் தற்போதைய நிலையை இவர்கள் வர்ணிக்க முயல்கின்ற போதும், ஈழத்தமிழர்களாகிய எமது உண்மை நிலை Pழளவ ளுசi டுயமெயn என்பதை வர்ணிக்க வேண்டும்.
Ø மேற்குலக நாடுகளின் அரசியல் பண்பாட்டைப் பின்பற்றி மக்கள் ஆணையை முறைக்குமுறை மீள் உறுதி செய்வது, எமது கோரிக்கையின் நம்பகத்தன்மையை வலுப்படுத்தும்.
Ø இலங்கைத் தீவின் அரசியலில், பரிட்சயம் இல்லாத தற்போதைய இளைய சமுதாயத்தினர்க்கு எமது தேசிய நிலைப்பாடுக் குறித்த ஒரு அரசியல், சரித்திர அறிவை வளர்க்க இம்முயற்சி உதவும்.
Ø ஒரு பாரிய இனவழிப்பிற்கு பின்னரும் எமது தேசிய இலக்கை திசை திருப்ப முயலும் அரசியல்வாதிகளுக்கு இத்தகைய முயற்சி ஒரு எச்சரிக்கையாக அமையும்.
Ø 1977ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட மக்களாணைக்குப் பின், பல தசாப்தங்கள் கடந்த நிலையில், குறிப்பாக 1959ஆம் ஆண்டிற்குப் பின் பிறந்தவர்கள் ஜனநாயக ரீதியாக தமது தமிழீழத்திற்கான ஆணையை கருத்துச் சுதந்திரம் உள்ள நாடுகளில் தற்போதுதான் முதன்முறையாக இதற்காக வாக்களிக்கும் வாய்ப்பை பெறுகிறார்கள்.
Ø பிறசக்திகளின் நிர்பந்தங்களின் மூலம் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்திற்கு பின்னால் உருவாக்கப்பட்ட முன்னெடுப்புகள் (திம்பு முதல் ஒஸ்லோ வரை) சுயநிர்ணய உரிமை, உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை போன்ற கொள்கைகளை மாத்திரமே கருத்தில் கொண்டவை. தற்போது, தமிழீழம் மாத்திரமே எமது குறிக்கோள் என்பதை மீளவும் வலியுறுத்த வேண்டிய கடப்பாடு எமக்கு உள்ளது.
முள்ளிவாய்க்கால் வரையான யுத்தத்தில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் இனப்படுகொலை செய்யப்பட்ட போதுகூட, எதுவும் செய்யாது மௌனமாக இருந்த சர்வதேசம், இந்த வாக்கெடுப்பின்மூலம் மட்டும் திரும்பிப் பார்க்கும் என்று நினைக்கின்றீர்களா?
சர்வதேச சக்திகள் பயங்கரவாதத்தின் மீதான போர் என்று சாக்கு போக்கு சொல்ல இனிமேல் வாய்ப்பில்லை. ஸ்ரீலங்கா அரசு பாரிய மனித உரிமை மீறல், போர்க்குற்றம், இன அழிப்பு புரிந்ததாக உலகநாடுகள் ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலை உருவாகி வருகிறது. ஐ.நா, மற்றும் சர்வதேச சட்டங்களின் அடிப்படையில் கொசோவோ மக்கள் போல ஈழத் தமிழர்களும் தனிநாடுதான் ஒரே தீர்வு என்று கேட்கும் உரிமை மேலும் வலுப்பட்டுள்ளது.
"காற்றுள்ளபோதே தூற்றிக்கொள்" என்பதுபோல, இத்தருணத்தை தமிழ் மக்கள் தக்க முறையில் பயன்படுத்த வேண்டியது அவசியம். அண்மையில் அயர்லாந்தின் டப்ளின் நகரில் நடைபெற்று முடிந்த மக்கள் தீர்ப்பாயத்தின் தீர்ப்பு சிறீலங்கா அரசு போர்க்குற்றம் மற்றும் மனிதத்திற்கு எதிரான குற்றம் புரிந்ததாகவும் இன அழிப்புக் குற்றம் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பு வழங்கியுள்ளமை இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. அதுமட்டுமன்றி பிரான்ஸ் நாடு இன அழிப்பிற்கு எதிரான நீதிமன்றம் அமைக்கும் முன்னெடுப்பை மேற்கொண்டிருப்பதையும் நாம் கருத்திற் கொள்ள வேண்டும்.
தனி ஈழம் அமைய கனடா தமிழர்கள் 99.8% பேர் ஆதரவு
டொரான்டோ: இலங்கையில்
தமிழர்களுக்கு என தனி நாடு அமைய வேண்டும் என கனடாவில் வசிக்கும் தமிழர்கள்
ஒருமனதாக வாக்களித்திருக்கிறார்கள்.
இலங்கையில் தனி ஈழ நாடு அமைவதை தமிழர்களே விரும்பவில்லை என்பது போன்ற
பிரச்சாரங்கள் இந்தியா உட்பட பல இடங்களில் பரப்பப்பட்டு வருவதாக
குற்றச்சாட்டுகள் பரவலாக உள்ளன.
இந்நிலையில் கனடாவில் வாழும் புலம்பெயர்ந்த தமிழர் மத்தியில் இதுதொடர்பான
ஓட்டெடுப்பு நடத்தப்பட்டுள்ளது. கனடிய தமிழர் தேர்தலுக்கான கூட்டமைப்பு
இந்த தேர்தலை முறைப்படி நடத்தியுள்ளது.
டொரான்டோ, மான்ட்ரியல், ஒட்டோவா, கார்ன்வால், ஒன்ட், வான்கூவர், எட்மான்டன்
உள்ளிட்ட கனடாவின் 31 மையங்களில் 2,000 தன்னார்வலர்களைக் கொண்டு இந்த
ஓட்டெடுப்பு நடத்தப்பட்டுள்ளது. சர்வதேச பிரபலமான வட அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த
இஎஸ் அண்ட் எஸ் என்ற நிறுவனத்தின் மூலம் தொழில்முறைப்படி இந்த ஓட்டெடுப்பு
பணிகள் நடந்துள்ளன.
ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை 9 மணி முதல் இரவு 9 மணிவரை ஓட்டெடுப்பு நடந்தது. 50
முதல் 65 சதவீதம் வரை வாக்காளர்கள் திரண்டதாக தெரிவிக்கப்படுகிறது.
இலங்கையில் இருந்து கனடாவிற்கு புலம் பெயர்ந்தவர்கள் வாக்காளர்களாக
கருதப்பட்டனர்.
கனடா முழுவதும் ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட தமிழர்கள் இருப்பதாக
கணிக்கப்படுகிறது. இதில் தமிழர்களோடு, சிங்களவர்களும் அடக்கம். இதில் 48
ஆயிரத்து 583 பேர் ஆர்வமுடன் வந்து ஓட்டளித்துள்ளனர். ஓட்டளித்தவர்
ஒவ்வொருவரின் முழு தகவலும் ஆவணமாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
இவ்வாறு ஓட்டளித்தவர்கள் ஒருமனதாக தனி ஈழத்திற்கு ஆதரவளித்துள்ளது ஈழத்
தமிழர்களுக்கு ஆறுதல் அளிக்கும் செய்தியாக இருக்கும் என கருதப்படுகிறது.
கனடா மட்டுமல்லாது நார்வே, பிரான்ஸ் ஆகிய இடங்களிலும் தனி ஈழத்திற்கு ஆதரவு
முழுமையாக இருப்பதாக இந்த அமைப்பினர் கூறியுள்ளனர்.
ஓட்டெடுப்பு முடிவு குறித்து கனடிய தமிழர் தேர்தலுக்கான கூட்டமைப்பின்
செய்தித் தொடர்பாளர் தர்ஷிகா செல்வசிவம் டொரான்டோவில் நிருபர்களிடம்
கூறியதாவது:
கனடாவில் நாம் அனுபவி்த்துக் கொண்டிருக்கும் அடிப்படையான சுதந்திரம் மற்றும்
உரிமைகள் இலங்கையில் கிடையாது. குறிப்பாக அங்குள்ள தமிழர்களுக்கு கிடையாது.
இந்த நிலைமையை உலகுக்கு ஆதாரப்பூர்வமாக எடுத்துச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம்
உள்ளது. தமிழர்களுக்கும் எதிராகவும், மீடியாக்களுக்கு எதிராகவும் இலங்கை
அரசு நடத்தியுள்ள மனித உரிமை மீறல்களை உலகின் கவனத்திற்கு கொண்டு
செல்லவேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்.
மேலும், இலங்கையில் தமிழர்கள் பிரச்னைக்கு நிரந்தரமான தீர்வாக தனி நாடு
அமைப்பதே சிறந்ததாக இருக்கும் என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்பட்டு வருகிறது.
இது குறித்து கனடாவில் வாழும் தமிழர்களின் கருத்து என்னவென்பதை துல்லியமாக
அறிவதற்காக ஓட்டெடுப்பு நடத்தப்பட்டது.
நேற்று (ஞாயிற்றுக்கிழமை) காலை 9 மணி முதல் இரவு 9 மணி வரை கனடா முழுக்க
இந்த ஓட்டெடுப்பு நடத்தப்பட்டது. மொத்தம் பதிவான ஓட்டுகள் 48,583. இதில் 48
ஆயிரத்து 481 பேர் இலங்கையில் தமிழர்களுக்கு தனி நாடு அமைவதை
ஆதரித்துள்ளார்கள்.
85 பேர் தனி ஈழம் தேவையில்லை என ஓட்டளித்துள்ளனர். 17 ஓட்டுக்கள்
நிராகரிக்கப்பட்டன. இந்த ஓட்டெடுப்பில் அனைவரும் மிகுந்த ஆர்வமுடன் வந்து
கலந்துகொண்டனர் என்று அவர் கூறினார்.
தமிழ்ப்
படைப்பாளிகள் கழகம் வரவேற்பு:
இந்த வாக்கெடுப்பு குறித்து கனடா படைப்பாளிகள் கழகம் வெளியிட்டுள்ள
அறிக்கையில்,
வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கு 99.82 விழுக்காடு
கனடிய தமிழர்கள் வாக்களித்து வரலாறு படைத்துள்ளார்கள்.
சிங்கள – பவுத்த பேரினவாத அரசு தாயகத்தில் அகதிகள் முகாம்களிலும் திறந்த
வெளிச் சிறைகளிலும் பசி, பட்டினியோடு வாடும் எமது உறவுகளைத் தொடர்ந்து
ராணுவப் பிடிக்குள் வைத்திருக்கவும் வன்னி மண்ணில் படைத் தளங்களை உருவாக்கி
100,000 சிங்கள ராணுவத்தினரைக் குடியேற்றவும் திருகோணமலையில் மேம்பாடு என்ற
போர்வையில் சிங்களக் குடியேற்றத்தை முடுக்கி விடவும் எடுக்கப்படும்
பின்னணியில் இந்த வாக்கெடுப்பு நடந்து முடிந்துள்ளது.
வழக்கமாக ஒரு அரசு மட்டும் செய்யக் கூடிய பணியைக் கனடிய தமிழர்
தேர்தலுக்கான கூட்டமைப்பு வியக்கத்தக்க விதத்தில் செய்து சாதனை படைத்துள்ளது.
இந்தத் தேர்தலை மக்களாட்சி நெறிமுறைமைகளுக்கு இசைவாகவும் வெளிப்படையாகவும்
அதே சமயம் இரகசியமாகவும் நடத்தி முடித்த இஎஸ் அன்ட் எஸ் என்ற தொழில்சார்
கணிப்பு நிறுவனத்துக்கும் எமது பாராட்டுதலையும் நன்றியையும் தெரிவித்துக்
கொள்கிறோம்.
தேர்தல் வெற்றிகரமாக நடந்தேற வேண்டும் என வாழ்த்திய தமிழ்த் தேசிய
இயக்கத்தின் தலைவர் பழ.நெடுமாறன், பெரியார் விடுதலைக் கழகத்தின் தலைவர்
கொளத்தூர் மணி, நாம் தமிழர் நிறுவனர் சீமான் போன்றோருக்கு எமது இதயம்
கனிந்த வாழ்த்துக்கள்.
நாங்கள்தான் “கனடிய தமிழர்களின் ஒன்றுபட்ட குரல்” என்று தம்பட்டம் அடித்துக்
கொண்டு இந்தத் தேர்தலை மதில்மேல் இருந்து வேடிக்கை பார்த்த கனடிய தமிழ்க்
காங்கிரசுக்கும் எமது பாராட்டுதல்கள்.
பொதுவாக கனடாவில் நடைபெறும் மத்திய, மாகாண, உள்ளுர் தேர்தல்களில்
வாக்களிக்கும் வாக்காளர்களது எண்ணிக்கை 50 – 60 சதவீதத்தைத் தாண்டுவதில்லை.
இந்த வாக்குக் கணிப்பில் வாக்களித்த தமிழர்களின் சதவீதம் குறைந்தது 60 என
வைத்துக் கொண்டால் மொத்த வாக்காளர் தொகை 80,972 ஆகவே இருக்கும்.
ஒரு வீட்டில் இருக்கும் 5 பேரில் 3 பேர் 18 வயதுக்கும் மேலானவர்கள் என்று
வைத்துக் கொண்டால் கனடிய தமிழர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 1,34,953 மட்டுமே.
எப்படிக் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தாலும் இந்த எண்ணிக்கையின் எல்லை
1,75,000 என்பதே எமது இந்தப் பொழுது நிலைப்பாடாகும்.
எது எவ்வாறிருப்பினும் கனடிய தமிழர்களின் மொத்த எண்ணிக்கையையும்
வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கையையும் சரியாகக் கணக்கெடுக்கும் முயற்சியை கனடிய
தமிழர் தேர்தலுக்கான கூட்டமைப்பு முன்னெடுக்க வேண்டும்.
அப்படியான முயற்சி கனடிய பொதுத் தேர்தல், அடுத்த ஆண்டு 2010 இல் நடக்க
இருக்கும் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசுக்கான தேர்தல், மக்கள் அவைத் தேர்தல்
ஆகியவற்றுக்கும் பயன்படும் என நம்புகிறோம்.
டிசெம்பர்
20, 2009
ஒவ்வொரு தேசிய இனத்திற்கும் உரிய இயல்பான தன்னாட்சி உரிமையின் அடிப்படையில் சுதந்திரமான, இறைமையுடைய, சமயசார்பற்ற தமிழீழ அரசை மீள் எழுப்புதலும் மீள் உருவாக்குதலும் தவிர்க்க முடியாததாகி விட்டது என உலகுக்கு முழங்கிய வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் மீது நாடளாவிய கனடிய தமிழர்கள் மத்தியில் நடத்தப்பட்ட வாக்குக் கணிப்பில் 48,583 (99.82 விழுக்காடு) வாக்காளர்கள் ஓம் என்றும் 85 வாக்குகள் (0.18) இல்லை என்றும் வாக்களித்துள்ளார்கள். பதினேழு வாக்குகள் செல்லுபடியாகாதென முடிவு செய்யப்பட்டது.
வரலாற்றுப்
புகழ்பெற்ற வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கு 99.82 விழுக்காடு கனடிய தமிழர்கள் வாக்களித்து வரலாறு படைத்துள்ளார்கள்.
கனடிய
தமிழர்களின்
தீர்ப்பு
சிங்கள
–
பவுத்த
பேரினவாத
அரசு
தாயகத்தில்
ஏதிலி
முகாம்களிலும்
திறந்த
வெளிச்
சிறைகளிலும்
பசி,
பட்டினியோடு
வாடும்
எமது
உறவுகளைத்
தொடர்ந்து
இராணுவப்
பிடிக்குள்
வைத்திருக்கவும்
வன்னி
மண்ணில்
படைத்
தளங்களை
உருவாக்கி
100,000
சிங்கள
இராணவத்தினரைக்
குடியேற்றவும்
திருகோணமலையில்
மேம்பாடு
என்ற
போர்வையில்
சிங்களக்
குடியேற்றத்தை
முடுக்கி
விடவும்
எடுக்கப்படும்
பின்னணியில்
இந்த
வாக்கெடுப்பு
நடந்து
முடிந்துள்ளது.
வழக்கமாக
ஒரு அரசு மட்டும் செய்யக் கூடிய பணியைக் கனடிய தமிழர் தேர்தலுக்கான கூட்டமைப்பு (Coalition for Tamil Elections Canada) வியக்கத்தக்க விதத்தில் செய்து சாதனை படைத்துள்ளது.
இந்தத்
தேர்தலில் கடந்த இரண்டு மாதமாகப் பனியிலும் வீடு வீடாகச் சென்று கதவுகளைத் தட்டி வாக்காளர் பற்றிய தரவுகளை எறுப்பு போல் சுறுசுறுப்பாகத் திரட்டிய ஆயிரத்துக்கும் அதிகமான தொண்டர்களை நெஞ்சாரப் பாராட்டுகிறோம்.
தேர்தல்
நாளன்று விறு விறுப்பாகவும் நேர்த்தியாகவும் நடத்திக் காட்டிய செயற்பாட்டாளர்கள், தொண்டர்கள், தேர்தல் அலுவலர்கள் அனைவரையும் மனதாரப் பராட்டுகிறோம். குறிப்பாக இளைய சமூகத்தினருக்கு எமது பாராட்டுதல்கள்.
தேர்தல்
நாளன்று போக்குவரத்து வசதியற்ற வாக்காளர்களை மெச்சத்தக்க விதத்தில் தங்கள் சொந்த வண்டிகளில் ஏற்றி இறக்கிய தொண்டர்களை உளமாரப் பாராட்டுகிறோம்.
இந்தத்
தேர்தலை மக்களாட்சி நெறிமுறைமைகளுக்கு இசைவாகவும் வெளிப்படையாகவும் அதே சமயம் இரகசியமாகவும் நடத்தி முடித்த ES&S என்ற தொழில்சார் கணிப்பு நிறுவனத்துக்கு எமது பாராட்டுதலையும் நன்றியையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.
தேர்தல்
வெற்றிகரமாக நடந்தேற வேண்டும் என வாழ்த்திய தமிழ்த் தேசிய இயக்கத்தின் தலைவர் பழ.நெடுமாறன், பெரியார் விடுதலைக் கழகத்தின் தலைவர் கொளத்தூர் மணி, நாம் தமிழர் நிறுவனர் சீமான் போன்றோருக்கு எமது இதயம் கனிந்த வாழ்த்துக்கள்.
இந்தத்
தேர்தல் பற்றிய செய்திகளை வெளியிட்டும் ஒலி, ஒளிபரப்புச் செய்த CBC, City Pulse 24, Globe and Mail, Inside Toronto, The Christian Science Monitor போன்ற கனடிய நீரோட்ட ஊடகங்களுக்கும் எமது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.
தேர்தல்
பற்றிப் பரப்புரை செய்த தமிழ் ஊடகங்களுக்கு எமது பாராட்டுதல்கள். குறிப்பாக கனடிய தமிழ் வானொலி, தமிழ் ஸ்ரார் வானொலி, அனைத்துலக வானொலி, கீதவாணி, தமிழ்த் தொலைக்காட்சி, இணையதளங்கள் போன்ற ஊடகங்களுக்கு எமது பாராட்டுதல்கள்.
அவ்வப்போது
வசதிக்கேற்ப புலிவேடம் போட்டு இப்போது அந்த வேடத்தைக் கலைத்துவிட்டு ஊரில் மழைபெய்தால் இங்கு குடை பிடிக்கிறார்கள் என வழக்கம் போல் நொட்டை சொல்வதையே தொழிலாகக் கொண்ட வானொலிக்கும் எமது “பாராட்டுதல்கள்.” மழைபெய்தால்தானே எந்தப் புற்றில் எந்தப் பாம்பு இருக்கிறது என்பதை நாம் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியும்!
அதே
சமயம் தேர்தலை முற்றாக ஒதுக்கிய ஊடகங்களைத் தேசியத்தை நேசிக்கும் எமது உறவுகள் இனம் கண்டு ஒதுக்க வேண்டும் என அழைப்பு விடுகிறோம்.
நாங்கள்தான்
“கனடிய தமிழர்களின் ஒன்றுபட்ட குரல்" என்று தம்பட்டம் அடித்துக் கொண்டு இந்தத் தேர்தலை மதில்மேல் இருந்து வேடிக்கை பார்த்த கனடிய தமிழ்க் காங்கிரசுக்கும் எமது பாராட்டுதல்கள். இப்படி வேடிக்கை பார்த்ததன் மூலம் தாங்கள் யார் என்பதைத் தங்களை அறியாமலே கனடிய மக்களுக்கு இனம் காட்டிக்கொண்டு விட்டார்கள். இனிமேலாவது இப்படிச் சுயவிளம்பரம் செய்து மகிழ்வதை நிறுத்திக் கொள்வார்கள் என நம்புகிறோம்.
மொத்தம்
கிடைத்த வாக்குகள் 50,000 தாண்டவில்லையே என்பது சிலருக்கு ஏமாற்றம் அளித்திருக்கிறது என்பது உண்மையே. இதற்கு முக்கிய காரணம் மொத்த வாக்காளர் எண்ணிக்கையை மிகைப்படுத்திப் பார்த்ததே.
பொதுவாக
கனடாவில் நடைபெறும் மத்திய, மாகாண, உள்ளுர் தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் வாக்காளர்களது எண்ணிக்கை 50 – 60 விழுக்காட்டைத் தாண்டுவதில்லை. இந்த வாக்குக் கணிப்பில் வாக்களித்த தமிழர்களின் விழுக்காடு ஆகக் குறைந்தது 60 என வைத்துக் கொண்டால் மொத்த வாக்காளர் தொகை 80,972 ஆகவே இருக்கும். ஒரு வீட்டில் இருக்கும் 5 பேரில் 3 பேர் 18 அகவைக்கும் மேலானவர்கள் என்று வைத்துக் கொண்டால் கனடிய தமிழர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 134,953 மட்டுமே. எப்படிக் கூட்டிக் கழித்துப் பார்த்தாலும் இந்த எண்ணிக்கையின் மேலெல்லை 175,000 என்பதே எமது இந்தப் பொழுது நிலைப்பாடாகும்.
எது
எவ்வாறிருப்பினும் கனடிய தமிழர்களின் மொத்த எண்ணிக்கையையும் வாக்காளர்களின் எண்ணிக்கையையும் சரியாகக் கணக்கெடுக்கும் முயற்சியை கனடிய தமிழர் தேர்தலுக்கான கூட்டமைப்பு முன்னெடுக்க வேண்டும். அப்படியான முயற்சி கனடிய பொதுத் தேர்தல், அடுத்த ஆண்டு 2010 இல் நடக்க இருக்கும் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசுக்கான தேர்தல், மக்கள் அவைத் தேர்தல் ஆகியவற்றுக்கும் பயன்படும் என நம்புகிறோம்.
மொத்தத்தில்
கனடிய தமிழர்கள் நோர்வே மற்றும் பிரான்ஸ் புலம்பெயர் தமிழ்மக்களைப் போன்று சுதந்திரமும் இறைமையும் உள்ள தமிழீழ தனியரசே ஒரே அரசியல் தீர்வு என்ற செய்தியை சிறிலங்கா உட்பட அனைத்துலக சமூகத்துக்கும் உறைப்பாக உணர்த்தியுள்ளார்கள்.
இதே
செய்தியைத்தான் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கும் சொல்லியுள்ளார்கள். அவர்கள் எடுக்கும் முடிவு புலம் பெயர் தமிழர்களது வேட்கைக்கு இசைவாக இருக்க வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொள்கிறோம்.மீண்டும்
வரலாற்றுப் புகழ்பெற்ற இந்த வாக்கெடுப்பை நடத்தி வரலாறு படைத்த அனைத்துத் தரப்பினரையும் பாராட்டி மகிழ்கிறோம்.
-30-
99.8 percent say yes to Tamil Eelam in Canada referendum
[TamilNet, Sunday, 20 December 2009, 08:49 GMT]
99.82 percent of 48,583 voters mandated independent
and sovereign Tamil Eelam in the poll conducted in 31 centres across Canada,
Saturday. The Canadian media and politicians showed great interest in the
process of the ballot and organizers expressed satisfaction as 50, 000 was the
expected turn out they quoted to media earlier. The poll was officiated by ES&S
a professional company in North America that used counting machines. Unlike in
Norway and France and contrary to earlier assurances, the ballot took place with
complete registration of voters, which limited confidential participation,
observers said. Voter turn out is assessed to be between 50 and 65 percent, but
no authentic statistics is available on eligible Eezham Tamil voters.
48,481 (99.82%) voted 'yes' and 85 (0.18%) voted 'no'. 17 votes were rejected.
The enthusiastic participation of this many number of voters of all age groups
in the democratic process and the committed work of nearly 2,000 volunteers
impressed many Canadian observers.
Canadian media described the polls as ever independent nationwide referendum by
a Canadian community across major Canadian cities.
ES&S, recognised as biggest International and North American election firm,
managed and monitored the poll and the ballot choosing process.
Results were announced at a press conference held at the Delta Toronto East
Hotel for 30 polling stations as results of Vancouver were awaited at 10:20 p.m.
Toronto time.
Witnessing the referendum, Adam Giambrone, the chair of the Toronto Transport
Commission and a Toronto City Councilor, said at the press conference that the
figure speaks to an incredible democratic process and praised the voluntary
efforts laid behind the success of the referendum.
"As a government official in the city of Toronto, I think that is incredibly
important to recognise the importance of democratic process of the fact that
close to 50 000 people from the country, many of them right here in Toronto,
have got out, got informed, and stood with the elections when they went out and
voted in the free and fair elections," he said. "That would give your community
to stand up and speak for your issue knowing that they got the credibility of
the entire community behind them."
Congratulating the 2,000 volunteers he said the thousands of voters who voted
gave a credit to the community itself. It also reflected how the [Tamil]
community in Toronto has been engaged in actually going out and voting as they
have done earlier in Toronto provincial and federal elections.
The organizers, Coalition for Tamil Elections Canada opted for registration of
voters with an idea this will be useful for future elections. Also it was a
requisite for the company officiating the poll. But a leading Tamil media in
Canada carried out a vicious campaign that this information could reach the Sri
Lanka government and will affect any travel prospects of the voters to Sri
Lanka.
The referendum is a helpful precedence to the elections for transnational
government, said one of the organizers. The Canadian media too named the
organizers as people who will be organizing elections for the transnational
government. But ironically, transnational government’s organizers failed to say
anything in favour of Saturday’s referendum.
The Canadian Tamil Congress, said to be the biggest Establishment of Eezham
Tamils in Canada sounded discouragement on the referendum when it said that they
“watch it with interest,”
More than 50 percent Tamil voters in Canada, participating at short notice,
ignoring and defying the wishes of the Establishments in asserting to their
political will has now silenced the adversaries, said one of the organizers.
However, “there are lessons to learn”, commented a committee member organizing
similar referendum in UK.
Meanwhile, Eezham Tamil masses re-mandating the main principle of Vaddukkoaddai
Resolution in Canada Saturday was a sharp contrast to the meeting in Vienna this
week, where sections of Eezham Tamil elite who have no confidence on the
democratic will of their own people or have no grip on leading Tamil politics,
met secretly to discuss ‘internal self-determination’ and Thimphu Principles
just in order to fit into the agendas of powers, said one of the participants of
the Vienna meet.
The referendum also took place at a time when Colombo plans to settle 100, 000
Sinhala soldiers in Vanni, China plans to bring in 25, 000 workers to the North,
Sinhala capital will be flowing into Tamil areas, Sinhala settlers will be
brought in to support the infrastructure and while India or the so-called
international community has no answers to Eezham Tamils, said a Tamil official
engaged in ‘development’ work in Vanni.
Calculatedly nurtured campaign that Tamils don’t want independence, orchestrated
Tamil politics and media working for the above agenda and Establishments of
Eezham Tamils gone obsolete by not reading the pulse of the masses could be
challenged only through such referenda of people, said a Canadian university
student.
Looking too close at events, some of the Canadian media miss larger issues,
responded another youth. They delve into discussing insignificant issues about
personalities, proscribed organizations and marginal groups, but miss the
revolution that is taking place with Tamils, he said.
Tamil group calls for global vote on independent state
24/11/2009 9:18:51 AM
CBC News
The Tamil organization that fought a bloody
decades-long war with the Sri Lankan government said it is planning on holding
a December referendum in Canada and around the world on the question of an
independent Tamil state.
The Liberation Tigers of Tamil Eelam were defeated after a 23-year conflict with the Sri Lankan military in May but continue to operate internationally. In Canada, the federal government has listed the group as a terrorist organization since 2006.
Now their leaders are vowing to make their fight a political one, and say they are planning to hold a referendum on whether Tamils should declare independence from Sri Lanka.
The planned December vote could put political pressure on Sri Lanka to carve out a role for Tamil representation as the country prepares for parliamentary and presidential elections likely to be held in January.
Velupillai Thangavelu, one of 29 Tamil-Canadians selected by a political branch of the LTTE to organize the referendum, says the change in strategy for the group reflects the current military reality.
"We have to accept the fact the entity has been defeated militarily," Thangavelu told CBC News. "So the other alternative is for us to take the same message. Struggle for the same goal in a democratic way."
Organizers are in negotiations to hire an outside firm to scrutinize and tally the votes in the electronic referendum, with polling stations planned for the greater Toronto area, Montreal, Ottawa, Vancouver, Calgary, Edmonton, Winnipeg and Halifax, said Thangavelu.
Security questions raised
Canadian intelligence and terrorism expert Tom Quiggan questions whether the vote will get that far, given the LTTE's listing as a terrorist group.
"If the LTTE is seen to be holding elections in Canada, what is the Canadian government supposed to do about this? How do they react?" said Quiggan, a former security consultant with the RCMP.
"Do they allow a banned terrorist group to continue its fundraising and continue its organizational efforts here in Canada?"
The issue of allowing a vote is a sensitive one, particularly after the 2006 RCMP raid of the offices of another group, the World Tamil Movement, that authorities believed was connected to the LTTE.
The police agency alleged in an affidavit filed in 2008 that they had found evidence the group was using voter lists to profile potential donors for fundraising activities for the military arm of the group in Sri Lanka.
Sri Lanka to close refugee camps
The referendum plans also come as Canadian investigators attempt to determine the identity of a group of Sri Lankan migrants whose ship landed in British Columbia in October. All but one of the 76 men remains in custody after suspicions were raised that some may be affiliated with the Tamil Tigers.
Human rights lawyer Lee Rankin has said the men have a good case for refugee status, since as members of the losing side in Sri Lanka's civil war they likely faced imprisonment if returned home.
On Sunday, the Sri Lankan government announced that the remaining 136,000 Tamil refugees who have been held in government camps would be free to return to their villages after Dec. 1, with the camps closing by Jan. 31.
The camps, which have operated since the war ended more than six months ago, have drawn international criticism for their squalid conditions, the slow pace at which detainees have been allowed to return to their homes. At their peak, some 300,000 war refugees were forced into the camps after fleeing the final months of the armed conflict with separatist Tamil Tiger rebels.
United Nations humanitarian chief John Holmes said on Monday the decision to allow detainees to return home was good news, but expressed concern that the UN was not being given enough advance notice to properly assist refugees in returning to their homes.
The UN also encouraged reconciliation efforts between Sri Lanka's Sinhalese majority and Tamil minority and for both sides to be held accountable for violations of international humanitarian and human rights law during the conflict, said Holmes.
Another issue that must be resolved is the degree of autonomy given to Tamil areas in a new constitutional amendment, said Holmes, though he said that issue would probably not be addressed until after elections are held.
With files from the Associated Press
நோர்வே பிரான்ஸ் இரண்டுக்கும் நாம் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்பதை எண்பித்துக் காட்டுங்கள்!
நெஞ்சில் உரமுமின்றி
நேர்மைத் திறமுமின்றி
வஞ்சனை சொல்வாரடீ – கிளியே
வாய்ச் சொல்லில் வீரரடீ.
கூட்டத்திற் கூடிநின்று
கூவிப் பிதற்றலன்றி
நாட்டத்திற் கொள்ளாரடீ – கிளியே
நாளில் மறப்பா ரடீ.
அச்சமும் பேடிமையும்
அடிமைச் சிறுமதியும்
உச்சத்திற் கொண்டா ரடீ – கிளியே
ஊமைச் சனங்க ளடீ.
ஊக்கமும் உள்வலியும்
உண்மையிற் பற்றுமில்லா
மாக்களுக்கோர் கணமும் – கிளியே
வாழத் தகுதி யுண்டோ?
சொந்தச் சகோதரர்கள்
துன்பத்திற் சாதல்கண்டும்
சிந்தை இரங்கா ரடீ – கிளியே
செம்மை மறந்தா ரடீ.
நூற்றிப்பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் நடிப்புச் சுதேசிகளைக் கண்டு மனம் வெதும்பிய பாட்டுக்கொரு புலவன் பாரதி கழிவிரக்கப்பட்டு எழுதிய வரிகள்தான் இவை.
பாரதியார் காலத்தில் ஒரு கூட்டம் இருந்தது. நெஞ்சில் உரம் இல்லை. நேர்மை இல்லை.
சொல்வதெல்லாம் வஞ்சனை. வாய்ச் சொல்லில் மட்டும் வீரம்.
இந்தக் காலத்திலும் பாரதியார் காலத்து நடிப்புக் கூட்டம் இருக்கிறது. எப்போதும்
சின்னஞ் சிறு கதைகள் பேசி, பிறர் வாடச் செயல்கள்பல செய்து கூடிக் கிழப் பருவம்
எய்திப் பின் கூற்றுக்கு இரையாகும் வேடிக்கை மனிதர்கள் கூட்டம் இருக்கிறது.
இப்படிப் பட்டவர்கள் தாங்களும் உருப்படியாக எதனையும் செய்யமாட்டார்கள். மற்றவர்கள் செய்தாலும் நொட்டை சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்கள்.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் மீது மீள் வாக்குக் கணிப்பு ஏன் நடத்தப்பட வேண்டும்
என்பதற்கான காரண காரியங்களை விளக்கிப் பல கூட்டங்கள் நடத்தினோம். தமிழிலும்
ஆங்கிலத்திலும் பல கட்டுரைகளை எழுதினோம்.
கனடா உலகத்தமிழர் ஏடு வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் தொடர்பான கட்டுரைகளைத் தொடர்ந்து
பல கிழமைகளாக வெளியிட்டு வருகிறது. இருந்தும் சிலர் அந்தத் தீர்மானத்தின்
உள்ளடக்கத்தைப் படித்துணர மறுக்கிறார்கள். அதனை எதிர்த்து எழுதியும் பேசியும்
வருகிறார்கள்.
எனது நீண்ட கால நண்பர் ஒருவர் இரண்டு நாள்களுக்கு முன்னர் மின்னஞ்சல் ஒன்றை எனக்க
அனுப்பியிருந்தார். அவர் இலண்டனில் வாழ்கிறார். அவருக்குப் தமிழ்ப் படைப்பாளிகள்
கழகம் வெளியிட்ட ஊடக அறிக்கையை அனுப்பியிருந்தேன். அதைப் படித்து விட்டு அவர்
ஆங்கிலத்தில் மறுமொழி எழுதியிருந்தார்.
Thanks for your comments about Vaddukkoddai resolution. But you fail to explain why voting is essential at this time. This resolution already approved by a Convention of All Tamil parties and at the general election in 1977. Almost all Tamils approved. Why is important for Diaspora Tamil? No one against. No one so far explained this Question. Regards.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் பற்றி
உங்களது விளக்கக் குறிப்புகளுக்கு நன்றி. ஆனால் நீங்கள் அந்தத் தீர்மானத்துக்கு
இப்போது வாக்களிப்பு நடத்த வேண்டிய தேவையை விளக்கத் தவறிவிட்டீர்கள். இந்தத்
தீhமானம் அனைத்து தமிழ்க் கட்சிகளது மாநாட்டில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டது. கிட்டத்தட்ட
எல்லோருமே அதனை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். அது ஏன் புலத்தில் வாழும் தமிழ் மக்களுக்கு
முக்கியமானது? யாரும் அதற்கு மாறில்லை. இதுவரை யாரும் இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில்
இறுக்கவில்லை. வாழ்த்துக்கள்.
இந்த நண்பர் படியாதவர் அல்ல. நன்றாகப்
படித்தவர். ஒரு மாத சஞ்சிகைக்கு ஆசிரியராகவும் இருக்கிறார். முன்னாள் தொழிற்சங்கவாதி.
தமிழீழ தேசியத்தை நேசிப்பவர். தமிழீழ போராட்டத்தை ஆதரிப்பவர். அதற்காக 1979 இல்
பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் இராணுவத்தினால் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில்
அடைக்கப்பட்டவர். அவரோடு சேர்ந்து கைதாகிய நண்பர் ஈழவேந்தனும் அதே சிறையில்
அடைக்கப்பட்டார்.
கனடா போல இங்கிலாந்தில்
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் பற்றிய விளக்கங்களோ மீள் வாக்கெடுப்போ இன்னும்
நடைபெறவில்லை என நினைக்கிறேன். அவரது விளக்கக் குறைவுக்கு அது ஒரு காரணமாக
இருக்கலாம்.
இன்று (புதன்கிழமை) கீதவாணி வானொலியில்
நான் ஒரு மணி நேரம் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் பற்றி விளக்கம் அளித்தேன். நேயர்களது
கேள்விகளுக்கும் பதில் இறுக்கும் வாய்ப்பை நண்பர் நடராசா இராஜ்குமார் எற்படுத்தித்
தந்தார். இரண்டு நேயர்கள் மட்டும் குதர்க்கமாக விதண்டா வாதம் செய்தார்கள்.
எனவே நண்பரது கேள்விகளுக்கும்
கீதவாணியில் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கும் கேள்வி – பதில் வடிவத்தில் கீழே
கொடுத்துள்ளேன்.
(1) கேள்வி – வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானத்துக்கு இப்போது வாக்களிப்பு நடத்த வேண்டிய தேவை என்ன?
பதில் - வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் 33
ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் 1976 ஆம் ஆண்டு மே 14 இல் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தத்
தீர்மானத்தை முன்னிறுத்தி 1977 ஆம் ஆண்டு யூலை 21 இல் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தலில்
அய்க்கிய தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி சுதந்திர இறைமையுள்ள தமிழீழ தனியரசே ஒரே தீர்வு
என்கிற அரசியல் பிறப்புரிமைக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் 23 தொகுதிகளில்
போட்டியிட்டு 18 தொகுதிகளில் (மொத்த இருக்கைகள 168) வெற்றி பெற்றது. வட மாகாணத்தில்
மட்டும் 14 தொகுதிகளைக் கைப்பற்றியது.
இந்தத் தேர்தலில் இன்று 49 அகவையைத்
தாண்டியவர்கள் வாக்களித்திருக்க முடியாது. எங்களது இளம் தலைமுறை நிச்சயம்
வாக்களித்திருக்க முடியாது. மேலும் இன்று சிங்கள அரசு சரி, இந்தியா சரி எல்லோரும்
இனச் சிக்கலுக்கு 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்தின் அடிப்படையில்தான் தீர்வு எனச்
சொல்கின்றன. எனவே வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை மீள உறுதிசெய்வதன் மூலம் தமிழ்மக்கள்
13 ஆவது திருத்தத்தை ஏறெடுத்தும் பார்க்க மாட்டார்கள் என்ற செய்தியைச் சொல்ல
முடியும்.
(2) கேள்வி - இந்தத் தீர்மானத்தின்
மீது நிலத்தில் உள்ளவர்கள்தான் வாக்களிக்க வேண்டும். புலத்தில் இருக்கும் தமிழர்கள்
வாக்களிப்பதில் என்ன பலன்? பதில் - நிலத்திலுள்ள எங்கள் மக்கள் சிங்கள – பவுத்த
ஏகாதிபத்தியத்தின் இரும்புப் பிடிக்குள் சிக்கித் தவிக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்கள்
வாயைத் திறக்க முடியாத துர்ப்பாக்கிய நிலையில் உள்ளார்கள். வன்னியில் இன்றும்
120,000 பொது மக்கள் முட்கம்பி வேலிக்குள் அடைக்கப்பட்டுள்ளார்கள். அவர்களது
நடமாடும் சுதந்திரம் பறிக்கப்பட்டுள்ளது. 11,000 க்கும் அதிகமான போராளிகள் தடுத்து
வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.
வன்னி தமிழ்நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் திரு.
கனகரத்தினம் சிறை வைக்கப்பட்டுள்ளார். அமைதிக் காலத்தில் இரண்டு கட்டுரை எழுதிய
ஊடகவியலாளர் திரு. திசநாயகத்துக்கு சிங்கள நீதிபதி 20 ஆண்டு கடூழியச் சிறைத் தண்டனை
விதித்துள்ளார். கொலையாளிளுக்கும் கொள்ளைக்காரர்ளுக்கும் 6 – 10 ஆண்டு தண்டனைதான்
விதிக்கப்படுகிறது.
சிங்களக் குடியேற்றம் முடுக்கி
விடப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக திருகோணமலையில் தமிழர்களது நிலங்கள் பறிக்கப்படுகிறது.
யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டு மக்கள் திறந்த
வெளிச் சிறைச்சாலையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார்கள். அவர்களுக்குக் காவலாக துப்பாக்கி
ஏந்திய 40,000 சிங்கள இராணுவத்தினர் நிறுத்தப்பட்டுள்ளனர்.
கிழக்கும் சிங்கள இராணுவத்தின் பிடிக்குள் இருக்கிறது. வடக்கு மற்றும் கிழக்கு
மாகாணத்தின் ஆளுநர்கள் ஓய்வு பெற்ற சிங்கள இராணுவ தளபதிகள். கிழக்கு மாகாண அரச
அதிபரும் சிங்களவரே.
கிழக்கு மாகாண முதல் அமைச்சர் ஒரு
கூலித் தொழிலாளியைக் கூட நியமனம் செய்யும் அதிகாரம் அற்ற பொம்மையாகவே இருக்கிறார்.
இதை அவரே ஒப்புக் கொண்டுள்ளார்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால் தமிழ்மக்கள் தங்கள் அரசியல் வேட்கையைச் சுதந்திரமாகத்
தெரிவிப்பதற்கும் அதற்காகக் குரலெழுப்பிப் போராடுவதற்கும் இலங்கைத் தீவின் உள்ளக
நிலைமைகள் மிகப்பெரும் தடையாகவும் பாரிய அச்சுறுத்தலாகவும் உள்ளன. எனவே அவர்களுக்கு
நாம்தான் குரல் கொடுக்க வேண்டியுள்ளது. அதன் ஒரு செயற்பாடே இந்த வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானத்தின் மீதான வாக்குக் கணிப்பு.
(3) கேள்வி – வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானத்தின் மீதான வாக்குக் கணிப்புக்கும் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசுக்கு நடைபெற
இருக்கும் தேர்தலுக்கும் என்ன தொடர்பு? நாடுகடந்த தமிழீழ அரசை ஆதரிப்பவர்களில் சிலர்
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின் மீது நடைபெற இருக்கும் வாக்குக் கணிப்பை
எதிர்க்கிறார்களே?
(4) பதில் - இரண்டும் வெவ்வேறானவை அல்ல. வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ள தாயகம், தேசியம், தன்னாட்சி உரிமையின் அடிப்படையில் இறைமை பொருந்திய சமய சார்பற்ற, சமவுடமைத் தமிழீழ அரசை மீட்டளிப்பதும் மீள் உருவாக்குவாக்குவதும் (This Convention resolves that restoration and reconstitution of the Free, Sovereign, Secular, Socialist State of Thamil Eelam, based on the right of self determination inherent to every nation, has become inevitable in order to safeguard the very existence of the Thamil Nation in this Country) இந்நாட்டில் தமிழ்த் தேசிய இனம் தனது இருப்பைக் காப்பது தவிர்க்க முடியாததாகி உள்ளது என இம் மாநாடு தீர்மானிக்கிறது.
நாடு கடந்த தமிழீழ அரசு (வுசயளெயெவழையெட புழஎநசnஅநவெ ழக வுhயஅடை நுநடயஅ) தமிழ்
மக்களது அரசியல் வேட்கையை உயிர்ப்போடு பேணித் தமிழர் தேசியம், தாயகம், தன்னாட்சி
எனும் அடிப்படை உரிமைக் கோட்பாடுகளின் வழியாகத் தமிழீழ மக்களின் விடுதலையினை
வென்றெடுப்பதற்கான ஓர் அரசியல் அமைப்பாகும். இது ஒரு புதுமையான எண்ணக் கருவாகும்.
தாயகத்தில் தமிழ் மக்கள் தமது அரசியல்
வேட்கைகளையும் உரிமைககளையும் வெளிப்படுத்துவதற்கும் அதற்காகச் செயற்படுவதற்கும்
இப்பொழுது எவ்வித வாய்ப்புகளும் இல்லை. ஸ்ரீலங்கா அரசின் சட்ட அடிப்படையான தடைகள்,
இராணுவ ஆக்கிரமிப்பு, படுகொலைகள் ஆகிவற்றின் ஊடாகத் தமிழ் மக்களது விடுதலை
வேட்கையையும் உரிமைகளையும் ஒடுக்கி வருகின்றது.
இந்நிலையில் தமிழீழ நாட்டின்
உறுப்பாகிய புலம் பெயர்ந்து வாழும் மக்களுக்கு உள்ள மக்களாட்சி வாய்ப்புக்களைப்
பயன்படுத்தி தமிழ் மக்களின் தன்னாட்சி உரிமைக்குச் செயலுருவம் கொடுப்பதற்காகப்
பாடுபடும் அதியுயர் அரசியல் நடுவமாக இந்த நாடுகடந்த அரசு அமைக்கப்படும். தாயகத்தில்
வாழும் அரசியல் தலைவர்களும் மக்களும் இந்த அரசில் பங்கு பெறுவது நடைமுறைச்
சாத்தியமற்றது. எனவே இந்த அரசில் உறுப்புரிமை வகிக்கும் சார்பாளர்கள் புலம்
பெயர்ந்து வாழும் தமிழீழ மக்களிடையே இருந்து மக்களாட்சி முறையில் வாக்கெடுப்பு மூலம்
தேர்ந்தெடுக்கப்படுவர். இந்த அரசு இலங்கைத் தீவில் இருக்கும் நட்பு சக்திகளுடன்
கைகோர்த்துப் பயணிக்கும். (நாடு கடந்த தமிழீழ அரசு விளக்கக்கோவை)
எனவே வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ள தமிழர்களது சுதந்திர இறைமையுள்ள தமிழீழ தனியரசு என்பது ஒரு இலக்கு ஆகும். அந்த இலக்கை அடைவதற்குக் கொடுக்கப்படும் செயல் வடிவம் அல்லது கட்டுமானவே நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாகும்.
அதே சமயம் புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழர் வாழும் ஒவ்வொரு நாட்டிலும் மக்கள் பங்களிப்பை
விரிவுபடுத்தவும் வல்லரசுப் பரிமாணங்களிலிருந்து தேசிய அரசியலைப் பாதுகாக்கவும் நாடு
கடந்த தமிழீழ அரசின் அடிமட்டத்தை வலுப்படுத்தவும் இவ்வரசின் நடைமுறைச்
செயற்பாட்டுக்கு கை கொடுக்கும் முகமாக மக்கள் அவை உருவாக்கப்படும். அதற்கான தேர்தல்
மக்களாட்சி முறைமைக்கு அமைய மிக விரைவில் நோர்வேயில் நடந்தது போல் கனடாவிலும்
நடைபெறும்.
மேற்கூறிய மூன்று அரசியல்
முன்னெடுப்புக்களில் ஏதாவது ஒன்று குறைவுபடினும் அது எல்லாவற்றையும் பாதிப்பதாக
அமையும். காரணம் இவை ஒன்றுக்கொன்று இசைவானவை. பாதுகாப்புத் தரக்கூடியவை.
மாவீரர்களதும் உலகளாவிய தமிழ் மக்களதும் தாகமான தமிழீழம் என்ற இலக்கை அடைவதற்கு
வழிவகுக்கும்.
எதிர்வரும் டிசெம்பர் 19 ஆம் நாள் (சனிக்கிழமை) நடைபெற இருக்கும் வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானம் மீதான வாக்குக் கணிப்பில் தமிழ்த் தேசியத்தையும் மக்களையும் மண்ணையும்
மறைந்த மாவீரர்களையும் பூசிக்கும் கனடிய தமிழர்கள் கலந்து கொண்டு தங்கள் வரலாற்றுக்
கடமையை செவ்வனே நிறைவேற்ற வேண்டும்.
நோர்வே மற்றும் பிரான்ஸ் நாட்டில் வாழும் புலம்பெயர் தமிழர்களுக்கு கனடிய மக்களாகிய
நாம் எந்த வகையிலும் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்பதை எண்பித்துக் காட்டுங்கள்! தமிழினம்
பேரும் புகழும் சீரும் சிறப்பும் பீடும் பெருமையும் மிக்க இனம் என்பதை உலகுக்கு
மெய்ப்பித்துக் காட்ட வேண்டும்!
மானத்தை காத்திட்டால் மரணத்தை வென்றிடலாம். விழிப்புடன் இருந்தால் விதியினை
மாற்றிடலாம். காரியத்தில் கண்ணாயிருந்தால் தமிழீழத்தை மீட்டிடலாம்! (உலகத்தமிழர் -
டிசெம்பர்
17.2009)
இந்த கட்டுரையை எழுதியவர் தன்னை மிகப் பெரிய அறிவாளி என நினைக்கிறார் எனத் தெரிகிறது.
வி.புலிகளது ஆதரவாளன் எனச் சொல்லிக் கொண்டு தனது எதிர்ப்புப் பரப்புரையை
செய்திருக்கிறார். இவருக்கு வ.தீர்மானம் வி.புலிகளால் முன்னெடுக்கப்பட்ட அரசியல்
நடவடிக்கை என்பது தெரியாமல் இருக்கிறது. நோர்வேயில் வ.தீர்மானத்தின் மீது வாக்குக்
கணிப்பு மே 10 ஆம் நடந்தது. அவாவது முள்ளிவாய்க்கால் பின்னடைவுக்கு முன்னர்!
இப்படி மாரித்தவக்கை மாதிரி எதிலும் நொட்டை பிடித்துக் கொண்டு கத்திக்
கொண்டிருக்காமல் ஏதாவது உருப்படியாகச் செய்யவும். இல்லையேல் கொஞ்சம் விலகி இரு
பிள்ளாய் சன்னிதானம் மறைக்கீறது!
மக்கள் கரி பூசினது உங்களது முகத்திலேதான். அது தெரியாவீட்டால் கண்ணாடியில்
பார்க்கவும்.
Vaddukoddai Resolution
The Resolution was adopted at the first National Convention of the Tamil United Liberation Front (TULF) on 14 May 1976. TULF’s participation in the 1977 general elections was anchored in this Resolution. In this Resolution, the TULF declared its intent of forming a sovereign State of Tamil Eelam. S. J. V. Chelavanayakam presided over the Convention. The following is a translation of the Resolution, which was originally adopted in Tamil.
Whereas, throughout the centuries from the dawn of history, the Sinhalese and Tamil nations have divided between themselves the possession of Ceylon, the Sinhalese inhabiting the interior of the country in its Southern and Western parts from the river Walawe to that of Chilaw and the Tamils possessing the Northern and Eastern districts;
And,
Whereas, the Tamil kingdom was overthrown in war and conquered by the Portuguese in 1619, and from them by the Dutch and the British in turn, independent of the Sinhalese Kingdoms; And,
Whereas, the British colonists, who ruled the territories of the Sinhalese and Tamil kingdoms separately, joined under compulsion the territories of the Sinhalese and the Tamil Kingdoms for purposes of administrative convenience on the recommendation of the Colebrooke Commission in 1833; And,
Whereas, the Tamil leaders were in the forefront of the freedom movement to rid Ceylon of colonial bondage which ultimately led to the grant of independence to Ceylon in 1948; And,
Whereas, the foregoing facts of history were completely overlooked, and power over the entire country was transferred to the Sinhalese nation on the basis of a numerical majority, thereby reducing the Tamil nation to the position of subject people; And,
Whereas, successive Sinhalese governments since independence have always encouraged and fostered the aggressive nationalism of the Sinhalese people and have used their political power to the detriment of the Tamils by:
(a) Depriving one half of the Tamil people of their citizenship and franchise rights thereby reducing Tamil representation in Parliament,
(b) Making serious inroads into the territories of the former Tamil Kingdom by a system of planned and state-aided Sinhalese colonization and large scale regularization of recently encouraged Sinhalese encroachments, calculated to make the Tamils a minority in their own homeland,
(c) Making Sinhala the only official language throughout Ceylon thereby placing the stamp of inferiority on the Tamils and the Tamil language,
(d) Giving the foremost place to Buddhism under the Republican Constitution thereby reducing the Hindus, Christians, and Muslims to second class status in this country,
(e) Denying to the Tamils equality of opportunity in the spheres of employment, education, land alienation and economic life in general and starving Tamil areas of large scale industries and development schemes thereby seriously endangering their very existence in Ceylon,
(f) Systematically cutting them off from the main-stream of Tamil cultures in South India while denying them opportunities of developing their language and culture in Ceylon, thereby working inexorably towards the cultural genocide of the Tamils,
(g) Permitting and unleashing communal violence and intimidation against the Tamil speaking people as happened in Amparai and Colombo in 1956; all over the country in 1958; army reign of terror in the Northern and Eastern Provinces in 1961; police violence at the International Tamil Research Conference in 1974 resulting in the death of nine persons in Jaffna; police and communal violence against Tamil speaking Muslims at Puttalam and various other parts of Ceylon in 1976 ––all these calculated to instill terror in the minds of the Tamil speaking people, thereby breaking their spirit and the will to resist injustices heaped on them,
(h) By terrorizing, torturing, and imprisoning Tamil youths without trial for long periods on the flimsiest grounds,
i. Capping it all by imposing on the Tamil nation a Constitution drafted, under conditions of emergency without opportunities for free discussion, by a Constituent Assembly elected on the basis of the Soulbury Constitution distorted by the citizenship laws resulting in weightage in representation to the Sinhalese majority, thereby depriving the Tamils of even the remnants of safeguards they had under the earlier constitution; And,
Whereas, all attempts by the various Tamil political parties to win their rights, by co-operating with the governments, by parliamentary and extra-parliamentary agitations, by entering into pacts and understandings with successive Prime Ministers, in order to achieve the bare minimum of political rights consistent with the self-respect of the Tamil people have proved to be futile; And,
Whereas, the efforts of the All Ceylon Tamil Congress to ensure non-domination of the minorities by the majority by the adoption of a scheme of balanced representation in a Unitary Constitution have failed and even the meager safeguards provided in article 29 of the Soulbury Constitution against discriminatory legislation have been removed by the Republican Constitution; And,
Whereas, the proposals submitted to the Constituent Assembly by the Ilankai Thamil Arasu Kadchi for maintaining the unity of the country while preserving the integrity of the Tamil people by the establishment of an autonomous Tamil State within the framework of a Federal Republic of Ceylon were summarily and totally rejected without even the courtesy of a consideration of its merits; And,
Whereas, the amendments to the basic resolutions, intended to ensure the minimum of safeguards to the Tamil people moved on the basis of the nine point demands formulated at the conference of all Tamil Political parties at Valvettithurai on 7th February 1971 and by individual parties and Tamil members of Parliament including those now in the government party, were rejected in toto by the government and Constituent Assembly; And,
Whereas, even amendments to the draft proposals relating to language, religion, and fundamental-rights including one calculated to ensure that at least the provisions of the Tamil Language (Special Provisions) Regulations of 1956 be included in the Constitution, were defeated, resulting in the boycott of the Constituent Assembly by a large majority of the Tamil members of Parliament; And,
Whereas, the Tamil United Liberation Front, after rejecting the Republican Constitution adopted on the 22nd of May, 1972, presented a six point demand to the Prime Minister and the Government on 25th June, 1972, and gave three months time within which the Government was called upon to take meaningful steps to amend the Constitution so as to meet the aspirations of the Tamil Nation on the basis of the six points, and informed the Government that if it failed to do so the Tamil United Liberation Front would launch a non-violent direct action against the Government in order to win the freedom and the rights of the Tamil Nation on the basis of the right of self-determination; And,
Whereas, this last attempt by the Tamil United Liberation Front to win Constitutional recognition of the rights of the Tamil Nation without jeopardizing the unity of the country was callously ignored by the Prime Minister and the Government; And,
Whereas, the opportunity provided by the Tamil United Liberation Front leader to vindicate the Government’s contention that their constitution had the backing of the Tamil people, by resigning from his membership of the National State Assembly and creating a by-election was deliberately put off for over two years in utter disregard of the democratic right of the Tamil voters of Kankesanthurai, And,
Whereas, in the by-election held on the 6th February 1975, the voters of Kankesanthurai by a preponderant majority not only rejected the Republican Constitution imposed on them by the Sinhalese Government, but also gave a mandate to Mr. S.J.V. Chelvanayakam, Q.C. and through him to the Tamil United Liberation Front for the restoration and reconstitution of the Free Sovereign, Secular, Socialist State of Tamil Eelam.
The first National Convention of the Tamil United Liberation Front meeting at Pannakam (Vaddukoddai Constituency) on the 14th day of May, 1976, hereby declares that the Tamils of Ceylon by virtue of their great language, their religions, their separate culture and heritage, their history of independent existence as a separate state over a distinct territory for several centuries till they were conquered by the armed might of the European invaders and above all by their will to exist as a separate entity ruling themselves in their own territory, are a nation distinct and apart from Sinhalese and this Convention announces to the world that the Republican Constitution of 1972 has made the Tamils a slave nation ruled by the new colonial masters, the Sinhalese ,who are using the power they have wrongly usurped to deprive the Tamil Nation of its territory, language citizenship, economic life, opportunities of employment and education, thereby destroying all the attributes of nationhood of the Tamil people.
And, while taking note of the reservations in relation to its commitment to the setting up of a separated state of Tamil Eelam expressed by the Ceylon Workers Congress as a Trade Union of the Plantation Workers, the majority of whom live and work outside the Northern and Eastern areas,
This convention resolves that restoration and reconstitution of the Free, Sovereign, Secular, Socialist State of Tamil Eelam, based on the right of self determination inherent to every nation, has become inevitable in order to safeguard the very existence of the Tamil Nation in this Country.
This Convention further declares:
· That the State of Tamil Eelam shall consist of the people of the Northern and Eastern provinces and shall also ensure full and equal rights of citizenship of the State of Tamil Eelam to all Tamil speaking people living in any part of Ceylon and to Tamils of Eelam origin living in any part of the world who may opt for citizenship of Tamil Eelam.
· That the constitution of Tamil Eelam shall be based on the principle of democratic decentralization so as to ensure the non-domination of any religious or territorial community of Tamil Eelam by any other section.
· That in the state of Tamil Eelam caste shall be abolished and the observance of the pernicious practice of untouchability or inequality of any type based on birth shall be totally eradicated and its observance in any form punished by law.
· That Tamil Eelam shall be a secular state giving equal protection and assistance to all religions to which the people of the state may belong.
· That Tamil shall be the language of the State, but the rights of Sinhalese speaking minorities in Tamil Eelam to education and transaction of business in their language shall be protected on a reciprocal basis with the Tamil speaking minorities in the Sinhala State.
· That Tamil Eelam shall be a Socialist State wherein the exploitation of man by man shall be forbidden, the dignity of labor shall be recognized, the means of production and distribution shall be subject to public ownership and control while permitting private enterprise in these branches within limit prescribed by law, economic development shall be on the basis of socialist planning and there shall be a ceiling on the total wealth that any individual of family may acquire.
This Convention directs the Action Committee of the Tamil United Liberation Front to formulate a plan of action and launch without undue delay the struggle for winning the sovereignty and freedom of the Tamil Nation;
And this Convention calls upon the Tamil Nation in general and the Tamil youth in particular to come forward to throw themselves fully into the sacred fight for freedom and to flinch not till the goal of a sovereign state of Tamil Eelam is reached.
Melting pot of Eezham-Tamil democratic politics
[TamilNet, Tuesday, 29 September 2009, 21:31 GMT]
While the idea of transnational government (TNG)
is captivating the minds of Eezham Tamils, their public opinion should be
watchful for political moves not slipping in concepts and terminologies and
the organisation process maintaining absolute financial independence.
Democratically elected country councils widen, strengthen and secure the
democratic structure of TNG and help it to evolve from bottom to top. The
nation needs to explore models of structurally integrating country councils
and bodies such as GTF in the apex body of TNG. Conducive atmosphere has to be
created for wider participation of the society, youth and women. The trauma
and depression Eezham Tamils undergo, can be conquered by them only by
innovatively engaging in action – this time democratic action – and by
demonstrating their spirit unconquered.
TamilNet Editorial Board
It is heartening to notice how the paradigm of
democratic politics and transnational governance has captivated the minds of
Eezham Tamils especially in the diaspora, where the much-needed space deprived
in Sri Lanka is available for innovation and rejuvenation.
Quite typical of any democratic exercise, as ideas pour in, debates take place
and moves originate in a short span of hard-pressed time, it is not only
common folk but even keen activists are confused. The widely felt concern is
that such confusion should not pave way for manipulation and hijack of the
cause by motley of forces tacitly united in nullifying identity, independence,
sovereignty and national liberation of Eezham Tamils.
It is of paramount importance that the various global moves originating from
the Eezham Tamil diaspora in political organization, economy, society and
culture need to be perceived, orientated and coordinated coherently to produce
desired results.
The following are put forward to the consideration of especially the diaspora,
the public opinion of which is actually the guardian in setting the course of
its current global process of democratic politics.
1. Not slipping in terminologies outlining the cause:
Independence, sovereignty, nation
state, nation, homeland, self-determination, autonomy, federal, confederation,
self-rule etc are terms of specific meaning in the international system. They
cannot be replaced by one another. Mere phrases such as Tamil Eelam or
government cannot be taken for their face value, unless specified with
appropriate technical terms.
Examples: Government of Tamil Nadu doesn’t mean that it is independent and
sovereign. The Federal Party, which stood for federalism in Ceylon, styled
itself in Tamil as Thamizh Arasuk Kadchi.
Eezham Tamil public needs to carefully scrutinize the terminologies and their
Tamil equivalents used by various political moves approaching them.
Even the word sovereignty used alone, as appearing in the websites of some
political moves, will not cover independence. Sovereignty can be shared. This
is why the importance of adopting the main principle ‘independent and
sovereign Tamil Eelam’ of the Vaddukkoaddai Resolution of 1976 as the basis
for any fresh democratic politics is stressed again and again.
‘Independence and sovereignty’ can be translated into Tamil either as
‘suthanthiramum I’raimaiyum’ or as ’thannaathikkamum i’raimaiyum.’
What negotiation could achieve is another matter. But the democratic freedom
of a nation to tell what it deservingly aspires is of supreme importance and
it is for the diaspora public opinion to take care if there is any slip.
Financial independence in political organization:
Political organization is absolutely a matter of concerned people. They have
to conceive and do it on their own, from their own resources and through their
own will power, if they want their political organization to be true to them.
‘Democratisation’ of politics of a people may be a ‘development’ agenda for
others and they may treat it a matter for funding. But for a people struggling
for liberation it is not so. Diaspora needs to be watchful that evolving its
political organization is done by motivating the masses and never through
getting outside funds.
2. Widening
the democratic structure:
In the given circumstances, when independent
political organisation of Eezham Tamils is threatened by Sri Lanka and is
likely to be sabotaged by forces abetting the ‘unity’ of Sri Lanka, the more
the democratic structures are widened and integrated, the more the political
organisation is secured. Otherwise, just by handling a few at the top, the
entire politics could be crippled.
Needless to say that Eezham Tamils should have well-knitted multiplicity of
grass root organisations and their politics have to be built form bottom to
top and not vice versa.
The constitution announced by the move for Norwegian Council of Eelam Tamils
has touched some of these aspects by proposing to conduct elections regionally
and nationally in Norway; by having a second chamber and by accommodating
elected representatives from institutions of Eezham Tamils in the second
chamber.
More attention need to be paid in this respect in the diaspora in encouraging
more elected bodies, co-operative bodies and in integrating and orientating
them and other grass root organisations such as village associations, alumni
associations etc towards democratic transnational polity.
3. GTF and other such bodies:
The impression one gets from the draft constitution of the Global Tamil Forum
is that it will be functioning as a global body of professionals and something
like a multinational corporation of Eezham Tamils. This is a welcome move and
Eezham Tamils will need such bodies to run banks, universities etc.
Such bodies should be integrated in the second chamber of the apex
transnational government. However, it is important that GTF and other such
bodies have to make clear themselves in specific terms of their commitment to
independence and sovereignty of Eezham Tamils.
4. Importance of country councils:
Elected councils of Eezham Tamils in various countries are the real roots of
transnational government. They make transnational government secure, widen the
democratic structure by acting as federal units, make the implementation of
the mandates of transnational government in a particular country much easier
and help negotiating local situations arising from differing political systems
of the various countries, as these councils are ‘national councils’ of those
countries.
The move in Norway is a pioneering major step and the entire diaspora watches
it with much expectation.
5. Transnational government as apex body:
Transnational government as conceived by Eezham Tamils is a novel and hitherto
unseen experiment of human civilisation. Only a nation like that of Eezham
Tamils that was brutally and unjustly crushed by entire establishments of the
world joining together could conceive such alternative governance for them.
This is sure to serve an inspiration to future world polity and to many
oppressed peoples of the world.
In the exercise of evolving a democratic transnational government, whether the
Eezham Tamils are fully aware of the importance of what they are doing is a
crucial matter.
While the alternative world will welcome the challenging concept, the
establishments will obviously try to either blunt it or hijack it.
Therefore, the apex body has to be formed with tremendous will power of
people, with a strong foundation and with structural security.
It is perhaps advisable to structure transnational government after securely
forming democratically elected councils at least in countries having bulk of
the diaspora.
Country councils and transnational government should be structurally
integrated so that they don't operate concurrently within a country.
It is of utmost importance that the apex body operating in the diaspora should
not abandon independence and sovereignty of Tamil Eelam, even though that
should not preclude it from engaging in negotiations, development etc.
TNG is a body of the diaspora and it has to continue for the identity, culture
and development of the diaspora, even after Tamil Eelam is achieved.
6. Probable models of forming transnational government:
While direct election among the diaspora held across the world is a model,
probably a feasible model at this juncture is holding elections for country
councils, and either electing representatives from them, or making them as
electoral colleges to elect members from a global list of candidates, or a
combination of both. A second chamber could be having elected representatives
from defined diaspora institutions.
Models are inexhaustible and we have to be judicious in deciding what suits
better under given conditions to serve the purpose.
The first elected TNG may have to function as constitutional assembly as well
in bringing out a mandated constitution.
7. Social participation:
A TamilNet reader recently sent a lengthy note on the importance of right
personalities from various walks of life coming forward to take
responsibilities in the polity of Eezham Tamils, when it is needed the most
perhaps in the whole history of them.
It is our earnest hope that a right atmosphere will be created through public
opinion for right personalities to come to politics.
An atmosphere has also to be created for people of various political shades
and affiliations to develop whole-hearted belongingness in the new process and
to contribute their best to the society.
The transnational governance of our context demands not merely politicians and
negotiators, but economists, educationalists, culture personalities, people of
letters and so on. Again, we need the right atmosphere for such personalities
to come into politics.
8. Participation of youth and women:
A healthy sign for the Eezham Tamil nation today is the diaspora youth coming
forward to take ownership of the struggle. Young diaspora women taking part in
the politics of various countries and getting elected to public bodies is
another encouraging feature we see today. This generation should come forward
in participating and leading the democratic process of Tamil politics too. The
success of transnational governance in the long run lies in the youth
participation in it.
9. Mindset:
All liberation begins from mindset. It is time Eezham Tamils come out of their
mindset of colonial legacy to boldly look at themselves through their own
eyes. It is always suffering people who come out with innovations for them as
well as for humanity.
The trauma Eezham Tamils undergo is
understandable only by them.
As we see from what is happening, no one else will help us to overcome it. The
trauma and depression can be conquered only by innovatively engaging in action
– this time democratic action – and by demonstrating our spirit unconquered.
Chronology:
19.09.09 Vaddukkoaddai and Thimphu
11.08.09 A roadmap to liberation
01.06.09 Setting the hands of the clock right
-
Melting pot of Eezham-Tamil democratic politics
[TamilNet, Tuesday, 29 September 2009, 21:31 GMT]
While the idea of transnational government (TNG) is captivating the minds of Eezham Tamils, their public opinion should be watchful for political moves not slipping in concepts and terminologies and the organisation process maintaining absolute financial independence. Democratically elected country councils widen, strengthen and secure the democratic structure of TNG and help it to evolve from bottom to top. The nation needs to explore models of structurally integrating country councils and bodies such as GTF in the apex body of TNG. Conducive atmosphere has to be created for wider participation of the society, youth and women. The trauma and depression Eezham Tamils undergo, can be conquered by them only by innovatively engaging in action – this time democratic action – and by demonstrating their spirit unconquered.
TamilNet Editorial Board
It is heartening to notice how the paradigm of democratic politics and transnational governance has captivated the minds of Eezham Tamils especially in the diaspora, where the much-needed space deprived in Sri Lanka is available for innovation and rejuvenation.
Quite typical of any democratic exercise, as ideas pour in, debates take place and moves originate in a short span of hard-pressed time, it is not only common folk but even keen activists are confused. The widely felt concern is that such confusion should not pave way for manipulation and hijack of the cause by motley of forces tacitly united in nullifying identity, independence, sovereignty and national liberation of Eezham Tamils.
It is of paramount importance that the various global moves originating from the Eezham Tamil diaspora in political organization, economy, society and culture need to be perceived, orientated and coordinated coherently to produce desired results.
The following are put forward to the consideration of especially the diaspora, the public opinion of which is actually the guardian in setting the course of its current global process of democratic politics.
1. Not slipping in terminologies outlining the cause:
Independence, sovereignty, nation state, nation, homeland, self-determination, autonomy, federal, confederation, self-rule etc are terms of specific meaning in the international system. They cannot be replaced by one another. Mere phrases such as Tamil Eelam or government cannot be taken for their face value, unless specified with appropriate technical terms.
Examples: Government of Tamil Nadu doesn’t mean that it is independent and sovereign. The Federal Party, which stood for federalism in Ceylon, styled itself in Tamil as Thamizh Arasuk Kadchi.
Eezham Tamil public needs to carefully scrutinize the terminologies and their Tamil equivalents used by various political moves approaching them.
Even the word sovereignty used alone, as appearing in the websites of some political moves, will not cover independence. Sovereignty can be shared. This is why the importance of adopting the main principle ‘independent and sovereign Tamil Eelam’ of the Vaddukkoaddai Resolution of 1976 as the basis for any fresh democratic politics is stressed again and again.
‘Independence and sovereignty’ can be translated into Tamil either as ‘suthanthiramum I’raimaiyum’ or as ’thannaathikkamum i’raimaiyum.’
What negotiation could achieve is another matter. But the democratic freedom of a nation to tell what it deservingly aspires is of supreme importance and it is for the diaspora public opinion to take care if there is any slip.
Financial independence in political organization:
Political organization is absolutely a matter of concerned people. They have to conceive and do it on their own, from their own resources and through their own will power, if they want their political organization to be true to them.
‘Democratisation’ of politics of a people may be a ‘development’ agenda for others and they may treat it a matter for funding. But for a people struggling for liberation it is not so. Diaspora needs to be watchful that evolving its political organization is done by motivating the masses and never through getting outside funds.
2. Widening the democratic structure:
In the given circumstances, when independent political organisation of Eezham Tamils is threatened by Sri Lanka and is likely to be sabotaged by forces abetting the ‘unity’ of Sri Lanka, the more the democratic structures are widened and integrated, the more the political organisation is secured. Otherwise, just by handling a few at the top, the entire politics could be crippled.
Needless to say that Eezham Tamils should have well-knitted multiplicity of grass root organisations and their politics have to be built form bottom to top and not vice versa.
The constitution announced by the move for Norwegian Council of Eelam Tamils has touched some of these aspects by proposing to conduct elections regionally and nationally in Norway; by having a second chamber and by accommodating elected representatives from institutions of Eezham Tamils in the second chamber.
More attention need to be paid in this respect in the diaspora in encouraging more elected bodies, co-operative bodies and in integrating and orientating them and other grass root organisations such as village associations, alumni associations etc towards democratic transnational polity.
3. GTF and other such bodies:
The impression one gets from the draft constitution of the Global Tamil Forum is that it will be functioning as a global body of professionals and something like a multinational corporation of Eezham Tamils. This is a welcome move and Eezham Tamils will need such bodies to run banks, universities etc.
Such bodies should be integrated in the second chamber of the apex transnational government. However, it is important that GTF and other such bodies have to make clear themselves in specific terms of their commitment to independence and sovereignty of Eezham Tamils.
4. Importance of country councils:
Elected councils of Eezham Tamils in various countries are the real roots of transnational government. They make transnational government secure, widen the democratic structure by acting as federal units, make the implementation of the mandates of transnational government in a particular country much easier and help negotiating local situations arising from differing political systems of the various countries, as these councils are ‘national councils’ of those countries.
The move in Norway is a pioneering major step and the entire diaspora watches it with much expectation.
5. Transnational government as apex body:
Transnational government as conceived by Eezham Tamils is a novel and hitherto unseen experiment of human civilisation. Only a nation like that of Eezham Tamils that was brutally and unjustly crushed by entire establishments of the world joining together could conceive such alternative governance for them. This is sure to serve an inspiration to future world polity and to many oppressed peoples of the world.
In the exercise of evolving a democratic transnational government, whether the Eezham Tamils are fully aware of the importance of what they are doing is a crucial matter.
While the alternative world will welcome the challenging concept, the establishments will obviously try to either blunt it or hijack it.
Therefore, the apex body has to be formed with tremendous will power of people, with a strong foundation and with structural security.
It is perhaps advisable to structure transnational government after securely forming democratically elected councils at least in countries having bulk of the diaspora.
Country councils and transnational government should be structurally integrated so that they don't operate concurrently within a country.
It is of utmost importance that the apex body operating in the diaspora should not abandon independence and sovereignty of Tamil Eelam, even though that should not preclude it from engaging in negotiations, development etc.
TNG is a body of the diaspora and it has to continue for the identity, culture and development of the diaspora, even after Tamil Eelam is achieved.
6. Probable models of forming transnational government:
While direct election among the diaspora held across the world is a model, probably a feasible model at this juncture is holding elections for country councils, and either electing representatives from them, or making them as electoral colleges to elect members from a global list of candidates, or a combination of both. A second chamber could be having elected representatives from defined diaspora institutions.
Models are inexhaustible and we have to be judicious in deciding what suits better under given conditions to serve the purpose.
The first elected TNG may have to function as constitutional assembly as well in bringing out a mandated constitution.
7. Social participation:
A TamilNet reader recently sent a lengthy note on the importance of right personalities from various walks of life coming forward to take responsibilities in the polity of Eezham Tamils, when it is needed the most perhaps in the whole history of them.
It is our earnest hope that a right atmosphere will be created through public opinion for right personalities to come to politics.
An atmosphere has also to be created for people of various political shades and affiliations to develop whole-hearted belongingness in the new process and to contribute their best to the society.
The transnational governance of our context demands not merely politicians and negotiators, but economists, educationalists, culture personalities, people of letters and so on. Again, we need the right atmosphere for such personalities to come into politics.
8. Participation of youth and women:
A healthy sign for the Eezham Tamil nation today is the diaspora youth coming forward to take ownership of the struggle. Young diaspora women taking part in the politics of various countries and getting elected to public bodies is another encouraging feature we see today. This generation should come forward in participating and leading the democratic process of Tamil politics too. The success of transnational governance in the long run lies in the youth participation in it.
9. Mindset:
All liberation begins from mindset. It is time Eezham Tamils come out of their mindset of colonial legacy to boldly look at themselves through their own eyes. It is always suffering people who come out with innovations for them as well as for humanity.The trauma Eezham Tamils undergo is understandable only by them.
As we see from what is happening, no one else will help us to overcome it. The trauma and depression can be conquered only by innovatively engaging in action – this time democratic action – and by demonstrating our spirit unconquered.
Chronology:
19.09.09 Vaddukkoaddai and Thimphu
11.08.09 A roadmap to liberation
01.06.09 Setting the hands of the clock right
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் 1976ஐ மீண்டும் வலியுறுத்தும் கருத்துக்கணிப்பு வாக்கெடுப்பு உலகில் உள்ள புலம்பெயர் தமிழர்கட்கு அவசியமா?
[ ஞாயிற்றுக்கிழமை, 06 செப்ரெம்பர் 2009, 08:39.48 பி.ப | ஊடகப் பணிமனை ]
-
-
இதை சில தனிமனிதர்கள் தங்கள் சுய நோக்கங்களுக்காக தவறான கற்பிதம் செய்தல் வருந்தத்தக்கது 2009 மே 19 ந் திகதிக்கு முன்பே வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்தின் முன்மொழிவுகளை உலக சமூகத்தின் முன்னிலையில் வெளிப்படுத்தி அதனூடாக தமிழ் மக்களின் அபிலாசைகளை வென்றெடுத்தலே நோக்கமாகக் கொண்டு இவ் வேலைத்திட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. எனினும் நடந்து முடிந்த துன்பியல்களின் விளைவால் இவ் வேலைத்திட்டம் பூரணத்துவம் பெறாமல் தடைப்பட்டிருந்தது ஆயினும் பிரான்ஸ் நோர்வே போன்ற நாடுகளில் இவ் வேலைத்திட்டம் மக்கள் அங்கீகாரத்தை பெற்றிருந்ததுபோல் ஏனைய நாடுகளிலும் முன்னெடுப்பதற்கான முயற்சிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருந்தது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.
-
நாம் முன்பு குறிப்பிட்டது போன்று 2009 மே 19 ந் திகதுக்கு பின்னர் எழுந்த சில கசப்பான சம்பவங்களால் இவ் அரசியல் பணி குழுநிலைச் செயற்பாடாய் புதிய வடிவமெடுத்து இன்றும் சிக்கலாகவே தொடர்கின்ற சூழலில் விடுதலைப்புலிகளின் சட்ட ஆலேசகர் வி. உருத்திரகுமாரன் தலைமையில் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசு என்கின்ற ஓர் தேசம் கடந்த அரசியல் வேலைத்திட்டமும் அறிமுகம் செய்து வைக்கப்பட்டு அதற்கான பணிகளும் முன்னெடுக்கப்படுகின்றது இந் நிலையில் வட்டுக்கோட்டைத்தீர்மானமும் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசும் வெவ்வேறானவை என்றும் இது இரு குழுக்களும் தங்கள் தங்கள் நலன்களுக்காகவே முன்னெடுக்கின்றன என்கின்ற ஒரு கருத்தும் மக்கள் மத்தியில் இருந்து வருகிறது. உண்மையில் வட்டுக்கோட்டைத்தீர்மானமே முதல் அறிமுகமானது நாடுகடந்த அரசு பின்பு வந்தது என்பது போன்ற பிழையான கற்பிதங்களினால் நாடுகடந்த அரசுக்கும் அதன் செயற்பாட்டுக் குழுவுக்கும் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தில் உடன்பாடு இல்லை என்பது போன்ற தவறான கருத்துக்களும் சில அறிவுப் பிழைப்பாளர்களாலும் அவர்கள் சார்ந்த ஊடகங்களினூடாகவும் முன்வைக்கப்படுகின்றன.
-
உண்மையில் வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்தினூடான மக்கள் அங்கீகரத்தின் செயல் வடிவம் தான் நாடுகடந்த தமிழீழஅரசு என்பதை இவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பது ஏற்புடையதல்ல. அத்துடன் இந்த இரட்டை நிலைப்பாட்டு வடிவம் புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் பணிகளை முன்னெடுக்கும் மக்களுக்குள் பாரிய கருத்து வேற்றுமைகளையும் குழுநிலைவாதச் செயற்பாடுகளையும் உருவாக்கியுள்ளது. இது தவிர்க்கப்படல் வேண்டும். நீட்சி பெற்றுச்செல்லும் தமிழ் மக்களின் தேசியவிடுதலைப் பேராட்டத்தின் இன்றைய இக்கட்டான சூழலில் வட்டுக்கோட்டைத்தீர்மான முன்மொழிவுகளின் ஊடான நாடுகடந்த தமிழீழ அரசின் செயல்வடிவம் முக்கியத்துவம் பெறுவதனால் இரு அம்சங்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப்பிணைந்தவை என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு மக்களாகிய நீங்கள் தெளிவு பெற்று தேச விடுதலையை முன்னெடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதற்காகவே நாம் நாடு கடந்த தமிழீழ அரசின் விளக்கக் கோவையினையும் (/ta/view.php? வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்தின் முன்மொழிவுகளையும் ஏக காலத்தில் உங்கள் முன் சமர்ப்பிக்கின்றோம்
இன்போதமிழ் குழுமம்
வட்டுக்கோடடைத் தீர்மானம்
கலாநிதி ஆ.க.மனோகரன்
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் 1976ஐ மீண்டும் வலியுறுத்தும் கருத்துக்கணிப்பு வாக்கெடுப்பு உலகில் உள்ள புலம்பெயர் தமிழர்கட்கு அவசியமா?
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் என்பது 1976 மே மாதம் 14 நாளன்று
வட்டுக்கோட்டையில் நடைபெற்ற தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணியின் முதலாவது தேசிய
மாநாட்டில் ஏகமனதாக நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானமாகும்.
அதாவது 1976 மே மாதம் 14 ஆம் நாளன்று வட்டுக்கோட்டையில் உள்ள பண்ணாகத்தில்
கூடிய தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணியின் முதலாவது தேசிய மாநாடு இலங்கைத்
தமிழர்கள் மக்களின் தொன்மை வாய்ந்த மொழியினாலும் மதங்களினாலும் வேறான கலாசாரம்
பாரம்பரியம் ஆகியவற்றாலும் ஐரோப்பிய படையெடுப்பாளர்களின் ஆயுதப்பலத்தால் அவர்கள்
வெற்றி கொள்ளப்படும்வரை பல நூற்றாண்டுகளாக ஒரு குறிப்பிட்ட ஆள்புலத்தில்
தம்மைத்தாமே ஆண்டுகொண்டு தனித்துவமாகத் தொடர்ந்திருக்கும் விருப்பம் காரணமாகவும்
சிங்களவர்களில் இருந்து வேறுபட்ட
தனித்தேசிய இனமாக
உள்ளாரென இத்தால் பிரகடனப்படுத்துகின்றது.
மேலும் 1972 இன் குடியரசு அரசியலமைப்பு தமிழ்மக்களைப் புதிய காலனித்துவ
எசமானர்களான சிங்களவர்களால் ஆளப்படும் ஓர் அடிமைத்தேசிய இனமாக
ஆக்கியுள்ளதென்றும் தமிழ்த்தேசிய இனத்தின் ஆட்சிப்புலம், மொழி, வாழ்வுடமை,
பொருளாதார வாழ்க்கை, தொழில் மற்றும் கல்வி வாய்ப்புக்கள் ஆகியவற்றை இழக்கச்
செய்வதற்கு சிங்களவர்கள் தாம் முறைகேடாகப் பறித்துக்கொண்ட அதிகாரத்தைப்
பயன்படுத்துகின்றனர் என்றும் அதன் மூலம் தமிழ் மக்களின் தேசியத்துக்கான
இயற்பண்புகள் யாவும் அழிக்கப்படுகின்றனவென்றும் இம்மாநாடு உலகுக்கு
அறிவிக்கின்றது.
ஒவ்வொரு தேசிய இனத்தினதும் உள்ளியல்பான சுயநிர்ணய உரிமையின் அடிப்படையில்
சுதந்திரமான இறைமைபொருந்திய சமயசார்பற்ற சமதர்ம தமிழீழ அரசை மீட்டளித்தலும்
மீள் உருவாக்குதலும் இந்நாட்டில் தமிழ்தேசிய இனம் உளதாயிருத்தலைப் பாதுகாக்கும்
பொருட்டு இவ்வறிவித்தல் தவிர்க்க முடியாததாகியுள்ளதென இம்மாநாடு
தீர்மானிக்கின்றது.
முகவுரை:
உண்மையான சிக்கல் யாதெனப்பார்த்தோமானால் தமிழ் மக்களது ஜனநாயக முடிவுகள்
அரசபயங்கரவாதத்தால் முறியடிக்கப்பட்டுள்ளது.
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் 1976 இன் முக்கியத்துவம் பற்றி சுருக்கமாகப்
பார்போமானால் தமிழர் ஓர் தேசிய இனம் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்கள் அவர்களது
பூர்வீகத்தாயகம் அவர்கட்கு அவர்களது உரிமைகளை நிர்ணயிக்கும் உரிமையுண்டு.
எமது இந்த போராட்ட வளற்சியைப் பார்தோமானால் 1976 ஆம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டைப்
பிரகடனமும்
1977
இல் நடந்த பொதுத்தேர்தலில் அதை கொள்கையாக வைத்து அதில் மக்கள் ஏகமனதாகத்
தமிழீழத்துக்கே வாக்களித்ததும்
1985
ஆம் ஆண்டு திம்பு பிரகடனமும் 2003 ஆம் ஆண்டின் இடைக்காலத்தன்னாட்சி அதிகாரப்
பகிர்விற்கான பிரகடனமும் ஈழவர்களின் உள்ளக்கிடக்கையை மீண்டும்
உறுதிப்படுத்துவதாகவே இருந்தது. இதை மீள் உறுதிப்படுத்தவே இக்கருத்துக்கணிப்பு
புலம்பெயர் தமிழ்பேசும் மக்கள் நாடுகளில் எல்லாம் நடாத்தப்படவேண்டும்.
இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்தபின் தமிழ்பேசும் மக்களின் உரிமைக்கான போராட்டங்களில்
முதல் முப்பது ஆண்டுகள் அகிம்சை வழியிலும் அதைத்தொடர்ந்து அடுத்த முப்பது
ஆண்டுகள் ஆயுதப்போராட்டத்திலும் ஈடுபட்டு பல வெற்றிகளை யுத்தத்தில் கண்டாலும்
ஆயுதப்போராட்டம் தோல்வியில் முடிவுற்றது. இந்நிலையில் தமிழ்பேசும் மக்கள்
அவர்களின் வரலாற்றில் மிகப்பெரியதோர் வெற்றிடத்தில் விடப்பட்டுள்ளனர்.
இச்சூழ்நிலையில் தமிழ் பேசும் மக்களின் தனித்துவத்தையும் அடையாளங்களையும்
பண்பாடுகளையும் பாதுகாக்கவேண்டிய கடமையும் அவர்களது உரிமைகட்காக ஜனநாயக
முறையிலான அரசியல் செயற்பாடுகளை முன்னெடுக்கவேண்டிய பொறுப்பும் உரிமையும்
கடப்பாடும் இலங்கையில் இருக்கக்கூடிய தமிழ் அரசியல் தலைவர்களையும் தமிழ்
அறிஞர்களையும் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களையும் சார்ந்ததாகவே இருக்கின்றது.
தற்போதைய நிலையில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பைத் தவிர்ந்த ஏனைய தமிழ்க்கட்சிகள்
யாவும் ஆளும் கூட்டாட்சியான மகிந்த அரசாங்கத்தோடு இணைந்தே தமது அரசியலை
நடத்துகின்றன. இந்த ஆண்டு தொடக்கத்தில் இருந்து ஆயுதப்போர் தோல்வி கண்டநிலையில்
தமிழ்பேசும் மக்களது நிலமை மிக மோசமான நிலையிலேயுள்ளது. இந்நிலையில்
தமிழ்மக்களது நிலமை இலங்கை முழுவதுமே வாய்திறக்க முடியாத அளவிற்கு கொடுங்கோல் ஆட்சியாகவுள்ளது.
குறிப்பாக வடகிழக்கு மக்கள் தமது உரிமைகள் சம்மந்தமாக குரல் எழுப்பமுடியாத
அளவிற்கு ஒரு சாட்சிகள் அற்ற போர் நடந்து முடிந்துள்ளது.
மகிந்த அரசாங்கத்தைப் பொறுத்தவரை தமிழர்களின் சிக்கலுகான அரசியல் தீர்வுகாணும்
பொருள்பற்றித் தெளிவான நிலைப்பாட்டைக் காட்டமுடியவில்லை. போர்
வெற்றிக்களிப்பில் சிங்கள மக்களை மிதக்க விடுவதிலேயே தொடர்ந்தும் அக்கறை
செலுத்தும் இவ்வரசு அரசியல் தீர்வுக்கான செயல்முறைகட்கு அம்மக்களின் ஆதரவை
வென்றெடுப்பதில் எவ்விதமான முயற்சியும் எடுக்கும் என்று நம்புவதற்கில்லை. ஆனால்
அரசுசார்பாக இருக்கும் தமிழ்கட்சிகளும் அதன் ஆதரவாளர்களான சில புலம்பெயர்
தமிழர்களும் மகிந்தாவின் ஆளும்கட்சிகளுக்கு நோகாமல் அவர்களோடு இணைந்து அவர்கள்
தருவதை வாங்குவோம் அதுதான் யதார்த்தம் என்ற நிலையில் உள்ளனர். இந்நிலையில்
புலம்பெயர் தமிழ்பேசும் மக்கள் என்ன செய்யலாம்?
இராஜதந்திர
முறையிலான போராட்டம்
(Diplomatic
War)
இதை எமது மூனறாவது கட்டப் போராட்டமாகவும் எடுத்துக்கொள்ள முடியும். இதில்
பலவிதமான போராட்ட முறைகள் இருக்கலாம். அதன் ஒரு கட்டமான போராட்ட நடவடிக்கைதான்
புலம்பெயர்நாடுகளில் உள்ள தமிழ்பேசும் மக்களால் நடாத்தப்படவுள்ள 1976 மே மாதம்
14 ஆம் நாள் முடிவெடுக்கப்பட்ட வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தின்படி வடக்கு
கிழக்கு இணைந்த (ஈழம்) தமிழ்பேசும் மக்களுக்கான அரசு ஒன்றை நிறுவுவதற்கான ஆணையை
தாம் மீண்டும் ஜனநாயக முறையில் பெற்றுக்கொள்ள அறைகூவல் விடுவதாகவே இந்த
கருத்துக்கணிப்பு வாக்கெடுப்பை நடத்தவுள்ளோம்.
திட்டமிட்ட
தமிழின அழிப்பு
சுதந்திரமடைந்த காலத்தில் இருந்து தமிழ்பேசும் மக்கட்கு சிங்கள ஆட்சியாளர்களால்
திட்டமிட்டு நடாத்தப்பட்ட இன அழிப்புப் காரணங்களைப் பார்த்தோமானால்
நாடற்றவர்களாக 40 விழுக்காடான தமிழர்கள் 7 மாகாணங்களை சிங்கள மாகாணங்களாக்குதல்
தொடர்ந்து கிழக்கு மாகாணத்தையும் சிங்களமயமாக்குதல் திட்டமிட்ட சிங்களக்
குடியேற்றங்கள் சிங்களம் மட்டும் ஆட்சிமொழி கல்வியில் இனப்பாகுபாடு
தொழில்வாய்ப்புகளில் இனப்பாகுபாடுகள் இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டேபோகலாம்.
ஒரு மனிதன் சுதந்திரமாக உள்ளான் என்றால் அவன் தனது மொழியில் சிந்தித்து
தனது நடவடிக்கைகளைச் செய்யக்கூடியதாக இருக்கவேண்டும். அது சிங்கள ஆட்சியில்
இருக்கப் போவதில்லை. எனவே தமிழர் தாயகம் பாதுகாக்கப்பட வேண்டுமானால் தமிழ்பேசும்
மக்கள் ஓர் தேசிய இனமாக வாழவேண்டுமானால் தந்தை செல்வா அவாகளால் அறைகூவல்
விடுக்கப்பட்ட வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை ஜனநாயகமுறையில் ஈழவர்கள்
அடையக்கூடியதாக புலம்பெயர் தமிழ்பேசும் மக்கள் தாம் வாழும் நாடுகளில் எல்லாம்
இத்தீர்மானம் தமிழ்பேசும் மக்கட்கு ஏற்ற தீர்வாக இருக்கும் என்பதை உலகுக்கு
காட்டும் முகமாக ஜனநாயக முறையில் உங்கள் நிலைப்பாட்டை இக்கருத்துக்கணிப்பு
வாக்கெடுப்பு மூலம் காட்டவேண்டும்.
வடக்கு
கிழக்குப் பகுதிகளில் திட்டமிட்ட அபிவிருத்திக்குறைப்பு
சுதந்திரமடைந்த காலத்தில் இருந்து வந்த சிங்கள அரசுகள் திட்டமிட்ட சிங்களக்
குடியேற்றத்திட்டங்களை தமிழ்ப்பகுதிகளில் நடாத்தியதோடு திட்டமிட்டே ஏனைய
தமிழ்ப்பகுதிகளின் அபிவிருத்திவேலைகளை செய்யாது விட்டனர். ஜனநாயக முறைப்படி
1977
இல் நடாத்தப்பட்ட பொதுத்தேர்தலில் தமிழ்பேசும் மக்கள் வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர். இதனால் ஆத்திரமடைந்த சிங்கள அரசு இராணுவ
பயங்கரவாதம் முலம் இத்தீர்மானத்தை மழுங்கடித்தது. பொதுமக்கள் படு மோசமாகத்
தாக்கப்பட்டார்கள். வடகிழக்குக் வெளியே சிங்களப் பகுதிகளில் வாழ்ந்த தமிழ்
பேசும் மக்களும் இத்தாக்குதலால் அகதிகளாக வடகிழக்குக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர்.
நூற்றுக்கணக்கானோர் கொலை செய்யப்பட்டனர்.
அதோடு 1977 இல் இருந்து ஈழப்பகுதிகளில் பொருளாதார அபிவிருத்தியோ சமூக
அபிவிருத்தியோ, பண்பாட்டு அபிவிருத்திகளோ நடாத்தப்படவில்லை. கடந்த
30
ஆண்டுகளாக திட்டமிட்டு அபிவிருத்திகள் நிற்பாட்டப்பட்டது மாத்திரமில்ல
திட்டமிட்டு ஈழப்பகுதிகளிள் அழிக்கப்பட்டு விட்டன. அங்கு மக்கள் உயிர்வாழ்வதே
கேள்விக்குறியாகியுள்ளது.
தமிழரது
நிலம் திட்டமிட்டு சிங்களமயமாகிறது
ஈழப்பகுதிகளிலே தமிழ்பேசும் மக்கள் திறந்த வெளிச்சிறைச் சாலையில் வாழ்வது போலவே
வாழ்கின்றனர். வடகிழக்கு இராணுவ மயமக்கப்பட்டுள்ளது. இங்கு இராணுவ ஆட்சியில் பல
இடங்கள் உயர் பாதுகாப்பு வலயமாக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்விடங்கள் தமிழ் மக்களது
பூர்வீக குடியிருப்பு நிலங்களாகும். இவை நிரந்தர உயர் பாதுகாப்பு
வலயமாக்கப்பட்டுள்ளதால் அங்கு வாழ்ந்த மக்கள் அகதிமுகாம்களில் 1995 ஆம் ஆண்டில்
இருந்து வாழ்ந்து வருகின்றனர்.
இக்காலகட்டத்தில் ஆங்காங்கே புத்தவிகாரைகள் வரத்தொடங்கிவிட்டன, தெருக்கள்
வீதிகள் சிங்களப் பெயராக மாற்றம் பெற்றுவிட்டன, நடந்த முடிந்த போரினால் மூன்று
இலட்சத்திற்கும் அதிகமான மக்கள் தடுப்பு முகாம்களில் முட்கம்பிகளுக்குப்
பின்னால் இராணுவக் காவலில் வைக்கப்ட்டுள்ளனர். இவர்களது நிலங்கள் பல இடங்களிள்
உயர்பாதுகாப்பு வலயமாகக் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளதால் இம்மக்கள் தமது நிலங்களுக்குத்
திரும்பப் போகவே முடியாத நிலைமை ஏற்ப்பட்டுள்ளது. இதோடு இப்படி அரசு திட்டமிட்டு
இவற்றைச் செய்வதால் வடக்கும் கிழக்கும் இணைந்திருக்கும் தொடற்சி
துண்டிக்கப்படுகிறது. இடையே இராணுவக் காவலுடன் சிங்களவர்கள்
குடியமர்த்தப்படவுள்ளனர்.
தமிழ் மக்களின் வாழ்வாதரமாக இருந்த வன்னி
நிலம் சிங்களவர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்படும் அபாயம் ஏற்ப்படடுள்ளது. ஏற்கனவே
கிழக்கு மாகாணம்
33
விழுக்காடு மேல் திட்டமிட்ட
சிங்கள குடியேற்றத்தால் பறிபோய்விட்ட நிலையில் வடமாகாணம் அரச பயங்கர வாதத்தால்
முற்றுகையிடபட்ட நிலையில் புலம் பெயர் தமிழ் பேசும் மக்களை சிந்திக்க
வேண்டுகிறோம்.
தற்போது
தமிழரின் நிலமை
இன்று வடக்கு கிழக்கு பகுதிகள் திறந்த வெளிச்சிறைச்சாலை போல் இருந்தாலும்
குறிப்பாக வன்னிப்போரின் எதிர்பாராத முடிவினால் பல்லாயிரம் மக்கள் கொல்லப்பட்டு
30000 க்கும் அதிகமானோர் காயமடைந்தும் மூன்று இலட்சத்திற்கும் மேற்ப்பட்டோர்
தடுப்பு முகாம்களில் இராணுவக்காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்களது நிலமையை
நீங்கள் யாவேரும் அறிந்திருப்பீர்கள். கடந்த 60 வருட கசப்பான அனுபவங்களில் இது
மிக மோசமானது. கிட்லர்கால தடுப்பு முகாம்களுக்கும் இவற்றுக்கும் அதிக வேற்றுமை
இல்லை. சோவியத் ஒன்றியத்தின் யோசேப் ஸ்ராலின் ஆட்சிக்காலத்திலும்
இப்படியான நிலை இருந்ததாக அறிஞர்கள் ஒப்பிட்டு எமுதியுள்ளனர். சிங்களவர்கள் தாம்
தமிழர்களை போரில் வென்றதை வாரக் கணக்காக சிங்களக் கிராமங்கள் நகரங்கள் எல்லாம்
கொண்டாடும் அதேவேளை தமிழ் மக்கள் மரணமுகாம்களில் கொத்தடிமைகளாக
நடாத்தப்படுகின்றனர். தினமும்
200
கும் மேற்ப்பட்டோர் இம்முகாம்களில் கொல்லப்படுவதாக செய்திகள் கூறுகின்றன.
இம் முகாம்களில் மக்கள் பட்டினியால் சாவதையும் மக்கள் அடிப்படை வசதிகள் இல்லாமல்
இருப்பது பற்றியும் கேட்டதற்கு மகிந்தாவும் அவரது அமைச்சர்களும் அவை ஐக்கிய
நாடுகள் சபையின் வேலை எனக்கூறியுள்ளனர். அப்படியானல் தமக்கு தமிழ் மக்கள் மேல்
அவர்களது பூர்வீக நிலத்தின் மேல் இறைமை இருப்பதாக எப்படிக் கூறமுடியும்?
உலகநாடுகள் இம்மக்களைப் பேணுவதற்கென் கோடிக்கணக்கில் பணம் கொடுக்கின்றன. ஆனல்
மக்கள் அரசசார்பற்ற நிறுவனங்களை நம்பி உயிர்வாழ முனைகின்றனர். இலங்கை அரசும்
அரசசார்பற்ற நிறுவனங்கள் எல்லாவற்றையும் அனுமதிக்கவும் இல்லை. உணவை
ஆயுதமாய் பாவித்து
தமிழ்
மக்களின்
அழித்தொழிக்கும்
திட்டத்தை வன்னிப் போரில் பயன்படுத்திய அரசு அதை தொடர்ந்து செய்கிறது. உலகம்
மெளைமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததோடு இலங்கை அரசுக்கு ஆதரவாகவும் இருந்துள்ளது.
உலக நாடுகள் சிறிலங்கா ஓர் இறைமை உள்ள நாடு அங்கு நடப்பது உள்நாட்டுச் சிக்கல்
அதோடு பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர் எனக்கூறி மௌனமாகப் பார்துக் கொண்டிருந்தது
மாத்திரமல்ல, தமிழர்களை அழிக்கவும் அவர்களது சுயநிர்ணய உரிமைக்கான போரை
நசுக்கவும் உதவிகளையும் செய்துள்ளன. . ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் இது உள்நாட்டுச்
சிக்கல் எனக்கூறித் தமிழ் பேசும் மக்களைப் பாதுகாக்கத் தவறிவிட்டது. அதோடு
அவர்களது தன்னாட்சி உரிமைப்போரை அங்கீகரிக்கவும் தவறிவிட்டது. இவற்றை
உலகுக்கு உணர்தத இவ் வாக்குக் கணிப்பு உதவவேண்டும்.
ஈழத்தவர்களான புலம்பெயர் தமிழர்கட்கு ஈழத்தில் வாழும் ஈழத்தவர்கட்காகக் குரல்
கொடுக்கும் எல்லாத் தகைமையும் உண்டு. இதை ஜனநாயக முறையில் செய்வது எமது
உரிமையும் கடமையும் கூட. ஒடுக்குமுறை அடக்குமுறை பாரபட்சம் இன்றி எமது தேசியம்,
தாயகம், தன்னாட்சி என்பவற்றைப் பெற்று வாழ இவ் வாக்குக் கணிப்பு
உதவமுடியும். அது மட்டுமல்ல உலகின் மௌனத்தை இவ்வாக்குக் கணிப்பு உடைத்தெறிந்து
எமது தன்னாட்சி உரிமையை உலகு ஆதரிக்கும் நிலைமையை உருவாக்கவேண்டும்.
சிங்களவர்கள் ஸ்ரீலங்கா சிங்கள - பவுத்தமதத்தவர்களுடையது என எண்ணுவது பற்றி
வரலாறு எழுத வெளிக்கிட்டால் கனக்க எழுதமுடியும், ஆனால் பல ஆய்வுகளின் படி
சிறிலங்காவின் ஆதிகுடிகள் தமிழர்கள் ஆவர். விஜயனும்
700
தோழர்களும் இலங்கைக்கு வந்து
சேர்ந்தப்போது அங்கு மக்கள் வாழ்ந்தார்கள். அவர்கள் தமிழர்களாகும். தமிழ்
நாட்டுக்கும் இலங்கைக்கும் நிலத்தொடுப்பு இருந்ததற்கு சான்றுகள் உண்டு. செய்மதி
படத்தைப் பார்தால் அத்தொடர்பு தெரியும்.
கிபி ஆறாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மகாநாம என்ற சிங்கள பவுத்தபிக்கு ஒருவரால் பாளி
மொழியில் மாகாவம்சம் என்ற சிங்கள இதிகாசம்
(Chronicle)
எழுதப்பட்டது. அதில் அப் பிக்கு தமிழர் பற்றி எதுவும் குறிப்பிடாததாலும் சிங்கள
வரலாறே குறிப்பிடப்பட்டதாலும் சிங்கள மக்கள் இந்நாடு ஓர் சிங்கள - பவுத்த நாடு
என படிப்பிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். இதனால் தமிழரின் வரலாறு வேண்டுமென்றே
மறைக்கப்பட்டுள்ளது. இது புலம் பெயர் மக்களால் உலகுக்கு உணர்த்தப் படவேண்டும்.
சிங்கள அரசியல்வாதிகளும் சுதந்திரத்திற்கு முன்பிருந்தே ஓர் இனவாத அரசியலையே
நடாத்திக் கொண்டிருக்கின்றனர். எமது தன்னாட்சியுரிமைப் போருக்கு எதிராக சிங்கள
மக்கள் அனைவருமே ஒற்றுமையாக இருந்தனர். பவுத்தபிக்குகள், அரசியற்கட்சிகள்,
சிங்கள அரசுசார்பற்ற அமைப்புக்கள், கல்வி நிறுவனங்கள், பாதுகாப்புப் படைகள்
யாவுமே தமிழரின் நியாயமான உரிமைக்கான போரை அழிப்பதோடு தமிழ் மக்களை அழிப்பதிலும்
ஒற்றுமையாக இருந்தனர்.
இடது
சாரிக்கட்சிளின் நிலைப்பாடு
இலங்கைச் சிங்கள இடதுசாரிக் கட்சிகளுடன் இணைந்து அவர்கட்டு வாக்களித்திருந்தால்
தமிழர்கள் பலன் அடைந்திருப்பார்கள் என்று இன்றும் கூறும் தமிழ் இடதுசாரி
நண்பர்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றார்கள. ஒருசில தனிப்பட்டவர்கள் அப்படி
இருக்கக்கூடும். நடந்து முடிந்த வன்னிப்போரை நிற்பாட்டும்படி இடதுசாரிக்கட்சிகள்
எந்தவித ஆர்ப்பாட்டத்தையும் நடத்தவில்லை. விக்ரமபாகு கருணரத்தின இடதுசாரியாக
இருந்தாலும் இவரது பேச்சுக்கள் மகிந்த அரச நடவடிக்கையில் எடுபடுவில்லை.
தமிழ் மக்களுக்கு எதுவமே செய்ய முடியாத இக்கட்சிகள் ஒருகாலத்தில் தமிழ் மக்கள்
மத்தியில் ஓர் வலுவான அடித்தளத்தைக் கொண்டிருந்தன. தர்மகுலசிங்கம், சண்முகதாசன்,
வி.பொன்னம்பலம், கார்த்திகேயன், எஸ்.பி. வைத்திலிங்கம், எம்.சி.சுப்பிரமணியம்,
சி.என். நாகரத்தினம், நாகலிங்கம், விஸ்வநாதன் ஆகியோர் யாழ்ப்பாண மக்களால் நன்கு
மதிக்கப்பட்டவர்களாக விளங்கினார்கள். ஆனால் ஆயதப் போராட்டம் தொடங்கிய பின்னர்
இவர்களது செவ்வாக்கு மக்கள் மத்தியில் குறைந்தது.
இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்தபின் 1949 இல் தமிழ் அரசுக் கட்சியின் தோற்றத்துடன்
தமிழர்களின் அரசியல் காலகட்டம் தொடங்கியது. பிரித்தானிய ஜனநாயக அரசியல்
முறையோடு தொடங்கிய நிரந்தர பெருபான்மையைக் கொண்ட சிங்கள அரசு, மலையக
தமிழ் மக்களின் குடியுரிமை வாக்குரிமையை இல்லாமல் செய்வதில் இருந்து சிங்கள
அடையாளங்களைத் திணிக்கும் சிங்கக்கொடி தனிச்சிங்களச் சட்டம், பவுத்த மதத்தை
அரசமதமாக்குதல் எனச்சிங்களத் தேசியம் வளர்ந்தது.
1956 இல் இருந்து இடது சாரிகள் சிறிலங்கா சுதந்திரக்கட்சியோடு இணைந்து
வேலை செய்தனர். அதில் முதலாவது பிலிப் குணவர்த்தனாவாகும். எல்.எஸ்.எஸ்.பி இனர்
அக்காலத்தில் பண்டாராநாயக்காவுடன் போட்டித்தவிர்ப்புச் செய்து கொண்டனர். இடது
சாரிகளின் முதல் சறுக்கல் இங்குதான் ஏற்ப்பட்டது ஆனால் பண்டாராநாயக்காவோ
பதவிக்கு வந்து 24 மணிநேரத்துக்குள் சிங்களம் மட்டும் சட்டத்தைக் கொண்டு
வருவதாக வாக்களித்திருந்தார்.
கொழும்பு நகரமண்டபத்தில் நடந்த ஒர் கூட்டத்தில் வெஸ்லி குணவர்த்தனா பேசுகையில்
இலங்கைக்கு மிகப்பெரிய ஆபத்து வரவுள்ளது. தமிழ் மக்கள் தமக்கு அநியாயம்
நடப்பதாக உணர்ந்தால் அவர்கள் நாட்டில் இருந்து பிரிந்து போகத் தீர்மானிக்கக்
கூடும் என்றார். கொல்வின் ஆர்.டி.சில்வா இருமொழி ஒரு நாடு வேண்டுமா? அல்லது
ஒருமொழி இருநாடு வேண்டுமா? எனக் கேட்டார். கொம்யுனிஸ்ட் கட்சி பெரிய அளவிற்கு
இச்சட்டத்தை எதிர்க்கவில்லை.
1956
தனிச்சிங்கள சட்டத்தின்பின்
எல்.எஸ்.எஸ்.பி யும் கொம்யுனிஸ்ட் கட்சியும் தமிழ் மக்களின் வேட்கைக்காகப்
பேசுவதை நிறுத்தியே இருந்தனர். 1964 இல் இக்கட்சிகளின் கூட்டுத்தான் மலையக
மக்கள் நாடுகடத்தப்படும் சிறிமா - சாஸ்திரி ஒப்பந்தத்திற்கு உதவியாக இருந்தது.
இக்காலகட்டத்தில் கொம்யுனிஸ்ட் கட்சியின் அத்த என்ற பத்திரிகையும், எல் எஸ் எஸ்
பி இன் ஜனதின என்ற பத்திரிகையும் பச்சை இனவாத்ததை எழப்பியது.
கொல்வின் ஆர் டி சில்வா 1972 யாப்பை எழுதியதன் மூலம் சிங்கள அடையாளங்கட்கு
அரசியல் சட்டத் தகைமை வளங்கப்பட்டது. அவை பற்றி மேலே பார்த்தோம். அதே வேளை
தமிழர்க்கு ஒரளவு பாதுகாப்பைக் கொடுத்த சோல்பரி ஆணைக்குழுவின் 29 ஆவது பிரிவு
அரசியல் சட்டத்தில் இருந்து நீக்கப்பட்டது. அச்சமயம் வீரகேசரி ஏடு பண்டாரநாயக்கா
தொடக்கி வைத்ததை கொல்வின் ஆர் . டி. சில்வா முடித்து வைத்தார் எனத் தலையங்கம்
தீட்டியிருந்தது. 1983 க்குப்பின் இடதுசாரிக்கட்சிகள் தமிழ் மக்கள் மத்தியில்
மட்டுமல்ல சிங்கள மக்கள் மத்தியிலும் செல்வாக்கினை இழந்தது.
தேசிய இனப்பிரச்சினையில் இடதுசாரிக்கட்சிகள் நேர்மையாக நடந்திருந்தால் தமிழ்
மக்கள் மத்தியிலாவது தங்கள் தளத்தினை கைப்பற்றி இருக்க முடியும். அவர்கள் தமது
பாதையை நடவடிக்கைகளை திரும்பி பார்க்கத் தவறிவிட்டனர். இந்நிலையில் எமது
போராட்ட வளர்ச்சியை கவனத்தில் எடுத்து அடக்கு முறையில் தடுப்பு முகாம்களில்
வாய்திறக்க முடியாமல் இருக்கும் தமிழ் மக்களுக்காக புலம்பெயர் தமிழ் மக்கள்
தம்மாலான ஜனநாயக இராஜதந்திர வழிமுறைகளை பாவித்து இலங்கையில் தமிழ் மக்கள்
தன்மானத்தோடு வாழும் நிலைமையை உருவாக்க வேண்டும்.
தமிழ்
மக்களது இறைமையை மீழப்பெறும் போராட்டம்:
உலகு இலங்கையை ஓர் ஜனநாயக நாடு என்று கூறுகின்றது. ஆனால் 60 வருடங்களுக்கு
மேலாக ஓர் இனப்பிரச்சினை இருப்பதை உள்நாட்டுச் சிக்கல் என மௌனமாகப்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்றது. 1956 ஆம் ஆண்டின் பின்னர் ஒவ்வொரு
பாராளுமன்றத்தேர்தலிலும் தமிழ்பேசும் மக்கள் இணைப்பாட்சி முறையை ஆதரித்து
வாக்களித்து வந்தனர். ஆனால் சிங்கள இனவாத அரசு இதனைக் கண்டுகொள்ளவில்லை.
இதன் பின்னரே வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானமும் அதனைத்தொடர்ந்து நடந்த 1977
பொதுத்தேர்தலும் அதில் மக்கள் அமோகமாக தனிநாட்டுக்காக வாக்களித்ததுமாகும். எனவே
மக்கள் தமது கருத்தை மிகத்தெளிவாகவே கூறியிருந்தனர்.
ஆயுதப் போராட்டத்தாலும் அரசு எதையும் செய்யாத போதும் இலங்கையில் ஓர் இனச்
சிக்கல் இருக்கின்றது அங்கு அத்தமிழ்த் தேசிய இனத்துக்குரிய அரசியல் தமைமை
வழங்கப்படவில்லை என்ற உண்மை உலகிற்கு நன்கு தெரியவந்துள்ளது. இப்போது இதை
உணர்ந்த உலக நாடுகள் தமிழ்பேசும் மக்களுக்கு ஓர் ஜனநாயக முறையிலான அவர்கள்
ஏற்கக் கூடியதான ஓர் தீர்வை முன்வைக்க வேண்டுமென இலங்கை அரசுக்கு வேண்டுகோள்
விடுக்கின்றன. அண்மையில் UN, UK ,USA, EU மற்றும் இந்நியா போன்றன இப்படியான
அறிக்கைகள் விட்டிருப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.
விடுதலைபுலிகளின் பாதையில் சில பிழைகள் இருக்கலாம். ஆனால் அவர்களின்
அடிப்படைப்போராட்டத்தின் பின்னணியில் ஒரு நியாயம் இருந்தது. தமிழ் மக்களுக்கு
அவர்களுடைய அரசியல் தகமை இந்நாட்டில் வழங்கப்படவில்லை என்ற உண்மை
இருந்தது. கடந்த 60 ஆண்டுகளில் எவ்வித அரசியல் தகமைகள்
கிடைக்காவிட்டாலும் உலகிற்கு இலங்கையில் ஜனநாயகம் என்ற போர்வையில்
இனப்பிரச்சினையைத் தீர்க்க முடியாத அராஜக ஆட்சி நடைபெறுகின்றது என்பதைச்
சுட்டிக்காட்டியுள்ளோம். இலங்கையில் அமைதி திரும்பவேண்டுமானால் தமிழர்
பிரச்சினை அவர்களது ஜகநாயக வேட்கைகளுக்கேற்ப தீர்க்கப்படவேண்டும்.
மகிந்த அரசு தாம் இந்த இன மோதலில் விடுதலைப்புலிகளை வென்றுவிட்டதால் தமிழர்களை
அடக்கி ஆளலாம் என முடிவுகட்டிவிட்து. முல்லைத்தீவில் முள்ளிவாய்காலில்
விடுதலைபுலிப் போராளிகளையும் 50000 மக்களையும் புதைத்தது போல் தமிழர்களது
உரிமைப் போராட்டத்தையும் புதைத்துவிட்டடோம் என மகிந்த இந்து பத்திரிகைக்கு
கூறியிருந்ததையும் அவரது அமைச்சர்கள் இதேபோல் கூறிவருவதையும்
பார்த்திருப்பீர்கள். உண்மையில் ஜகநாயகம் எப்போதோ புதைக்கப்பட்டுவிட்டது.
மகிந்த ஆட்சியில் இலங்கையில் இரண்டுவிதமான மக்களே வாழமுடியும். முதலாவது சிங்கள
பவுத்த அரசை ஏற்று அதை மதித்து நடப்பவர்கள். அவர்களே நாட்டுப்பற்றாளர்கள்.
இரண்டாவது அதை எதிர்பவர்கள. இவர்கள் நாட்டின் துரோகிகளாகக்
கணிக்கப்படுகின்றார்கள் என மகிந்த பல மேடைகளில் பேசி வருவதைப் பார்க்கின்றோம்.
இப்படியான இனவாதப் பேச்சு இலங்கையில் தமிழ்பேசும் மக்களை முற்றாக அழிக்கும்
திட்டத்தில் உருவானதாகும். மகிந்த அரசின் நடவடிக்கைகளை கவனித்தீர்களானால் இதை
நீங்கள் நன்கு ஊகிக்க முடியும்.
அரசியலமைப்பை மாற்றவைக்கும் தேவை
இலங்கையின் தேசிய இனச் சிக்கலுக்கு தீர்வுகாண வேண்டுமானால் அத்தேசிய இனம்
தம்மைத்தாமே சுயமாக ஆளக்கூடியதாக அரசியலமைப்பு மாற்றப்படவேண்டும். தற்சமயம்
இலங்கையின் அரசியல் அமைப்பிலும் அதன் யாப்பு முறையிலும், தமிழ் பேசும் மக்களின்
வேட்கைகளை ஆக்க பூர்வமான முறையில் நிறைவு செய்யக் கூடிய பயன் தரும் வகையில்
முன்னெடுப்பதற்கான எத்தகைய வழியும் இல்லை. எனவே இந்தப் புலம்பெயர் மக்களால்
நடாத்தப்படும் கருத்துக்கணிப்பு வாக்கெடுப்பு, இலங்கையிள் அரசியலமைப்பை
மாற்றக்கூடிய தாக்கத்தை இலங்கை அரசுக்கு கொடுக்க முடியும்.
இவ்வாக்குக்
கணிப்பு போராட்டத்தின் அவசியம்
இலங்கை அரசின் அராஜக நடவடிக்கைகட்கு எதிராகவும் அவர்களது இரகசியத்திட்டங்கட்கு
எதிராகவும். புலம் பெயர் தமிழ் பேசும் மக்கள் தொடர்ந்தும் தொடர்பாக
போராடவேண்டும். வன்னியில் நடந்த போரை நிற்பாட்டக் கோரி உலகளாவிய புலம் பெயர்
தமிழர்கள் தொடர்ந்து ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடாத்தினார்கள். பிரிட்டனில் 73 நாட்களாக
பாராளுமன்ற முன்றலில் தொடர்ந்த மறியல் போராட்டங்கள் உண்ணாவிரதப்போராட்டங்கள்
நடாத்தினோம். அவற்றால் ஒரளவு அனுதாபம் ஏற்ப்பட்டாலும் போர் முடியும் வரை, எந்த
ஒரு நாடும் உருப்படியாக எதையும் செய்யவில்லை. அவர்கள் எம் மக்களைப்
பயங்கரவாதிகளாகவே பார்த்தனர்.
இந் நிலையில், இந்த வெளிநாட்டு அரசாங்கங்கட்கு வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தைச்
சுட்டிக்காட்டும் எமது போர் பயங்கரவாதப் போர் அல்ல. எமது சுயநிர்ணய உரிமைக்கான
போர். மக்கள் அதற்காக பலதடவை வாக்களித்துள்ளனர். அதை திரும்பவும் நினைவூட்ட
முனைவதுதான் இக்கருத்துக்கணிப்பு வாக்கெடுப்பு நடவடிக்கை என்று
கூறிவைக்கவேண்டும்.
இலங்கையில் தமிழ் பேசும் மக்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யக்கூடிய வழி எதுவுமே
இல்லை. அங்கே 1948ம் ஆண்டில் இருந்து ஓர் அராஜக ஆட்சியே நடை பெறுகின்றது. இதை
மாற்றவேண்டுமானால் புலம் பெயர் தமிழர்களால் தொடர்ந்து தொடர்பாக பலவிதமான
போராட்டங்களும் நடாத்தப்படவேண்டும். அதில் முக்கியமானதொன்றுதான்
இக்கருத்துக்கணிப்பு வாக்கெடுப்பு. இதன் மூலம் எமது இழந்த உரிமைகளைப் பெறும்
உரிமைப் போராட்டத்தை தொடர முடியும்.
உண்மை
நிலையை உலகிற்கு உணர்த்துதல்
எமது ஜனநாயக நிலையை உலகிற்கு உணர்த்த இப்பொது வாக்குக்கணிப்பு அவசியமாகும்.
அதோடு இது ஈழவரின் உண்மையான அரசியல் நிலமையை உலகறியச் செய்யும். மேலும்
இலங்கையிலும் வட கிழக்கில் அவர்களது உரிமையை நிர்ணயிக்க அங்கும் ஓர் பொதுமக்கள்
வாக்குக்கணிப்பு நடாத்தப்படணேடுமென்று இலங்கை அரசை நிர்பந்திக்க முடியும்.
உலகில் பொது மக்கள் வாக்குக்கணிப்பு மூலம் பல இனங்கள் தமது சுயநிர்ணய உரிமையை
நிர்ணயிக்க முடியுமானால் தமிழ்பேசும் மக்களால் ஏன் முடியாது. இன்று இலங்கையில்
தமிழ்பேசும் மக்கட்கு நியாயம் வழங்கப்படவில்லை என்பதை உலகம் உணரத்தொடங்கியுள்ளது.
ஆதை மேலும் வலுப்படுத்தவே புலம்பெயர் தமிழர்களால் எடுக்கப்படும் நடவடிக்கையே
இப்பொதுமக்கள் வாக்குக்கணிப்பாகும்
ஒன்றுபட்டு
போராடுவதின் அவசியம்
எமது நடவடிக்கை காலத்தின் கட்டாயமாகும. ஆகவே அன்பான பொது மக்களே
கருத்துவேறுபாடுகள் பிரதேசவாதம் கட்சி வாதங்கள் சமயவாதங்கள் மற்றும் குரோதங்களை
மறந்து ஈழவர் பிரச்சினைகள் தீர சகல புலம்பெயர் தமிழ்பேசும் மக்களும் ஒன்றிணைய
வேண்டும். அத்தகைய ஒன்றிணைவதற்கான சாத்தியத்தை தடுக்கும் முயற்சிகள் எப்போதோ
ஆரம்பமாகிவிட்டன என்பதனை அனைத்து தமிழ்கட்சிகளின் தலைவர்களும் புரிந்துகொண்டு
அதற்கேற்ப நடப்பார்கள என்று நம்புவோம் முன்பு பல தமிழ் அமைப்புகள் பொது
எதிரியான சிறீலங்காவின் அரசுக்கு எதிராக வேலை செய்தார்கள். இப்போது
எதிரியுடன் சிலர் இணைந்து தமிழ்பேசும் மக்களின் நலனுக்கு எதிராக வேலை
செய்கின்றார்கள். இந்நிலையை அவர்கள் மீழாய்வு செய்யுமாறு தயவன்புடன் வேண்டிக்
கொள்கின்றோம்.
வெளிநாடுகளில் உள்ள அமைப்புக்கள் யாவும் தாம்பெரிது நீ சிறிது என்று பாகுபாடு
காட்டாது இவ் வட்டுக்கோட்டடைத் தீர்மானத்தை ஆதரித்து பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும்.
தமிழ்மக்கள் கையேந்திப் பிழைப்பவர்கள் அல்லர். அவர்கள் தன்மானத்தோடு தமது
தாயகத்தில் ஓர் தேசிய இனமாக தன்னாட்சி உரிமையோடு வாழ விரும்புகின்றார்கள்.
அவர்களது எண்ணம் ஈடேற இப்போது மக்கள் வாக்குக்கணிப்பு ஓர் பங்கை வகிக்க
வேண்டும். இதை வெற்றியளிக்கச் செய்து
நாடுகடந்த தமிழீழ அரச நிர்மாணத்துக்கப்
பாடுபடுங்கள்.
புலம்பெயர்
நாடுகளில் மக்கள் வாக்கெடுப்பால் ஏற்படக்கூடிய நன்மைகள்
-
1. எமது கடந்தகால அகிம்சை முறைப்போராட்டங்களும் ஆயுதப்போராட்டங்களும் ஜனநாயகமுறையானது என்பதை திரும்பவும் உலகுக்கு உணர்த்தும்.
2. நடந்துமுடிந்த அகிம்சா முறை ஆயுதப்போராட்டங்களில் களைத்துப்போயுள்ள மக்கட்கு இது ஓர் உந்துதலையளிக்கும்.
3. இது எமது இறைமைக்கான நடவடிக்கை என்பதையும் எங்களை ஆளும் இறைமையோ உரிமையோ சிறிலங்காவிற்கு இல்லை என்பதை உலகிற்கு உணர்த்துதல்.
4. சிறிலங்காவின் அரசியலமைப்பை மாற்றியமைக்க அழுத்தம் கொடுத்தல்.
5. சிறிலங்காவின் அராஜக ஆட்சியை உலகிற்கு உணர்த்துதல்.
6. எமது மூன்றாவது கட்டப்போராட்டத்தில் கருத்துக்கணிப்பு வாக்கெடுப்பு நடவடிக்கையை ஓர் ஜனநாயகக் கருத்து வாக்கு ஆயுதமாக்குதல்.
7. 13வது திருத்தத்தை ஏற்க்கச் சொல்வோரின் போலித்தன்மையை வெளிக்கொணர்தல்.
8. அனைத்து தமிழர்களையும் உலகளாவிய அடிப்படையில் ஒன்றிணைத்தல்.
9. புலம் பெயர் நாடுகளில் உள்ள இரண்டாவது சந்ததியினர்க்கு இது ஓர் ஈழஅரசியல் போராட்டம் என்ற படிப்பினையாக்குதல்.
10. புலம் பெயர் தமிழர்களின் ஏனைய ஜனநாயக போராட்டங்களுக்கு வலுச்சேர்த்தல்.
11. இதனால் ஈழவர்களின் உரிமைகளை திரும்பப் பெறச் செய்தல்.
12. தமிழர்களின் வேட்கைகளை அடையும் தீர்வை இவ் வாக்குக்கணிப்பின் மூலம் கொண்டுவர முடியும்.
13. இவ் வாக்குக்கணிப்பின் மூலம் பல நாடுகள் தமது இறைமையை மீண்டும் பெற்று சுதந்திர நாடுகளாக உள்ளன. உம்ஸ்லோவேனியா, குரோசியா, மசிடோனியா, உக்கிரைன், ஜோர்ஜியா, பொஸ்னியா, மால்டோவா. கிழக்குதீமோர், மொன்ரநீக்கிரோ போன்றன.
14. இவ் வாக்குக்கணிப்பை நடத்துவதை சிறிலங்கா அரசாங்கம் எதிர்க்கும் பட்சத்தில் இலங்கைக்கு சார்பான ஜனநாயக நாடுகள் இலங்கையை எதிர்க்கும் வாய்ப்புண்டு.
15. சிறிலங்கா அரசுக்கு சார்பாக இருந்து அண்டிப்பிழைப்பவர்களையும் சந்தர்ப்பவாதிகளையும் மக்களிடமிருந்து பிரித்துவைக்கும்.
16. உலகநாடுகள் ஜனநாயகத்திற்காக வாக்குக்கணிப்பை பயன்படுத்துவதால் நாம் ஈழவர்களின் ஜனநாயகத்தீர்வுக்காக இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கில் வாக்குக்கணிப்பை நடாத்த நிர்பந்திக்க வேண்டும். இதை மேலத்தேய நாடுகள் எதிர்க்க முடியாது.
17. இந்தியா இந்த இக்கட்டான நிலைக்கு தமது மக்களைப் போகவிடாமல் பார்கவேண்டுமானால் இக்கருத்து வாக்குக்கணிப்பின்றியே ஈழவர் பிரச்சினையை தீர்க்கவேண்டும்.
18. புலம்பெயர் தமிழ்மக்கள் உலக ஜனநாயகமுறைகளை எமது மக்களின் ஈழக்கோரிக்கையை அவர்களது எண்ணப்படி நாடுகடந்த தமிழீழ அரச நிர்வாகத்தினூடக தீர்க்க பயன்படுத்தமுடியும்.
Vaddukkoaddai and Thimphu
[TamilNet, Saturday, 19 September 2009, 13:04
GMT]
Calling for the creation of independent and sovereign Tamil Eelam, based on Vaddukkoadai Resolution (VR) was the last spontaneous and definite mandate by Eezham Tamils in a totally free and democratic atmosphere. As the need for democratic political organisation unfolds afresh, Tamils have to take up the thread directly from the VR. The Thimphu principles and all the other formulas put forward subsequently under the duress of powers, and failed as negotiation models, do not get precedence over the VR as bases for political organization. Mu’l’livaaykkaal was not the real defeat. The defeat comes only when Tamils are made to politically denounce their heart-felt aspirations. The diaspora needs to peruse and correct course of any proposal that stops just at self-determination. In UN charter and in international law it is just an empty phrase that doesn’t protect nations or ethnicities.
TamilNet Editorial Board
The Vaddukkoaddai Resolution of 1976,
calling for independent, sovereign, Tamil Eelam in the North and East of the
island of Sri Lanka was a proclamation of all democratic Tamil political
parties, including Ceylon Workers Congress, the then united political party of
the Upcountry Tamils. The Eezham Tamil voters of the North and East
overwhelmingly endorsed it in the 1977 elections. Thus it was a definite
democratic mandate of Tamils and so far they didn’t get another chance to
democratically tell what is in their heart.
The Thimphu principles of 1985
were a diluted version of Vaddukkoaddai Resolution, after truncating
independence and sovereignty and stopping just at Tamil nation, homeland and
self-determination.
The Thimphu principles, diluted to facilitate negotiation with Colombo, were
jointly put forward by all the Tamil militant organizations of that time and
the TULF. There was no mandate of the people. The most important fact to be
noted is that the Indian Establishment that was always keen in nullifying
Tamil independence in the island was behind making Tamil militancy then under
its influence agreeable to the principles as a minimum platform for
negotiation.
The Indo-Sri Lanka agreement of 1987 imposed on Tamils touched only the point
of homeland, that too temporarily, and it was recently breached by Colombo.
There was no credible mandate as the LTTE boycotted and the elections took
place under the coercing presence of the Indian military. However, the
provincial government elected under it finally felt it necessary to declare
independent and sovereign Eelam, before winding up and while the Indian
military was present.
The
Oslo communiqué of 2002
was a further dilution of Vaddukkoaddai in another way, by its adoption of an
invented phrase ‘internal self-determination’. Norway and some other powers
that later became the Co-Chairs were behind making the LTTE agreeable to
experiment negotiation with this dilution. Again there was no mandate of
people. LTTE's chief negotiator Anton Balasingham, writing in 2004,
questioned the concept of Oslo Declaration
and implied the expiry of LTTE's concession on internal self-determination.
The ISGA of 2003,
which has reference to Vaddukkoaddai but not to Thimphu, was only an interim
proposal during the Co-Chair sponsored peace. It was apparently a move of the
LTTE to supersede Oslo Communiqué. The mandate it received from Tamils has to
be considered limited as the elections took place with the 6th Amendment to
the constitution in effect. Its only electoral validity today is that it binds
the TNA.
Even after considerably diluting the freely mandated aspirations of
Vaddukkoaddai Resolution to suit their geopolitical agenda, India and the
Co-Chairs miserably failed in making the Sri Lankan state agreeable for
experimenting political solutions.
Had they succeeded, there would have been a different course of events and
they would have had a standing in telling the Tamil mind to consider
experimenting within a united Sri Lanka. But they chose the path of brutally
abetting or allowing a crushing military defeat and open as well as
barbed-wire incarceration of the whole nation of Tamils in the island.
Eezham Tamils are now left with the option of politically organising
themselves afresh.
In the emerging scenario of democratic organisation of Eezham Tamil politics
there need to be no place for Thimphu, Oslo or any other – non mandated,
experimental, and failed negotiation formulas extended by militancy under
duress of powers.
If there is democracy then nothing should prevent the democratic stream to get
back to what was last mandated by people and what has become the heart-felt
need of Eezham Tamils more than ever now, and to begin the political process
and negotiation from that point.
However, the very forces that have inflicted military defeat on Tamils are now
all out to defeat them politically by capturing, hijacking or deviating the
democratic politics of Tamils.
India and the West compete in subtle ways in this exercise, adopting crude as
well as highly sophisticated methods. Preparations, institutional arrangements
and recruitments have been done long back by them to face a 'post-defeat'
scenario as it was their foregone conclusion to inflict military defeat on
Tamil nationalism.
The powers have carefully studied the non nation-centred ‘virtue’ of sections
of Tamil elite or rather weakness of the Eezham Tamil nationalism, cultivated
since colonial times to always orientate their politics in terms of the
interests of others - British colonial interests, Colombo-centric interests,
Indian interests, Western interests and there was a time when some were
orientating it to the interests of Russia and China.
The elite politics of Eezham Tamils - except for the rare occasion of
Vaddukkoaddai Resolution, and that too is said to be a result of youth
pressure - was always hiding its mind fearing for others and was thinking in
terms of others.
Influenced and discouraged by calculated power machinations, campaigns and
Karunanidhis, the murmur heard in some elite circles now is that if a powerful
armed struggle has failed, what could be achieved through democratic politics
and claiming for what the heart aspires is only bravado.
They fail to see that it is more legitimate and more workable in democratic
organisation to come out boldly with what you feel righteously deserving,
register the claim and then to fight for it or negotiate until acceptable
results are achieved.
This is possible only when we have the guts to independently evolve our
politics firmly by ourselves first and then only to relate it to others. Of
course this is not possible when we start looking at ourselves through the
eyes of others. This mindset is the biggest impediment to our political
organisation.
Mu’l’livaaykkaal was not the real defeat. Colombo and the powers know it.
Their victory comes only when Tamils are made to politically denounce their
heart-felt aspirations. It is in order to achieve this victory much easier,
they advice or find agents to advise Tamils to drop their national aspiration,
even though democratically registering a national aspiration could in no way
be considered an obstacle for negotiation.
Powers have created a desperate situation for Eezham Tamils hoping their will
power would wither even politically. But one should not fail to see that if
not for Tamils, for the sake of their own interests, the powers have to find
out solutions very soon in the island. Tamils have to be ready with their own
politics to face the situation.
In the past, the failure of democratic Tamil politicians in adhering to
people’s emotional needs with firmness and their inability to resist undue
power interests, paved way for the rise and acceptance of militancy.
Tamils should take care that their political organisation now needs to be
truly representative of their aspirations and needs to be firm in negotiation
if they want to uphold democracy and avoid another rise of militancy. No need
to say the powers should respect this reality, as they too share the fear.
It is now an acid test for the emerging democratic politics of Eezham Tamil
nationalism.
The move in the diaspora for transnational government of Tamil Eelam is not
only for negotiating the liberation and emancipation of Tamils in the island
of Sri Lanka but it is also an alternative government of the diaspora,
standing for the global unity, cultural identity, development and global
status of the diaspora. The move for this government needs not to bother about
anyone in proclaiming the independence and sovereignty of Eezham Tamils in the
island and requesting a mandate from the people in the diaspora.
Self-determination, as it is understood in contemporary times is a vague term
when applied to people or ethnicities. According to UN charter 1(2),
self-determination is interpreted as existing only in state-to-state
relationship. Legally, it protects only states.
“Self-determination does not entail the right to be independent, or even to
vote for independence” (Geoffrey Robertson, Penguin 2008, p165).
“International law provides no right of secession in the name of
self-determination” (Rosalyn Higgins, Peoples and Minorities in International
Law, 1995, p33).
“At best, the people’s right to self-determination connotes the right of all
citizens to participate in the political process, but this gives power to
majorities and not to minorities (Robertson, ibid).
The diaspora needs to seriously peruse and correct the course of any proposal
that stops just at self-determination.
The Tamil National Alliance in the island, operating under constraints of
Colombo and India, should not on its own, denounce the independence and
sovereignty of Eezham Tamils and should not agree for experimenting anything
other than a confederation with the right to secede, is an opinion strongly
felt in the diaspora.
Emerging Tamil politics needs to act with far sight. The present scenario of
geopolitics is not going to remain the same. The national aspiration for
independence and sovereignty, which is a hard reality for Eezham Tamils today,
may also get re-defined. In any future possibility of shared sovereignty,
either regionally or globally, the Eezham Tamils should be able to find their
niche smoothly without again facing the tragedy they have undergone for ages.
It is with sadness most of the Eezham Tamils look at a few Marxists among
them, especially of the former ‘Peking Wing’, who denounce separate
nationalism for Eezham Tamils. The Marxist Communist Party of India also has
adopted a similar line.
It is hard to understand that if national liberation of Eezham Tamils
oppressed on ethnic grounds and ‘Eezham’ as a political unit is not acceptable
to them, in what way the united Sri Lankan nationalism and Sri Lanka as a
political unit upheld by them is ideologically justifiable. While viewing
Tamil national struggle as one such serving imperialism, they practically
serve the very imperialism by weakening the struggle.
Ironically, many Sinhala Marxists see justice and recognise the Tamil national
struggle in the island.
The Marxists contributed immensely to the social progress of Eezham Tamils in
the past. They have a duty in structuring and strengthening the Tamil nation
further, through achieving social equality. The democratisation of politics is
an atmosphere conducive for them, but they should not deprive Tamils getting
their contribution by keeping Tamil national liberation as an untouchable
topic, by not participating in it and by not recognising that their goals can
be better achieved by accepting Tamil nationalism as a unit to apply their
progressive ideas and shaping it at home and in transnational governance.
Chronology:
19.09.09 Vaddukkoaddai and Thimphu
11.08.09 A roadmap to liberation
01.06.09 Setting the hands of the clock right
24.05.09 Demonstrate the politics of war
Related Articles:
11.05.09
99 percent Norway Tamils aspire for Tamil Eelam
08.05.09
'Post-conflict is post-Sri Lankan'
27.03.09
'Coercion is not the beginning for a lasting
solution'
22.12.06
1972 Sri Lanka Constitution illegal - Navaratnam
06.10.05
Doyen of FP, uncompromising on Tamil National
question
26.10.04
Balasingham questions ‘Oslo Declaration’ in new
book
01.11.03
Tigers release proposal for Interim Self
Governing Authority
21.06.03
Negotiating Tamil sovereignty
05.12.02
LTTE, GOSL reach exploratory agreement
08.06.97
Thimpu Declaration
08.06.97
Vaddukkoaddai Resolution
Breaking the deadlock through transnational governance
[TamilNet, Monday, 15 June 2009, 09:52 GMT]
The need of the time now
is the metamorphosis of the existing infrastructure into a democratic and
inclusive transnational government of Eezham Tamils to strengthen the diaspora
socially, economically and culturally; to achieve the goal of independence and
sovereignty of Eezham Tamils in the home country and to meet the international
challenges internationally. Many of our readers confuse between the concepts
of transnational government and government in exile. While the government in
exile is a conventional phenomenon that needs a host country, the
transnational government is a novel experiment that has no precedence.
TamilNet Editorial Board
A government in exile functions outside of its
territory with an aim of taking control of that territory. Such a government
may have already existed in an independent and sovereign country and have lost
its power or may have been formed anew to claim an independent and sovereign
country. Whatever the case may be, a government in exile needs a host country.
But the transnational government we speak of is a novel experiment that has no
precedence.
Whatever excuses there may be, the contemporary world system including its
apex body the United Nations, have shown least regards for the life, safety,
dignity and human rights of Eezham Tamils and even now continue to abet
structural genocide in the island of Sri Lanka.
There is no second word that all Eezham Tamils are traumatised and grieved by
the grave injustice committed on them by the entire world system. Unless the
world system recognizes the self-determination of Eezham Tamils and directly
intervenes in the island, no justice is going to be seen.
With the kind of blunders made by the powers involved in forfeiting leverages
and with the development of new axes in the region, it is doubtful whether the
world system will have any pressure to act on its own to justify the cause of
Eezham Tamils other than oppressing them further to accept subjugation within
the rot of the united Sri Lanka.
It is the ways of the contemporary world system that impels Eezham Tamils to
respond with the unique experiment of a transnational government to safe guard
their unity, identity, dignity, aspirations and well-being.
A contemporary reality that is going to be faced by Eezham Tamils in the home
country is compulsion in brutal ways by Colombo, the Indian Establishment and
by certain other powers to drop Tamil national aspirations and to accept an
imposed Sri Lankan identity.
Colombo is already intimidating with success the subservient Tamil political
entities to drop the ethnic identity. What is proposed is a ‘home grown
solution’ that is none other than structural genocide.
The Indian Establishment and its agents are said to be busy in forging a
‘coalition’ of political parties, not to go beyond the 'Rajiv’s dream' of 13th
Amendment. It is also said that certain sections in the West are also behind
it.
A situation is going to emerge in which no Tamil in the home country could
open mouth to ask for justice and to express their heart-felt aspirations.
Only the diaspora and the transnational government could uphold the freedom of
aspiration and freedom of expression of Eezham Tamils.
Those who have to face the reality from the ‘conquerors’ in Colombo and New
Delhi may do so for survival but the transnational government should emerge in
parallel in the diaspora to uphold the unconquered spirit of Eezham Tamils, to
support the political course in the homeland and to see the Eezham Tamil
politics are not hijacked by others. The transnational government need not
openly include the home politicians even though both should collaborate with
each other.
The disastrous geopolitics played by the Beijing-New Delhi-Islamabad axis and
the West at the cost of Eezham Tamils, undeservingly favouring genocidal
Colombo and the continued injustice they are committing, are not ephemeral
episodes to subside with patchwork solutions envisaged by the conquerors and
geopolitical players.
When the volcano erupts, a genuine support the Eezham Tamils at home could
fall back on is going to be nothing but a transnational government of the
diaspora.
Therefore, all Tamil political players, irrespective of differences and shades
of opinion, should extend support to forge such an outfit, at least symbolic
in the beginning.
One of the positive achievements of the LTTE is the international
infrastructure uniting and motivating the diaspora. Otherwise the diaspora
would have gone astray like the 19th century migrants.
The need of the time now is the metamorphosis of the infrastructure into a
democratic and inclusive transnational government of Eezham Tamils to
strengthen the diaspora socially, economically and culturally; to achieve the
goal of independence and sovereignty of Eezham Tamils in the home country and
to meet the international challenges internationally.
It is not a must that the transnational government needs a host country to
operate. What is actually needed is the will power of more than a million
Eezham Tamils living across the world.
Despite a global ban, if the LTTE had successfully demonstrated a global
infrastructure in raising revenue, in mobilising the masses and in running
economic and cultural institutions, why a democratised and inclusive
transnational government not feasible?
If multinational corporations can operate as successful power centres why
can’t transnational governments?
Some of our readers have mailed meaningful feedback how such a government can
viably operate for the well-being of the diaspora as well as for the
liberation of the people in the home country.
If the traumatised Eezham Tamils at home are going to be kept voiceless by the
conquerors and the international community, at least the traumatised diaspora
should be immediately engaged with a positive and noble venture of
resurrection. Otherwise the diaspora will be disillusioned.
However, the process of this noble venture is not a hasty affair. For a smooth
beginning, primarily it needs consensus of the existing infrastructure, and to
become inclusive it needs the consensus of the circles outside of it also. It
needs a strong foundation, careful planning and step-by-step implementation.
The existing infrastructure has a greater responsibility in the metamorphosis
from command structure to representative structure.
Possible steps are re-affirming the political fundamentals of the
Vaddukkoaddai resolution through mandate, electing representatives at national
as well as at global level for an Assembly, which will also initially be a
constitutional assembly, and then electing an executive.
It is also advisable to create as many as possible grass-root democratic
organizations among Eezham Tamils, vested with specific tasks to face the
different facets of the current misery. Such grass-root institutions are
helpful in sustaining and safe guarding the democratic nature of the
superstructure of transnational governance.
If successful, and if the time demands, the transnational government can also
become the government in exile.
An important prerequisite with the Eezham Tamil people, who for ages have seen
nothing but deception, is that those who take the proposals for implementation
with people need to be above all suspicion. Sectarian initiatives will only
bungle the move at the outset itself.
Obviously the move for a transnational government based on democratic mandate
is going to raise eyebrows in the Establishments that have a strong
reservation against Eezham Tamil nationalism and want to erase it by coercion,
deception, seemingly sympathetic talk and the hoodwink of devolution and
development. Any genuinely mass-oriented structure will only be viewed more
dangerous than armed groups that could readily be lured to play stooges to
them. But the Eezham Tamils pushed to frustration’s end can’t help looking
after their own affairs at their own will power. They need not any more care
for other’s national or imperial interests unless there are returns.
It is not out of context to bring in here two examples from the South Asian
scenario:
Those who have travelled in the northeastern frontier states of India might
have noticed that people from these states whenever travel to Kolkata (Culcutta)
and beyond, use to say that they go to ‘India’. In their heart, India is a
foreign country, different from theirs and perhaps a coloniser. The Indian
Establishment, which attempts to impose Sri Lankan identity on Eezham Tamils,
after all what had happened and while the threat of genocide persists, should
realise the futility of it at least through its own experience.
Anyone who compares the Tibetan refugees and the Eezham Tamil refugees in
India can see a big difference in the treatment. The Tibetans are allowed a
government in exile. They are allowed to manage themselves through their own
co-operative systems. They are also helped and allowed to develop into an
affluent identity on par with Anglo Indians. From the status of refugees in
India they now operate all over the world with dignity and self-assurance.
Their nationhood is now respected and recognised everywhere in the world, even
though their independence and sovereignty are not conceded by China.
In contrast, the Eezham Tamil refugees in India disintegrated in the camps.
For over quarter a century they are living under suspicious eyes. Only one
organization trusted by the Indian Establishment is allowed to work in these
camps. And, now, there are proposals to send them back to end up in the
internment camps run by Colombo.
The difference is not merely because of the bias of the Indian Establishment
in treating Eezham Tamils. It is also because of deficiencies in the social
and political organisation of Eezham Tamils.
That is yet another reason why we need a transnational government for the
diaspora.
Chronology:
19.09.09 Vaddukkoaddai and Thimphu
11.08.09 A roadmap to liberation
01.06.09 Setting the hands of the clock right
24.05.09 Demonstrate the politics of war
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் வாக்குக்கணிப்பு
1948 ஆம் ஆண்டு இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்த பின்னர் தமிழ் மக்கள் மீது கட்டவுழ்த்து விடப்பட்ட வன்முறை தழுவிய அரச ஒடுக்குமுறைகள் மற்றும் அவசியமான அடிப்படை உரிமைப் பறிப்புகள் காரணமாக மே 14, 1976 ஆம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டையில் கூடிய தமிழர் அய்க்கிய விடுதலை முன்னணியின் முதலாவது தேசிய மாநாட்டில் தமிழ்த் தலைவர்கள் ஒருமனதாகக் கீழ்வரும் தீர்மானத்தை எடுக்கிற கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்.
இலங்கைத் தமிழர்கள் தங்களின் தொன்மைவாய்ந்த மொழியினாலும் சமயங்களினாலும் வேறான பண்பாடு மற்றும் மரபுவழி;யினாலும் ஐரோப்பிய படையெடுப்பாளர்களின் ஆயுத வலிமையினால் அவர்கள் போர்க்களத்தில் வெற்றி கொள்ளப்படும்வரை பல நூற்றாண்டுகளாக இலங்கையில் தனிவேறான அரசைத் தமது சொந்த ஆட்புலத்தில் தம்மைத்தாமே ஆண்டுகொண்டு தனித்துவமாகத் தொடர்ந்திருக்கும் உளவலிமை காரணமாக சிங்களவர்களிலிருந்து வேறுபட்ட தனித்துவமான தேசிய இனம் என்பதைப் பிரகடனப்படுத்தினர்.
மேலும் 1972 இல் தமிழர்களைக் கலந்து பேசாமலும் அவர்களது ஒப்புதலைக் கேட்காமலும் நிறைவேற்றப்பட்ட குடியரசு அரசியல் யாப்பு ஈழத்தமிழ் மக்களைப் புதிய காலனித்துவ எசமானர்களான சிங்களவர்களால் ஆளப்படும் ஓர் அடிமைத் தேசிய இனமாக ஆக்கியுள்ளதென்றும் தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் ஆட்புலம், மொழி, குடியுரிமை, பொருளாதார வாழ்க்கை, தொழில் மற்றும் கல்வி வாய்ப்புக்கள் ஆகியவற்றை இழக்கச் செய்வதற்கு சிங்களவர்கள் தாம் முறைகேடாகப் பறித்துக் கொண்ட அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துகின்றனர் என்றும் அதன் மூலம் தமிழ் மக்களின் தேசியத்துக்கான இயற்பண்புகள் யாவும் அழிக்கப்படுகின்றன என்றும் உலகிற்கு அறிவித்தனர்.
ஆதலினால் தமிழ்த் தேசிய இனத்தின் இருப்பைப் பாதுகாப்பது தவிர்க்க முடியாததாகி விட்டதால் ஒவ்வொரு தேசிய இனத்திற்கும் உரிய இயல்பான தன்னாட்சி உரிமையின் அடிப்படையில் சுதந்திரமான, இறைமையுடைய, சமயசார்பற்ற தமிழீழ அரசை மீள் எழுப்புதலும் மீள் உருவாக்குதலும் தவிர்க்க முடியாததாகி விட்டது எனவும் தீர்மானித்தனர்.
இந்த கருத்துக் கணிப்பின் நோக்கம் 33 ஆண்டுகள் கழித்து கனடா வாழ் தமிழ்
மக்களிடையேயும் குறிப்பாக புதிய தலைமுறையினரிடையேயும் வட்டுக்கோட்டைத்
தீர்மானத்தை மீள் உறுதிசெய்யவும் மீள் ஆணை பெறவும் ஒரு வாய்ப்பை அளிப்பதாகும்.
அதாவது 1976 இல் ஒவ்வொரு தேசிய இனத்துக்கும் உரிய இயல்பான தன்னாட்சி உரிமையின்
அடிப்படையில் சுதந்திரமும் இறைமையுமுள்ள தமிமீழத் தனியரசை மீள் எழுப்புதலும்
மீள் உருவாக்குவதும் தவிர்க்க முடியாதென 1976 இல் அன்றைய தமிழ்த் தலைவர்களால்
விடுக்கப்பட்ட பிரகடனத்குக்கு 1977 ஆம் ஆண்டு நடந்த பொதுத்தேர்தலில் ஈழத்தமிழ்
மக்கள் அளித்த ஆணை போன்றதாகும்.
Vaddukkoaddai Resolution
Referendum
Canada 2009
Years of state sponsored oppressions and denial of basic and fundamental rights of Tamils since Ceylon gained independence in 1948 forced Tamil leaders to adopt the following resolution at the first National Convention of the Tamil United Liberation Front held at Vaddukkoddai on May 14, 1976. . .
Tamils of Ceylon by virtue of their great language, their religions, their separate culture and heritage, their history of independent existence as a separate state over a distinct territory for several centuries till they were conquered by the armed might of the European invaders and above all by their will to exist as a separate entity ruling themselves in their own territory, are a nation distinct and apart from Sinhalese.
They also announced to the world that the Republican Constitution of 1972, a constitution not consulted with that Tamils nor seek their acceptance, has made the Tamils a slave nation ruled by the new colonial masters, the Sinhalese , who are using the power they have wrongly usurped to deprive the Tamil Nation of its territory, language citizenship, economic life, opportunities of employment and education.
Thus they resolved that restoration and reconstitution of the Free, Sovereign, Secular State of TAMIL EELAM, based on the right of self determination inherent to every nation, has become inevitable in order to safeguard the very existence of the Tamil Nation.
The object of this referendum after 33 years is to afford an opportunity for Canadian Tamils, especially the new generation of Tamils, to democratically revalidate and re-mandate the Vaddukkoaddai Resolution. That is to say, based on the right of self determination inherent to every nation to restore and reconstitute the Free, Sovereign and Secular state of Tamil Eelam as proclaimed by the then Tamil leaders in 1976 and overwhelmingly mandated by the Tamils in the 1977 general elections.
1977 Parliamentary General Election
In the first general election contested by the TULF, the 21 July 1977 election in which the UNP won by a landslide, the TULF won 6.40% of the popular vote and 18 out of 168 seats in the Sri Lankan parliament, including all 14 seats in the Northern Province.
Votes and seats won by TULF by electoral district
|
Electoral District |
Votes |
% |
Seats |
Turnout |
TULF MP |
|---|---|---|---|---|---|
|
26,648 |
24.70% |
1 |
171.15% |
Chelliah Rajadurai |
|
|
20,028 |
63.27% |
1 |
85.65% |
||
|
16,251 |
56.62% |
1 |
82.32% |
||
|
12,595 |
43.07% |
0 |
86.02% |
|
|
|
7,093 |
27.38% |
0 |
89.86% |
|
|
|
31,155 |
85.41% |
1 |
83.08% |
||
|
17,640 |
64.05% |
1 |
75.72% |
K.P. Ratnam |
|
|
15,607 |
73.42% |
1 |
79.71% |
||
|
25,840 |
77.20% |
1 |
80.03% |
||
|
27,550 |
83.99% |
1 |
79.28% |
Visvanathan Dharmalingam |
|
|
15,141 |
51.58% |
1 |
92.40% |
P.S. Soosaithasan |
|
|
10,261 |
52.36% |
1 |
79.34% |
X.M. Sellathambu |
|
|
7,520 |
27.00% |
0 |
91.65% |
|
|
|
29,858 |
89.42% |
1 |
83.05% |
||
|
15,877 |
49.17% |
1 |
89.92% |
P. Ganeshalingam |
|
|
12,989 |
55.91% |
1 |
81.66% |
||
|
23,990 |
26.97% |
1 |
179.02% |
M. Kanagaratnam |
|
|
Puttalam |
3,268 |
10.52% |
0 |
83.58% |
|
|
8,615 |
34.65% |
0 |
91.04% |
|
|
|
15,144 |
51.76% |
1 |
81.78% |
||
|
18,768 |
63.44% |
1 |
80.05% |
T. Rasalingam |
|
|
23,384 |
70.18% |
1 |
81.90% |
T. Thirunavukarasu |
|
|
13,821 |
59.02% |
1 |
82.31% |
T. Sivasithamparam |
|
|
Total |
399,043 |
6.40% |
18 |
|
|
| Source:[1] | |||||
Melting pot of Eezham-Tamil democratic politics
[TamilNet, Tuesday, 29 September 2009, 21:31 GMT]
While the idea of transnational government (TNG) is captivating the minds of
Eezham Tamils, their public opinion should be watchful for political moves not
slipping in concepts and terminologies and the organisation process maintaining
absolute financial independence. Democratically elected country councils widen,
strengthen and secure the democratic structure of TNG and help it to evolve from
bottom to top. The nation needs to explore models of structurally integrating
country councils and bodies such as GTF in the apex body of TNG. Conducive
atmosphere has to be created for wider participation of the society, youth and
women. The trauma and depression Eezham Tamils undergo, can be conquered by them
only by innovatively engaging in action � this time democratic action � and by
demonstrating their spirit unconquered.
TamilNet Editorial Board
It is heartening to notice how the paradigm of
democratic politics and transnational governance has captivated the minds of
Eezham Tamils especially in the diaspora, where the much-needed space deprived
in Sri Lanka is available for innovation and rejuvenation.
Quite typical of any democratic exercise, as ideas pour in, debates take place
and moves originate in a short span of hard-pressed time, it is not only common
folk but even keen activists are confused. The widely felt concern is that such
confusion should not pave way for manipulation and hijack of the cause by motley
of forces tacitly united in nullifying identity, independence, sovereignty and
national liberation of Eezham Tamils.
It is of paramount importance that the various global moves originating from the
Eezham Tamil diaspora in political organization, economy, society and culture
need to be perceived, orientated and coordinated coherently to produce desired
results.
The following are put forward to the consideration of especially the diaspora,
the public opinion of which is actually the guardian in setting the course of
its current global process of democratic politics.
1. Not slipping in terminologies outlining the cause
Independence, sovereignty, nation
state, nation, homeland, self-determination, autonomy, federal, confederation,
self-rule etc are terms of specific meaning in the international system. They
cannot be replaced by one another. Mere phrases such as Tamil Eelam or
government cannot be taken for their face value, unless specified with
appropriate technical terms.
Examples: Government of Tamil Nadu doesn�t mean that it is independent and
sovereign. The Federal Party, which stood for federalism in Ceylon, styled
itself in Tamil as Thamizh Arasuk Kadchi.
Eezham Tamil public needs to carefully scrutinize the terminologies and their
Tamil equivalents used by various political moves approaching them.
Even the word sovereignty used alone, as appearing in the websites of some
political moves, will not cover independence. Sovereignty can be shared. This is
why the importance of adopting the main principle �independent and sovereign
Tamil Eelam� of the Vaddukkoaddai Resolution of 1976 as the basis for any fresh
democratic politics is stressed again and again.
Independence and sovereignty can be translated into Tamil either as "suthanthiramum
Iraimaiyum" or as thannaathikkamum iraimaiyum.
What negotiation could achieve is another matter. But the democratic freedom of
a nation to tell what it deservingly aspires is of supreme importance and it is
for the diaspora public opinion to take care if there is any slip.
Financial independence in political organization:
Political organization is absolutely a matter of concerned people. They have to
conceive and do it on their own, from their own resources and through their own
will power, if they want their political organization to be true to them.
"Democratisation" of politics of a people may be a "development" agenda for
others and they may treat it a matter for funding. But for a people struggling
for liberation it is not so. Diaspora needs to be watchful that evolving its
political organization is done by motivating the masses and never through
getting outside funds.
2.
Widening the democratic structure:
In the given circumstances, when independent
political organisation of Eezham Tamils is threatened by Sri Lanka and is likely
to be sabotaged by forces abetting the "unity" of Sri Lanka, the more the
democratic structures are widened and integrated, the more the political
organisation is secured. Otherwise, just by handling a few at the top, the
entire politics could be crippled.
Needless to say that Eezham Tamils should have well-knitted multiplicity of
grass root organisations and their politics have to be built form bottom to top
and not vice versa.
The constitution announced by the move for Norwegian Council of Eelam Tamils has
touched some of these aspects by proposing to conduct elections regionally and
nationally in Norway; by having a second chamber and by accommodating elected
representatives from institutions of Eezham Tamils in the second chamber.
More attention need to be paid in this respect in the diaspora in encouraging
more elected bodies, co-operative bodies and in integrating and orientating them
and other grass root organisations such as village associations, alumni
associations etc towards democratic transnational polity.
3. GTF and other such bodies:
The impression one gets from the draft constitution of the Global Tamil Forum is
that it will be functioning as a global body of professionals and something like
a multinational corporation of Eezham Tamils. This is a welcome move and Eezham
Tamils will need such bodies to run banks, universities etc.
Such bodies should be integrated in the second chamber of the apex transnational
government. However, it is important that GTF and other such bodies have to make
clear themselves in specific terms of their commitment to independence and
sovereignty of Eezham Tamils.
4. Importance of country councils
Elected councils of Eezham Tamils in various countries are the real roots of
transnational government. They make transnational government secure, widen the
democratic structure by acting as federal units, make the implementation of the
mandates of transnational government in a particular country much easier and
help negotiating local situations arising from differing political systems of
the various countries, as these councils are �national councils� of those
countries.
The move in Norway is a pioneering major step and the entire diaspora watches it
with much expectation.
5. Transnational government as apex body
Transnational government as conceived by Eezham Tamils is a novel and hitherto
unseen experiment of human civilisation. Only a nation like that of Eezham
Tamils that was brutally and unjustly crushed by entire establishments of the
world joining together could conceive such alternative governance for them. This
is sure to serve an inspiration to future world polity and to many oppressed
peoples of the world.
In the exercise of evolving a democratic transnational government, whether the
Eezham Tamils are fully aware of the importance of what they are doing is a
crucial matter.
While the alternative world will welcome the challenging concept, the
establishments will obviously try to either blunt it or hijack it.
Therefore, the apex body has to be formed with tremendous will power of people,
with a strong foundation and with structural security.
It is perhaps advisable to structure transnational government after securely
forming democratically elected councils at least in countries having bulk of the
diaspora.
Country councils and transnational government should be structurally integrated
so that they don't operate concurrently within a country.
It is of utmost importance that the apex body operating in the diaspora should
not abandon independence and sovereignty of Tamil Eelam, even though that should
not preclude it from engaging in negotiations, development etc.
TNG is a body of the diaspora and it has to continue for the identity, culture
and development of the diaspora, even after Tamil Eelam is achieved.
6. Probable models of forming transnational government
While direct election among the diaspora held across the world is a model,
probably a feasible model at this juncture is holding elections for country
councils, and either electing representatives from them, or making them as
electoral colleges to elect members from a global list of candidates, or a
combination of both. A second chamber could be having elected representatives
from defined diaspora institutions.
Models are inexhaustible and we have to be judicious in deciding what suits
better under given conditions to serve the purpose.
The first elected TNG may have to function as constitutional assembly as well in
bringing out a mandated constitution.
7. Social participation
A TamilNet reader recently sent a lengthy note on the importance of right
personalities from various walks of life coming forward to take responsibilities
in the polity of Eezham Tamils, when it is needed the most perhaps in the whole
history of them.
It is our earnest hope that a right atmosphere will be created through public
opinion for right personalities to come to politics.
An atmosphere has also to be created for people of various political shades and
affiliations to develop whole-hearted belongingness in the new process and to
contribute their best to the society.
The transnational governance of our context demands not merely politicians and
negotiators, but economists, educationalists, culture personalities, people of
letters and so on. Again, we need the right atmosphere for such personalities to
come into politics.
8. Participation of youth and women
A healthy sign for the Eezham Tamil nation today is the diaspora youth coming
forward to take ownership of the struggle. Young diaspora women taking part in
the politics of various countries and getting elected to public bodies is
another encouraging feature we see today. This generation should come forward in
participating and leading the democratic process of Tamil politics too. The
success of transnational governance in the long run lies in the youth
participation in it.
9. Mindset
All liberation begins from mindset. It is time Eezham Tamils come out of their
mindset of colonial legacy to boldly look at themselves through their own eyes.
It is always suffering people who come out with innovations for them as well as
for humanity. The trauma Eezham Tamils undergo is understandable only by them.
As we see from what is happening, no one else will help us to overcome it. The
trauma and depression can be conquered only by innovatively engaging in action -
this time democratic action - and by demonstrating our spirit unconquered.
Chronology:
19.09.09 Vaddukkoaddai and Thimphu
11.08.09 A roadmap to liberation
Vaddukkoaddai and Thimphu
[TamilNet, Saturday, 19 September 2009, 13:04 GMT]
Calling for the creation of independent and sovereign Tamil Eelam, based on Vaddukkoadai Resolution (VR) was the last spontaneous and definite mandate by Eezham Tamils in a totally free and democratic atmosphere. As the need for democratic political organisation unfolds afresh, Tamils have to take up the thread directly from the VR. The Thimphu principles and all the other formulas put forward subsequently under the duress of powers, and failed as negotiation models, do not get precedence over the VR as bases for political organization. Mullivaaykkaal was not the real defeat. The defeat comes only when Tamils are made to politically denounce their heart-felt aspirations. The diaspora needs to peruse and correct course of any proposal that stops just at self-determination. In UN charter and in international law it is just an empty phrase that doesn't protect nations or ethnicities.
TamilNet Editorial Board
The Vaddukkoaddai Resolution of 1976,
calling for independent, sovereign, Tamil Eelam in the North and East of the
island of Sri Lanka was a proclamation of all democratic Tamil political
parties, including Ceylon Workers Congress, the then united political party of
the Upcountry Tamils. The Eezham Tamil voters of the North and East
overwhelmingly endorsed it in the 1977 elections. Thus it was a definite
democratic mandate of Tamils and so far they didn't get another chance to
democratically tell what is in their heart.
The Thimphu principles of 1985
were a diluted version of Vaddukkoaddai Resolution, after truncating
independence and sovereignty and stopping just at Tamil nation, homeland and
self-determination.
The Thimphu principles, diluted to facilitate negotiation with Colombo, were
jointly put forward by all the Tamil militant organizations of that time and the
TULF. There was no mandate of the people. The most important fact to be noted is
that the Indian Establishment that was always keen in nullifying Tamil
independence in the island was behind making Tamil militancy then under its
influence agreeable to the principles as a minimum platform for negotiation.
The Indo-Sri Lanka agreement of 1987 imposed on Tamils touched only the point of
homeland, that too temporarily, and it was recently breached by Colombo. There
was no credible mandate as the LTTE boycotted and the elections took place under
the coercing presence of the Indian military. However, the provincial government
elected under it finally felt it necessary to declare independent and sovereign
Eelam, before winding up and while the Indian military was present.
The
Oslo communiqu of 2002
was a further dilution of Vaddukkoaddai in another way, by its adoption of an
invented phrase "internal self-determination". Norway and some other powers that
later became the Co-Chairs were behind making the LTTE agreeable to experiment
negotiation with this dilution. Again there was no mandate of people. LTTE's
chief negotiator Anton Balasingham, writing in 2004,
questioned the concept of Oslo Declaration
and implied the expiry of LTTE's concession on internal self-determination.
The ISGA of 2003,
which has reference to Vaddukkoaddai but not to Thimphu, was only an interim
proposal during the Co-Chair sponsored peace. It was apparently a move of the
LTTE to supersede Oslo Communiqu�. The mandate it received from Tamils has to be
considered limited as the elections took place with the 6th Amendment to the
constitution in effect. Its only electoral validity today is that it binds the
TNA.
Even after considerably diluting the freely mandated aspirations of
Vaddukkoaddai Resolution to suit their geopolitical agenda, India and the
Co-Chairs miserably failed in making the Sri Lankan state agreeable for
experimenting political solutions.
Had they succeeded, there would have been a different course of events and they
would have had a standing in telling the Tamil mind to consider experimenting
within a united Sri Lanka. But they chose the path of brutally abetting or
allowing a crushing military defeat and open as well as barbed-wire
incarceration of the whole nation of Tamils in the island.
Eezham Tamils are now left with the option of politically organising themselves
afresh.
In the emerging scenario of democratic organisation of Eezham Tamil politics
there need to be no place for Thimphu, Oslo or any other non mandated,
experimental, and failed negotiation formulas extended by militancy under duress
of powers.
If there is democracy then nothing should prevent the democratic stream to get
back to what was last mandated by people and what has become the heart-felt need
of Eezham Tamils more than ever now, and to begin the political process and
negotiation from that point.
However, the very forces that have inflicted military defeat on Tamils are now
all out to defeat them politically by capturing, hijacking or deviating the
democratic politics of Tamils.
India and the West compete in subtle ways in this exercise, adopting crude as
well as highly sophisticated methods. Preparations, institutional arrangements
and recruitments have been done long back by them to face a 'post-defeat'
scenario as it was their foregone conclusion to inflict military defeat on Tamil
nationalism.
The powers have carefully studied the non nation-centred "virtue" of sections of
Tamil elite or rather weakness of the Eezham Tamil nationalism, cultivated since
colonial times to always orientate their politics in terms of the interests of
others - British colonial interests, Colombo-centric interests, Indian
interests, Western interests and there was a time when some were orientating it
to the interests of Russia and China.
The elite politics of Eezham Tamils - except for the rare occasion of
Vaddukkoaddai Resolution, and that too is said to be a result of youth pressure
- was always hiding its mind fearing for others and was thinking in terms of
others.
Influenced and discouraged by calculated power machinations, campaigns and
Karunanidhis, the murmur heard in some elite circles now is that if a powerful
armed struggle has failed, what could be achieved through democratic politics
and claiming for what the heart aspires is only bravado.
They fail to see that it is more legitimate and more workable in democratic
organisation to come out boldly with what you feel righteously deserving,
register the claim and then to fight for it or negotiate until acceptable
results are achieved.
This is possible only when we have the guts to independently evolve our politics
firmly by ourselves first and then only to relate it to others. Of course this
is not possible when we start looking at ourselves through the eyes of others.
This mindset is the biggest impediment to our political organisation.
Mullivaaykkaal was not the real defeat. Colombo and the powers know it. Their
victory comes only when Tamils are made to politically denounce their heart-felt
aspirations. It is in order to achieve this victory much easier, they advice or
find agents to advise Tamils to drop their national aspiration, even though
democratically registering a national aspiration could in no way be considered
an obstacle for negotiation.
Powers have created a desperate situation for Eezham Tamils hoping their will
power would wither even politically. But one should not fail to see that if not
for Tamils, for the sake of their own interests, the powers have to find out
solutions very soon in the island. Tamils have to be ready with their own
politics to face the situation.
In the past, the failure of democratic Tamil politicians in adhering to people's
emotional needs with firmness and their inability to resist undue power
interests, paved way for the rise and acceptance of militancy.
Tamils should take care that their political organisation now needs to be truly
representative of their aspirations and needs to be firm in negotiation if they
want to uphold democracy and avoid another rise of militancy. No need to say the
powers should respect this reality, as they too share the fear.
It is now an acid test for the emerging democratic politics of Eezham Tamil
nationalism.
The move in the diaspora for transnational government of Tamil Eelam is not only
for negotiating the liberation and emancipation of Tamils in the island of Sri
Lanka but it is also an alternative government of the diaspora, standing for the
global unity, cultural identity, development and global status of the diaspora.
The move for this government needs not to bother about anyone in proclaiming the
independence and sovereignty of Eezham Tamils in the island and requesting a
mandate from the people in the diaspora.
Self-determination, as it is understood in contemporary times is a vague term
when applied to people or ethnicities. According to UN charter 1(2),
self-determination is interpreted as existing only in state-to-state
relationship. Legally, it protects only states.
"Self-determination does not entail the right to be independent, or even to vote
for independence" (Geoffrey Robertson, Penguin 2008, p165).
"International law provides no right of secession in the name of
self-determination" (Rosalyn Higgins, Peoples and Minorities in International
Law, 1995, p33).
"At best, the people�s right to self-determination connotes the right of all
citizens to participate in the political process, but this gives power to
majorities and not to minorities (Robertson, ibid).
The diaspora needs to seriously peruse and correct the course of any proposal
that stops just at self-determination.
The Tamil National Alliance in the island, operating under constraints of
Colombo and India, should not on its own, denounce the independence and
sovereignty of Eezham Tamils and should not agree for experimenting anything
other than a confederation with the right to secede, is an opinion strongly felt
in the diaspora.
Emerging Tamil politics needs to act with far sight. The present scenario of
geopolitics is not going to remain the same. The national aspiration for
independence and sovereignty, which is a hard reality for Eezham Tamils today,
may also get re-defined. In any future possibility of shared sovereignty, either
regionally or globally, the Eezham Tamils should be able to find their niche
smoothly without again facing the tragedy they have undergone for ages.
It is with sadness most of the Eezham Tamils look at a few Marxists among them,
especially of the former Peking Wing, who denounce separate nationalism for
Eezham Tamils. The Marxist Communist Party of India also has adopted a similar
line.
It is hard to understand that if national liberation of Eezham Tamils oppressed
on ethnic grounds and "Eezham" as a political unit is not acceptable to them, in
what way the united Sri Lankan nationalism and Sri Lanka as a political unit
upheld by them is ideologically justifiable. While viewing Tamil national
struggle as one such serving imperialism, they practically serve the very
imperialism by weakening the struggle.
Ironically, many Sinhala Marxists see justice and recognise the Tamil national
struggle in the island.
The Marxists contributed immensely to the social progress of Eezham Tamils in
the past. They have a duty in structuring and strengthening the Tamil nation
further, through achieving social equality. The democratisation of politics is
an atmosphere conducive for them, but they should not deprive Tamils getting
their contribution by keeping Tamil national liberation as an untouchable topic,
by not participating in it and by not recognising that their goals can be better
achieved by accepting Tamil nationalism as a unit to apply their progressive
ideas and shaping it at home and in transnational governance.
Chronology:
19.09.09 Vaddukkoaddai and Thimphu
11.08.09 A roadmap to liberation
01.06.09 Setting the hands of the clock right
24.05.09 Demonstrate the politics of war
Related
Articles:
11.05.09
99 percent Norway Tamils aspire for Tamil Eelam
08.05.09
'Post-conflict is post-Sri Lankan'
27.03.09
'Coercion is not the beginning for a lasting
solution'
22.12.06
1972 Sri Lanka Constitution illegal - Navaratnam
06.10.05
Doyen of FP, uncompromising on Tamil National
question
26.10.04
Balasingham questions �Oslo Declaration� in new
book
01.11.03
Tigers release proposal for Interim Self Governing
Authority
21.06.03
Negotiating Tamil sovereignty
05.12.02
LTTE, GOSL reach exploratory agreement
08.06.97
Thimpu Declaration
08.06.97
Vaddukkoaddai Resolution
Tamil United
Liberation Front
General Election
Manifesto
(July 1977)
[The TULF that went to polls with this manifesto won an overwhelming majority of votes from the northern and eastern provinces of Sri Lanka (Tamil homelands) - considered as a mandate for secession from Sri Lanka and to form the independent sovereign state of Tamil Eelam]
Introduction
The Sinhalese people who gained political power from the British drafted for themselves, in fulfillment of their sovereignty, a constitution which they put into operation, and the first general election after Ceylon was declared a republic is being held now.
The issue as to who would be put into seats of power will not be the only one that would be decided by the votes that people would cast at this election.
Do the Tamils and the Muslims who have lost their freedom accept a Constitution that has paved the way for the majority community, the Sinhalese, to usurp, in full, under a facade of sovereignty of the people, the totality of political power in this country? That is the issue to be resolved by the votes that our people would cast at this general election.
At the time the Republican Constitution was accepted by the Constituent Assembly and thereafter, very important changes took place among the political movements of the Tamils and in the midst of the Muslim people. The Tamil Parties that were at one another’s throat with conflicting goals came together, at last, to form the Tamil United Front. This became possible at a conference of the Tamil political Parties held in 1971 at Valvettiturai. Organisational consolidation followed at Trincomalee and in 1976 the Front came to be called the Tamil United Liberation Front.
A number of incidents that took place in the country along with certain actions of the Government following the proclamation of the republic led to a rethinking in the minds of Muslim people also. Particularly the Muslims in the Eastern and North-Western regions of Ceylon realised that their religion and language, lands and opportunities of employment were all being taken away from them and that in their own native land their lives and property too were insecure. They also realised that movements that accepted the leadership of the Sinhalese political parties would not defend even these basic rights of theirs. This realisation led to the formation of the Muslim United Front.
Bound together by the bonds of a common language and intertwining lives in a common territory and brought together by the common danger of total destruction, the Tamils and the Muslims realised the indispensability of joint action. Subject to the safeguards of preserving the identity of the Muslims and ensuring their sovereignty, the Muslim United Front joined the Tamil United Liberation Front as a constituent unit. The rights of the Muslim people in the Tamil State of Eelam will be amplified further in this manifesto. When we speak of the Tamil Nation, we refer to the entirety of the people in this country to whom the mother tongue is Tamil.
One Question: Freedom or Servitude?
The General election of 1977 is a crucial one to the Tamil Nation. So far as the Tamil territory is concerned, this general election is a clash between the only political movement of the Tamil Nation and the representatives of the various political parties of Sinhalese imperialism that keeps the Tamil nation under its heels. The election in the Sinhala territory decides the question as to which of their parties should come to power. And in the Tamil territory, the question to be resolved is whether the Tamils want their freedom or continued servitude. The Tamil United Liberation Front will use this election to resolve the issue.
History
Though Ceylon is a single state now, yet by facts of history, by the languages spoken by its inhabitants, by culture, tradition and by psychology, it is the common home of two nations and consists of two countries.
The present republic of Sri Lanka is in reality a union of “Sinhala Land” and “Tamil Eelam”.
The fact that the Tamil nation has been living in this country from pre-historic times enjoying its sovereign rights under a state of its own is recorded in no less an authority than the great work of Sinhalese history - Mahawamsa.
Even before the Christian era, the entire Island of Ceylon was ruled by Tamil Kings, Senan, Kuddikan and Elara (Ellalan) and thereafter for over thousand years, as a result of struggle for supremacy between the Tamil Kings and the Sinhalese Kings the capital of the Sinhalese Kings was gradually shifted southwards away from Tamil Centres. These are facts of recorded history.
It is also a fact that the entire Island was under the sway of Tamil Kings at times and the Sinhalese Kings at other times. From this background of alternating fortunes, emerged, at the beginning of the 13th century a clear and stable political fact.
At this time, the territory stretching in the western sea-hoard from Chilaw through Puttalam to Mannar and thence to the Northern Regions and in the East, Trincomalee and also the Batticaloa Regions that extended southwards up to Kumana or to the northern banks of the river Kumbukkan Oya were firmly established as the exclusive homeland of the Tamils. This is the territory of Tamil Eelam.
For several centuries before the advent of Europeans to Ceylon in the 16th century, the Tamils have been living in this territory under their own Kingdom. Tamils reigned supreme in this country with their own national colours and their own military forces.
The Portuguese who for over a century were at times entering into treaty relationships with these Tamil Kings and at other times meeting them in losing battle - fronts finally, in the war of 1619, captured the Tamil King, Sankili Kumaran, and took him to Goa where he was hanged.
It was the assistance that King Sankili gave to the Kandyan King in transiting reinforcements from neighbouring South India for the latter’s war against the Portuguese that made the European power battle in full vigour for an indispensable capture of the Jaffna Kingdom.
The Tamil King was captured by the military might of the Portuguese aided by local Quislings. However, for three years thereafter, the Tamils continued to fight against foreign domination under the leadership of a coastal petty king Varnakulathihan. And they lost.
Neither the Sinhalese king nor the Sinhalese people did offer any assistance to the Tamils who were fighting to defend their state. It was their view that they and their country had nothing in common with the state of Tamil Eelam. This is exactly what we want the Sinhalese people to reiterate now.
The Portuguese who subdued the State of Tamil Eelam continued to govern it as a separate state. So did the Dutch who captured it, in turn from the Portuguese. The Cleghorn Minute clearly establishes that even under the Dutch, the judicial district of Jaffna patnam that covered the northern and eastern parts of the Island extended, in the west coast of the Island, from Puttalam to Mannar and in the east, southwards up to the limits of Kumana or the river Kumbukkan Oya that separated Batticaloa from the southern Sinhalese district of Matara.
This Tamil State was captured from the Dutch by the British who too continued to retain its separate status till 1833 when, for convenience of administration, it was brought under one all island authority, the Government of Ceylon. Totally disregarding the history, traditions and aspirations of peoples of these various states, the British brought together under one authority the state of Eelam which they captured from the Dutch, and Kandyan Kingdom which they overran in 1815 along with the Sinhalese Kingdom of Kotte.
Sovereignty of the Tamil Nation
The sovereignty of the people of Tamil Eelam changed hands from the Portuguese who defeated them in battle into those of the Dutch and later into those of the British. Ceylon was granted independence on the fourth of February 1948.
Though political power was transferred to the people of this country, yet the British Queen continued to be the repository of their sovereignty.
The republican constitution that came into operation with its acceptance by the Constituent Assembly on the 22nd of May 1972 severed this legal continuity and guaranteed the sovereignty of the people of Ceylon proclaiming that the people of Ceylon themselves were the repository of this sovereignty.
But the representatives of the Tamil Nation withheld their consent to this constitution and rejected it. 15 out of the 19 Members of Parliament elected by the Tamil people rejected it and boycotted the meeting of 22nd of May 1972 that was called to accept that constitution. It is clear that there is neither legal continuity nor the consent of the Tamil Nation to this constitution.
The sovereignty of the Tamil Nation and the statehood that was taken away from them, in the battlefield in 1619 by the Portuguese changed hands to the Dutch and later to the British by right of conquest. But it is clear that the Sinhalese Nation has not taken over the sovereignty of the Tamil Nation through legal continuity or by consent or by right of conquest. There is no doubt that the Tamil Nation, by standards of international law, does possess the right, on the basis of the right to self-determination, to re-establish its sovereignty and statehood and to draft for itself a constitution and thus to administer its own affairs, all by itself.
The Sinhala Nation imposing its reign over the Tamil Nation and the conversion of Tamil Eelam into a colony of the Sinhala State is undoubtedly nothing else but imperialistic rule. The present constitution is one that was drafted on the basis of the right of self-determination of the Sinhala Nation, on a mandate given by that nation for that purpose.
In the same manner, the Tamil United Liberation Front views the forthcoming general election as an opportunity to obtain the mandate of the Tamil Nation and on the basis of its right to self-determination, re-establish the independence of the State of Tamil Eelam, the expression of the sovereignty of the Tamil Nation.
With a view to dispelling the doubts of those who still wonder whether there is no alternative to the re-establishment of our sovereignty in our exclusive soil, we wish to record here briefly to what position of desperation the Sinhala imperialistic reign of the last 30 years has driven the State of Tamil Eelam and the Tamil Nation.
The Tamil Nation under Sinhala Domination
1. Citizenship Laws
The citizenship laws of this country were made within six months of the transfer of political power to the Sinhalese in 1948. As a result of this legislation, the Tamil labourers of the tea and rubber plantations in the central hills of Ceylon whose blood and sweat alone have built up and sustained the prosperity of this country were rendered stateless.
Out of the eight representatives elected to Parliament with their votes in 1947, not a single one could be returned in the general election of 1952 or ever thereafter.
Constituencies, for the demarcation of which their voteless numerical strength was taken into computation, returned Sinhalese representatives whose numbers were thus inequitably swelled in Parliament. The Sinhalese people who form about 70% of the population secured for themselves 80% of the seats in Parliament. The concept of ‘Safeguard to Minorities’ was distorted into ‘Safeguard to the Majority Community’ that ensured a position of excessive representation to the majority community.
One could see this very same position continued in the present Constitution as well. Thus, this disfranchisement of the plantation (Tamil) labour was the first step that paved the way for a series of denial of the political rights of the minorities with a view to enthroning Sinhalese imperialism.
Tamils and Muslims of Ceylon were made doubtful citizens by these Citizenship laws. In consequence they had to face a lot of miseries in their day to day life. And to inquire into these irritations and to provide relief to these people, the very government, in 1964, appointed a committee of government officers. The recommendations of this committee even after 13 years, today, are still in cold storage awaiting implementation.
To register a document of purchase of land made with his own savings, a Tamil or a Muslim outside the Northern and Eastern Provinces finds himself in the plight of having to pay a discriminatory tax of 100%. Tamils and Muslims who are unable to establish that for two generations before 1948 they were born here are teeing shut out from business, travel, trade, employment opportunities etc. The first fruits of freedom to the Tamil Nation was disfranchisement, statelessness, status of illicit immigrant and a position of doubted citizens.
2. Colonisation
The aggression against Tamil Eelam by planned colonisation by the Sinhalese governments has been drastic and grave. Beginning with the government of the United National Parry and those of the Mahajana Eksath Peramuna and the Sri Lanka Freedom Party that followed, in turn, put into operation planned and state aided colonisation schemes by which lakhs and lakhs of Sinhalese people were planted in the homeland of the Tamil Nation that was once ruled by the Tamil kings from whom foreign imperialism wrested this Tamil homeland through force of arms.
Sinhalese people were “put in occupation”, at state expense, of extensive tracts of the Eastern Province at Pattipalai Aru, Alla Kantalai, Padavikulam, etc. Illegal occupation of state owned lands by Sinhalese people with covert government support was legalised and their ownership regularised by the government. Lands and coconut estates taken over from the Tamils and Muslims in the Amparai district by the state, under the Ceiling on Lands Act are now being distributed to the Sinhalese people.
Lands owned by the Tamil and Muslim peasants and also lands which these people themselves developed and cultivated at places like Kondaivettuwan and Akkilaveli have been forcibly taken over and handed over, with government help, to the Sinhalese people.
Puttalam is yet another District where state conspired Sinhalese colonisation has deprived the local people of their territory.
While this government has been providing these facilities to the Sinhalese aggressors of Tamil Eelam, it let loose the army, under Special Emergency Regulations, against the hill country Tamil labourers who sought to make a living by opening and developing forest lands that lay unexplored and uncared for, at Punanai, in ‘the Eastern Province. A cadju plantation scheme started at Kondaichi, in the Mannar District, is now a Sinhalese colony of two thousand families.
In the very Tamil heartland of Jaffna, at Colombuthurai, a Sinhalese colony, like Amarasekera Pura, has been opened up. The Eastern Province where, when the British left in 1948, there were hardly 10,000 Sinhalese, is now flooded with some 180,000 Sinhalese people.
The extent of this damage to the political power and influence of the Tamils is reflected in the newly created Parliamentary constituencies of Amparai and Seruwila which have engulfed some 1,500 square miles of Tamil territory. And this constitutes a 2/5th of the land area of the Eastern Province whose further development lies within these fertile lands, thus usurped. The Tamil Nation is confronted with the danger of being rendered a minority and being thus destroyed in its own homelands all over Tamil Eelam. The Nation realises the need to liberate its land to save itself from annihilation.
3.Language
Before the attainment of independence, a resolution was passed in the State Council, the legislature, in 1944 that Sinhalese and Tamil shall be the official languages. Every Sinhalese political party at that time accepted this policy.
But Mr. Bandaranaiyake’s government, in 1956, passed the Sinhala Only Act. The United National Party too supported it. At present, all the Sinhalese political parties have accepted the policy of ‘Sinhala Only’. This Act, which, in 1956, was an ordinary law, has in the Republican Constitution of 1972 been elevated to a constitutional status.
Regulations on the use of Tamil Language, which the Tamils secured for themselves as a result of several struggles with the government, have been deliberately dethroned in the constitution. Section 8 (2) of the constitution unequivocally stipulates that these regulations will not be treated as being a part of the constitution.
In consequence has developed a situation where the Tamil speaking public servants have to groan under the loss of equal opportunities with the Sinhalese officers in matters of employment, promotions, extension of service, increments etc. The real intention of the Sinhala Only Act is to create a situation that would keep out the Tamil officers and ensure the appointment of Sinhalese officers only, in government service.
The rulers are greatly successful in the endeavour. This is not an emotional issue as some are inclined to believe. In a country that is being overwhelmed with nationalisation, this is a life and death issue that affects the economic life of the Tamil Nation.
4.Religion
Buddhism has been given pre eminence in the constitution and declared to tee the only religion that would enjoy state protection. Other faiths have no right to any protection except the right of being practised, in private. Tamil Nation comprises Hindus, Christians and Muslims. And the constitution has thus placed on them the stamp of second-class citizens.
5.Culture
Though the Tamils and Sinhalese have lived in this country for over two thousand years, yet the Tamils have continued to preserve their individual culture based on their language. This culture and the traditions were nurtured even under Portuguese, Dutch and British imperialistic rule.
The vital reason behind this survival was that though the Tamils in Eelam were not strong in numbers, yet they never lost the opportunities of maintaining close bonds with the powerful fountain of Tamil culture across the Palk Strait, in Tamil Nadu, South India.
No doubt there were pre-eminent sons of Eelam like Arumuga Navalar, Swami Vipulananthar, Father Gnanapiragasar and others who rendered tremendous service to the growth of international Tamil culture. Yet, if the bonds of art and literature etc. with South India are snapped, it is certain that the culture of Tamil Eelam would weaken and turn into one that is Sinhalese based.
In recent times, the government of: this country not only imposed several restrictions on the import of cultural works, literature, quality films etc. from Tamil Nadu but also put obstacles to the visits of Tamil scholars and artists from Tamil Nadu. By the government policy of imposition of the Sinhala language several Sinhala words like poya, pola, laksala, salusala are creeping into the Tamil language in Eelam. With the curtailment of links with Tamil Nadu, on the one hand and the increasing tempo of Sinhala imposition on the other, Tamil language will undergo strange transformation and the identity of the Tamil culture will be destroyed and finally the Tamil Nation itself would disappear from this land. That is the goal that the government has set for itself.
6.Education
Through the help of Christian religious institutions under foreign colonial rule and later through great educational institutions the Tamil people established by themselves, for themselves the Tamil students of this country were in the forefront of education.
Sinhalese students in districts like Colombo, Kandy and Galle also enjoyed similar opportunities. It is imperative that the Sinhalese, Tamil and Muslim students of the backward areas, deficient in such facilities, should be provided with those facilities and enabled to go forward. This is an obligation of the State. But several obstacles are put in the way of Tamil students outside the Northern and Eastern provinces in obtaining even elementary education. Several Tamil elementary schools are being closed down to provide accommodation for Sinhalese schools. Tamil sections in several Sinhalese schools are being destroyed. Some are not functioning because of non-appointment of sufficient number of teachers.
As a result Tamil students in several areas are compelled to study through the Sinhala medium. In the heartland of Tamil Eelam, in the Northern Province itself, a few people have been enticed with teaching jobs and Sinhala Buddhist schools have been opened and approved and Sinhala has been made the medium of instruction there. If the government could display so much of audacity here, then one could easily fathom the depth and fanaticism of Sinhala imperialism in the annihilation of the Tamil Nation.
In the sphere of education, it was in the university admissions of 1970 that the gravest injustice was perpetrated against the Tamil speaking students.
Large number of Tamil students qualified to gain university admission to the medical, engineering and science faculties that year were shut out through an inequitable device, designated standardisation.
While Sinhalese students who obtained 229 marks were admitted to the medical faculty, Tamil students who were admitted were required to obtain 250 marks. In the same manner, for admission to the Engineering Faculty of the Peradeniya Campus, a Sinhalese student had to obtain 227 marks whereas a Tamil student had to score 250 marks. It is intolerable that while a Tamil student with even 249 marks cannot gain admission, a Sinhalese student with 227 marks could do so, with ease.
For the last 7 years this standardisation has been in operation in various guises and in every faculty of the university, the number of admissions of Tamil students has been going down.
Here is an illustration: Of the total number of students admitted to the university in 1969, the percentage of Tamil students was 40.8. This figure has been steadily going down and it was 16.3 in 1974, it dropped still further in 1975 and 1976. One could see that the sections that were most affected by this injustice were the most backward ones in the Tamil community. Thus, parents who lacked the means to employ private tutors to get their children pushed through this drastic ordeal had to forget about higher education to their children. As a result, the student community was driven to the brink of frustration and engulfed by anxiety about their future Could anyone deny that the Sinhalese reign that has been responsible for the grave injury should be ended if this generation of youth is to live as human beings brimming with self-confidence.
7. Employment Opportunities
The very same discriminatory policies pursued in the sphere of education are being pursued in a worse manner in the field of employment. Out of a 22% population of Tamil speaking people, not even a 2 (two) percent are selected for jobs in the armed forces. In the police force, at the level of the lowest rung, the constable, five percent of the places and in higher rungs an even smaller percentage of the places only, are offered. In the clerical and technical grades also, the percentage is the same.
Because equal opportunities in education were available in earlier times, Tamil students were able to gain enough places in the medical and engineering professions. Now, even in these spheres as a result of the impact of standardisation, a percentage far less than the one warranted by the percentage of the Tamil population is taken in. Vacancies in the minor grades in the Tamil areas are filled with people selected in divisional offices like Anuradhapura and Badulla in the Sinhalese areas.
As an example could be cited the recent selections of the Ceylon Electricity Board for vacancies in the Tamil district of Jaffna. Out of the people selected at the Anuradhapura office, 66 were Sinhalese and 2 (two) were Tamils. In a country where, as a result of the policy of nationalisation, the private sector is shrinking, should we not ponder what tragedy would overtake the economic life of the Tamil Nation if the government should adopt such a form of discriminatory policies. If our country is to prosper, the reins of our destiny must not be left in the hands of others. We must become our own masters of our own Destiny. That is the irrevocable goal that the Tamil Nation has set for itself, now.
8. Economic Development of Tamil Eelam
The state owned factories in Tamil Eelam today were set up 20 years ago. Every single factory that was set up in this country, with foreign aid, was set up only in the Sinhalese Districts. Schemes like the Kachchai Salterns, the Kankesanturai harbour development, Fishery Harbour at Myliddy, all of which were started between 1965-1970 by a government in which the Tamil representatives too were members, have all been abandoned for the last seven years.
No major irrigation scheme of the government will help develop our Eelam. Save for the schemes like Gal Oya, Allai, Kantalai etc. whose deliberate motive was the planting of the Sinhalese population in the territory of Tamil Eelam, no irrigation scheme of any consequence that had as its objective, the welfare of either the Tamil or Muslim population in Eelam has ever been implemented during the last twenty years.
There were of course some minor schemes of whitewashing. When oil prospecting with Soviet aid was started in Mannar, the local Tamil and Muslim populations were ignored and 90% of the labourers were imported from the Sinhalese areas. In the private sector, obtaining licenses to start industrial ventures in the Tamil areas is a Herculean task. Even in some minor factories started in the Tamil areas, the majority of the employees are Sinhalese. Not only are the Tamil people ignored in the matter of employment opportunities in the state sector but also are the Tamil areas ignored in the economic development. They have been allowed to deteriorate into backward areas.
9. Racial Terrorism
For the last twenty years, racial terrorism has been let loose in this country, against the Tamil and Muslim population in a manner that reminded them that they were slaves who were not entitled to any rights or protection. Tamils and Muslims have been quite often the objects of violence of the Sinhalese hooligans instigated by government supported Sinhalese communal organisations and of the Police and the armed forces in whose hands they suffered untold misery by way of looting and arson in homes, shops and places of business, by grievous injuries, loss of life and property and violation against women.
In 1956, Tamils were attacked in Colombo and in a part of the Tamil territory of Eelam that had been turned into Sinhalese land, Amparai. Age old Tamil villages like Thuraineelavanai had to resort to fire arms in defence of their hearths and homes from attacks by Sinhalese hoodlums.
The communal fury against the Tamils in 1958 in the entire Sinhalese land is a chapter of dreadful blot in the history of this country. Thousands of Tamils were taken to Northern and Eastern provinces in commandeered ships and army protected convoys. Property worth several millions were lost, several hundreds lost their lives and thousands their homes.
Tamil women were raped; pregnant women were slaughtered to pieces on public highways. The Murugan Temple priest at Panadura was burnt alive. Several dead bodies were retrieved from one well alone at Maha Oya. While Sinhalese terrorism raged against the Tamils all over the country, the Sinhalese government arrested the Tamil leaders and put them behind bars. It was insult added to injury.
Military terror was let loose in the Tamil provinces against the Tamils who were engaged in a non-violent campaign of Civil Disobedience in 1961 to demand their language rights.
No civilised country could have witnessed a police attack as barbarous as the one that the Sinhalese police made against the Tamil people in their lakhs were listening in a state of rapture to a treat of a Tamil literary talk by Professor Nainar Mohamed on the last day of the Fourth International Tamil Research Conference where Tamil scholars from the world over had assembled, on January 10th 1974 in Jaffna. The rulers of this country refused either to hold an enquiry or even to express sympathy at the atrocity that resulted in 9 Tamil deaths. This tells its own tale of the manner the Sinhalese governments treat the Tamils in this land.
Pararasa, a bank clerk was shot dead by the police while he was returning from a temple festival, in Jaffna. Tamil leaders, who went to the office of the police superintendent, were set upon by the Sinhalese police in civil clothes. Ledchumanan, the Tamil youth, who refused to be driven out into the street from his home in the tea plantations, was killed by the police. Homes of Tamil labourers at Gampola were looted and set ablaze. Unjustified Sinhalese police attacks and the fury of Sinhalese hooligans have, for the last few years been let loose against the Muslims also. In 1976 alone, in no less than 40 places like Mahiyangana, Gampola, Panadura, Nikawartiya etc. unprotected Muslims were the targets of Sinhalese rowdies. Their losses ran into lakhs and lakhs of rupees.
On the 2nd of February 1976, seven of the Muslims at prayer inside a Mosque at Puttalam were ruthlessly massacred by the Sinhalese police, inside that holy spot. 271 houses, 44 shops 2 fibre factories belonging to the Muslims of Puttalam were set on fire, 2 Mosques were burnt down, 2 Muslim youths were burnt alive by the Sinhalese hooligans. The government was not willing to hold a public enquiry into the horrible murders. These incidents only reiterate the fact that the lives and property of Tamils and Muslims who are living as slaves in this country do not enjoy any protection from the Sinhalese governments.
10. Imposition of a New Constitution on the Tamil Nation
Drafting a new constitution and its imposition on the Tamil Nation is the climax of the dictatorial actions, samples of which were shown here.
The Ceylon Parliament, which became a symbol of perverted democracy when its citizenship laws helped grab 80% of Parliamentary representation by the 70% Sinhalese population, after the general election of 1970, was formed into a Constituent Assembly.
The deliberations of this Assembly were conducted under a state of emergency, proclaimed in 1971, where the freedom of speech and freedom of writing were all taken away from the people and while a strict press censorship was in force.
The two-thirds majority of the Government and the Sinhala communal majority were fully exploited.
All the Amendments to the Basic Resolutions introduced on behalf of the Tamil speaking people were rejected, in-toto, by the Sinhalese majority in the Assembly.
A federal scheme with an Autonomous Tamil states and an Autonomous Muslim state with three Sinhalese States put forward by the Federal Party, a constituent of the present Tamil United Liberation Front, as a solution to the racial problems of this country, was turn down by the Assembly even before being examined.
Neither any Sinhalese Party nor any member from the majority community came forward to discuss or offer any alternative scheme that could meet with the aspirations of the Tamil Nation.
Attempts made by the Tamil members to secure a place in the Constitution at least for the Regulations for use of the Tamil Language proved abortive. The only outcome of these efforts was the introduction, in the Constitution, of section 8 (2) that categorically stated that these Regulations on the use of Tamil Language shall not form a part of the Constitution. Realising the futility of any continued participation, the Tamil representatives in the Constituent Assembly walked out.
The Assembly meeting of 22nd May 1972, which was summoned to pass the Constitution, was boycotted by 15 out of the 19 elected Tamil representatives.
Out of the four that voted in favour of the constitution, two lost their representative character after having been expelled from their party, the All Ceylon Tamil Congress; one was elected as a candidate of the Ilankai Tamil Arasu Kadchi (Federal Party) and was expelled from that party and thus lost his right of representation. The fourth was a member who contested on an anti-government platform and won as an independent.
Hence it is obvious that this constitution was rejected 100% by the Tamil people. The manner in which the unanimous opposition of the Tamil Nation was ignored and how the new constitution was imposed on them has only confirmed the psychology of the Sinhalese imperialistic masters that they are ruling over a slave Nation according to their own whims and fancies.
They have done away with the meagre safe guards provided for the minorities in the constitution left behind by the British, placed their own language and religion at such high a pedestal that no one could ever tamper with them and through this imposed constitution, made the Tamils their slaves without any share in the political power of this State.
Does the Tamil Nation have an alternative?
The leader of the All Ceylon Tamil Congress, Mr. G.G. Ponnambalam before the withdrawal of British power, demanded balanced representation for the protection of minorities. Though the Soulbury Constitution rejected the demand, yet it incorporated a safeguard in Section 29 of that constitution. But the new Republican Constitution of 1972 has deleted that safeguard.
Mr. S. J. V. Chelvanayakam through his Ilankai Tamil Arasu Kadchi (Federal Party), toiled for 25 years to safeguard the rights of the Tamil Nation through the device of federalism. He entered into agreements with Premier Bandaranaike and his Sri Lanka Freedom Party and also with Premier Dudley Senanayake to obtain at least regional autonomy for the Tamil Nation. These agreements were later abrogated because of opposition from the Sinhalese people.
The demand for a federal solution was rejected by the Constituent Assembly even without a debate. Neither the six-point demand of the Tamil United Front nor the twenty-point demand of some Tamil elders ever had any reception.
What is the alternative now left to the Nation that has lost its rights to its language, rights to its citizenship, rights to its religions and continues day by day to lose its traditional homeland to Sinhalese colonisation ? What is the alternative now left to a Nation that has lost its opportunities to higher education through standardization, and its equality in opportunities in the sphere of employment? What is the alternative to a Nation that lies helpless, as it is being assaulted, looted and killed by hooligans instigated by the ruling race and by the security forces of the State? Where else is an alternative to the Tamil Nation that gropes in the dark for its identity and finds itself driven to the brink of devastation?
There is only one
alternative and that is to proclaim with the stamp of finality and fortitude
that “we alone shall rule over our land that our fore fathers ruled. Sinhalese
imperialism shall quit our Homeland”. The Tamil United Liberation Front regards
the general election of 1977 as a means of proclaiming to the Sinhalese
Government this resolve of the Tamil Nation. And every vote that you cast for
the Front would go to show that the Tamil Nation is determined to liberate
itself from Sinhalese domination.
Tamil Eelam - A Secular Socialist State
Hence the Tamil United Liberation Front seeks in the General Election the mandate of the Tamil Nation to establish an independent sovereign, secular, socialist State of Tamil Eelam that includes all the geographically contiguous areas that have been the traditional homeland of the Tamil speaking people in the country.
At the same time The Tamil United Liberation Front proclaims the following guarantees on the political, social and economic structure of the State of Tamil Eelam. The Front declares that the Tamil State of Eelam will be established on the basis of these guarantees.
1. FOLLOWING SHALL BE THE CITIZENS OF TAMIL EELAM:
(a) All those people now living in the territory of Tamil Eelam.
(b) Tamil speaking persons from any part of Ceylon seeking citizenship in the State of Tamil Eelam.
(c) Tamil speaking people of Ceylonese descent living in any part of the world and seeking citizenship in the State of Tamil Eelam.
2. Political power shall be decentralised so that no one region or no one religion is allowed to dominate over any other region or religion thus ensuring regional autonomy for the people in the various regions in the pattern of federalism obtaining in Switzerland. The Tamil United Liberation Front guarantees that particularly Muslims who form a part of the State of Tamil Eelam will be established in the Regions where they are in a majority as an autonomous province with the right to secede on the basis of the right to self-determination.
3. The Tamil United Liberation Front guarantees that neither a Tamil majority region nor a Muslim majority region will be allowed to be colonised by the other group thus ensuring that no group of people is reduced to a minority in its own Region.
4. Caste system along with the atrocity of untouchability and the grave injustice of attributing social superiority or inferiority by birth will be totally eradicated and any such practice subjected to rigorous punishment by law.
5. The State of Tamil Eelam shall be a secular one where all the religions practised by the people in the State will receive equal protection and aid.
6. Tamil shall be the official language of the State of Tamil Eelam, while the Sinhalese living in the State will be provided the right to be educated in their own tongue and to transact their business with the state in their own language. Similarly guarantees will be sought from the Sinhala State about the language rights of the Tamil-speaking people living in that state.
7. In Tamil Eelam, which shall be a scientific socialist State
(a) Exploitation of man by man will be prevented by law;
(b) Dignity of labour will be protected.
(c) While the private sector will be permitted within limits imposed by law, means of production and distribution will be state owned or subject to state control.
(d) Full protection will be afforded to tenant cultivators and residents on privately owned lands.
(e) Economic development of the Tamil State of Eelam will be on the basis of Socialist planning.
(f) A ceiling will be fixed on the wealth an individual or a family could accumulate.
8. While the Socialist State of Tamil Eelam would follow a policy of non-alignment, it would, in the international field, lend its support to the anti-imperialist forces and democratic liberation movements.
9. The State of Tamil Eelam will develop friendship with the progressive forces in the Sinhalese State and would on the basis of fraternity, work out a peaceful solution for the mutual problems facing the two nations.
Liberation - how will it be achieved?
The Tamil Nation must take the decision to establish its sovereignty in its homeland on the basis of its right to self-determination. The only way to announce this decision to the Sinhalese government and to the world is to vote for the Tamil United Liberation Front. The Tamil speaking representative who get elected through these votes, while being members of the National State Assembly of Ceylon, will also form themselves into the “NATIONAL ASSEMBLY OF TAMIL EELAM” which will draft a constitution for the State of Tamil Eelam and to establish the independence of the Tamil Eelam by bringing that constitution into operation either by peaceful means or by direct action or struggle.
The National Assembly of Tamil Eelam will draw up and implement plans relating to the economic development social progress, protection of territory, educational development etc.
Action will be taken to enlist international support to achieve the freedom of Tamil Eelam.
Other programmes of work
The problems of the Tamil-speaking people outside Tamil Eelam are getting complicated today. Particularly the up country Tamil workers are being forcibly driven out of their places of work and places of residence by the Sinhalese government and government abetted Sinhalese hooligans. It is quite clear that the terrible act of arson on the homes of Tamil labourers and the police firing that caused the death of the Tamil youth, Ledchumanan, in the Devon estate, have been pre planned and deliberate.
The Tamil United Liberation Front will fight for the rights of these workers who have toiled for the prosperity of this country, to live in their own homes with security of employment fully guaranteed. The Tamil United Liberation Front will work for the basic human rights and political, social and economic rights of the Tamil-speaking people living in any part of Ceylon.
At the same time, the Tamil United Liberation Front will set up a special organisation to prepare plans for the well-being of and to give all assistance to the Tamil Speaking people who wish to migrate to Tamil Eelam to set up their lives in their new homes.
It is indispensable that every person who is a member of the Tamil Nation that aspires to be free must be able to live in enjoyment of human rights, in full. Hence, as an important aspect of the liberation movement, intensive steps will be taken for the abolition of the caste system and social disabilities imposed on any section the Tamil people.
Tamil United Liberation Front will take steps to develop friendship with the progressive forces, in South Ceylon, that recognise and are sympathetic towards, the aspirations of the Tamil Nation and with countries that are sympathetic towards the freedom movements particularly with the anti imperialist forces abroad.
Conclusion
The Tamil Nation is at a turning point in its history. The unity we have achieved has made the Sinhalese imperialists take a fresh look at the situation. In this background, as a first step towards the realisation of the freedom of the Nation, the unanimous verdict of the Tamil-speaking people is indispensable. Hence we appeal to you to set aside your passions for, or prejudices against, individual candidates, to forget differences of region, caste or religion and, with the one and the only determination of making the Tamil Nation master of its Destiny.
VOTE
Ø For the Tamil United Liberation Front.
Ø For the emancipation of the Tamil Nation.
Ø For the Freedom of Tamil Eelam
(Translation from the Tamil Original)
அன்புள்ள உருத்திரகுமாரன்
உங்களது கார்த்திகை 04 2009 இல் வெளியிட்ட அறிக்கையில் பின்வருமாறு கூறியுள்ளீர்கள்.
"சில நாடுகளில் தேர்தல்கள் மூலம் புதிய தேசியளவிலான கட்டமைப்புக்களை உருவாக்கும் முயற்சிகள் இடம்பெறுவதை நாங்கள் அறிவோம். நாங்கள் அனைத்து வகையான சனநாயக முயற்சிகளையும் வரவேற்கின்றோம். ஆனாலும் இந்த வேளையில் அவ்வகை முயற்சிகளை நாங்கள் ஆதரிக்கவோ அல்லது எதிர்க்கவோ இல்லை. ஏனெனில், அவ்வாறுசெய்வதென்பது அரசு அமைப்பதற்கான செயற்குழுவின் சனநாயகமற்ற ஊகநடவடிக்கையாக அமைந்துவிடும்."
என்னைப் பொறுத்தளவில் இப்படி "அனைத்து வகையான சனநாயக முயற்சிகளையும் வரவேற்றுவிட்டு" பின்னர் "அவ்வகை முயற்சிகளை நாங்கள் ஆதரிக்கவோ அல்லது எதிர்க்கவோ இல்லை. ஏனெனில், அவ்வாறுசெய்வதென்பது அரசு அமைப்பதற்கான செயற்குழுவின் சனநாயகமற்ற ஊகநடவடிக்கையாக அமைந்துவிடும்" என ஏன் கூறுகிறீர்கள் என்பது என்சிற்றறிவுக்குப் புலப்படவில்லை. இதில் என்ன ஊகிக்க வேண்டியிருக்கிறது? அமைப்புகளை - அது எதுவாக இருந்தாலும் - தேர்தல் மூலம் உருவாக்குவதுதானே சனநாயகத்துக்கு ஏதுவான முறையாக இருக்கும்? அதைத் தக்கு வைக்காமல் சொல்வதுதானே புத்திசாலித்தனம்?
மேலும் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் மீது வாக்குக் கணிப்பு எடுப்பது பற்றி உங்கள் அறிக்கையில் எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை. கனடாவில் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசை ஆதரிக்கும் சிலர் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்கு எதிராக இருக்கிறார்கள். "1976 ஆம் ஆண்டு வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் தொடர்பான வாக்கெடுப்பு புலம்பெயர் நாடுகளில் மீளவும் அவசியமா?" என்ற தலைப்பில் நாடுகடந்த தமிழீழ அரசை முக்கியமான ஆதரிப்பவர்கள் கருத்தரங்கு நடத்துகிறார்கள். "மீளவும் அவசியமா?" என்ற கேள்வியில் "தேவையில்லை" என்ற பதில் தொக்கி நிற்கிறது என்பதை நீங்கள் அவதானிப்பீர்கள் என நினைக்கிறேன். வியப்பு என்னவென்றால் அதில் உ ங்களால் செயற்பாட்டுக் குழுவுக்கு நியமிக்கப்பட்ட இரண்டொருவரும் அடக்கம்!
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் மீதான வாக்கெடுப்பு நாடுகடந்த தமிழீழ அரசுக்கு வலு சேர்க்கும் என்பதே உங்களது நிலைப்பாடு என நினைக்கிறேன். அப்படித்தான் நீங்கள் எனக்குச் சொன்னீர்கள். வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம்தான் திம்பு பேச்சு வார்த்தை, ஒஸ்லோ பிரகடனம் மற்றும் இடைக்கால தன்னாட்சி அதிகாரசபை ஆகியவற்றுக்கு அடிப்படை என்பது வெள்ளிடமலை.
எனவே வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் மீது நடத்தப்படும் மீள்வாக்கெடுப்பு நாடுகடந்த தமிழீழ அரசின் உருவாக்கத்துக்கு வலுச்சேர்க்கும் என்ற நிலைப்பாட்டை அறிக்கை மூலம் தெளிவுபடுத்துமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்.
நாங்கள் எதிரியோடு போராடலாம். போராட வேண்டும். ஆனால் எங்களுக்குள் இருக்கும் எதிர்ப்பாளர்களோடும் போராட வேண்டிய நிலை இருப்பது விரும்பத்தக்கது அல்ல. அதனை நீங்கள் ஒத்துக் கொள்வீர்கள் என நம்புகிறேன்.
அன்புடன்
நக்கீரன்
Committee for the formation of a
Transnational Government of Tamil EelamehL fle;j jkpoPo muR mikg;gjw;fhd nraw;FO
www.govtamileelam.org கார்த்திகை 4 2009
நாடு கடந்த தமிழீழ அரசு
அமைப்பதற்கான செயற்குழு
உடனடி வெளியீட்டுக்கானது
நாடுகடந்த தமிழீழ அரசுக்கான ஆலோசனைக் குழு தனது முழுமையான அறிக்கையை 2009
மார்கழி
வெளியிடுவதற்குரிய இலக்குடன் பணிகளை உரிய வேகத்தில் தொடர்ச்சியாக
மேற்கொண்டுவருகின்றது. இது தொடர்பாக நாங்கள் பல்வேறுபட்ட பிரேரணைகளையும்,
குறிப்பான கேள்விகளையும் புலத்துத்தமிழ் சமூகத்திடமிருந்து தொடர்ந்தும் பெற்று
வருகின்றோம். மேலும் கடந்த மாத ஆரம்பத்தில் அறிவிக்கப்பட்ட நாடுவாரியான
செயற்பாட்டுக்குழுக்களும் தங்களது பணிகளை ஆரம்பித்துள்ளன. எதிர்வரும்
வாரங்களில் தமிழ்மக்கள் பெருந்தொகையாக வாழும் மற்றைய நாடுகளுக்கான
இணைப்பாளர்களும், செயற்பாட்டுக்குழுக்களும் அறிவிக்கப்படவுள்ளன.
ஏப்பிரல் 2010ல் தேர்தல்களை நடத்துவதக்துவதற்குரிய வகையில் பணிகள் முன்னேற்றம்
கண்டு வருகின்றன. எதிர்வரும் இரண்டு மாத காலங்களுக்கு புலத்துத்தமிழ்
சமூகத்துடன் எமது இதுவரையிலான முன்மொழிவு மற்றும் குறிப்பிடப்பட்ட சில
கேள்விகள் தொடர்பாகப் பரவலான ஆலோசனைகள் மேற்கொள்ள நாங்கள் தீர்மானித்துள்ளோம்.
இந்தச்சந்தர்ப்பத்தில் அண்மைக்காலமாக எழுப்பப் பட்டுவரும் சில கேள்விகள்
தொடர்பான எமது நிலைபாட்டினை தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறோம். 2009 ஆனியில்
வெளியிடப்பட்ட எமது முதலாவது அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டது போன்று நாடு
கடந்த தமிழீழ அரசினை நிறுவும் செயற்பாடானது அனைத்துத் தமிழர் அலகுகளையும்
ஒன்றுபடுத்துவதற்கான அடிப்படையில் சனநாயக வழியில் அமைந்த ஒரு முன்னெடுப்பாகும்.
புலத்துத்தமிழ் சமூகம் சனநாயக உரிமைகளைப் பிரயோகிப்பதற்கு நேரிடையான தேர்தல்
ஒரு சிறப்பான வாய்ப்பு என்பதே எங்களது தெளிவுபடுத்தப்பட்ட நிலைப்பாடாகும்.
இதுவொன்றே நாடுகடந்த தமிழீழ அரசுக்கான ஏற்புடமையைத் தரும். இதனால் நேரிடையாக
தெரிவு செய்யப்பட்டவர்களைத் தவிர பிறர் எவரும் நாடுகடந்த அரசின் அங்கமாக
முடியாது. இந்த நாடுகடந்த தமிழீழ அரசானது தனது முதல் விடயமாக அரசியலமைப்பு
நிர்ணயசபையாகச் செயற்படும். மேலும், நாடுகடந்த தமிழீழ அரசினது ஆட்சிசார்
செயற்பாடுகள் தொடர்பாக புலம்பெயர்ந்த தமிழர் வாழும் நாடுகள் தோறும் செயற்படும்
அல்லது உருவாக்கப்படும் கட்டமைப்புக்களுடன் எத்தகைய உறவினைப் பேணுவது என்பதை
இவ்வாறுநேரிடையாக தேர்வுசெய்யப்பட்ட உறுப்பினர்களே முடிவு செய்வார்கள். சில
நாடுகளில் தேர்தல் மூலம்
புதிய தேசியளவிலான கட்டமைப்புக்களை உருவாக்கும் முயற்சிகள் இடம்பெறுவதை
நாங்கள் அறிவோம்.
நாங்கள் அனைக்து வகையான சனநாயக
முயற்சிகளையும் வரவேற்கிறோம். ஆனாலும், இந்த
வேளையில் அவ்வகை முயற்சிகளை நாங்கள் ஆதரிக்கவோ அல்லது எதிர்க்கவோ இல்லை.
ஏனெனில் அவ்வாறு செய்வதென்பது அரசு அமைப்பதற்கான செயற்குழுவின் சனநாயகமற்ற
ஊகநடவடிக்கையாக அமைந்துவிடும்.
எம்முடனான தொடர்புகளுக்குரிய மின்னஞ்சல் முகவரி:
www.govtamileelam.org
விசுவநாதன் ருத்ரகுமாரன்
இணைப்பாளர்
Monday, November 9, 2009 Leave a Comment
தமிழர்
மனதில் வட்டுக்கோட்டை என்ற சிறு நகரம் சரித்திரத்தில் அதன் பெயர் நிலைநாட்டப்பட்டு தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்கு அடுத்து வரும் தலைமுறையினர் சுதந்திரமாக ஒரு தேசிய இனமாக தமது பாரம்பரிய தாய்நிலத்தில் தன்னாட்சியுடன் சுபீட்சமாக வாழ இந்த தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டது. அதை ஈழத்தில் வாழும் தமிழ் மக்கள் அதிகார பூர்வமாக அங்கீகரித்தார்கள்.இன்று
மீண்டும் ஏன் வட்டுக்கோட்டை தீர்மானம
1977
ம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஐனநாயக வாக்கெடுப்பு தான் இலங்கையில் தமிழ் இன மக்கள் பேச்சுச்சுதந்திரமும் தமது எதிர்காலத்தை தீர்மனிக்க கூடியதான சுதந்திரத்துடன் வாக்களித்த வாக்கெடுப்பாகும். அதன் பிறகு பயங்கரவாத தடைச்சட்டம், 6ம் இலக்கச்சட்டம் என்று எமது பேச்சுரிமைகளை சுதந்திரங்களை அடக்கும் சட்டங்களாகவே அமைந்தன
2001 2004 வாக்கெடுப்புகளில் எமது மக்கள் தாம் 1977ம் ஆண்டு தீர்மானததற்கு ஆதரவாகவே வாக்களித்திருந்ததாலும் தேர்தல் விஞ்ஞாபனங்களில் தமிழர் விடுதலைக்கூட்டணியோ அதன் பிறகு உருவான தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்போ வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்தை முன்னிருத்தி தமிழர் அபிலாசைகளை பாராளுமன்றத்தில் பேச முடியாதவர்களாக ஆக்கப்பட்டனர்.
ஆனால்
மக்களோ அந்த தேசிய அபிலாசைகளை மனதில் வைத்துத்தான் வாக்களித்தார்கள்.
வட்டுக்கோட்டையிலிருந்து
முள்ளிவாய்க்கால் வரை நாம் போராடிய போராட்டம் உலக அரசியல் வலையோட்டத்தில் பின்னப்பட்டு, மீண்டும் உலக சரித்திரத்தில் ஒரு இனப்படுகொலைக்கு பிறகு இடைநிறுத்தப்பட்டுள்ளது.
இன்று
இந்த உலகிற்கு எமது மக்களின் சுதந்திர அபிலாசைகளை எடுத்து கூறவும் ஆதங்களுடன் சமர்பிக்கும் உரிமையும் எமக்கு இருக்கின்றது. உலக நாடுகள் தமது அரசியல் இலாபங்களுக்காக ஒரு இனமக்களின் ஐனநாயக அபிலாசைகளை பயங்கரவாதமாக்கி தமிழர்களை அடிமைகளாக்கியிருக்கின்றது.
இவ்வுலகம்
அரசியலை இறந்தவர்களின் உடல்களில் இருந்துதான் நடாத்தியிருக்கின்றார்கள். இது சரித்திர உண்மைகள்.
கிட்லர்
ஜேர்மனில்
யூத
இனமக்களை
கொலை
செய்ய
ஆரம்பிக்கும்
போது
பார்த்துக்கொண்டிருந்த League
de Nation ( UNO
ஆரம்பிக்கும்
முன்
இருந்த
அமைப்பு,
UNO 2ம்
உலக
மகா
யுத்தத்திற்கு
பின்
ஆரம்பிக்கப்பட்டது)
ஒரு
கொடூரமான
இனப்படுகொலைக்கு
பின்
தான்
யூத
மக்களுக்கு
ஒரு
நாடு
அவசியம்
என்ற
தீர்மானித்து
2ம்
உலக
மகாயுத்ததத்திற்கு
பின்
தான்
உருவாக்கப்பட்ட
ஐநா
வால்
அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
அதே
போல யூக்கோசிலாவாக்கியாவில், பொசினியாவில், மக்களின் இனப்படுகொலைக்கு பின் பொசினியாவும், கொசோவாவில் 10000 மக்களின் படுகொலைகளுக்கு பிறகு இதர பல்கன் (Balkan) நாடுகளும் உருவாக்கப்பட்டது. இதில் முக்கியமாக குறிப்பிடப்படவேண்டியது ஆர்மேனிய நாடும் மிகப்பயங்கரமான இனப்படுகொலைக்கு பின்தான் 1918ம் ஆண்டு உருவானது.
ஆர்மேனிய
மக்களும் யூத மக்களும் புலம்பெயர்ந்த நாடுகளிலிருந்து தான் தமது தாயகத்தை உருவாக்கினார்கள்.
இன்று
எம்மைப்போல் இன்னொரு இனமும் இதே இனப்படுகொலைக்கு ஆளாகி 60 வருடங்களுக்கு மேலாக தமது தாயகமாக இருந்த பாலஸ்தீனத்தில் மீண்டும் ஒரு நாட்டை உருவாக்க போராடிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். லட்சக்கணக்கான பாலஸ்தீனமக்களும், புலம்பெயர்ந்த நாடுகளிலும் எம்மைப்போலவே அண்டை நாடுகளில் அகதிகளாக இருக்கின்றார்கள். பாலஸ்தீன நாடு ஒன்று உருவாவது அவசியம் என்று இன்று உலகம் உணர்ந்து கொண்டிருக்கின்றது.
இவ்
நாடுகள் உருவாவதற்கு அங்கீகாரம் பெறுவதற்கும் காரணம் அந்த நாட்டு மக்கள் புலம்பெயர் நாடுகள் புலம் பெயர்க்கப்பட்டு அங்கிருந்து அவர்கள் தமது மனவுறுதியை இழக்காமல் தமது நியாயத்தை எடுத்துக் கூறிய படியால்தான் இன்று உலகநாடுகள் எமது மக்களுக்கு 13ம் சட்டத்தின் கீழ் தீர்வுகாணுங்கள், மாகாணசபை, Regional council அமையுங்கள் என்று பாதிக்கப்பட்ட எம் மக்களுடன் எந்தவொரு பேச்சுவார்த்தையும் இல்லாமல் தன்னிச்சையாக முடிவுகளை எடுத்து எம்மை தொடர்ந்து படுகொலை செய்யும் ஆதிக்கவாதிகளின் கீழ் வாழுங்கள் என்று கூறிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில் தம்மை புத்திஜீவிகள் என்று கூறிக்கொள்ளும் சிலரும் அவர்களுடன் சேர்ந்தியங்கும் சிலரும் பணத்திற்காகவும், பதவிக்காகவும், விலைபோனவர்களும், இனி தமிழும் வேண்டாம் ஈழமும் வேண்டாம் என்று கூறிக்கொண்டிருக்கையில் தியாகங்களையும், உயிர் உடமைகளையும் அர்பணித்த எம் மக்கள் மீண்டும் அடிமை சாசனம் எழுத தயாரா?
1977 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரமாக எமது அபிலாசைகளை நாம் எடுத்துக்கூறியது போல மீண்டும் சுதந்திரமாக இலங்கையில் ஈழத்து தமிழர்களாய் வாக்களித்து தமது அபிலாசைகளை எடுத்துக்கூறும் உரிமை கிடைக்கும் வரை, அங்கே அவர்கள் சுதந்திரம் உள்ளவர்களாய் 1977ம் ஆண்டுக்கு பின் தமிழ் அடக்கு முறை கொண்டு வரப்பட்ட சட்டங்கள் மீளப் பெறப்படும் வரை, அங்கே எமது மக்கள் சுதந்திரமாக பேசவோ, உரிமைகளுக்கு குரல் கொடுக்கவே முடியாது.
உலக
நாடுகள் அந்த நிலையை உருவாகும் வரை, அந்த நாட்டில் எமது மக்களுக்கு குரல் நாம் தான். அவர்கள் உரிமைகளுக்கு வாக்களிக்க வேண்டியவர்கள் நாங்கள். அதே நேரத்தில் எமது போராட்டம் புலம் பெயர்ந்த மக்களின் கைகளில் கையளிக்கப்பட்ட அதே நேரத்தில் அடுத்த தலைமுறையினர் இன்று வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை தமது முன்னோர்கள் காட்டிய வழியில் இவ் உலகத்திடம் வலியுறுத்த முற்பட்டிருக்கின்றார்கள். இன்று மக்களாகிய நாங்களே எம் தாய் மண்ணின் மக்களின் உரிமைகளை நியாயப்படுத்தவும் எடுத்துக்கூறவும் வேண்டிய நிலையில் எமது மக்களின் குரலாய் நாம் மாறுவோம்.
இதே
வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்தை உலகத்தமிழர்கள் அனைவரும் வலியுறுத்த நாம் முன்னுதாரணமாக இருப்போம். இது காலத்தின் தேவை.
பிரான்ஸ்
மக்கள் பேரவை விடுத்துள்ள அறிக்கை.
Flying LTTE Flag is NOT considered a Criminal Offence. – Canada Minister, Jason Kenny
by admin on Nov.26, 2009, under World
http://www.uktamilnews.com/?m=20091126
Flying LTTE Flag is NOT considered a Criminal Offence.
With the largest numbers of Sri Lankan Tamils outside the island, dreams of a separate Tamil homeland are still nurtured in Canada.
In Toronto’s east end, Scarborough, what some call the ‘real capital of Eelam’, a few expatriate Sri Lankan Tamils continue to attach LTTE flags to their cars as others would a local ice-hockey team’s pennant. The LTTE was listed as a terrorist organisation in Canada in 2006, but flying its flag is NOT considered a criminal offence. “There is a fundamental difference between expressing freedom of speech under the Charter of Rights and Freedoms and participating in, facilitating or providing material support to a terrorist group,” says Canada’s Citizenship, Immigration and Multiculturalism Minister, Jason Kenny.
The last Tamil organisation in Canada to cross that line was the World Tamil Movement (WTM). Shortly after the 2006 designation by the Canadian government, the WTM was shut down for acting as an LTTE front. Tiger supporters made the news again in early 2007, this time for coercive fundraising in Toronto’s Tamil community during local events, notably at a music concert, as documented by Human Rights Watch (HRW). And as the WTM has disappeared from public view, HRW communications associate Brian Griffey confirms that his organisation’s members “haven’t received any recent report of extortion in the diaspora.”……………..
கேள்வி-பதில்
ஈழத்தமிழர்களின் தன்னாட்சியையும், இறைமையையும் கோரிநின்ற வட்டுக்கோட்டைப் பிரகடனத்தை மீளுறுதிப்படுத்தலுக்கான வாக்களிப்பானது எதிர்வரும் பத்தாம் திகதி நோர்வேயில் நடைபெறவுள்ளது. ஊத்றுப் எனும் நேர்வேஜிய பிரபல பத்திரிகை நிறுவனத்தினரால் மேற்கொள்ளப்படும் இவ்வாக்கெடுப்பு சம்பந்தமாக, நோர்வேஜிய போதனா வைத்தியசாலையில் ஆய்வாளராகப் பணியாற்றிவரும் பேராசிரியர் இளங்கோ பாலசிங்கம் அவர்கள், நோர்வேஜிய அரச பெருந்தெருக்கள் திணைக்களத்தின் சிரேஸ்ட பொறியியலாளராகக் கடமையாற்றும் திரு சதானந்தன் மூத்ததம்பி ஆகியோருடனான நேர்காணல்
கேள்வி:
இப்படியான ஒருமுயற்சி எந்தவகையில் ஈழத்தமிழரின் இன்றைய சிக்கல்களுக்குத்
தீர்வுதரக்கூடியது என நீங்கள் கருதுகின்றீர்கள்?
பதில்:
ஈழமக்களின் சிக்கல்களுக்குத் தீர்வுகூறும் முயற்சியில் சர்வதேச அரசுகளே
சிக்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நிலை இன்று இருக்கின்றது. ஜனநாயக முறையில்
தெரிவுசெய்யப்பட்ட இலங்கை அரசானது, பயங்கரவாதத்துக்கு எதிராகப்
போராடுகின்றது என்னும் எடுகோளை வைத்திருக்கின்றது. இதனால் அவர்களால்
சரியான தீர்வினைக்காண முடியாமல் உள்ளது. இலங்கையில் ஜனநாயக தேர்தல்
என்பது உண்மையான ஜனநாயக தேர்தல் அல்ல. அது எப்போதுமே பெரும்பான்மைச்
சிங்கள மக்களின் விருப்பத்திற்கு ஏற்பவே அமைந்துவந்திருக்கிறது. இது
இலங்கையின் அரசியல் அமைப்பின்படி மாற்றப்பட முடியாதது. இவ்வரசியல்
அமைப்பின்படி தமிழர்களின் ஜனநாயக கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தவோ,
உறுத்திப்படுத்தவோ வகையில்லை. இதனால் சர்வதேச நாடுகளுக்கு எவ்வித
ஆதாரமும் இல்லாமல் உள்ளது. இத்தகைய உறுதிப்படுத்தப்பட்ட வாக்கெடுப்பானது,
எமது சிக்கலகளைத் தீர்க்க முயற்சிக்கும் சர்வதேச நாடுகளுக்கு உதவி
செய்யும்.
கேள்வி:
இக்கருத்துக் கணிப்புக்கான நடைமுறைகள் எவை? யார் நடத்துகிறார்கள்? யார்
வாக்களிப்பார்கள்? யார் கணக்கெடுப்பார்கள்? வாக்களிப்பினையும்,
வாக்குகள் எண்ணுவதனையும் யார் உறுதிப்படுத்துவார்கள்? எந்த அடிப்படையில்
வாக்காளர்கள் அனுமதிக்கப்படுவார்கள்?
பதில்:
இக்கருத்துக் கணிப்பானது நோர்வேஜிய பத்திரிகையான
ஊத்றுப் ஊடக நிறுவனத்தினரால் நடத்தப்படுகின்றது.
வாக்களிக்கும் தகுதிபெற்றோர்:
இலங்கைத்தீவில் பிறந்து தமிழைத்தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்களில்@
1991ஆம் ஆண்டும், அதற்கு முன்னரும் பிறந்து நோர்வேயில் வசிப்பவர்கள்
இலங்கைத்தீவில் பிறந்து தமிழைத்தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்களின் சட்டபூர்வ வாழ்க்கைத் துணைவர்கள்.
இலங்கைத்தீவில் பிறந்து தமிழைத்தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்களின் பரம்பரையில் வந்தவர்கள் (தாய் அல்லது தகப்பன் இலங்கைத் தமிழ்ப் பரம்பரையாக இருந்தாலும் பொருந்தும்)
இவ்வாக்கெடுப்பானது, எதுவித பக்கசார்பற்ற நோர்வேஜியர்களைக் கொண்ட குழுவொன்றினால் நடத்தப்படும். இத்தேர்தலானது நேர்மையாக நடைபெறுகின்றதா என்பதனைக் கண்காணிப்பதற்காக நகரசபை உறுப்பினர்கள், பத்திரிகையாளர்கள், அரசியல் பிரமுகர்கள் போன்றோர் அனுமதிக்கப்படுவர். தவிரவும் வாக்குக் கணிப்பின் ஆரம்பத்திலும் முடிவுகளை எண்ணும் போதும் சாவடிகளில் இரண்டு தமிழர்கள் வாக்குக் கணிப்பை பார்வையாளர் சாட்சியங்களாக நின்று பார்வையிடுவர். வாக்கு எண்ணல் வீடியோவிலும் பதிவாகும்.
குறிப்பு:
வாக்களிப்பில் முழுமையான
இரகசியம் பேணப்படும்.
வாக்களித்தவர்களின் பெயர்களோ அல்லது அவர்களின் தனிப்பட்ட விபரங்களோ
எந்தவகையிலும் பதிவு செய்யப்பட மாட்டாது.
கேள்வி:
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு 33 ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன.
இதற்கிடையில் உலகிலும், இலங்கைத்தீவிலும் மாற்றங்கள் பல ஏற்பட்டுவிட்டன.
மீளவும் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தைப் பிரகடனப்படுத்துவதற்கு
குறிப்பான காரணங்கள் ஏதாவது உண்டா?
பதில்:
ஆம், முதலாவது
ஒவ்வொரு தலைமுறையினரும் தத்தமது காலத்தில் முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும்.
இன்றைய தலைமுறையினர் இச்சிந்தனையில் உள்ளார்களா என்பதற்கு
இவ்வாக்கெடுப்பானது உதவும்.
இரண்டாவது
ஈழத்தமிழ் மக்களின் போராட்டத்திற்குப் பின்னால் இருக்கின்ற அவர்களது
அரசியல் அபிலாசை என்ன என்பது குறித்த ஒரு கணிப்பை இது காட்டும்.
மூன்றாவது
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை உறுதிப்படுத்திய 1977ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலே
இலங்கைத்தீவில் நடந்த சுதந்திரமாக நடைபெற்ற இறுதியான தேர்தல் இது
என்பதையும், அதற்குப் பின்னர் நடைபெற்ற தேர்தல்கள் எதிலும் தமிழர்களால்
சுதந்திரமான முறையில் தனிநாடு குறித்த தமது அபிலாசையை வெளிப்படுத்தி
வாக்களிக்க முடியவில்லை என்;ற பின்னணியையும் நாங்கள் இங்கு
பார்க்கவேண்டும். ஏனெனில் 1979ம் ஆண்டில் சர்வதேச மனித உரிமைச்
செயற்பாட்டாளர்களின் பலத்த எதிர்ப்புக்கு மத்தியிலும் கொண்டுவரப்பட்ட
பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டமும், 1983ம் ஆண்டின் அரசியல் சட்டயாப்பின்
6 வது சீர்த்தமும் தமிழரின் தன்னாட்சி, தேசியம் தொடர்பான கருத்துக்களை
ஜனநாயக வழியில் வெளிப்படுத்த தடையாக இருந்துவந்துள்ளன.
எனவே வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானமே ஈழத்தமிழர் தங்கள் தலைவிதியைத் தாமே நிர்ணயிக்கும் வகையிலான ஆணையைக் கொண்ட ஆதாரபூர்வமாக ஜனநாயக ரீதியில் நிரூபிக்கப்பட்ட ஒரு வரலாற்றுச் சான்றாதாரமாக இருக்கிறது. வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்துக்குப் பின்னர் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகள் அனைத்துமே அத் தீர்மானத்தில் வெளியிடப்பட்ட தமிழர்களின் எதிர்பார்ப்புக்களை எந்தவகையிலும் நிவர்த்திசெய்யவோ சீரமைக்கவோ தகுந்தவகையிலான விளைவுகளை ஈட்டவோ இல்லை. இந்த நிலையில் மீண்டும் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்திற்கான ஆணையை ஜனநாயக ரீதியில் கணிப்பீடு செய்யக்கூடிய இடங்களில் உரிய முறையில் கணிப்பிடவேண்டியது அவசியமாகிறது.
கேள்வி:
ஈழத்தமிழ் மக்கள் எதிர்கொள்ளும் பாரதூரமான உடனடிச்சிக்கல்கள் இருக்கும்
காலத்தில் இம்முயற்சிக்கு முக்கியத்துவம் உண்டா?
பதில்:
உடனடிச் சிக்கல்களில் ஒரு முக்கிய பரிமாணமானது, தமிழர்களை நீண்டகால
அடிமைகளாக ஆக்கும் நோக்கில் உருவாக்கப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு
வருகின்ற அரசியல் இராணுவச் சூழல். உடனடிச் சிக்கல்களுக்கு
முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் அதே நேரத்தில் அதன் அடிப்படையை அணுகி அதனை
உரிய முக்கியத்துவத்தோடு வெளிப்படுத்தும் முயற்சியானது கூடிய
முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இவ்வாறான இன்றைய சூழலில் தமிழ் மக்களின்
ஜனநாயக ரீதியான அபிலாசை குறித்து, குறிப்பாக நோர்வேயில் வாழும்
தமிழர்கள் வட்டுக்கோட்டைக் கோட்பாட்டின் அடிப்படைகளை மீளவும்
வலியுறுத்துகிறார்களா இல்லையா என்பது சர்வதேச சமுகத்திற்கு சில
அடிப்படைகளை மீள வலியுறுத்துவதாக நிச்சயம் அமையும்.
கேள்வி:
புலம்பெயர்ந்த ஈழத்தமிழ் மக்கள் மாத்திரம் பங்குகொள்ளும் இம்முயற்சி
எந்த வகையில் ஈழத்தில் வாழும் எம்மக்களுக்குப் பயன்தரக் கூடியதாக
இருக்கும் என நீங்கள் நினைக்கின்றீர்கள்?
பதில்:
ஈழப்போராட்டத்தின் முக்கியமான ஒரு அங்கமாக புலம்பெயர்ந்த சமுகம் உள்ளது
என்பதனை சர்வதேசம் இப்போது பகிரங்கமாகக் கூறிவருகிறது. வருகின்றது.
இந்தவகையில் வன்னியில் திட்டமிடப்பட்ட முறையில் சிறீலங்கா அரச
படையினரால் கொன்றொழிக்கப்படும் தம் உறவுகளுக்காக@ திறந்த
வெளிச்சிறைச்சாலையிலும், தடுப்புமுகாம்களிலும் இருக்கும் ஈழமக்கள் இன்று
வாய்திறந்து ஓர் அனுதாபத்தைக்கூடக் கூறமுடியாத போது சர்வதேசமும் தனது
கருத்துநிலைகளில் மாற்றத்தைக் கொண்டுவரவேண்டுமானால் எமது அபிலாசைகள்
ஜனநாயக ரீதியாக வெளிப்படுத்தப்படுவது அவசியமாகின்றது.
இன்று வன்னிப் பகுதிக்கு அருகில் இருக்கும் அம்பாறை, திருக்கோணமலை,
மட்டக்களப்பு, மன்னார், யாழ்ப்பாணம், கொழும்பு, மலையகம் முதலான
பகுதிகளில் வதியும் ஈழமக்கள் இன்றைய அவலத்தைப் பார்த்தும் வாய்திறந்து
ஆறுதல் வார்த்தையோ அல்லது இறைவனிடம் சென்று வழிபாடுகூட நடத்த முடியாத
நிலையில் இருக்கின்றனர். இந்நிலைமையில் சுதந்திரமாகக் குரல்
கொடுக்கக்கூடிய நிலையில் இருப்பவர்கள் புலம்பெயர் தமிழ்மக்கள் மட்டுமே.
கேள்வி:
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானமானது வடக்கு, கிழக்கு வாழ் தமிழ்மக்களுக்கான
அரசியல் தீர்வு ஒன்றினைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டது. இலங்கைத்தீவின் ஏனைய
பகுதிகளைச் சேர்ந்த தமிழ், முஸ்லிம் மக்களின் நிலை என்னவாக இருக்கும்?
பதில்:
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தினை நிறைவேற்றிய தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை
முன்னணியின் முக்கிய அங்கமாக மலையகத் தமிழர்களைப் பிரதிநிதித்துவப்
படுத்தும் இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ் கட்சியும் இருந்தமையையும் இங்கு
குறிப்பிட்டாகவேண்டும்.
வடக்கு, கிழக்குப் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய தமிழ்அரசு உருவாகும் போது@ வடக்கு, கிழக்கில் வாழும் சிறுபான்மையாக இருக்கப் போகின்ற சிங்களவர்களோ அல்லது சிறீலங்காவில் சிறுபான்மையாக இருக்கக் கூடிய தமிழர்களோ பாதிக்காத வகையிலான சில ஆலோசனைகளை வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானமானது கொண்டிருக்கின்றது. உதாரணமாக பரஸ்பர சமநிலைத் திட்டம் ஒன்றை இத்திட்டம் கொண்டுள்ளது.
கேள்வி:
இன்றைய இலங்கையின் ஒருமையையும், இறைமையையும் பாதிக்கக்கூடிய இந்த
நடவடிக்கையை மேற்கொள்வதற்கு புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கு என்ன
உரிமையுண்டு?
பதில்:
பிரித்தானியரால் சிறுபான்மையினருக்கான சில பாதுகாப்பு அம்சங்களை
உள்ளடக்கியதாக உருவாக்கப்பட்ட இலங்கை அரசியல் அமைப்புச் சட்டமானது,
1972ம் ஆண்டு சிங்கள அரசால் மாற்றப்பட்டது. 1972ம் ஆண்டுக்குப் பின்னர்
ஏற்பட்ட சூழ்நிலைகளால் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டுப் பெரும்பான்மையான
தமிழர்கள் இலங்கையை விட்டு வெளியேறியிருந்தனர். 1972 ஆம் ஆண்டின்
சட்டயாப்பை தமிழர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதானது@ 1974ஆம் ஆண்டில்
நடைபெற்ற காங்கேசன்துறைத் தொகுதிக்கான இடைத்தேர்தலிலும், 1977ஆம் ஆண்டு
நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தலிலும் நிறுவப்பட்டிருந்தன. எனவே 1977ஆம்
ஆண்டுக்குப் பின்னர் புலம்பெயர்ந்த அனைத்துத் தமிழர்களுக்கும், அவர்களது
வம்சாவளியினருக்கும் இலங்கைப் பிரச்சினையில் தலையிடுவதற்கு எல்லாவிதமான
உரிமைகளும் உண்டு. வருங்காலத்தில் இலங்கைத்தீவில் உருவாகும் தீர்வுகள்
அனைத்திலுமே இவர்களுக்குப் பங்கும் உரிமையும் உண்டு. நாம் இன்று எந்த
நாட்டுக்குடியுரிமை பெற்றிருந்தாலும் இதற்கு விதிவிலக்காக முடியாது.
கேள்வி:
இந்நடவடிக்கையானது இலங்கை, இந்திய மற்றும் சர்வதேச அரசுகள் மத்தியில்
எவ்வகையான விளைவுகளைக் கொண்டுவரும் என்று நீங்கள் நம்புகின்றீர்கள்?
பதில்:
சர்வதேச நாடுகள் அனைத்தும் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கான தீர்வுகளை 13வது
திருத்தச் சட்டத்துக்குள் முடிப்பதற்கே விரும்புகின்றன. எமது
தீர்க்கமான முடிவுகளை ஜனநாயக ரீதியில் வெளிப்படுத்துவதன் மூலமாக
சர்வதேசத்தின் முடிவுகளில் பாரிய மாற்றங்களைக் கொண்டுவரமுடியும் என நாம்
திடமாக நம்புகின்றோம்.
கேள்வி:
மிகக்குறுகியகால அவகாசத்தில் இந்நடவடிக்கையை மேற்கொள்வதற்கான காரணங்கள்
ஏதாவது உண்டா?
பதில்:
ஆம், ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டமும், அதன் மீதான சர்வதேசத்தின் கவனமும்
என்றுமில்லாதவாறு உச்ச நிலையை அடைந்துள்ளது. இந்நிலைமையை எமக்குச்
சாதகமாக்க வேண்டியது அவசியமானதும், உடனடித் தேவையுமாகும்.
உதாரணமாக தமிழகத்தின் முன்னாள் முதலமைச்சரான மாண்புமிகு செல்வி ஜெயலலிதா
அவர்கள் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு உகந்த தீர்வு தமிழீழமே எனவும், அதனைப்
பெற்றுக் கொடுப்பதற்காகத் தான் முக்கிய பங்கு வகிக்கப் போவதாகவும்
பகிரங்கமாக அறிவித்ததுடன் அதற்கு ஆதரவும் தேடிவருகின்றார்.
இலங்கையில் தமிழர்களின் பிரச்சினைக்குத் தொடர்ந்தும் இராணுவத்
தீர்வுகாண முற்பட்டால், அந்நிலைமையானது இலங்கையின் இறைமையைப்
பாதிப்புக்குள்ளாக்கும் என அமெரிக்க அதிபரின் அறிக்கையில்
குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இச்சர்வதேச நிலைப்பாடுகளுக்கு நாம்
எடுக்கப்போகும் இச்சரித்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தீர்மானமானது பெரிய
அளவில் உதவியாக அமையும் என நாம் நம்புகின்றோம்.
கேள்வி:
விடுதலைப் புலிகளின் ஆயதப் போராட்டத்துக்கும், இம்முயற்சிக்கும்
தொடர்புகள் ஏதாவது உண்டா?
பதில்:
அவ்வாறான தொடர்புகள் ஒன்றும் இல்லை. இது ஒரு பக்கச்சார்பற்ற
பத்திரிகையின் முன்னெடுப்பாகும். தவிரவும், தமிழீழப் போராட்டம் என்பது
பரந்துபட்ட தமிழரின் போராட்டம் ஆகும். சிறீலங்கா அரசினால்
ஏற்படுத்தப்பட்ட சூழ்நிலைகளே அதனை ஆயுதப் போராட்டமாக மாற்றியது
என்பதையும் இங்கு நாங்கள் நோக்கவேண்டும்.
கேள்வி:
மாற்றீட்டு வழிமுறைகளைக் கணக்கிற் கொள்ளாமல் வட்டுக்கோட்டைப்
பிரகடனத்தையும், தமிழீழ உருவாக்கத்தையும் மாத்திரம் வலியுறுத்துவதால்
இம்முயற்சியில் தேர்வு இல்லை, கருத்துக் கணிப்பு மாத்திரமே உண்டு.
இதற்கான விளக்கங்கள் ஏதாவது உங்களிடம் உண்டா?
பதில்:
தமிழர் தரப்பால் மேற்கொள்ளப்பட்ட மாற்றீட்டு முயற்சிகள் அனைத்துமே 30
ஆண்டுகளாகத் தோல்வியைச் சந்தித்தமையே வரலாறாகும். எனவே எமக்கு வேறு
திட்டங்களை முன்வைக்க வேண்டிய அவசியம் ஏதும் இல்லை. எமது கோரிக்கையை
சர்வதேசத்தின் முன்னால் நாங்கள் முன்வைப்போம். அரசு தனது நிலையை
வெளிப்படையாக சர்வதேசத்தின் முன்வைக்கட்டும். அதுவே எமது நிலைப்பாடு.
கேள்வி:
தமிழரின் தாயக விடுதலைக்காகப் போராடிய முக்கிய இயக்கங்களால் இணைந்து
முன்வைக்கப்பட்ட திம்புக் கோரிக்கையைப் புறந்தள்ளிவிட்டு,
வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை நீங்கள் முன்வைத்து வாக்களிக்குமாறு
கூறுவது எதற்காக?
பதில்:
வட்டுக்கோட்டைக்குப் பின்னால் வந்த முன்னெடுப்புக்கள் சுயநிர்ணய உரிமை
போன்ற அடிப்படைகளை மாத்திரமே கருத்திற்கொண்டவை. அவை
ஏற்றுக்கொள்ளப்படாததால் அதற்கப்பால் தமிழர்களுக்கான தெளிவான அரச
கட்டமைப்பைத வெளிப்படுத்தக்கூடிய நிலைக்கு போக முடியவில்லை.
வட்டுக்கோட்டைப் பிரகடனத்திற்குப் பின்னால் வந்ந முன்னெடுப்புகள் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்ட மக்களாட்சி முறைகளால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டவையுமல்ல.
சர்வதேசத்துக்குத் தெளிவாக முன்வைக்கப்படக்கூடிய, மக்களாட்சி முறையால் நிறைவேற்றப்பட்ட சிறப்புத்தன்மை வட்டுக்கோட்டைப் பிரகடனத்திற்கு இருக்கிறது.
கேள்வி:
கடந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நடைபெற்ற அறிமுகக் கூட்டத்தில் நோர்வேயில் வாழும்
முக்கிய தமிழர் பிரதிநிதிகள் அனைவரையும் ஒன்றிணைத்திருந்தீர்கள்.
எங்கள் பகைவர் எங்கும் நிறைந்தார் இங்குள்ள தமிழர்கள் வேறாதல் கண்டு
என்னும் எமது வழமையான நிலையை மாற்றி, பாவேந்தர் கனவான
எங்கள் பகைவர் எங்கோ
மறைந்தார்
இங்குள்ள தமிழர்கள் ஒன்றாதல் கண்டு
என்னும் நிலையை ஒரேநாளில் நடத்திக் காட்டியிருக்கின்றீர்கள்
இது எப்படிச் சாத்தியமாயிற்று?
பதில்:
ஈழத்தமிழர்களின் விடுதலைக்காக நாம் ஏற்றிருக்கும் வழிகள்
வேறுவேறானதாக இருப்பினும், எம் அனைவரினதும் இதயங்களில்
இன்றிருக்கும் எண்ணங்கள் ஒன்றுதான் ..
இந்த உண்மைதான் ஒஸ்லோ மாநகரில் வெளிப்பட்டிருக்கின்றதென
நாம் திடமாகக் கூறுவோம்.
கேள்வி:
இந்த ஒற்றுமை தொடருமா?
பதில்:
நல்ல கேள்வி. இந்தக் கேள்வியை எம்மிடம் பலர் திரும்பத் திரும்பக் கேட்ட
வண்ணமுள்ளார்கள். அதில் எவருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் வேண்டாம்.
மனைவி கொண்டிருக்கும் அரசியல் சிந்தனையைக் கணவனும்,
கணவன் கொண்டிருக்கும் அரசியல் சிந்தனையைக் மனைவியும்
அறிய முற்படுவதே அநாகரிகமானது எனும் ஜனநாயக விழுமியங்களைக்
கொண்டிருக்கும் நாட்டில் வாழும் நாம், மற்றவர்களின் அரசியல்
சிந்தனைக்கும் மதிப்பளித்து வேற்றுமையில் ஒற்றுமைகாண வேண்டிய காலத்தின்
கட்டாயத்தில் அல்லவா நிற்கின்றோம்.
கேள்வி:
நோர்வேவாழ் தமிழர்களின் ஒற்றுமையானது, புலம்பெயர் நாடுகளுக்கும்
உதாரணமாக அமையும் எனக் கருதுகின்றீர்களா?
பதில்:
தங்கள் கேள்வியைப் பார்த்தால் இதுவரை எம்மிடையே ஒற்றுமை இல்லாமல்
இருந்திருப்பதாக உட்பொருள் தொனிக்கின்றது. உண்மை அப்படி அல்ல.
ஈழத்தமிழர்களின் விடிவுக்கான போராட்டங்களில் முரண்பாடுகள் இருந்தன ஆனால்,
ஆழ்மன விருப்பத்தால் ஈழத்தமிழர்கள் இணைக்கப்பட்டே இருந்திருக்கிறார்கள்.
கேள்வி:
நோர்வேயில் வாழும் தமிழர்கள் அனைவரையும் தங்களது பிரச்சாரம் சென்றடையும்
எனக்கருதுகின்றீர்களா?
பதில்:
ஆம். நோர்வேயில் இயங்கிவரும் தமிழர் அமைப்புகள் அனைத்துடனும் நாம்
தொடர்புகளை ஏற்படுத்தி அவர்களினூடாகவே பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டு
வருகின்றோம். நோர்வேயில் வாழும் அனைத்துத் தமிழர்களுக்கும்
வாக்கெடுப்பு பற்றிய விபரங்களைத் தரக்கூடிய ஆற்றல் தமிழர் அமைப்புகளிடம்
உள்ளது. தமிழர் அமைப்புகளின் பொறுப்பாளர்கள் எம்மைவிட
வேகங்கொண்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள். வாக்கெடுப்பு சம்பந்தமான
விபரங்களைத் தெரிவிக்கும் கூட்டங்களுக்குக் கூடும் மக்கள் தொகையைப்
பார்க்கும்போது, நிச்சயமாக பெருவாரியான மக்கள் இவ்வாக்களிப்பில் கலந்து
கொள்வார்கள் என நாம் நம்புகின்றோம்.
கேள்வி:
இந்த வாக்கெடுப்பானது விடுதலைப் புலிகளின் கோரிக்கையான தமிழீழத் தனியரசை
அமைப்பதற்கான விருப்பத்தினை அறிவதற்காகவே நடத்தப்படுவதாக ஒரு பேச்சு
அடிபடுகிறது. ஆதற்குத் தங்களது பதில் என்ன?
பதில்:
மிகவும் நல்ல கேள்வி. தமிழீழக் கோரிக்கையானது விடுதலைப் புலிகளாலோ
அல்லது ஏனைய போராட்ட இயக்கங்களினாலோ முன்வைக்கப்படவில்லை என்பதனை
ஈழத்தமிழர்களின் வரலாற்றை நன்கு அறிந்தவர்களுக்கு மிகத்தெளிவாகத்
தெரியும். தமிழீழக் கோரிக்கையானது 1950களில் உருவாகியது. 1976ம் ஆண்டு
நடைபெற்ற வட்டுக்கோட்டையில் சகல தமிழ்க் கட்சிகளும் ஒன்றிணைந்த
மாநாட்டில் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு, 1977ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற
பொதுத்தேர்தலில் வடக்கு, கிழக்குப் பகுதிகளில் வாழும் பெரும்பான்மையான
தமிழ்மக்களால் உறுதி செய்யப்பட்டது. மக்கள் விருப்பத்தின்
அடிப்படையிலேயே அரசியல் இயக்கங்களோ போராட்ட இயக்கங்களோ வரமுடியும்.
எதிர்மாறாக இருப்பதற்கு எப்பொழுதுமே சாத்தியமில்லை.
கேள்வி:
இறுதியாக நோர்வேவாழ் வாக்காளப் பெருமக்களுக்கு
நீங்கள் கூற விரும்புவதென்ன?
பதில்:
ஈழத்தமிழர்களின் வேரையே
அசைத்துப் பார்க்கும்
அபாயமான, அசாதாரணமான இச்சூழ்நிலையில்
புலம்பெயர் தமிழர்களான எம்மக்கள் முன்னுள்ள
வரலாற்றுக் கடமையை, வாய்ப்பை சர்வதேசத்துக்குப் புரியக்கூடிய
ஜனநாயக வழியில் நிறைவேற்றுவோம்.
ஈழத்தமிழர்களின் இன்னலற்ற
வாழ்வுக்கான வழி
ஏதென்ற எம்மவர் முடிவானது, சர்வதேசத்தின் இதயத்தை
அசைக்கவல்லது என, என்போன்றவர்கள் திடமாக நம்புகின்றோம்
வாருங்கள் சகோதரர்களே
வளமான எம்மவர் வாழ்வுக்காய்
வழிசமைத்திடுவோம் - நம்பிக்கை
ஒளி கொடுத்திடுவோம்
Timothy Appleby and Beatrice Fantoni
From Saturday's Globe and Mail Published on Saturday, Dec. 19, 2009 12:46AM EST Last updated on
Tuesday, Dec. 22, 2009 2:39AM EST
Type Velupillai Thangavelu's name into an Internet search engine and the results are distinctly mixed.
One cluster of references shows Mr. Thangavelu to have been vice-president of the World Tamil Movement, outlawed by Ottawa in June, 2008, as a terrorist group and front for the Liberation Tigers of Tamil Eelam in its long, ultimately fruitless battle against the Sri Lankan military.
Along with its legitimacy, the WTM lost its home on Cosentino Drive in Scarborough and its bank account, seized by authorities.
These days, however, Mr. Thangavelu has a new mission: Helping organize the Canadian component of a multinational referendum in which the Tamil diaspora is being asked whether – like the Tigers – it favours creation of an independent Tamil homeland in Sri Lanka.
Tamil Canadians will vote in the referendum today at 31 polling stations, most in the Greater Toronto Area, home to the majority of the country's 200,000-plus Tamils.
Mr. Thangavelu offers no apologies for his past, saying the image of the Canadian-based WTM was badly distorted by the government and federal security agencies, and that the group has, in any case, been dissolved.
But he concedes the game has changed since May when, amid horrific scenes of civilian suffering in which both sides were accused of atrocities, the Sri Lankan military finally crushed the Tigers' 23-year struggle for independence.
“The goal is the same, but now we are re-mandating our political aspirations,” Mr. Thangavelu said.
“We tried ballots – it failed. So we tried bullets and that failed. And now we have come back full circle and come to ballots.”
Ottawa, Montreal, Vancouver, Calgary, Edmonton, Winnipeg, Halifax and Cornwall are the other venues for today's vote, orchestrated by the Coalition for Tamil Elections Canada.
Participants will be asked to approve the Vaddukkoaddai Resolution, a 1976 document declaring the Tamils' right to form a separate state in the north and east of Sri Lanka.
Similar referendums have already been held in Norway and France – Yes was the reported outcome in both – and next up will be Britain.
“There are multiple views on the issue,” said coalition spokeswoman Darshika Selvasivam. “That's why the referendum needs to speak for itself.”
And while the ultimate aim is independence, the short-term hope is to exert pressure on the Sri Lankan government to allow a widened role for the country's Tamil minority in parliamentary and presidential elections expected in January.
Whatever the outcome of those elections, Mr. Thangavelu and 28 other Tamil Canadians will be organizing another vote in April, this time to create a de facto government-in-exile.
Not all expatriate Tamils are cheering on the referendum, or even taking part.
“We're just watching it with interest,” said David Poopalapillai, spokesman for the Toronto-based Canadian Tamil Congress, the mainstream non-profit organization that bills itself as the voice of Tamil Canadians, with 11 chapters across the country.
“We have lots of other things in our basket, there are many other problems, though we welcome any democratic process.”
(Mr. Thangavelu, who hopes to see up to 50,000 ballots cast in the referendum, dismissed the CTC as “an elitist institution … They should be involved, but they're not.”)
Even less impressed than Mr. Poopalapillai is Bandula Jayasekara, Sri Lanka's consul-general in Toronto, who recently described the referendum as “laughable,” and said its proponents were being misled.
Whatever its merits, it underscores an evolution seen in many other parts of the world: Extremists who re-emerge as moderates.
“Historically this has happened time and time again,” said Chris Mathers, a former RCMP officer who heads his own consulting firm, chrismathers inc., specializing in fraud, money laundering, terrorism and organized-crime issues.
“A lot of the leaders of Israel were considered to be extremists by the British government in the 1940s. Sinn Fein [the political wing of the Irish Republican Army] is another perfect example.
“People have short memories about things like that. When Yasser Arafat can get the Nobel Peace Prize, the world is a wacky place.”
Mr. Thangavelu readily agrees that other former members of the proscribed World Tamil Movement are taking a role in the Coalition for Tamil Elections Canada, a group that Ms. Selvasivam describes as “politically neutral.”
And legally there seems to be no reason why they should not.
“It's the organization that's banned,” Mr. Mathers said, “not the people in it.”