vd;WKs;s nre;jkpo; 

Xuifg;ig md;dk; ,iyapypl nts;sp vOk;! 

(41)

 

jkpo;nkhop ,d;Wk; capH tho;fpwJ vd;why; mjw;Ff; fhuzkhf ,Ug;gtHfs; GytHfs;.

 

rq;f fhyk;jhd; jkpopd; nghw;fhyk;. cyf nrk;nkhop ,yf;fpaq;fSf;F xg;ghd my;yJ mtw;iwAk; kpQ;rf; $ba ,yf;fpag; gilg;Gf;fis jkpo;g; GytHfs; gilj;jpUf;fpwhHfs;. me;jg; ghly;fisg; gpd;dhspy; njhif Ehy;fshfj; njhFj;Jj; je;Js;shHfs;. jkpo; kd;dHfNs ,e;jj; njhFg;gpid Kd;dpd;W Kbj;jjhfj; njupfpwJ.

 

nrk;nkhop vd;gJ xU milahsk; my;y> khwhf mJ xU nkhopapd; nrk;ikia> rPiu> rpwg;ig> nrOikiaf; fhl;l cjTfpwJ.

 

nre;jkpo; (nrk;nkhopahfpa jkpo;) vDQ; nrhy; jkpopy; cs;s %thapuk; Mz;Lg; gioik tha;e;j njhy;fhg;gpaj;jpNyNa ,lk; ngw;Ws;sJ.

 

jkpo; vDk; nrhy;Yf;Ff; fpgp 10 Mk; E}w;whz;by; vOe;j gpq;fy epfz;L> ',dpikAk; ePu;ikAk; jkpo; vdyhFk;' vd;W nghUs; $WfpwJ.

 

nre;jkpo; vd;gjw;Ff; 'fyg;gw;w J}ajkpo;' vd;W nghUs; jUfpwJ jkpo;g; Ngufuhjp.

 

rq;f fhyj;jpy; Mz;  GytHfNshL ngz; GytHfSk; Nghl;b Nghl;Lf; nfhz;L ghly;fis Gide;Js;shHfs;. kJiuiar; Nru;e;j Xiyf; filaj;jhu; ey;nts;isahu;> fhkf;fz;zpg; griyahu;> Nga;kfs; ,sntapdpahu;>mt;itahu; Nghd;w GytHfs; Fwpg;gpl;Lr; nrhy;yf;$batHfs;. Mz;> ngz; ,UghyhUf;Fk; xj;j fy;tp ,Ue;j fhuzj;jhNyNa ngz; GytHfs; Njhd;wpdhHfs;.

 

rq;f fhy kf;fs;  ,aw;ifNahL ,ize;J vspikahf tho;e;jhu;fs;. GytHfs; gilj;j ,yf;fpak; jkpod; tho;f;ifNahL xl;bapUe;jJ. rhjp> rkak; ,y;yhj tho;f;if rq;f ,yf;fpa fhyj;jpy;jhd; ,Ue;jJ.

 

fhjy;> tPuk;> fy;tp>  nfhil rq;ffhy kf;fspd; ngU tho;f;if Kiwahf ,Ue;jJ. mtw;iwNa fUg;nghUshf itj;Jg; ghbdhHfs;.

 

rq;f fhyj;jpy; Mz;fSk; ngz;fSk; xj;JupikNahL Nehf;fg;gl;lhu;fs;.  ,yf;fpa thapyhf MoNehf;fpdhy; gpw;fhyj;jpy; fhzg;gl;l ngz; mbikj;jdk;> kpjkpQ;rpa ngz;ikf; fl;Lg;ghLfs; ,Uf;ftpy;iy. midtUf;Fk; cupa Rje;jpuk; nfhLf;fg;gl;lJ. Mz;fSld; ngz;fs;  ,ay;ghfg; gofpdhu;fs;.  Mdhy; mtu;fs; me;jr; Rje;jpuj;ij KiwNflhfg; gad;gLj;jtpy;iy. fw;G newpapy; rPupa tho;f;ifKiwiaf; nfhz;ltu;fshfNt ,Ue;jhu;fs;. Mz; vd;why; mtd; tPudhf ,Uf;fNtz;Lk; vd;gNj ngz;zpd; vjpu;ghu;g;ghf ,Ue;jJ.

 

epyj;jpd; jd;ikfisf; nfhz;L mtu;fs; tho;e;Jte;j ,lj;ij> FwpQ;rp> Ky;iy> kUjk;> nea;jy;> ghiy vd ma;tif epyq;fshf tFj;J tho;e;J te;jhu;fs;. epyj;jpd; jd;ikfs;> mtw;wpd;Nkyhd njhopy;> mtw;wpd; %yk; cz;lhFk; ,ay;Gfs; vd;gd ,yf;fpaq;fspy; ntspg;gl;ld. rq;ffhy fhjy; ,yf;fpaq;fSf;F Mokhd fl;Lg;ghLfs; ,Ue;jd. me;jf; fl;Lg;ghLfs; kPwg;gl;lhy; mJ fhjy; ,yf;fpakhf (mfk;) Vw;Wf;nfhs;sg;gltpy;iy.

ngau;Rl;lhik> xt;thj fhjy;> Kuzhd fhjy; (nghUe;jhf; fhkk;) mfk; vd;W nfhs;sg; gltpy;iy.

 

,uz;lhapuk; Mz;LfSf;F Kd;ida GytHfs; gilj;j ,yf;fpaq;fis kpQ;Rk; tz;zk; gpd;dH te;j GytHfs; ahUk; ,yf;fpak; gilf;ftpy;iy. 

 

,ilf;fhy ,yf;fpak; jkpNohLk; jkpo;g; gz;ghl;NlhLk;  rhHe;Jk; rhuhkYk; ,Ue;jJ. tlnkhopapd; Nkyhjpf;fk; ,yf;fpaj;jpy; fhzg;gl;lJ. jkpiotpl tlnkhop caHe;jJ> tlnkhopNa ,e;jpa nkhopfs; midj;Jf;Fk; jha; vd;w khia GytHfs; kj;jpapy; fhzg;gl;lJ. rpy GytHfs; Mupak; fz;BH jkpo; fz;BH vd;W rkurk; nra;J nfhz;lhHfs;.

 

,d;iwa ,yf;fpag; gilg;Gfspy; tlnkhop>  Mq;fpyk; ,uz;Lk;  GFe;J nkhopj; Jha;ikiaf; Nfs;tpf; Fwpahf;fp cs;sJ. jkpofj;jpy; ey;y jkpiog; ghHf;f Kbatpy;iy. njhiyf;fhl;rp> nra;jpj;jhs;fs;> fpoik VLfs; vy;yhtw;wpYk; ,e;j Neha; ,Uf;fpwJ. mtw;iw ,q;Fk; ,wf;Fkjp nra;tjhy; Neha; ,q;Fs;s Clfq;fspYk; njhw;WfpwJ.

 

Rg;g rpq;fH rPdpaH> Rg;g rpq;fH A+dpaH epfo;r;rp ,q;Fs;s xU njhiyf;fhl;rpapy;  xspgug;ghfpwJ. ,J jkpo;ehl;by; ,Ue;J mg;gbNa  gbnaLf;fg;gl;l epfo;r;rpahFk;.

 

jpUthidf;fh vd;w rptj;jyk;. mj;jyj;jpNy eldf;fiy %yk; ,iwgzpnra;Ak; Njtubahu;fs; ,Ue;jhu;fs;. mtu;fspy; xUj;jpahd Nkhfdhq;fp kpfTk; mofhdts;. mtSf;Fk; tujDf;Fk; fhjy; kyu;e;jJ vd;gij Kd;dH ghHj;Njhk;.

 

Fk;gNfhzj;jpy; gpwe;J> =uq;fj;jpy; ngUkhs; Nfhapy; guprhufdhf Copak;  nra;j tujd; Nkhfdhq;fp kPJ nfhz;l fhjyhy; rptj;jykhd jpUthidf;fh nrd;W Copak; nra;J fpilj;j Cjpaj;jpy; xU gq;if jd; fhjyp Nkhfdhq;fpf;Ff; nfhLj;J vQ;rpaijf; jdf;F itj;Jf; nfhz;lhd;. ,J kl;Lky;y jdJ fhjypf;fhf irtrka;ijj; jOtpdhd;. mg;gbnahU ntwp> Mir mts; kPJ!

 

irtdhf khwpa gpd;dH tujd; jpUthidf;fhtpy; rptNdhL tPw;wpUf;Fk; Njtpia mDjpdKk; topgl;Lte;jhu;.

 

xU ehs; ,uT Njtp  tujd; kPJ fUiz $He;J mtd; thapy; jhk;G+yj;ij ckpo;e;jjhfTk; tujd;  fhspia Nkhfdhq;fp vd epidj;J tpOq;fp tplljhfTk; mjd; gpd;dNu mtd; ftp fhNkfk; Mdhd; vd;w xU fl;Lf; fijAk; cz;L!

 

fhsNkfg; GytH ,ilf; fhyj;ijr; rhHe;jtH. gz;ilj; jkpo; ,yf;fpa kugpidnahl;bg; gy jdpg; ghly;fis ,aw;wpAs;shu;. jpUthidf;fh cyh> rpj;jpukly; vd;gd mtH vOjpa Ehy;fs; MFk;.

kf;fs; gyu; jd;idr; R+o;e;Jtu> jiytd; cyhtUtij tu;zpj;Jf; $Wtjhf mike;jJ jpUthidf;fh cyh vd;w E}y;. rpj;jpukly;. fhjy; Njhy;tpaile;j xUtu; jd;id tUj;jpf;nfhs;tjhd nghUsike;j E}y;.

 

fhsNkfg; GytuJ rq;f fhy ,yf;fpaj;jpy; fhzg;gLk; nghUl;rpwg;G nrhw;nrwpT ,y;yhtpl;lhYk; Ritahd nrhy; tpisahly;fs; ,Uf;fpd;wd.  

 

xU ehs; fhsNkfg; Gytu; ehfgl;bdj;jpw;Fr; nrd;wpUe;jNghJ fhj;jhd; tu;zFy Mjpj;jdpd; ngaupy; mq;NfapUe;j rj;jpuj;jpNy rhg;gpLtjw;fhfr; nrd;whu;. topg;Nghf;fHfSf;F czT nfhLg;gjw;Ff; fhj;jhd; fl;ba rj;jpuk; mJ.  kjpar; rhg;ghl;Lf;fhf mtu; fhj;jpUe;jhu;. khiyahfpa gpd;du;jhd; kjpar; rhg;ghL fpilj;jJ. mJtiu GytUf;Fg; grptapw;iwf; File;jJ. rpdk; kdjpy; vOe;jJ. clNd mJ ghl;lhfr; Rue;jJ.

 

fj;Jf; fly;R+o;ehiff; fhj;jhd;jd; rj;jpuj;jpy;

mj;jkpf;Fk;Nghjpy; muprp tUk; - Fj;jp

ciyapy; ,l Culq;Fk; Xuifg;ig md;dk;

,iyapypl nts;sp vOk;!

 

,ijf; Nfl;l fhj;jhd; kpfTk; kdk; tUe;jpdhd;. Mdhy; GytH jhd; ghba ghly; fhj;jhdpd; mwj;ijg; Nghw;wpg; ghbajhfTk; Jhw;wpg; ghltpy;iy vd;Wk;  ghlYf;Fg; nghUs; nrhy;yp mtid kfpo;tpj;jhH! (tsUk;)

 


 

 

 

vd;WKs;s nre;jkpo;

 

,tiug; Ngha; mjpkJuf; ftpuhaH vd;fpwhHfNs!

 

(42)

 

fj;Jf; fly;R+o;ehiff; fhj;jhd;jd; rj;jpuj;jpy;

mj;jkpf;Fk;Nghjpy; muprp tUk; - Fj;jp

ciyapy; ,l Culq;Fk; Xuifg;ig md;dk;

,iyapypl nts;sp vOk;!

 

fhsNkfg; GytH ghba   ghlYf;F Neubahd nghUs; ,Jjhd;.

 

xypnaOg;Gk; fly;R+o;e;j ,e;j ehfg; gl;bdj;jpy; cs;s fhj;jhdpd; rj;jpuj;jpNy>

R+upad; kiwfpd;wNghJjhd; muprp te;J NrUk;.

 

mijj; jPl;b ciyapNy NghLk;NghJ CNu mlq;fpg;Ngha;tpLk; mjhtJ ,uthfp> Cutu;fs; epj;jpiuahfptpLthu;fs;.

 

rhg;gpl te;jtu;fSf;F Xu; mfg;igr; Nrhw;iw ,iyapNy itf;Fk;NghJ thdj;jpy; tpbnts;sp Njhd;wptpLk;. mjhtJ kWehs; GyUk; Ntis te;JtpLk;.

 

,njy;yhk; xU rj;jpukh?

 

,g;gbf; fhj;jhd; rj;jpuk;gw;wp ,opthfg; ghbtpl;L gpd; vg;gb me;jg;ghly; fhj;jhidj; Jhw;wpg; ghltpy;iy Nghw;wpg;ghbaJ vd;W fhsNkfg; GytH

khw;wpr; nrhy;thH?

 

,q;Nfjhd; fhsNkfg; GytH jdJ jkp;o;g; Gyikia itj;Jf;nfhz;L nrhy; tpisahLfpwhH. mtH fhj;jhDf;F ghlypd; nghUis ,g;gb tpsf;fpdhH.

 

fhj;jhd; rj;jpuj;jpy;  cz;fpd;wtHfs; epiwag; NgH Mdjpdhy;> gfy;NghJ kl;Lkpd;wp> QhapW kiwAk; me;j khiy NtisapYk;  muprp %l;ilfs; te;j tz;zkpUf;Fk;.

 

te;J muprpiar; rikj;Jf; nfhl;bf;nfhz;bUf;f CupYs;s kf;fs; vy;yhk; kfpo;r;rpg; ngUf;fhy; epiwT milthHfs;.

 

nts;is ntNsH epwj;jpy; ,iyapy; te;JtpOk; rhjj;jpd; epwj;jpidf; fz;L Rf;u el;rj;jpuk; ,Uf;fpwNj? mjhtJ tpbnts;sp.

 

mJTk; ntl;fg;gl;L xbg; NghFkhk;.

 

fhsNkfg; GytUf;F Vida GytHfsplk; ,Ue;J vjpHg;G ,y;yhky; ,y;iy. tpj;Jtf; fha;r;ry; vd;W xd;W ,Uf;fpwjy;yth?

 

jpUkiyuhad; mitapy; muritg; Gytuhf ,Ue;jtH mjpkJuf; ftpuhaH. mtUk; mtuJ rPlHfSk; jhq;fs;jhk; ngUk; jkpo;g; GytHfs; vd;w ,Wkhg;Gld; ,Ue;jdH. ,jid mwpe;j fhsNkfg; GytH me;j efuj;ij mile;jhH.

 

fhsNkfg; GytH me;j efuj;ij mile;j Neuj;jpy; mjpkJuf; ftpAk; mtuJ $l;lKk; NeH vjpNu te;J nfhz;bUe;jdH. ed;whf myq;fupf;fg;gl;l ahid kPJ mjpkJuf; ftp mkHe;jpUf;f> Vida GytHfs;> Fil> nfhk;G> rhkuk; Kjypa tpUJfs; jhq;fpa tz;zk; cld; te;J nfhz;bUe;j fhl;rp fhsNkfg; Gytiu Mj;jpukila itj;jJ!

 

mtuJ Mj;jpuj;Jf;Fj; JhgjPgk; fhl;Lkhg; Nghy; mjpkJuf; ftpuha rpq;fk; guhf;  vd;W Koq;fpa tz;zk; $l;lj;jpdH te;jdH. fhsNkfg; GytUk; vd;d elf;fpwJ vd;gij Ntbf;if ghHf;f me;jf; $l;lj;Jf;Fg; gpd;dhNy Ngha;f; nfhz;bUe;jhH.

 

me;jf; $l;lj;jpYs;s xU Vtyd; jd; ifapy; ,Ue;j khd;Njhy; gl;ilahy; fhsNkfg; Gytupd; khHgpyNy jl;b mjpkJuf; ftpuhaUf;Fg; guhf; vd;W Koq;FkhW nrhd;dhd;.

 

fhsNkfg; GytH Rk;kh tpLthuh? mtUf;Ff; Nfhgk; nghj;jpf; nfhz;L te;jJ. mJ xU ghlyhf  ntspte;jJ.

 

mjpkJu nkd;Nw mfpy kwpaj;

JjpkJu khnaLj;Jr; nrhy;Yk; - GJik nad;d

fhl;Lr; ruf;Fyfpy; fhukpy;yhr; ruf;;Ff;

$l;Lr; ruf;fjidf; $W.

 

mjpkJuk; mjpkJuk; vd;W mfpyk; vy;yhk; giwaiw nfhl;b Kof;fpj; Jjp ghLtjd; nghUs;jhd; vd;d?  

 

,tuplj;jpy; vd;d rpwg;Gfs; cz;L?

 

,tiug; Ngha;  mjpkJuk; vd;W $Wtij tplTk; fhl;by; xU NtUf;F (kiyf;Fd;wpkzp NtH) mjpkJuk vd;w ngaH cz;ly;yth? mij mjpkJuk; vd;W nrhd;dhy; mjpy; rpwpjhtJ cz;ikg; nghUs; cz;L vd xU ghliy  VtyDf;Ff; $wpdhH.

 

Vtyd; Rk;kh ,Uf;ftpy;iy. mtd; me;jg; ghliy mg;gbNa ahid kPJ CHtyk; Ngha;f; nfhz;bUe;j mjpkJuf; ftpuhauplk; xg;Gtpj;jhd;.

 

Mj;jpuk; nfhz;l mjpkJuf; ftpuhaH murit nrd;wJk; kd;ddplk; ele;jtw;iwf; $wpdhH. kd;dd; fhsNkfg; Gytupd; milahsj;ijf; $wp mtiu mioj;J tUkhW xU gzpahis mDg;gpdhd;.

 

fhsNkfg; Gytiu CH vy;yhk; Njb xUthW fz;Lgpbj;j gzpahsd; mtuJ Cnud;d? Ngnud;d? vd;W Nfl;lhd;. gzpahsDf;Fg; gjpy; nrhd;dhy; mtd; vijg; Ngha; murdplk; nrhy;thd; vd epidj;j fhsNkfg; GytH jhk; xH Vl;by; gjpiyg; ghlyhf vOjpj; jUtjhfr; nrhy;yp xU ghliy vOjpf; nfhLj;jhH.

 

Jhije;J ehopifapy; MW ehopifjdpy;

     nrhw;re;j khiy nrhy;yj;

Jfspyh me;jhjp VOeh opiffspy;

     njhifgl tpupj;Jiuf;fg;

ghjk;nra; kly;Nfhit gj;Jeh opifjdpy;

     guzp nahU ehs; KOJNk!

 

ghufh tpanky;yhk; XupU jpdj;jpNy

     gfuf; nfhb fl;bNdd;>

rPjk;nrAe; jpq;fs;  kugpdhd; ePLGfo;

     nra;ajpU kiy uhad; Kd;

rPWkh whfNt jhwkh Wfs;nrhy;

jpUl;Lf; ftpg; Gytiuf;

fhjq; fWj;Jr; rTf;fpl; lbj;Jf;

     fJg;gpy; Gilj;J ntw;wpf;

fy;yizap ndhL nfhb fbthsk; ,l;NlW

     ftpfhs Nkfk; ehNd!

 

fhsNkfg; GytH ghba ghliy rPl;Lf; ftp vd;ghHfs;.  mjpy; jkf;F cs;s jpwikia ntspg;gLj;jpAk; jpUkiyuhad; muritg; GytHfs; nra;J nfhz;bUe;j jpy;YKy;Yfis tpsf;fpAk; mtHfis ,foe;J ghb mDg;gpapUe;jhH.

 

mjpkJuf; ftpuhaH kl;Lkpd;wp mtUila $l;lj;ijr; NrHe;j gy GytHfSk; me;jr; rPl;Lf;ftpia thq;fpg; gbj;J kpf;f Mj;jpuk; nfhz;ldH.

 

me;jg; GytHfSf;F fhsNkfg; Gytupd; mUik ngUik njupe;jpUf;ftpy;iy. vdNt fhsNkfg; GytUf;F ghlk; Gfl;l vz;zpj; jpUkiyuhadplk; ,y;yhjijAk; nghy;yhjijAk; nrhy;ypdH. jpUkiyuhad; fhsNkfg; Gytiug; gpbj;Jtur; nrhy;yp VtyHfis mDg;gpdhd;. (tsUk;)

 


    

 

vd;WKs;s nre;jkpo;

 

,k;nkd;D Kd;Nd vOE}Wk; vz;Z}Wk;

mk;nkd;why; Mapuk;!

 

(43)

 

fhsNkfg; Gytu; muritf;F mioj;Jtug;gl;lhu;. muridf; fz;lJk; mtid tho;j;jpdhu;. Mdhy; mtNdh Gytiu kjpf;fhky; ,Uf;ifAk; nfhLf;fhky; ,opT gLj;jpdhd;.

 

Gytu; Gd;KWty; nra;jhu;. mjpkJuf;ftpuhaupd; R+o;r;rpf;F murd; mbikahfptpl;lhd; vd;gij czu;e;jhu;. fz;fis %bf; fiykfis kdj;jpdhy;  tzq;fpdhH. 

 

nts;isf; fiyALj;J nts;isg; gzpG+z;L

nts;isf; fkyj;Nj tPw;wpUg;ghs; - nts;is

mupahrdj;jpy; murNuhnld;idr;

rupahrdk; itj;j jha;!

 

vDk; ntz;ghit fhsNkfk;  ghlTk; md;id fiykfspd; mUshy; murdJ muR fl;;by;  tsu;e;J ,lk; nfhLf;fNt> mf;fl;bypy; murDf;Fr; ruprkkhf mku;e;J mtu;fsJ Nfs;tpfSf;F gjpyspf;f mzpakhdhu;. Gytupd; Mw;wy;fz;L murDk; mitNahUk; tpae;jhu;fs;. jz;bifg; Gytu;fs; mr;rg;gl;lhHfs;.  

 

murd; mtiu ahnud;W tpdhtpdhd;. mtu; jhd; "fhsNkfk;" vd;W gjpYiuj;jhu;. mq;F muritf; ftpahf ,Ue;j mjpkJuftp vd;gtu; mg;nghOJ fhsNkfj;ijg; ghu;j;J ,fo;f;rpAld;> "Nkfnkd;why; nghopa Ntz;LNk?" vd;W Nfl;f mjw;Ff; fhsNkfk; "nghopaj;jhd; te;jJ"vd;W gjpypWj;jhu;.  "vg;gb?" vd;W kPz;Lk; mjpkJuftp tpdhtpdhH.

 

fopAe; jpiufl Yg;ngd;W ed;D}w; flypd; nkhz;L

topAk; nghjpa tiuapdpw; fhy;itj;J thd;ftpij

nkhopAk; Gytu; kdj;Nj apbj;J Koq;fp kpd;dpg;

nghopAk; gbf;Ff; ftpfhs Nkfk; Gwg;gl;lNj!

 

vDk; ghliyf; $wpdhu;.

 

"cyifr; R+o;e;Js;s fly; ePupy; cg;G kpFe;jpUg;gjhy;> gtze;jp Kdptuhy;  vOjg;gl;l ed;D}y; vDk; ,yf;fz E}yhfpa flypy; nkhz;L> mfj;jpad; jkpo;gilj;j nghjpif kiyNky; epd;W> thdshtpa ftpijfis ciuf;fpd;w Gytu;fspd; kdjpy; ,bnad ,bj;J> kpd;dnyd Koq;fp> ftpkio nghopaf; fhsNkfk; Gwg;gl;lJ" vd;gJ ,e;jg; ghlypd; nghUs; MFk;.

 

mjpkJuftp   ,Wkhg;Gld; fhsNkfg;Gytiu Nehf;fp> "ehd; ahu; njupAkh? %r;R tpLk; Neuj;jpy; Kd;D}W ehD}W ghly;fisAk; Mr;nrd;W Jk;ky; NghLk; Neuj;jpy; ma;E}W ghly;fisAk; Gide;J $Wk; ty;yik gilj;j mjpkJufhtp ehd;" vd;w nghUs;gl>

 

%r;RtpL Kd;Nd Kd;D}W ehD}Wk;

Mr;nrd;wh iye;E}W khfhNth - Ngr;nrd;d

nts;isf; ftpfhs NkfNk cd;Dila

fs;sf; ftpf; filiaf; fl;L!

 

vDk; ghliyf; $wpdhu;. nts;isf; ftp vd;why; ntz;gh ghLk; Gytu; vd;W nghUs;.

 

,k;nkd;D Kd;Nd vOE}W nkz;Z}Wk;

mk;nkd;wh yhapuk;ghl; lhfhNth - Rk;kh

apUe;jh ypUg;Ng ndOe;NjNd ahfpw;

ngUq;fhs Nkfk; gpsha;!

 

vdf; fhsNkfk;  kWjypj;Jg; ghbdhH. mjd; nghUs;  ",k;nkd;W FunyOg;Gk; Neuj;jpy; vOE}W> vz;Z}W ghly;fisAk; mk;nkd;W thia %Ltjw;Fs; Mapuk; ghly;fisAk; Gide;J $Wk; ty;yik ngw;w fhsNkfk; ehd;. vd; Kd;du; eP xU rpW gps;is" vd;gjhFk;.

 

fhsNkfg;Gytu; mq;fpUe;j jz;bifg; Gytu;fisg; ghu;j;J ePq;fnsy;yhk; ahu; vd;W Nfl;lhu;. jiyf;fdk;kpf;f me;jg; Gytu;fs; ehq;fs; ftpuhru;fs; vd;W nrhd;dhu;fs;. fhsNkfk; clNd fyfyntdr; rpupj;jhu;. rpupj;jgbNa mtu;fis Nehf;fpf; ftpijnahd;iw cjpu;j;jhu;.

 

thnyq;Nf ePz;l tapnwq;Nf Kd;dpuz;L

fhnyq;Nf cl;Fope;j fz;nzq;Nf rhyg;

Gtpuhau; Nghw;Wk; GytPu;fhs; ePtpu;

ftpuhau; vd;wpUe;jf;fhy;!

 

ftp vd;gjw;F Fuq;F vd;w ,d;ndhU nghUSk; cz;L.  jhq;fs; ftpuhru;fs; vd;W mitg;Gytu;fs; nrhd;dJk;> mg;gbahdhy; ePq;fs; Fuq;Ffsh? Fuq;Ffs; vd;why; cq;fspd; thnyq;Nf? ePskhd tapnwq;Nf? Kd;dq;fhy;fs; vq;Nf? cl;Fope;jpUf;Fk; fz;fs; vq;Nf? ePq;fs; Fuq;Fj; jiytu;fnsd;why; ,itnay;yhk; ,Uf;fNtz;LNk?  vd;W Vodkhfg; ghbdhu;.

 

fhsNkfg; GytH nrhy; tpisahl;by; ty;ytH vd;gij mtH ghba ,d;ndhU ghly; fl;bak; $WfpwJ.

 

jhjpJ} NjhjPJ jj;ijJ} NjhjhJ

J}jpJ} njhj;jpj;j J}jNj - jhnjhj;j

Jj;jpjj; jhNj Jjpj;Jj;Nj njhj;jPJ

jpj;jpj;j Njhjpj; jpjp"

 

,e;jg; ghliyg; gbj;jhy; rw;W kiyg;G Vw;gLk;. mjd; nghUs; ,J.

 

jhjp - Njhopapd;(mbikg; ngz;zpd;)

J}Njh- %ykhf mDg;Gk; J}J

jPJ - ed;ik gaf;fhJ!

jj;ij- (ehd; tsu;f;Fk;) fpspNah

J}J - J}Jg; gzpapy; J}ij

XjhJ - (jpwk;gl) XjhJ!

J}jp J}J - Njhopapd; J}Njh

xj;jpj;j J}jNj - ehisf; flj;jpf; nfhz;Nl NghFk;.

NjJjpj;j - nja;tj;ij topgl;Lj;

njhj;J - njhlu;jYk;

jPJ - jPjhFk;

jhnjhj;j - (MfNt) G+e;jhjpidg; Nghd;w

Jj;jp - Njky;fs;

jj;jhNj- vd; Nky; gluhJ

jpj;jpj;jJ - vdf;F ,dpikahd jpj;jpg;G ey;Fk; vd; fhjydpd; ngaiu

Xjpj; jpjp - Xjpf; nfhz;bUg;gijNa nra;Ntdhf!

 

ehk; fk;gu;> ts;Stu;> ,sq;Nfh> ghujpahu; Nghd;NwhH fhyj;jhy; mopahj Njd;Rit ,yf;fpaq;fisg; gilj;J vd;WKs;s nre;jkpOf;F rpwg;Gr; NrHj;j ngUk; GytHfis ehk; mwpNthk;. me;j tupirapNy tuyhw;Wf;F vl;lhj fhyj;jpypUe;J ,Ugjhk; E}w;whz;L tiu vz;zpf;ifaw;w Gytu; ngUkf;fs; ,dpikj; jkpOf;F tsik Nru;j;Js;sdu;. mtu;fs; Mf;fpaspj;Js;s ,yf;fpaq;fs; cyif tpaf;fitf;Fk; mwpTf; fsQ;rpaq;fshfj; jpfo;fpd;wd.

 

Mdhy; jkpo; ,yf;fpak; vd;why; mjpy; vd;d caHT ,Uf;fpwJ vd;w myl;rpak; jkpoHfsplk; cz;L. rq;f fhy ,yf;fpaq;fs; rup> rq;fk; kUtpa fhy ,yf;fpaq;fs; rup> gpw;fhy ,yf;fpaq;fs; rup jkpoHfs; Njb ehb tpUk;gpg; gbg;gjpy;iy. VNjh mt;tg;NghJ mwpQu;fSk;> Ngr;rhsu;fSk;> vOj;jhsu;fSk; mtw;iw vLj;jhs;tijg; gbf;fpwhHfNs xopa mtw;iwg; jhkhf tpUk;gpg; gbg;gjpy;iy. jkpo;g; GytHfspd; gilg;Gf;fisg; gbg;Nghupd; vz;zpf;if jkpo; $Wk; ey;Yyfpy; mUfpf;nfhz;Nl tUfpd;wJ. (tsUk;)


 

  

என்றுKs;s nre;jkpo;

 

juzp Mz;l jkpoDf;F ij Kjy; ehNs jkpo;g; Gj;jhz;L!

  

(44)

 

Vida ,ilf;fhyg; GytHfspd; ghly;fisg; gbf;F Kd;G Gj;jhz;L nghq;fy; kw;Wk; jpUts;StH gpwe;j ehs; vd ,e;j Mz;L jkpo;g; gilg;ghspfs; fofk; elj;jpa Kg;ngUk; tpoh gw;wp vOjyhk; vd epidf;fpNwd;.

 

jkpo;g; Gj;jhz;il Kd;dpiyg; gLj;jp Gj;jhz;L> nghq;fy;> jpUts;StH vd Kg;ngUk; tpohit jkpo;g; gilg;ghspfs; fofk; 2003 Mk; Mz;L (jpUts;StH Mz;L 2034) nfhz;lhbaJ. mg;Nghnjy;yhk; jkpo;g; Gj;jhz;L ijah? rpj;jpiuah? vd #lhd fj;jhly; ,lk; ngw;wJ.

rpj;jpiu my;y ij jhd; jkpoHfspd; Gj;jhz;L vd;gjpy; mg;NghJ td;dpapy; NfhNyhr;rpf; nfhz;bUe;j jkpoPo epoy; muR kpfj; njspthf ,Ue;jJ. jkpoPo epoy; muR; ij Kjy; ehisNa jkpo;g; Gj;jhz;bd; njhlf;fkhff; nfhs;fpd;wJ vd;gjw;F tpLjiyg; Gypfspd; fiy> ,yf;fpa ,johd 'ntspr;rk;' ,jo; MrpupaH mDg;gp itj;j tho;;j;Jr; nra;jp cWjpgLj;jpaJ.

 

NkYk; jkpo;g; Gj;jhz;L tpoh 2034 nghq;fy; tpoh ,uz;Lk; jhafj;jpYk; Gyk;ngaHe;j ehLfspYk; rpwg;ghff; nfhz;lhlg; gl;ljhf Gypfspd; Fuy; thndhyp  jdJ xypgug;gpy; (rdtup 15> 2003)  xypgug;gpaJ.

 

jkpoHfspd; Mz;Lj; njhlf;fk; ij Kjy; ehs;j;jhd; vd jkpof muR ngg;utup 01> 2008 ,y; jkpof rl;l rigapy; rl;lk; ,aw;wpaJ. ,e;jr; rl;lk; vjpHg;gpd;wp xUkdjhf epiwNtw;wg;gl;lJ Fwpg;gplj;jf;fJ. 

 

ij Kjy; ehNs ijg; Gj;jhz;bd; njhlf;f ehs;. ijg;nghq;fy; jpUehSf;F thdpay; mbg;gilAk; ,Uf;fpwJ. njd;jpir Nehf;fpg; gazk; nra;Ak; QhapW (G+kpapy; ,Ue;J ghHf;Fk;NghJ)  ,e;ehspy; tljpir Nehf;fp gd;dpuz;L ,uhrpfspy; xd;gjhtJ  jD ,uhrpapy; gl;L kfu ,uhrpapy; GFfpd;whd;. xU ,uhrpapy; ,Ue;J ,d;ndhU ,uhrpf;Fg;   Nghf vLf;Fk; fhyk; xU khjkhFk;. 

 

,g;NghJ tof;fpy; ,Uf;Fk; "gpugt" Kjy; "ml;ra" 60 Mz;Lg; ngaHfs; rhypthfdd; vd;w murdhy; fp.gp. 78 ,y; mwpKfg; gLj;jg;gl;lit MFk;. ,it tlGy murdhy; cUthf;fg;gl;ljhy; tlnkhopg; ngaHfs; toq;fg;glyhapw;W. xd;NwDk; jkpo;g; ngaH my;y.

 

,e;jr; Row;rp Mz;L Kiwahy; jkpoH nkhop> kuG> khdk;> gz;ghL> tho;T Kjypatw;wpw;F tpise;j mopitAk;> ,opitAk; fhy ,lHg;ghLfisAk;  vz;zpg; ghHj;j jkpo; mwpQHfs;> GytHfs;> rhd;NwhHfs; 1921 Mk; Mz;L nrd;idg; gr;irag;gd; fy;Yhupapy; jkpo;f;  fly; kiwkiy mbfs; jiyikapy; $b khw;W eltbf;ifgw;wp Muha;e;jhHfs;.

 

jpUts;StH fpwpj;J gpwg;gjw;F 31 Mz;Lfs; Kd;G gpwe;jtH vd;W jPHkhdpj;J  mtH ngaupy; njhlH Mz;ilg; gpd;gw;WtnjdTk; mJNt jkpo;g; Gj;jhz;lhff; nfhs;tnjdTk; KbT nra;ag;gl;lJ.

 

Mq;fpy Mz;Lld; 31iaf; $l;bdhy; ts;Stuhz;L tUk;. ,g;NghJ Mq;fpy Mz;L 2011 vdNt ts;Stuhz;L 2042 (2011 rf 31) MFk;.

 

jpUts;StH Mz;Lj; njhlf;fk; ijg; nghq;fy; jpUehshd ij Kjy; ehs; njhlq;fp  khHfopf; filrpapy; KbTWk;.

 

jkpo;ehL muR jpUts;StH Mz;L Kiwia Vw;W 1971 Kjy; jkpo;;ehL mur ehs;Fwpg;gpYk;> 1972 Kjy; jkpo;ehL murpjopYk; 1981 Kjy; jkpo;ehL murpd; midj;J mYtyq;fspYk; eil Kiwg;gLj;jp tUfpwJ.

 

,e;jg; nghq;fy; tpohNt  jpUts;Stupd; gpwe;j ehshfTk; jkpo;g; Gj;jhz;lhfTk; jpUts;StH Mz;bd; njhlf;f ehshfTk; jkpo;ehL KOJk; nfhz;lhlg; gl;L tUfpwJ. ij Kjy;ehSk; mLj;j ehSk; jkpo;ehl;by; tpLKiw ehs;fshFk;.

 

ehq;fs; Gyk;ngaHe;J NtWgl;l R+oypy; tho;e;jhYk; Gj;jhz;L> nghq;fy; Nghd;w ngU tpohf;fisf; nfhz;lhLtjd; %yk; vq;fsJ nkhop> fiy> gz;ghL kw;Wk; kuGfis ehk; Nghw;wpAk; fhg;ghw;wpAk; tu KbAk;.  jkpo;g; Gj;jhz;Lk; ts;StH ngaupy; njhlH Mz;Lk; gpwnkhopg; gz;ghl;bd; gilnaLg;gpy; ,Ue;J jkpioAk; jkpopdj;ijAk; kPl;Fk; Kaw;rpahFk;. fhyk; fle;jhtJ mjpy; ghupa ntw;wp ngw;wpUf;fpNwhk;.

 

jkpoHfSf;F nkhopjhd; milahsk;. rkak; my;y. ,e;j tpOkpak; rq;f fhyk; njhlf;fk; gpd;gw;wg;gl;L tUfpwJ. rq;f ,yf;fpaj;jpd; rpwg;Gfspy; xd;W  mJ rkak; rhuhjJ vd;gjhFk;. mJNt mjw;F nrk;nkhopr; rpwg;igj; Njbj; je;jJ.

 

ehk; vkJ Kd;NdhH mspj;j nry;tq;fis mLj;j jiyKiwf;Fk; ifaspf;f Ntz;Lk;.

 

vq;fs; Foe;ijfSf;Fj; J}a jkpo;g; ngau;fisr; #l;b mtu;fs; jkpou;fs; vd milahsk; fhl;l Ntz;Lk;. xU gps;isapd; ngaH me;jg; gps;isapd; gz;ghl;bd; FwpaPL. jkpopy; rpd;dr; rpd;d tz;z tz;zg; ngaHfs; Ehw;Wf; fzf;fpy; cs;sd. Mrh> Nfhrh> ANudpah> by;\d;> by;\p> uNk\;> RNu\;  vd;w nghUsw;w ngaHfis tpl;L tpl;L jkpopy; fiyaurp> md;gurp> mUsurp> ,iraurp> jkpourp> epykfs;> fiykfs;> jpUkfs;> Fykfs;> jkpo;kfs;> mt;it> Nfhij>  Nrud;> Nrhod;> ghz;bad;> khwd;> murd;> mofd;> ghup vd;W nghUs; epiwe;j ngaHfis itAq;fs;.

 

vq;fs; tPl;Lj; jpUkzq;fis  vq;fs; jha;nkhopahd jkpopy; elj;j Ntz;Lk;.   jpUf;Nfhapy; topghl;il ehad;khu; fhyj;jpy; nra;jJNghy; ryk;> G+> jkpopir ghb topgLq;fs;. 'mu;r;rid ghl;NlahFk; Mjyhy; kz;Nky; ek;ik nrhw;wkpo; ghLf" vdr; Re;juiu rptdhu; Nfl;Lf; nfhz;ljhf Nrf;fpohu; jhk; ghba ngupa Guhzj;jpy; nrhy;fpwhu;. rptngUkhd; Re;ju%u;j;jp ehadhiu gpwf;f itj;jjd; Nehf;fNk 'jkpopy; ghLtjw;F vd;fpwhu; Nrf;fpohu;. mnjd;d nrhw;wkpo;? ,iwtidg; ghLtjw;Fupa nkhop jkpo; xd;Wjhd;. cyfk; KOtJk; ,iwtid mtd; - mts; vd;Wjhd; nrhy;fpd;wd. jkpopy; mtd; vd;why; MzhfptpLtha; mts; vd;why; ngz;zhfp tpLtha;  mtu; vd;w nghJr;nrhy; jkpopy; ,Uf;fpwJ ehd; jg;gpj;Njd;" vd;W rptg;gpufhru; kfpo;fpwhu;.

 

kio tpl;Lk; Jhthdk; tpltpy;iy vd;gJ Nghy rpy goik tpUk;gpfs; rpj;jpiujhd; jkpoupd; Gj;jhz;L vd ky;Yf;F epw;fpwhHfs;. ,jpy; NguhrpupaHfs;> gz;bjHfSk; cz;L. ,q;Fs;s xU jkpo;j; njhiyf; fhl;rp rpj;jpiug; Gj;jhz;Lf;F tY NrHf;f nkj;jg; ghLgl;lJ. Mdhy; mjpy; mJ ntw;wp ngwg;Nghtjpy;iy. MWfs; Nky;Nehf;fp XLtjpy;iy. fwe;j ghy; Kiy GFtjpy;iy. file;j ntz;iz Nkhu; GFtjpy;iy.  cile;J Nghd rq;fpd; Xir capu;fSk; cly; GFtjpy;iy. tpupe;j G+Tk; cjpu;e;j fhAk; kPz;Lk; Ngha; kuk; GFtjpy;iy. ,it cyf epajp.

 

fdlhtpy; cs;s Clfq;fs;> jpUf;Nfhapy;fs; ij Kjy; ehs; jkpoupd; Gj;jhz;L vd ve;j ma;aj;Jf;Fk; ,lk; ,y;yhky; nfhz;lhbd. ,J jkpopd kWkyHr;rpf;Fg; ngU ntw;wpahFk;! jkpopd kWkyHr;rp ,d;wp tpLjiy ,y;iy.   

 

epj;jpiuapy; ,Uf;Fk; jkpoh!

rpj;jpiu ,y;iy cdf;Fg; Gj;jhz;L

mz;bg;gpiof;f te;j Mupaf;$l;lk; fw;gpj;jNj

mwpTf;nfht;th mWgJ Mz;Lfs;

juzp Mz;l jkpoDf;F

ij Kjy; ehNs jkpo;g; Gj;jhz;L

 

vdg; ghNte;ju;  ghujpjhrd; ghbaJ ,d;W gypj;J tpl;lJ.

 

vq;Fk; vjpYk; jkpo;nkhopiag; gad;gLj;JNthk;. jkpo;nkhop vq;fs; capH.  jkpo;f; fiy vq;fs; %r;R. jkpo;g; gz;ghL vq;fs; tho;T vdg; giw rhw;WNthk;! (tsUk;)

 


 

vd;WKs;s nre;jkpo;

fyk;gfj;jpw;F ,ul;ilau;fs;

(45)

 

fzpad; G+q;Fd;wd;> fgpyH> ef;fPuH> mt;itahH> ts;StH> ,sq;Nfh> rhj;jdhH> fk;gH> ghujpahH Nghd;w ngUk; GytHfs; fhyj;jhy; mopahj ghly;fisAk;> fhtpaq;fisAk; gilj;Js;shHfs;. rq;f fhyk; njhlq;fp ,Ugjhk; Ehw;whz;Ltiu vz;zpwe;j GytHfs;> ftpQHfs; vd;WKs;s nre;jkpOf;F tsk; NrHj;Js;sdH. mtHfs; ghba ghly;fSk; fl;ba fhtpaq;fSk; jkpOf;F nrk;nkhopj; jifikia ngw;Wj; je;Js;sd. 

 

,e;j tupirapy; jkpo; ,yf;fpaj;Jf;F cuk; NrHj;jtHfspy; Nkfk; Nghy; ftpkhup nghope;j fhsNkfg; GytH ghba ghly;fs; rpytw;iwg; ghHj;Njhk;.  jpUthidf;fh> rpj;jpukly; vd;git mtH vOjpa Ehy;fshFk;.

 

fhsNkfg; GytuJ rkfhyj;Jg; GytHfspy; Fwpg;gplj;jf;ftHfs; mjpkJuftp kw;Wk; ,ul;ilaH MtH.  ,Ue;Jk; jkpo;g; Gytu;fspy; mjpfk; Ngrg;glhjtu;fSs; ,e;j ,ul;ilau;fs; mlq;Ftu;.

 

jkpo;g; gs;spapy; gbf;Fk; NghNj ,ul;ilg; GytHfs; gw;wpg; gbj;jpUf;fpNwd;. ghl Ehypy; (ghyNghjpdp vd epidT) mtHfsJ ghly;fs; ,uz;nlhd;W ,lk; ngw;wpUe;jd.

 

,ul;ilaHfs; Nrhoehl;by; tho;e;j  xU cotH FLk;gj;jpy; gpwe;jtHfs; vdr; nrhy;yg;gLfpwJ. xUtu; gpwtpNaNyNa fz; ghu;f;f ,ayhjtu;.

kw;nwhUtu; fhy; elf;f ,ayhjtu;. ,jdhy; kdKile;j jha; - je;ijau;f;F>

Cdk; ,Ue;jhYk;

Qhdk; kpfg; ngw;W

QhapW Nghd;W gpufhrpj;J

Qhyj;ij tyk; tUthu;fs;

 

vd;W ngupNahu;fs; tho;j;jpdhu;fshk;.

 

mjdhy; Kd;dtUf;F KJR+upau; vd;Wk; ,isatUf;F ,sQ;R+upau; vd;Wk; ngw;NwhH ngaupl;ldu;.

 

NtW rpyH ,ul;ilaH Nrhoehl;by; nrq;Fe;ju; kugpy; Njhd;wpatHfs; vd;fpd;wdH.  ,UtUk; cwtpdu;fs; vdj;  njupfpwJ. ,ul;ilaH vd;w nrhy; $lg;gpwe;jtH vd;w nghUspy; gad;gLj;jg; gltpy;iy vd;Wk; ,UtUk; mj;ij kfd;> khkd; kfd; vd;gjhy; neUq;fpa cwT Kiwiaf; nfhz;L ,ul;ilau; vdg; ngau; ngw;wdu; vdf; $wg;gLfpwJ. mtHfs; gw;wpa xU GJf; ftpij.

 

  fz;zpy;yh xUtUk; fhypy;yh xUtUk;

  tz;zkag; Gytuha; tho;e;jpUe;jhu; md;ghNy

  fz;zpy;yhu; NjhspdpNy fhypy;yhu; mku;e;J nfhs;s

  vz;znky;yhk; ftpijfsha; ahj;jpl;lhu; ,UtUNk

  Kd; ,uz;lbia xUtu; nkhopaofha;g; ghb epw;f

  Kj;jha;g;gha; mLj;jtUk; Kbj;J itg;ghu; ntz;ghit

  ,d; jkpopd; Gytupid ,ul;ilau; vd;wioj;jhu;fs;

  ,y;yhj fz; fhy;fs; kwe;jhuha; tho;e;jhu;fs;!

 

,ul;ilaHfs; khw;Wj; jpwdhspfs;. xUtUf;F fz;ghu;it fpilahJ. kw;wtUf;F fhy;fs; fpilahJ.; fhy; elf;f ,ayhjtu; ntz;ghtpd; Kjy; ,uz;L tupfisg; ghl> nra;Aspd; jd;ik khwhky; mLj;j ,uz;L tupfisf; fz; ghHit ,y;yhjtH  ghLthuhk;.

 

fhy;fs; mw;wtu; top nrhy;y> ghu;itaw;wtu; mtiuj; Njhs;fspy; J}f;fpf; nfhz;L CH Cuhfr; nry;thu;fs;. Vo;ikapy; thba mt;tpUtUf;Fk; cLj;j Jzp xd;Wk; khw;Wj; Jzp xd;Wk; jhd; iftrk; ,Ue;jd. mt;tpuz;LNk fe;jyhfp tpl;ld.

ngupNahu;fs; tho;j;jpaJ Nghy Qhyj;ij tyk; tu ,ul;ilau;fs; fpsk;gpdu;.

 

gy CHfs; nrd;W mq;Fs;s epyf;fpohHfsplk; nrd;W ngupa msT njhif thq;fhky; xU gzk; kl;LNk thq;fp tho;e;jtHfs;.

 

fz;ghu;f;f ,ayhjtu; elf;f ,aYk;. fhy; elf;f ,ayhjuhy; fz; ghu;f;f ,aYk;. Mifahy; Kd;dtu;> gpd;dtiuj; jd; NjhspNy Rke;J nfhs;sr; nra;J mtupd; topfhl;Ljypy; elg;ghu;.

 

,tu;fSila ghly;fspy; irtg;gw;W Xq;fpapUe;jJ. rpthyaq;fSf;Fr; nrd;W mq;fpUf;Fk; rptidg; ghb kfpo;e;jhHfs;.

Guhzq;fspy; cs;s kpf Ez;zpaf; fUj;Jf;fisj; jk; ghly;fspy; thapyhff; nfhz;L tUtjpy; ty;ytu;fshf ,Ue;jdu;.

 

fz;gha fyk;gfj;jpw;F ,ul;ilau;fs; vDk; njhlu; thapyhf fyk;gfk; vDk; jkpo; tifg;ghly;fs; ghLtjpy; kpfTk; Nju;e;jtu;fshf ,Ue;jdu;. jpy;iy Mlyurd;  kPJ ghly;fs; ghbapUf;fpd;wdu;. mJ jpy;iyf; fyk;gfk; vd;W miof;fg;gLfpwJ. 

 

fyk;gfk; vd;gJ jkpo; ,yf;fz tifg;gb fjk;g kyu; khiyiag; Nghd;W gjpndl;L cWg;Gfs; mikag; gytif gh tpfw;gq;fshy; ghlg;ngWtjhFk;.

 

fyk;gfk; vd;gJ fyg;G> mfk; vd;Dk; ,U nrhw;fspd; ,izg;ghy; cUthdJ. gytifg; ghly;fs; xUq;fpize;J cUthtjhy; ,g; gpuge;jtiff;F ,g; ngau; Vw;gl;lJ.

 

xUKiw ,ul;ilaH ,UtUk; kJiuak;gjpf;F tUif nra;jdu;.

 

rpW tajpNyNa ,UtUk; jkpo;g;gw;W kpFe;J tpsq;fpdu;. jkpiof; fw;Wg; nghUs; nghjpe;j  ghly;fs; Gidtjpy; rpwe;J tpsq;fpdu;. ,UtUk; kdnkhj;j fUj;Jf;fisf; nfhz;bUe;jdu;.

 

kJiuf;Fr; nrd;W itifapy; Jzpfis myrp> ePuhb tpl;L nrhf;fiuAk; kPdhl;rpiaAk; topgl tpUk;gpdH. ghu;itaw;wtu; Jzpfisj; Jitf;f> fhy;fsw;wtu; fiuNky; mku;e;J nfhz;bUe;jhu;.

 

itifapd; nts;s kpFjpahy; Jitf;fg;gl;L fy;ypd; Nky; itf;fg;gl;bUe;j Ntl;bahdJ ePupdhy; mbj;Jr;nry;yg;gl;lJ. elg;gNjJk; mwpahj ghu;itaw;wtu; kw;nwhU Jzpia Jitj;Jf;nfhz;bUf;f> ePupdhy; mbj;Jr;nry;yg;gl;l Ntl;bia jz;zPupy; ,wq;fpg; gpbf;f Kbahj fhy;fs; mw;wtu;:

 

mg;gpNy Jitj;J mLj;jLj;J mijePu;
jg;gpdhy; ek;ik aJ - jg;ghNjh?"

 

vd ntz;ghtpd; Kjy; ,U mbfisr; nrhd;dhu;.

jpUk;gj; jpUk;g jz;zPupy; (mg;G) xt;nthU ehSk; ehk; Jzpapidj; jg;gpdhy; Njha;j;jhy;> ek;kplkpUe;J me;jj; Jzp jg;gpNahl epidf;fhNjh?

 

- ghtk;! me;jj; Jzp tpl;lh NghJklh rhkpd;D ek;ik tpl;L tpyfpr; nrd;WtplhNjh?

fz; ghHitaw;wtH fy;ypd; Nky; itf;fg;gl;bUe;j Ntl;bahdJ ePupdhy; mbj;Jr;nry;yg;gl;lJ vd;Wzu;e;J mijg; nghUl;gLj;jhky; gjpYiuf;fpd;whu;.

 

MdhYk; fe;ij> mjpYNkhu; Mapuq;fz;

Nghdhy; Jau; Nghr;Rg;Ngh!

me;jj; Jzp fpope;J fe;jyhfptpl;lJ.  fpope;j JzpapYk; Mapuk; Xl;ilfs;. Jzp Nghdhy; Jau; NghdJ vd;W vLj;Jf;nfhs;Nthk;!

,Ue;Jk; ,e;jg; gjpypy; jpUg;jp milahj KJR+upau; kW Nfs;tp Nfl;fpd;whu;.

 

fz;zhapuKila fe;ijNaahdhYk;
jz;zhu; FspiuAld; jhq;fhNjh?'

 

fe;jyhfpa Jzp vd;whYk; Fspu; jhq;FkhW gad;gLj;jyhNk? mijr; nrtpkLj;j ,sQ;R+upau; ntz;ghtpy; gjpy; nrhy;fpwhH.

",f;fypq;fk; Nghdhnyd;d Vfypq;f khkJiu
nrhf;fypq;fk; cz;Nl Jiz."

 

,e;j Jzp (fypq;fk; - Jzp) Nghdhy; Nghfl;Lk; ekf;F Jizahj;jhd; nrhf;fu; ,Uf;fpwhNu!  (tsUk;)

 

 

 

 


 

  

 

vd;WKs;s nre;jkpo;

 

Nfl;l tukspf;Fk; fPu;j;jpAs;s nja;tq;fhs;

$l;NlhNl vq;Nf FbNghdPu;?

 

(46)

 

khw;Wj; jpwdhspfs; $l cyif khw;wpaikf;f KbAk; vd;gijf; fhl;lTk; mtu;fis Cf;fg;gLj;jTk; Mz;LNjhWk; khu;fop 3 Mk; ehis khw;Wj; jpwdhspfSf;F cupa ehshf cyfk; nfhz;lhLfpwJ.  

 

Mapuj;Jf;Fk; mjpfkhd mupa fz;Lgpbg;Gfisr; nra;j njhkh]; my;th vbrDf;Fk;  ,irf; fiyapy; ngUk; rhjidfs; nra;j gPj;NjhtDf;Fk; fhJ Nfl;fhJ. ,J Nghd;W gyu; mupa rhjidfs; nra;jpUf;fpd;wdu;. 

 

khw;Wj; jpwdhspfshf tpsq;fpa ,ul;ilg; Gytu;fSk; jq;fs; ghl;Lj;jpwdhy; jkpo; ,yf;fpa tuyhw;wpy; ,lk; gpbj;Js;shu;fs;.  ,d;ndhU Gytu; me;jff;ftp tPuuhft Kjypahu;.

 

,ul;ilg; Gytu;fs;  ,UtUf;Fk; eifr;Rit kpf mjpfk;. ,tu;fspd; ntz;gh kpf vspikahf mike;jpUf;Fk;. mfuKjyp  Jiz ,y;yhkNy ghlypd; nghUisg; Gupe;J nfhs;syhk;.

 

ntz;gh vd;gJ ehd;F mbg;ghly; vd;gJ gyUk; mwpe;jNj. Kjy; %d;wbfs; ehd;F rPu;fSk; ehd;fhk; mb %d;W rPu;fSk; cilajhf ,Uf;Fk;. Neupir ntz;gh vd;why; ,uz;lhk; mbapd; %d;whk; rPUf;Fk; ehd;fhk; rPUf;Fk; ,ilapy; rpW NfhL ,Uf;Fk;.  mt;thW tUk; me;j ehd;fhk; rPiuj; jdpr;rPu; vd;ghu;fs;.

 

,ul;ilg; Gytu;fs; VjhtJ xU  nghUisg; gw;wpNah> Misg; gw;wpNah> fhl;rpiag; gw;wpNah> epfo;r;rpiag; gw;wpNah mtu;fSf;Nf cupa eifr; RitNahL ghLthu;fs;.

 

Kd;du; $wpaJ Nghy ,UtUs; xUtu; Kjypy; ntz;ghtpd; Kjy; VOrPu; my;yJ vl;Lr;rPu; nfhz;l Kjy; ,uz;lbfisg; ghLthu;. ngUk;ghYk; me;j ,uz;lbfSk; Nfs;tp Nfl;gJ NghyNth ma;akhf tpdTtJ NghyNth ,Uf;Fk;.

 

njhlu;e;J ,uz;lhktu; mLj;j vl;L my;yJ VOrPu; nfhz;l  vQ;rpa ,uz;lbfisg; ghLthu;. ,uz;lhtjhfg; ghLfpd;wtu;> Kjypy; ghbatupd; Nfs;tpf;F tpilaspf;Fk; tifapNyh my;yJ mtu; vOg;gpa ma;aj;jpw;F tpsf;fk; mspf;Fk; tifapNyh fUj;jikj;Jg; ghLthu;.

 

xUKiw  ,ul;ilg; Gytu;fs;> <oj;jpy; epfo;e;jJ Nghd;w VNjh ngUk; NguopitNah nfhba gQ;rj;ijNah mwpe;jpUf;fpwhu;fs;. kdk; Mwhj epiyapy; mtu;fs; mg;NghjpUe;j czu;Tepiyapy; nja;tq;fis Nehf;fpf; Nfs;tp Nfl;gJ NghyTk; mjw;Fj; nja;tq;fs; tpilaspg;gJ NghyTk; ghba xU mwpT eak; gilj;j ghliy ,g;NghJ ghu;g;Nghk;. Kjypy; KJR+upau; ghba ,uz;lbfs;.

 

Nfl;l tukspf;Fk; fPu;j;jpAs;s nja;tq;fhs;
$l;NlhNl vq;Nf FbNghdPH;?

 

,e;j ,uz;L mbfspd; nghUs; ekf;F vspjpy; GupfpwJ. fPu;j;jp vd;why; kpFe;j Gfo;. kpFe;j Gfio cila Nfl;l tuj;ij mspf;Fk; Mw;wy; kpf;f nja;tq;fNs! ,q;fpUe;J ePq;fp vy;NyhUkhf vq;Nf Ngha;f; FbNawp tpl;BH;fs;? vd;W Nfs;tp vOg;GfpwhH;.

 

,jw;F tpilaspf;Fk; tifapy; ,sQ;R+upaH; gpd;tUkhW ghbdhH;.

 

.......................................ghl;lha;f;Nfs;!
nry;fhy nky;yhk; nrYj;jpNdhk; my;fhyk;
fy;yhNdhk; nrk;ghNdhk; fhz;.

 

,e;j mbfspd; nghUisg;Gupe;J nfhs;tJk; vspNj! ghLfpd;wtNd! cd; Nfs;tpf;F tpil $WfpNwd; Nfl;Lf;nfhs;!  vq;fs; Mw;wy; nry;Ygbahfpd;w fhynky;yhk; MSikia mjpfhuj;ijr; nrYj;jpNdhk;! ,g;NghJ ,Ushd nfl;lfhyk;; vq;fs; Mw;wnyy;yhk; ,oe;J fy;yhYk; nrk;ghYk; nra;j rpiyfshfp tpl;lijg; ghH;j;jpLf!  vd;W nja;tq;fis nehe;J ghba KJR+upaUf;F tpilaspg;gjhff; fUj;jikj;J ,sQ;R+upaH; ghbtpl;lhH;.

 

KOg; ghliyAk; ,g;NghJ ghH;g;Nghk;.

 

Nfl;l tukspf;Fk; fPH;j;jpAs;s nja;tq;fhs;
$l;NlhNl vq;Nf FbNghdPH;? - ghl;lha;f;Nfs;!
nry;fhy nky;yhk; nrYj;jpNdhk; my;fhyk;
fy;yhNdhk; nrk;ghNdhk; fhz;.

 

,ul;ilg; GytH;fspd; ghlypy; vOg;gpa tpdh Nghd;W Ks;sptha;f;fhypy; ele;Njwpa ghupa mopTf;Fg; gpd; kf;fs; nja;tq;fis Nehf;fp ,Nj tpdhit vOg;gpdhH;fs;. Mdhy; tpil fpilf;ftpy;iy. 

 

,tH;fs; ghba jpy;iyf; fyk;gfg; ghly; xd;wpy;> ,uz;L (2) njhlH;e;J tUtJ Nghy; ghLfpd;wdH;.

 

fhjpy; ,uz;L Ngu;; fz;NlhH; ,uz;L NgH;;
Vjpyuha;f; fhNzhH; ,uz;L NgH;; Ngij Kiy
cz;zhH; ,uz;L NgH;; Xq;F GypA+uUf;Fg;
ngz;zhd NgH ,uz;L NgH;!

 

ehf mk;rkhfg; gpwe;j ,uz;L NgH;> fiykfs; mUshy; mUikahd ,irQhdj;ijg; ngw;whH;fs;. ,tH;fs;  ,UtUk; jq;fspd; ,ir ty;yikia rptngUkhdplk; kl;LNk mspf;fj; jtkpUe;jhH;fs;. jtj;jpw;F nkr;rpa rptngUkhd;> mtH;fspd; Ntz;Ljypd; gb mtH;fs; ,UtiuAk; jd;Dila fhJj; NjhLfshf mzpe;J nfhz;lhH;. me;j ehfH;fs; ,uz;L Ngu; fk;gsH; kw;Wk; mRtjuH;.

 

,e;j ,UtiuAk; jhd;> ,ul;ilg; Gytu;fs; fhjpy; ,uz;L NgH; vd;fpd;wdH;.

fz;NlhH; ,uz;L NgH; jpy;iyr; rpjk;guj;jpy; Mly;ehafdpd; jhz;ltj;ijf; fz;L NgW ngw;wtH;fs; ,uz;L NgH;. mtH;fs; gjQ;ryp kw;Wk; tpahf;ughj KdptH;fs;.

Vjpyuha;f; fhNzhH; ,uz;L NgH; mbKb njupahtz;zk; xsp  tbthf epd;w rptngUkhid - gpuk;khTk; tpl;ZTk; jiy vq;F> fhy; vq;F vd;W njupahky;  jpifj;jdH;. MifahNyNa gpuk;khTk;> tpl;ZTk; fhNzhH; ,uz;L NgH;.

Ngij Kiy cz;zhH; ,uz;L NgH; gpwe;j Foe;ijf;Fj; jha;g;ghy; Cl;LtJ kuG. MdhYk;> Foe;ijaha; ,Ue;jhYk; jha;g;ghy; cz;zhjtH;fs; ,uz;L NgH;. xUtH; ghH;tjp Njtpf;F kfdha;g; gpwe;j %j;j gps;isahH;.

kw;nwhUtH; ghH;tjp Njtpahy; Qhdg;ghy; mUsg;ngw;wt jpUQhdrk;ge;jH; (,isa gps;isahH;).

Xq;F GypA+uUf;F ngz;zhd NgH; ,uz;L NgH; rptngUkhd; fq;if kw;Wk;  ckhNjtp ,UtiuAk; ngz;lhStijf; (kidtpahf;fpf; nfhz;lij) ,ul;ilg; GytH;fs;  Fwpf;fpd;wdH;.

jpy;iy eluhrH J}f;fpa jpUtb FQ;rpjghjk; vd;W miof;fg;gLk;. me;jf; FQ;rpjghj fhl;rpNa tPLNgw;iwj; juty;yJ. me;jf; fhybfisg; ghb kfpo;fpd;wdH; ,ul;ilg; GytH;fs;.(tsUk;) 


 

 

 

என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

தமிழ் இலக்கியத்தில் சித்தர் இலக்கியத்துக்கு தனியிடம் உண்டு

(47)

தமிழ் இலக்கியம் நீண்ட நெடிய வரலாறு கொண்டது.  சங்க இலக்கியங்களான  பத்துப்பாட்டு, எட்டுத்தொகை, பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள்,  அதனைத் தொடர்ந்து சங்கம் மருவிய காலத்தில் படைக்கப்பட்ட அய்ம்பெருங்காப்பியங்கள்,  அஞ்சிறுகாப்பியங்கள், தொண்ணூற்றாறு வகைப் பிரபந்தம் என இலக்கிய வகையின் எண்ணிக்கை நீண்டு கொண்டே போகும்.

இலக்கியம் கலை என்னும் கோட்பாட்டினை உள்ளடக்கியது. தமிழ்ப் புலமைமிக்கோர் நெஞ்சில் இடம் புகுந்த கலை, வடிவ நிலையை அடைந்து கைத்தொழில் கைவினைத் திறத்தினால் உருவாகும் கட்டிடக் கலை போன்ற பயன் கலைகளும் புலன்களுக்கும் மனத்திற்கும் இன்பத்தைத் தருகின்ற சிற்பம், ஓவியம் போன்ற இன்பக் கலைகளும் மாந்தர் தம் உள்ளங்களில் சுவையுணர்வை எழுப்பி அழகையும் இன்பத்தையும் ஊட்டுகின்ற இசை, நாட்டியம், நாடகம், கூத்து என்னும் நுண்கலைகளும் (Fine Arts, Performing Arts) அறிவுக்கும் வாழ்க்கை நலத்துக்கும் தேவையாயிருக்கின்ற மருத்துவம், வானியல் போன்ற  அறிவியல் (Science) கலைகளும் வாழ்வியல் உண்மைகளை மொழிச் சுவை கலந்து இலக்கியக் கலைகளாகப் படைக்கப்பட்டுள்ளன.

இலக்கு + இயம் = இலக்கியம். இலக்கினை உடையது இலக்கியம். இலக்கியத்திற்கு "நூல்' என்னும் மற்றொரு பெயரும் உண்டு. கட்டடம் கட்டும்பொழுது கோணல்களைக் கண்டுணர்ந்து சரி செய்ய "நூல்' இட்டுப்பார்ப்பது மரபு. அதுபோல் தனிமனித, சமுதாய அளவி லுள்ள சிக்கல்களையும் காரணங்களையும் சுட்டிக் காட்டித் தீர்வுகளுக்கு வழிவகுக்கும் புத்தகங்களே "நூல்' என்று போற்றப்படும். இத்தகைய நூல்கள் ஒரு நாட்டு மக்களது நாகரிகச் சிறப்பை,  பண்பு நலனை மதிப்பீடு செய்ய உதவும்

தமிழ் இலக்கியத்தில் சித்தர்கள் படைத்த இலக்கியத்துக்கு தனியிடம் உண்டு. சித்தர் இலக்கியம் தோராயமாக 10 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் 18 ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தி்ல் தோன்றி வளர்ந்ததாகும். சித்தர்கள் மக்கள் உடல்நலத்தோடு நீண்ட நாள் வாழ மருத்துவக் கலையில் ஈடுபட்டு அதை வளர்த்ததோடு அறிவுக் கலையையும் வளர்த்துத் தமிழ் இலக்கியத்துக்கு வளம்  சேர்த்துள்ளார்கள்.

தமிழில் வழங்கி வரும் மருத்துவ நூல் ஆசிரியர் பெயர்கள் அனைத்தும் சித்தர்கள் பெயராலேயே வழங்கப்படுகின்றன. அகத்தியர் 12000; திருமூலர் 8000; போகர் 7000; மச்சமுனி 800; சட்டமுனி 3000; கொங்கணர் 3000ன்றே குறிப்பிடப்படுகின்றன. இப்பெயர்கள் அனைத்தும் சித்தர் பெயராகவே இருப்பதனால், மருத்துவ இலக்கியம் அனைத்தும் பதிணெண் சித்தர் இலக்கியம் என்னும் பொதுப்பெயரால் வழங்கப்படுகின்றன. இதனுள், மருத்துவம், வாதம், யோகம், ஞானம்,  ஆகியன பற்றியும் மருத்துவனின் கடமை, நோயாளி கடைப்பிடிக்க வேண்டிய நெறிமுறைகள், சமுதாயத்திலுள்ள பழக்க வழக்கங்கள், பொது ஒழுக்கங்கள் போன்ற செய்திகளும் தனியே மருத்துவத்தை, வாதத்தை, கற்பத்தை, ஞானத்தை, தத்துவத்தைக் கூறும் நூல்களாகவும் அமைந்திருக்கின்றன.

சித்தர்கள் இரசவாதம், வைத்தியம், மாந்திரிகம், சாமுத்திரிகாலட்சணம், இரேகை சாத்திரம், வானியல் முதலிய துறைகளைச் சார்ந்த நூல்களையும் இயற்றியுள்ளனர்.  சித்த மருத்துவத்தில் செடி, கொடி, கனி, கிழங்கு, வேர், பட்டை போன்றவற்றில் இருந்து மட்டும் அல்லாது தங்கம், உப்பு, பாதரசம் (mercury)  போன்ற உலோகங்களில் இருந்தும் நவ பாஷாணங்களில் இருந்தும் மருந்து தயாரிகப்படுகிறது.

சித்தர்களால் பாடப்பெற்ற பெரிய ஞானக் கோவை என வழங்கும் சித்தர் பாடல்களின் தொகுப்பு ஒன்றும் சில மருத்தவ நூல்களும் மட்டுமே இன்று கிடைக்கின்றன. பல பாடல்களும் நூல்களும் மறைந்து விட்டன. இன்னும் அச்சில் வராத ஏட்டுச் சுவடிகள் ஆயிரக் கணக்கில் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.  

சித்தர்கள் தாம் இயற்றிய பாடல்கள் மூலம் சமுதாயத்தைச் சீரழிக்கும் சாதி, சாத்திரம், சமயம் போன்ற பாகுபாடுகளைச் சாடினார்கள்.  சித்தர்கள் கடவுள் மறுப்பாளர்கள் அல்லர்.  மனித குலம் ஒன்று தேவனும் ஒன்றே என்றார்கள்.

மக்கள் குலம் ஒன்று அதில் உயர்வு தாழ்வு இல்லை என்ற அடிப்படைக் கோட்பாட்டை சித்தர்கள் வலியுறுத்தினார்கள்.  உருவ வழிபாட்டை அஞ்சாது கண்டித்தார்கள்.  மூடப் பழக்கவழக்கங்களைக் கடுமையாகச் சாடினார்கள்.

தமிழ்ச் சித்தர்கள் யாரும்  சமுதாயத்தைப் பற்றி தனி நூல் இயற்றவில்லை. ஆயினும் அனைத்துச் சித்தர் பாடல்களில் சமுதாய சீர்திருத்த மறுமலர்ச்சிக் கருத்துக்கள் மிகுந்திருப்பதைக் காணலாம்.

சைவ சித்தாந்தத்தில் உள்ள சரியை கிரியை இரண்டையும் கண்டித்தார்கள். உருவ வழிபாட்டைச் சாடினார்கள். சுரண்டலையே குறியாகக் கொண்ட பிராமணீய சடங்குகளைக் கடுமையாக எதிர்த்தார்கள்.

தமிழ்ச் சமுதாயத்தில் இன்றும் பெரு நோயாக உள்ள சாதியைச் சித்தர்கள் கடுமையாகச் சாடியிருக்கிறார்கள். மேல் சாதி கீழ் சாதி, சாதிக்குள் சாதி இவற்றை அன்றே பொய் எனத் துணிந்து சாடிய நெறி சித்தர்களது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

தமிழ்ச் சித்தர்கள் பக்தி நெறியைப் பின்பற்றாது குண்டலினி யோக மார்க்கத்தைப் பின்பற்றினார்கள். உயிர் மட்டுமல்ல உடலும் நித்தியமானது என்பது இவர்கள் கோட்பாடு.

சித்தர்களில் திருமூலர் முதன்மை இடம் வகிக்கிறார். அவர் பாடிய திருமந்திரம் 3,027 பாடல்களைக் கொண்டது. இதுவே சைவ சித்தாந்தத்தின் அடிப்படையை விளக்குகிறது. 'ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவனும் நன்றே நினைமின் நமனில்லை நாணாமே' என்ற திருமூலர் கோட்பாட்டை பகுத்தறிவுவாதிகளும் ஒப்புக் கொள்கிறார்கள். 

இந்தப் பதினெட்டுச் சித்தர்கள் யார், யார்? என்பதில் தொகுப்பு ஆசிரியர்களிடம் கருத்து ஒற்றுமையில்லை. சில பெயர்கள் மாறுபடுகின்றன. எனினும், முற்காலத்தில் உயரிய இறைநிலையை எய்தியவர்களின் எண்ணிக்கை பதினெட்டிற்கும் மேற்படும் என்பதில் சிறிதும் அய்யமில்லை. சித்தர்கள் அனைவருமே, தாம் உயர்நிலை எட்டியது மட்டுமின்றி, உலக மக்கள் நலனுக்காக பல வழிகளிலும் உயரிய நுட்பங்களை வெளிப்படுத்தியதோடு  மக்கள் பணியிலும் ஈடுபட்டார்கள். பதினெட்டுச் சித்தர்களில் ஒருவரான குதம்பைச் சித்தர் ஒரு பெண் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. தமிழ் நாட்டிலே பதிணெண் சித்தர்கள் பற்றி வழக்கும் செவிவழிச் செய்திகளும் உள்ளன.

ஒரு பழம்பாடல் பதிணென் சித்தர்களது பெயர்களை வரிசைப்படுத்துகிறது.

நந்தி, அகத்தியர், திருமூலர், புண்ணாக்கீரர்
நற்றவத்துப் புலத்தியர் பூனைக் கண்ணனார்
இடைக்காடர், போகர், புலிக்கையீசர்,
கருவூரார், கொங்கணர், காலாஞ்சி
எழுகண்ணர். அகப்பேய், பாம்பாட்டி
தேரையர், குதம்பையர், சட்டைநாதர்

இந்தச் சித்தர்கள் யார்? அவர்களது வரலாறு என்ன? இவை பெரிதும் மூடு மந்திரமாகவே இருக்கின்றன. இவர்களைப் பற்றிய வரலாற்றுக் குறிப்புக்கள் அதிகம் இல்லை. மாறாக அவர்களைப் பற்றிய செவிவழிக் கதைகளே மிஞ்சி நிற்கின்றன. திருமூலர் காலம் 10 ஆம் நூற்றாண்டாக இருக்கலாம்.

சித்து என்ற சொல் சித்தம் என்ற சொல்லில் இருந்து தோன்றியிருக்கலாம். "சிந்தையில் கனளங்கமற்றார் சித்தராவர்" என்பார் அகத்தியர். "செகமெல்லாம் சிவமென்றே அறிந்தோன் சித்தன்" என்பார் வான்மீகியார்.  சத் - சித் - ஆனந்தம் - சச்சிதானந்தம் என்பர் இறைவனை. சத் - என்றும் உள்ளது. சித் - பேரறிவு. ஆனந்தம் - பேரின்பம். பேரறிவு பெரும் பொருளான  இறைவனை உணர்த்தும் சித்  என்ற சொல்லின் அடியாகப் பிறந்தது சித்து என்றும் அவ்வறிவினைப் பெற்றவன் சித்தன் எனவும் பொருள் கொள்ளலாம்.

சித்து அல்லது சித்தி என்றால் அடைதல், ஆற்றல், வெற்றி, கைகூடல் என்று ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பொருள் உண்டு. ஒருவர் அசாதாரண செயலைச் செய்தால் அவர் சித்து விளையாட்டுச் செய்கிறார் என்பது பொருள். ஒருவர் தேர்வில் சித்தி எய்திவிட்டார் என்றால் அவர் தேர்வில் வெற்றி பெற்றுவிட்டார் என்று பொருள். போன காரியம் சித்தி என்றால் போன வேலை கைகூடிவிட்டது என்று பொருள்.

எனவே சித்தர்கள் என்றால் பேராற்றல் படைத்தவர்கள் என்று பொருள். பொதுவாக அட்டமா சித்திகள் (எண்வகை ஆற்றல்) கைவந்தவர்களே சித்தர்கள் எனப்படுகிறார்கள்.

மகாகவி பாரதியார் கூட தன்னை ஒரு சித்தர் என்று சொன்னார்.

எனக்கு முன்னே
சித்தர் பலர் இருந்தாரப்பா!
யானும் வந்தேன் ஒருசித்தன்
இந்த நாட்டில்

என்கிறார்.

அடுத்து  சித்தர்கள் எழுதிய தத்துவப் பாடல்களைப் பார்ப்போம். (வளரும்)


 

என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

திருமந்திரம்  தமிழ் ஆகமம் என்று போற்றப்படுகிறது

(48)

இந்திய தத்துவஞானிகள் அனைவரையும் இருபெரும் பிரிவினராகப் பிரிப்பது வழக்கம். ஒரு பிரிவினர், வேத உபநிடதங்களில் கூறப்பட்டவற்றைச் சரியென ஒப்புக்கொள்ளுவோர். மற்றப் பிரிவினர் அவற்றைச் சரியென ஒப்புக்கொள்ளாதோர்.

வேதத்தை ஒப்புக்கொள்வோரை வைதிகர் என்ற சொல்லாலும் ஒப்புக்கொள்ளாதோரை அவைதிகர் என்ற சொல்லாலும் குறிப்பிடும் மரபு உண்டு. உலகாயதர், சமணர், பௌத்தர் ஆகிய மூவருமே அவைதிகர் எனப்படும் பிரிவைச் சேர்ந்தவர். வைதிகருக்குள் சாங்கியர், யோக மதத்தினர். நையாயிகர், மீமாம்சகர், வேதாந்திகள், சித்தாந்திகள் எனப் பல உட்பிரிவினர் உண்டு.

இவ்வுட்பிரிவுகளைத் தத்துவ தரிசனம் என்ற சொல்லாற் குறிப்பிடுவதுண்டு. தரிசனம் என்ற சொல்லுக்குக் காட்சி என்பது பொருள். ஞானிகளின் காட்சிக்குப் புலபபட்ட பேருண்மைகளே இத்தரிசனங்களில் அடங்கியவை என்பதை உணர்த்தவே இச்சொல் வழங்கப்படுகின்றது. நியாயம், வைசேடிகம், சாங்கியம், யோகம், மீமாம்சை, வேதாந்தம் என்பன வேதத்தை ஒப்புக்கொள்பவை. உலகாயதம், சமணம், பவுத்தம் ஆகிய மூன்றும் வேதத்தை எதிர்த்தெழுந்தவை. 

வேத உபநிடதங்களின் சாரம் எனத்தக்கதாக வேதாந்த சூத்திரம் என்ற பெயரில் ஒரு நூல் எழுந்தது. அந்நூலுக்குச் சங்கரர், இராமானுசர், மத்துவர் ஆகிய மூவரும் மூன்று விதமான விளக்கங்களை எழுதினர். இவ்விளக்க வேறுபாட்டின் விளைவாக எழுந்தவையே  மத்துவரின் துவைதம்,  சங்கரரின் அத்வைதம், இராமானுசரின் விசிட்டாவைதம் ஆகிய வேதாந்தங்கள்.  சைவ சித்தாந்தம் வேதம் பொது  ஆகமங்கள் சிறப்பு எனக் கைக்கொள்ளுகின்றது.

இந்திய தத்துவ ஞானிகளுள் சங்கரர் இந்த உலகம், கயிறு பாம்பாகத் தோன்றுவது போன்ற ஒரு தோற்றமேயொழிய உண்மையல்ல என்றார். இந்தக் கருத்து மாயாவாதம் எனப்பட்டது. சைவ சித்தாந்திகள் உலகம் பொய்யல்ல அது இல்லாத பொருளல்ல அது உள்ள பொருளே என்ற கருத்தையுடையவர்கள்.

சித்தர்கள் இந்தப் பிரிவுகள் எதனிலும் எளிதாக உள்ளடக்கப்படாதவர்கள். சைவ சித்தாந்தத்தில் உள்ள சரியை கிரியை இரண்டையும் கண்டிப்பவர்கள். உருவ வழிபாட்டைச் சாடினவர்கள். சுரண்டலையே குறியாகக் கொண்ட பிராமணீய சடங்குகளைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர்கள். பிறப்பினால் வரும் சாதித் தீட்டுக்கள், சடங்குகள், சிலை வழிபாடு, கோயில் வழிபாடு இவற்றுக்கு எதிரான ஆணித்தரமான கருத்துக்களை முதன்முதலில் சித்தர் பாடல்களில் தான் காண்கிறோம். இதனாலேயே வைதிக இந்துக்கள் சித்தர் பாடல்களை ஒதுக்கியதாக சித்தர் வரலாற்றை ஆராய்ந்த ஸ்வெலபில் (Zvelebil)  என்ற அறிஞர் குறிப்பிடுகிறார்.

"தேடுகின்ற புராணமெல்லாம் பொய்யே என்றேன்
ஆடுகின்ற தீர்த்தமெல்லாம் அசுத்த மென்றேன்"

என்பார் அகத்தியர்.

சித்தர் பாடல்களில் இறைவனை உணர்தல் பற்றிய நெறிகளை மறைபொருளாக வைத்துள்ளனர். இதனால் சாதாரண மனிதனுக்கும் இறையுணர்வு நிறைந்தவர்களுக்கும் ஒரே சமயத்தில் எட்டும் படியாக இந்தப் பாடல்கள் உள்ளன.

சித்தர்களில் திருமூலர் முதன்மை இடம் வகிக்கிறார் என்பதை முன்னர் பார்த்தோம்.  இன்றளவும் நாம் பயன்படுத்தும்,

1) ஒன்றே குலமும் ஒருவனே தேவனும்
2) யாம் பெற்ற இன்பம் பெறுக இவ்வையகம்
3) அன்பே சிவம்
4) என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன் தன்னை நன்றாகத் தமிழ்ச் செய்யுமாறே (தி.10 பா.20 )
5) உடம்பார் அழியில் உயிரார் அழிவர்
6) உறுதுணையாவது உயிரும் உடம்பும்
7) உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊன் உடம்பு ஆலயம்
என தண்ணார் தமிழில் உலகத்தார்க்கு வழங்கியர் திருமூலரே. 
திருமந்திரம் பத்தாம் திருமுறையாகும். சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்ற நான்கு நெறிகளாகச் சிவ வழிபாட்டைச் சிவாகமங்கள் கூறுகின்றன. அவற்றைத் தத்துவ அடிப்படையில் திருமந்திரம் குறிப்பிடுகின்றது. சிவ வழிபாட்டில் மலர் கொண்டு அர்ச்சிப்பது சிறப்பிடம் பெற்றது.

யாவர்க்குமாம் இறைவற்கு ஒரு பச்சிலை
யாவர்க்குமாம் பசுவுக்கு ஒரு வாயுறை
யாவர்க்குமாம் உண்ணும்போது ஒருகைப்பிடி
யாவர்க்குமாம் பிறர்க்கு இன்னுரைதானே

என்ற திருமந்திரப் பாடல் அர்ச்சனை வழிபாட்டை வலியுறுத்தும். அய்ந்தெழுத்தை மந்திரமாகக் கொண்டு வழிபடும் முறையைத் திருமந்திரம் பெரிதும் வலியுறுத்துகிறது.

அஞ்செழுத்தே ஆகமமும் அண்ணல் அருமறையும்
அஞ்செழுத்தே ஆதிபுராணம் அனைத்தும் 

என்று சிவாயநம என்ற அய்ந்தெழுத்தைத் திருமந்திரம் பெருமையாகப் பேசுகிறது. தத்துவ அடிப்படையில் கடவுள் உருவமாகவும் அருவமாகவும் அருவுருவமாகவும் வழிபடக் கூடியவன் என்பதைத் திருமந்திரம் விளக்குகிறது. பிற உயிர்களிடத்தில் அன்பு காட்டுவதே சிவ வழிபாடாகும்.

 அன்பும் சிவமும் இரண்டென்பர் அறிவிலார்
அன்பேசிவமாவது யாரும் அறிகிலார்
அன்பே சிவமாவது யாரும் அறிந்தபின்
 அன்பேசிவமாய் அமர்ந்திருந்தாரே

கடவுள் தத்துவங்களை தண்ணார் தமிழால் உலகத்தார்க்கு வழங்கியவர்  திருமூலர். மனிதன் தெய்வீக உணர்வைப் பெறலாம் என்பது திருமந்திரத்தின் கொள்கையாகும்.  எனவேதான் திருமந்திரம் அல்லது மந்திரம் மூவாயிரம் தமிழ் ஆகமம் என்று போற்றப்படுகிறது. வேதாந்தச் சார்புள்ள இறைத் தத்துவங்கள் யாவும், "காயமே பொய், உடலை விடுத்து உயிரின் ஈடேற்றத்திற்காக உழை' என்றே மாயாவாதம் பேசின. இப்போக்கை வன்மையாகக் கண்டித்து மறுத்த சித்தர்களில்  திருமூலரே முதன்மையானவர்.  திருமந்திரப் பாடல்களில் உடம்பின் இன்றியமையாமையை வற்புறுத்துகின்றார்.  திருமூலர் உடம்பார் அழிந்தால் உயிரார் அழிவார் என்கிறார். 

திருமூலரின் காலம் சரியாகத் தெரியவில்லை. கிபி 8 ஆம்  நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்  `நம்பிரான் திருமூலன் அடியார்க்கும் அடியேன்` (தி.7 ப.35. பா.5) எனப் போற்றியிருத்தலாலும் திருநாவுக்கரசர், திருஞானசம்பந்தர் ஆகியதேவார ஆசிரியர்கள் பாடியருளிய திருப்பதிகங்களில் திருமூலர் அருளிய திருமந்திரப் பாடல்களின் சொற்றொடர்களும் பொருள்களும் எடுத்தாளப்பட்டிருத்தலாலும் திருமூலர் காலம் கிபி ஏழாம் நூற்றாண்டிற்கு முற்பட்டதென்பது தெளிவாகிறது. திருமூலர் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் சிவயோகத்தில் அமர்ந்து ஆண்டுக்கொரு மந்திரமாக மூவாயிரம் மந்திரங்களை அருளிச் செய்தார் எனச்  சேக்கிழார் பெரியபுராணத்தில்  28  பாடல்களால் விரித்துக் கூறியுள்ளார்.   திருமூலர் இந்நிலவுலகில் நெடுங்காலம் சிவயோகத்தில் அமர்ந்திருந்தார் என்பதை "ஒப்பில் எழு கோடி யுகமிருந்தேனே" (தி.10 பா.13)  எனவும் "இருந்தேன் இக்காயத்தே எண்ணிலி கோடி" (தி.10 பா.19) என்று அவர் கூறுவதில் இருந்து அறியக்கிடக்கிறது.

திருமந்திரத்தில் அய்ந்து கரத்தனை ஆனைமுகத்தனை என்று தொடங்கும் விநாயகர் வணக்கப்  பாடல்  பிற்காலத்தில் யாரோ ஒருவர் திருமந்திரம் நூலில் சேர்த்து விட்டார்.  திருமூலர் காலத்தில் சைவம் என்று கொண்டால் சிவனை அன்றி வேறொரு தெய்வத்தை வைத்து எந்த ஒரு  நூலும் தொண்டங்கியது இல்லை. விநாயக வழிபாடு பிற்காலத்தில் 63  நாயன்மார்களில் ஒருவரான சிறுத்தொண்டர் என்று போற்றப்படுகிற பரஞ்சோதி என்ற தளபதி வாதாபி (இன்றைய ஆந்திரா)  வரை சென்று அங்கு போரிலே வெற்றி கொண்டு அந்தப் பகுதி மக்கள் வணங்கிய தெய்வமாகிய கணபதியை தமிழகத்துக்கு திரும்பும்பொழுது தம்மோடு கொண்டுவந்தார் என்பதும் அப்பொழுது விநாயகரின் வயிறு  தொந்தியாக இல்லாமல் ஒட்டி யிருந்தது என்பதற்குச் சான்றாக இன்றளவும் ஒன்று திருவாரூர் தியாகேசர்  கோயிலிலும் மற்றொன்று இங்கிலாந்தில்  உள்ள  அருங்காட்சியத்திலும் ஒன்றாகச்  சாட்சி கூறுகிறது.

திருமூலர்  தம்  காலத் தமிழ்நாட்டில்  தாய்மொழியாகிய தமிழும் தமிழ் நாட்டைச் சூழவுள்ள புறநாடுகளின் தாய்மொழிகளாகிய பதினேழு மொழிகளும் ஆகப் பதினெட்டு மொழிகள் சிறந்து விளங்கின என்கிறார்.  (வளரும்)  

 


என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

உடம்பார் அழியில் உயிரார் அழிவர்

(49)


திருமூலர் திருமந்திரத்தில் சொல்லூம் கருத்துக்கள் மாயாவாதத்திற்கு நேர் முரணான மெய்ம்மை வாதத்தை அடி நிலையாகக் கொண்டவை. திருமூலர் ஒரு சித்தர். திருமந்திரத்தைத் 'தந்திரம்' என்றும் கூறுவதுண்டு. தந்திரம் என்பது இந்தியாவிலே பண்டுதொட்டு வளர்ந்து வந்த ஒரு வழிபாட்டு முறை. இவ்வுடலின் துணைக்கொண்டே -  இவ்வுடலின் மூலமாகவே - பேரின்பத்தை அடையும் உண்மையைக் காட்டுவன யோகம், தந்திரம் முதலியன. கிரியைகள், சடங்குகள், மந்திர உச்சாடனங்கள், உடற்பயிற்சி, உடல்வலிமை முதலியவற்றுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டன. யோகமும், தந்திரமும், மனித உடலுக்கு உண்மை  - மெய் என்னும் பெயரை மெய்யாகக் கூறியவர்கள் தந்திரவாதிகள். அந்தளவிற்கு அவர்கள் மெய்மை வாதிகள்.

சித்தர்களின் இப்பண்புகளைப் பற்றி, சாமி சிதம்பரனார் என்ற தமிழறிஞர் பின்வருமாறு கூறுகிறார். 

"சித்தர் பாடல்களை ஆழ்ந்து படித்தால், அவர்கள் வைதிக மதத்திற்கு எதிரானவர்களாகவே காணப்படுகின்றனர். வைதிக மதக் கொள்கைகள் பலவற்றைத் தாக்குகின்றனர். ஆனால் அவர்கள் தங்களை நாத்திகர் என்றோ, உலகாயதர்கள் என்றோ வெளிப்படையாகச் சொல்லிக் கொள்ளவில்லை. வெளிப்படையாகப் பாடவில்லை. கடவுள் அன்பர்கள் போலவே காட்சியளிக்கின்றனர். ஆயினும் சித்தர்களின் பாடல்களிலே உலகாயதத்தை - நாத்திகத்தைப் பற்றிய கண்டனங்களும் காணப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இன்றைய அறிவிலாளர்களும் ஆன்மா தனித்த ஒரு பொருள் என்பதை ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. ஆன்மா என ஒன்று தனியாக மதவாதிகள் சொல்லுகின்ற படி அழியாத தனிப்பொருளாக இல்லையென்பதே பல அறிவியலாளர்களது  கருத்து. சித்தர்களின் கொள்கை இதற்கு ஒத்திருப்பதைக் காண்கிறோம்."

சித்தர்களைப் பற்றிக் காய்தல் உவத்தல் இன்றி ஆராய்ந்து அவர்களது இரசாவாதத்தைப் பற்றிக்  கும்பகோணம் கே.சி. வீரராகவ  அய்யர்  தாம்  எழுதிய ஓர் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை எழுதியுள்ளார். அதில்  பின்வருமாறு குறிப்பிடுகிறார்.

"பெரும்பாலான சித்தர்கள் சங்கரரின் ஒருமைவாதத் தத்துவத்தையும் இந்துக்களின் விக்கிரக வழிபாட்டையும் எதிர்த்து மறுத்தவராகவே காணப்படுகின்றனர்."

இவ்வாறு சித்தர்கள் வைதிக சமயத்தை எதிர்த்து நிற்கவும் வைதிக நெறியினரும் அவர்களைத் தள்ளி வைத்தனர். அண்மைக் காலம் வரை சைவ சித்தாந்திகளும் சித்தர் நூல்களை விலக்கி வைத்திருந்தனர். தமிழ் இலக்கிய வரலாறு எழுதிய கா.சு. பிள்ளை முதலிய சிலரே சித்தர் பாடல்களும் கற்கத் தகுந்தன எனக் கூறுத் தொடங்கினர். மரபு வழி வரும் கருத்துக்கு எடுத்துக்காட்டாகப் பின்வரும்  மேற்கோள்கள் அமையும்.

".................உடம்பொடு
செத்திட்டு இருப்பர் சிவயோகிகள்

"உடம்பார் அழியில் உயிரார் அழிவர்."

"உறுதுணையாவது உயிரும் உடம்பும்."

"உள்ளம் பெருங்கோயில் ஊன் உடம்பு ஆலயம்."

சித்தர்கள் மீவியற்கை (supernatural) சக்திகள் உடையவர்கள் என்று சிலர் இயம்புவதுண்டு. எனினும் இவர்கள் உலகாயுத இயல்புகளை சிறப்பாக அறிந்து பயன்படுத்தினர் என்பதுவே தகும். இவர்களின் மருத்துவ, கணித, இரசவாத தத்துவ, இலக்கிய, ஆத்மீக ஈடுபாடுகள் வெளிப்பாடுகள் இவர்களின் உலகாயுத பண்பை எடுத்தியம்புகின்றன. ஆயினும் இவர்கள் வெறும் பொருளியல் வாதிகள் அல்ல. மெய்ப்புலன் காண்பது அறிவு என்பதிற்கிணங்க, உண்மை அல்லது நிச நிலை அடைய முயன்றவர்கள் சித்தர்கள்.

சித்தர்களை அடையாளப்படுத்துவதோ, வரையறுப்பதோ கடினம். ஏனென்றால், ஒவ்வொருவரின் தனித்துவமும் மரபை மீறிய போக்குமே சித்தர்களின் வரைவிலக்கணம். தரப்படுத்தலுக்கோ, வகைப்படுத்தலுக்கோ இலகுவில் சித்தர்கள் உட்படுவதில்லை. எனினும் தமிழ் சூழலில் வரலாற்றில் சித்தர்கள் என்பவர்கள் என்றும் இருக்கின்றார்கள்.

சாதி சமயம் சாத்திரம் சடங்குகள் மீறிய உலக நோக்கு, பொது இல்லற துறவற வாழ்முறைகளில் இருந்து வேறுபட்ட வாழ்வு முறைகள். விந்தையான செயல்கள், பட்டறிவுத் தமிழ், சீரிய ஆராய்ச்சி ஆகிய அம்சங்கள் சித்தர்களை வருணிப்பன எனலாம். அப்படிப்பட்ட மேலோட்டமான வருணிப்புக்களுக்கு மேலாக, சித்தர்கள் என்பவர்கள் சித்தி அடைந்தவர்கள். தங்கள் இருப்பை (existence) உடம்பை, சிந்தையை, சுற்றத்தை, இவ்வுலகின் இயல்பை நோக்கி தெளிவான புரிதலை (understanding) அறநிலை உணர்வை (external awareness) மெய்யடைதலை (actuality) சித்தி எய்தல் எனலாம்.

சித்தர்களை புலவர்கள்,பண்டாரங்கள், பண்டிதர்கள், சன்னியாசிகள், ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள், ஓதுவார்கள், கலைஞர்கள், கவிஞர்கள்,அரசர்கள், மறவர்கள்,  புலமையாளர்கள், அறிவியலாளர்கள் பொது மக்கள் ஆகியோரிடம் இருந்து வேறுபடுத்தி அடையாளப்படுத்தலாம். சித்தர்களின் மரபை, கோயில் வழிபாடு, சாதிய அமைப்பை வலியுறுத்தும் சைவ மரபில் இருந்தும் உடலையும் வாழும்போது முக்தியையும் முன்நிறுத்தாமல் ஆத்மன், சம்சாரம் போன்ற எண்ணக்கருக்களை முன்நிறுத்தும் வேதாந்த மரபில் இருந்தும் வேறுபடுத்திப் பார்க்கலாம். இன்று, சித்தர் மரபு அறிவியல் வழிமுறைகளுடன் ஒத்து ஆராயப்படுகின்றது. எனினும், சித்தர் மரபைத்  தனி அறிவியல் கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பது அதன் பரந்த வெளிப்படுத்தலை, அது வெளிப்படுத்திய சூழலை புறக்கணித்து குறுகிய ஆய்வுக்கு இட்டு செல்லும். சித்தர்களின் கொள்கை  இறைவன்  எங்கும் தனியாக இல்லை. நமது உடம்பு தான் இறைவனின்  இடம். ஆதலால் கடவுளைத்தேடி எங்கும் அலைய வேண்டாம். உடம்பைப் பேணுவதே இறைவன்  பணி, உடம்பினுள்ளேயே  இறைவனைக் கண்டு மகிழ்ந்திரு என்பது சித்தர் கொள்கை. இதனைத் திருமூலர் சில தத்துவப் பாடல்கள் மூலம் விளக்குகிறார்.

உடம்பினை முன்னம் இழுக்கென்றி ருந்தேன்
உடம்பினுக் குள்ளே யுறுபொருள் கண்டேன்
டம்புளே உத்தமன் கோயில்கொண் டானென்
உடம்பினை யானிருந் தோம்புகின் றேனே. 

முன்னை ஒரு காலத்தில் உடம்பினை  இழுக்காகக் கருதினேன். எவராலும் படைக்க முடியாத உடப்புக்குள்ளே உறுபொருளாகிய இறைவனைக் கண்டேன். உடம்பினுள்ளே உத்தமனாகிய இறைவன் கோயில் கொண்டுள்ளான் என்று உடம்பினை நான் உள்ளிருந்து ஆகாரம், புணர்ச்சி, நித்திரை, அச்சம் ஆகியவற்றினின்றும் பாதுகாக்கின்றேன் என்பது பாடலின் பொருள்.

திருமூலர் வாக்கியப்படி உங்கள் உடம்பில் இருப்பது தெய்வம்தான். ஆதலால் ஒவ்வொரு மனிதனும் தெய்வம்தான்.

யோகிகள், முனவர்கள் என்றால் உண்ணாமல் உறங்காமல் பட்டினி இருந்து உடலை வருத்துபவர்கள் என்பதுதான் பொதுவான எண்ணம். அதற்கு மாறாக திருமூலர் உடம்பை வளர்ப்பதன் மூலம் உயிரை வளர்க்கும் உபாயம் அறிந்ததாகச் சொல்கிறார்.  சுவரின்றிச் சித்திரம் எழுதமுடியாது. அது போல் உடல் இருக்கும் வரைதான் உயிர் நிலைக்கும். அகத்தூய்மை, புறத்தூய்மையுடன் உடலைப் பேணிக்காத்தல் வேண்டும்.

உடம்பார் அழியின் உயிரார் அழிவர்
திறம்பட மெய்ஞ்ஞானஞ் சேரவு மாட்டார்
உடம்பை வளர்க்கும் உபாயம் அறிந்தே
உடம்பை வளர்த்தேன் உயிர்வளர்த் தேனே."    
                                                  (திருமந்திரம், 724 )

உயிரானது உடம்பின் உள்ளே உள்ளது. உயிர் அழியாது பாதுகாக்க வேண்டும் எனில் இந்த உடம்பைத் தூய்மை நெறியில் வளர்த்தல் வேண்டும். அப்படி வளர்ப்போமாயின் மெய்ஞ்ஞானமாகிய இறைவனைச் சேர்வது என்பது உறுதி. பலர் பெருக்கச் சாப்பிட்டு, குடித்துக் கூத்தாடித் தங்கள் உடம்பை கெடுத்துக் கொள்கிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களது உடலில் இருந்து உயிர் வேளையோடு வெளியேறிவிடுகிறது.  அதற்கான காரணத்தை விதிமேல் ஏற்றிவிடுகிறார்கள்.  (வளரும்)


என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

என்னை இறைவன் நன்றாகப் படைத்தனன் தன்னை நன்றாகத் தமிழ் செய்யுமாறே!

(50)

தமிழ்மொழி காலந்தோறும் வளர்ச்சியும் தளர்ச்சியும் பெற்று வளந்திருக்கிறது. சங்க காலத்தில் அரசர்கள் தங்கள் ஆட்சி எல்லையை விரிவாக்க மாற்று அரசர்களோடு போர் செய்த போது தமிழில் புறப்பாடல்கள் பெருகி வளர்ந்தன.

காதலர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உள்ளம் பறிகொடுத்து உண்மை அன்பை பரிமாறிக் கொண்டபோது அகப்பாடல்கள் செழித்து வளர்ந்தது.

தமிழ் மக்களிடையே பல்வேறு சமயங்கள் தென்னகத்தில் நுழைந்தபோது அய்ம்பெரும் காப்பியங்கள் அய்ஞ்சிறு காப்பியங்கள் படைக்கப்பட்டன.

பக்கி இயக்க காலத்தில் நாயன்மார்களின் தேவாரம், திருவாசகம், ஆழ்வார்களின் நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தங்கள், சேக்கிழாரின் பெரிய புராணம், கம்பரின் இராம சரித்திரம் தோற்றம் பெற்றன.

வடமொழி ஆதிக்கத்தையும் மீறி தமிழ்மொழி வளர்ந்தது.

சித்தர்களால் இயற்றப்பட்ட இலக்கியங்களுக்கு திருமூலரின் திருமந்திரம் முன்னோடி. திருமந்திரம் திருமந்திரமாலை எனவும் அழைக்கப்படுகிறது. தமிழில் மிகச் சிறந்த சாத்திர நூலாகவும் தோத்திர நூலாகவும் திருமந்திரம் விளங்குகிறது. ஆன்மீக ஈடேற்றத்திற்கு திருமந்திரம் வழிகாட்டுகிறது. திரு என்றால் தெய்வத்தன்மை வாய்ந்தது என்று பொருள். மந்திரம் என்றால் மறைமொழி. இந்நூல் பன்னிரு திருமுறைகளுள் பத்தாவதாக இடம்பெற்றுள்ளது. 

திருமந்திரம்  சிறப்பாக சிவாகம உண்மைகளையும் உலக மக்கள் எல்லோரும் பொதுவாக மேற்கொள்ளுதற்குரிய நல் வாழ்க்கை முறையினையும் ஞானயோக நுண்பொருள்களையும் ஒருங்கே இனிய தமிழால் விரித்து விளக்குகிறது.

சைவ ஆகமங்களின் சாரமாகத் திகழும் இந்நூலை, தமிழில் எழுந்த சைவசமயஞ் சார்ந்த ஒரு கலைக்களஞ்சியம் என்றே கூறலாம். திருமந்திரம் ஒன்பது உட்பிரிவுகளைக் கொண்டது. ஒவ்வொரு பிரிவும் ஒரு தந்திரம் எனக் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ஒன்பது தந்திரங்களும், ஆகமங்கள் ஒன்பதின் சாரமாக அமைந்துள்ளன. ஆகமங்கள் 28, அவற்றுள் ஒன்பதின் சாரமாக 9 தந்திரங்கள் அமைந்துள்ளன. காரணம், காமிகம், வீரம், சிந்தம், வாதுளம், வியாமளம், காலோத்தரம், சுப்பிரம், மகுடம் என்பனவே அந்த ஒன்பது தந்திரங்களாகும்.  

திருமந்திரம் மக்களுக்கெல்லாம் அறத்தையும் ஆன்ம ஈடேற்றத்தையும் மருத்துவக் கூறுகளையும் எடுத்துரைக்கும் பொது நூலாக அமைந்துள்ளது.

ஒன்றே குலமும் ஒருவனே தேவனும்

ஆர்க்கும் இடுமின் அவர்இவர் என்னன்மின்

அன்பும் சிவமும் இரண்டு என்பர் அறிவிலார்

என்ற வாக்கியங்கள் திருமந்திரத்தின் பொதுமைக்கு எடுத்துக்காட்டாகும்.

பொன்னாசை, மண்ணாசை, பெண்ணாசை மூன்றையும் முற்றும் துறந்த திருமூலரால் தமிழ்மொழிப் பற்றைத் துறக்க முடியவில்லை. சிவாகமப் பொருளை நன்றாகத் தமிழிற் செய்யும்படி இறைவன் தம்மை நன்றாகப் படைத்தனன் எனத் தம்மைத் தமிழோடு தொடர்பு படுத்திக் கூறுகிறார்.

என்னை நன்றாக இறைவன் படைத்தனன்
தன்னை நன்றாகத் தமிழ்செய்யு மாறே........... (திருமந்திரம் : 81)

 தமிழில் ஆகமங்களின் சாரங்களைத் தொகுத்தளிப்பதே அவர் வருகையின் நோக்கம் என்பது உறுதியாகிறது.

திருமூலர் திருமந்திரத்தைப் பாடிய  காலத்தில் பாரத நாட்டில் தமிழும், தமிழ் நாட்டைச் சூழவுள்ள புறநாடுகளில் பதினேழு மொழிகளும் ஆகப் பதினெட்டு மொழிகள் சிறந்து விளங்கின. இப்பதினெண் மொழிகளில் வெளிவந்த மெய்ந்நூற் பொருள்களை உணர்ந்து கொள்வதில் அக் காலச் சான்றோர் பலரும் ஆர்வமுடன் ஈடுபட்டார்கள். இம்மொழிகள் யாவும் உலகமக்கள் நலன்கருதி அறமுதற் பொருள்களையுணர்ந்து கொள்ளுதற்குரிய சாதனமாக இறைவனாற் படைத்தளிக்கப்பெற்றன. இப்பதினெண் மொழிகளிற் கூறப்படும் அறமுதற் பொருள்களை உணர்ந்தவர்களே பண்டிதர் எனச் சிறப்பாக மதித்துப் பாராட்டப் பெற்றனர்.

பண்டித ராவார் பதினெட்டுப் பாடையுங்
கண்டவர் கூறுங் கருத்தறிவா ரென்க
பண்டிதர் தங்கள் பதினெட்டுப் பாடையும்
அண்ட முதலான் அறஞ்சொன்ன வாறே.
             (திருமந்திரம் 10 பாடல் 111)

எனவரும் திருமந்திரத்தால் பண்டிதர் என்பவர் யார் என்பது இனிது விளங்கும்.

இவ்வாறு தமிழுடன் திசைமொழிகள் பதினேழினையும் சேர்த்துப் பதினெண்மொழிகள் என வழங்கும் வழக்கம் சங்க நூல்களிற் காணப்படவில்லை. தொல்காப்பியர் காலத்தில் `வண்புகழ் மூவர் தண் பொழில் வரைப்பு` எனவும் சங்க காலத்தில் குணபுலம், குடபுலம், தென்புலம் எனவும் தமிழ்நாடு மூன்று மண்டலங்களாகப் பகுக்கப் பெற்றிருந்தது.

சங்க காலத்திற்குப் பின் தமிழ்நாடு சேர மண்டலம், பாண்டி மண்டலம், கொங்கு மண்டலம், சோழ மண்டலம், தொண்டை மண்டலம் என ஐந்து மண்டலங்களாகப் பகுக்கப்பெற்றது. இப்பகுப்பினை, ``தமிழ் மண்டலம் அய்ந்துந் தாவிய ஞானம்`` (திருமந்திரம் 10 பாடல் 1646) என வரும் திருமந்திரத்தில் திருமூலர் குறித்துள்ளார்.

வடமொழியும் தென்தமிழும் மறைகள் நான்கும் தெளிந்துணர்ந்த திருமூலர் சிவாகம உண்மைகளை தமிழ்நாட்டவர் யாவரும் ஓதியுணர்ந்து உய்தல் வேண்டும் என்னும் அருள்நோக்குடன் திருமந்திரப் பனுவலைப் பாடியிருக்க வேண்டும்.

ஆரியம், தமிழ் என்னும் இருமொழிகளையும் படித்துணர்ந்த காரணத்தால் திருமூலர் பாடிய திருமந்திரப் பாடல்களில் சமய சாத்திரக் குறியீடுகளாகிய வட சொற்களும் சேரி வழக்குச் சொற்களும் விரவிக் காணப்படுகிறது. திருமந்திரத்தின் மொழிக்கலப்பு திருமூலர் காலம் சங்க காலத்திற்குச் சில நூற்றாண்டுகள் பிந்தியவர் என்பதை எடுத்துக் காட்டுகிறது.

சமய சாத்திரக் குறியீடுகளாகிய பதி, பசு, பாசம்; ஆணவம், கன்மம், மாயை; சித்து, அசித்து; சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம்; சத்து, அசத்து, சதசத்து; வேதாந்தம், சித்தாந்தம், நாதாந்தம், போதாந்தம், யோகாந்தம், கலாந்தம்; நாதம், விந்து, சத்தி, சாத்துமான், வயிந்தவம்; சத்தாதி வாக்கு மனாதிகள், சாக்கிராதீதம், சுத்தம், துரியம் விஞ்ஞானர் போன்ற சொற்களை திருமூலர் கையாண்டிருக்கிறார்.

தமிழ், வடமொழி என்னும் இருமொழிகளையும் கலந்து திருமூலர் தாமே படைத்து வழங்கிய அணுவன் (தி.10 பா.2501), மாயாள் (தி.10 பா.399) போன்ற புதுச் சொற்களும் திருமந்திரத்தில் இடம் பெற்றுள்ளன. வேதாகமங்களின் முடிந்த முடிபாகிய சைவசமயத் தத்துவம் என்ற பொருளில் சித்தாந்தம் என்ற சொற்றொடரை முதன் முதல் வழங்கியவர் திருமூலநாயனாரேயாவர்.

திருமூலர் திருமந்திரத்தில் தன்காலத்தில் வழக்கில் இருந்த ஆறுசமயங்கள் அவற்றிற் பலவாகிய நூறு சமயங்கள் இருந்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆயினும் வேத வழக்கொடு மாறுபட்ட புறச் சமயங்களாகிய பவுத்தம் சமணம் ஆகிய மதங்களைப் பற்றிய குறிப்பெதுவும் திருமந்திரப் பாடல்களில் இடம் பெறவில்லை.

திருமந்திரத்தை சமய தத்துவங்களுக்கு மட்டும் அல்லாது தமிழின் இனிமைக்காகவும் படிக்கலாம்.

உலகம் வேறு, இறைவன் வேறானவன் என்ற கருத்து சமய நம்பிக்கை உடையவர்களிடமும் உள்ளது. குழந்தை மரத்தால் செய்யப்பட்ட யானைப் பொம்மையைக் கண்டு யானை" என்று அஞ்சித் தாயிடம் தஞ்சம் அடைகிறது. தாயோ இது யானை இல்லை மரம் என்று கூறிக் குழந்தையின் அச்சம் நீக்குகிறாள். இதனால் குழந்தை கண்டது யானையா? மரமா? என்ற அய்யம் எழுகிறது.

யானையாகக் கண்ட குழந்தைக்கு மரம் என்பது புலப்படவில்லை; மரம் என்ற தெளிவு பெற்ற தாய்க்கு யானை புலப்படவில்லை. இவற்றைப் போல் உலகத்தையும் உலகப் பொருள்களையும் இறைவனாகவே காண்பார்க்கு அவை புலப்படுவதில்லை. உலகமாகவே காண்பார்க்கு இறைவன் புலனாவதில்லை. இவ்வழகிய உண்மையைத் திருமந்திரப்  பாடல் ஒன்று  விளக்குகிறது.

மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை
மரத்தின் மறைந்தது மாமத யானை
பரத்தை மறைத்தது பார்முதல் பூதம்
பரத்தின் மறைந்தது பார்முதல் பூதமே (திருமந்திரம் - 2290)

ஒரு சிற்பி கோயிலில் மரத்தினால் யானை செய்து வைத்திருந்தார். கோயிலுக்கு வந்த ஒருவர் அதனைப் பார்க்கின்றார். அது உண்மையான யானைப்போல் தோற்றமளித்தது. அப்போது அவருக்கு மரத்தினால் செய்யப்பட்ட யானை எ‌ன்று தோன்றவில்லை. ‌பிறகு மரத்தினால் செய்யப்பட்ட யானை எ‌ன்று நோக்கினார், அப்போது யானை தோன்றவில்லை மரம்தான் அவர் கண்ணில்பட்டது. ஒரு  பொருளை அவரவர் மனம், எண்ணம் கொண்டு பார்க்கும் வகையில் அதற்கேற்ப அது வேறுபடுகிறது. (வளரும்)

 



 

என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

உண்பது நாழி உடுப்பவை இரண்டே!

57

விவேக சிந்தாமணியில் உழவுத் தொழில் செய்வோர் உலகில் உள்ள உயிர் வாழ்கின்ற அனைவரையும் தாங்குகிறார்கள் என விவேக சிந்தாமணியில் காணப்படும் ஒரு பாட்டு எடுத்து இயம்புகிறது என்று சொன்னேன் அல்லவா? அந்தப் பாடல் இதோ,

அலகில்லா மறை விளங்கும் அந்தணர் ஆகுதி விளங்கும்
பலகலையாம் தொகை விளங்கும் பாவலர் தம் பா விளங்கும்
மலர்குலாம் திரு விளங்கும் மழை விளங்கும் மனு விளங்கும்
உலகெலாம் ஒளி விளங்கும் உழவர் உழும் உழவாலே.               (பாடல் 193)

வேதம் விளங்க வேண்டுமா? யாகங்கள் நடக்க வேண்டுமா? கலைகள் செழிக்க வேண்டுமாபாவலர் பாடல்கள் கட்டவேண்டுமாதிருமகள் பொலிவு பெறவேண்டுமா? மனித குலம் உய்ய வேண்டுமா? மாதம் மும்மாரி பெய்ய வேண்டுமா? நீதி சிறப்புற்றுத் திகழ வேண்டுமாஉலகத்தில் புகழானது ஒளிவீச வேண்டுமா? எல்லாம் நடக்கும். எப்போது? உழவர் உழும் உழவாலே தான் இத்தனை சிறப்புகளும் நமக்குக் கிடைக்கும்!

வேறு விதமாகவும் பொருள் கொள்ளலாம். உலகில் உழவர்கள் வேளாண்மைத் தொழிலைக் குறைவின்றிச் செய்தால்த்தான் தானியங்கள் விளையும் தானியங்கள் விளைந்தால் மாத்திரமே வேதியரால் நெய் சொரிந்து செய்கின்ற வேள்வி மல்கும்   பல கலைகளைக் கற்பிக்கும் நூல்கள் தோன்றும் பாவலர்கள் பாடல்கள் இயற்றுவார்கள்தாமரை மலரில் குடியிருக்கும் திருமகள் எங்கும் ஒளி செய்வாள். அதாவது செல்வம் மிகுந்து விளங்கும் நீதி விளங்கும்  உலகத்தில் புகழ்  பரந்து ஒளி வீசி நிற்கும். இவை எல்லாம் வேளாண்மக்கள் உழுகின்ற உழவுத் தொழிலினாலே கிடைக்கும்!

நாகரிக காலம் தொட்டு மனிதனுக்கு  வேண்டிய முதல் தேவை உணவு, உடை, உறையுள் இந்த மூன்றுமே.  மனிதன் இயற்கையை வென்றுதான் அவற்றைத்  தேட வேண்டியிருந்தது. அதுவே மனித நாகரிகத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியாக மலர்ந்தது. 

கனி, காய், கிழங்கு, தேன், இறைச்சி உண்ட மனிதன் தினை, பயறுநெல் போன்ற தானியங்களைப் பயிரிட்டு அவற்றை அறுவடை செய்து உண்ணக் கற்றுக் கொண்டான்.  மனிதன் வேட்டைச் சமூகமாக வாழ்ந்த கால கட்டத்தில் விலங்குகளை வேட்டையாடினான். அவற்றின் ஊனைப் பச்சையாகத் தின்றான்.  பின்னர் நெருப்பில் வாட்டித் தின்றான். 'ஊனைப் பச்சையாகத் தின்று ஈரமான கையை வில்லினது புறத்தே தேய்த்துத் துடைத்து விட்டு, புல்லிய தாடியையுடைய காளை போன்ற வீரன் வேற்றுப்புலத்தாரது ஆநிரைகளைக் கவர்தற்காக அப்புலத்தின்கட் புக்கான்' என்று எயினர் ஊனைப் பச்சையாகத் தின்றதற்குப் புலவர் உலோச்சனார் சான்றளிக்கிறார்.

பச்சூன் தின்று பைந்நிணம் பெருத்த
எச்சில் ஈர்ங்கை விற்புறந் திமிரிப்
புலம்புக்கனனே புல்லணற்காளை...   (புறநானூறு 258)

வேட்டையாடிய விலங்குகளின் ஊனை எயினர் தீயில்சுட்டும் தின்றனர்.

செல்வர்கள் பன்றி, மான், முயல், வெள்ளாட்டுக் கிடாய் செம்மறியாட்டுக்கிடாய் முதலியவற்றின் கொழுத்த இறைச்சியை நெய் நிரம்பப் பெய்து வறுத்தும் பொரித்தும் சுவைபட உண்டனர். அவ்வுணவின் சிறப்பை பைநிணம் ஒழுகிய நெய்மலி அடிசில் என்று புறநானூறு புகழ்கிறது. ஆனால்  வயலில் உழைத்த கடையர் கடைசியர் முதலான உழைப்பாளிகளுக்கு மட்டுமல்லாது அவர்தம் பிள்ளைகளுக்கும் பழையசோறு உண்ணக் கொடுத்தனர் என  பெரும்பாணாற்றுப்படை ( 222-26) செப்புகிறது.

விலங்குகளைப் போலவே ஆடை எதுவும் அணியாமல் மனிதன் வாழ்ந்தான். கால ஓட்டத்தில் மானத்தை மறைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற உணர்வு ஏற்பட்ட பொழுது  இலைகள், தழைகள், மரப்பட்டைகள் மற்றும் விலங்குகளின் தோல்கள் ஆகியன ஆடையாக அணிந்து கொண்டான்.  பின்னர் பருத்தியில் இருந்து பஞ்செடுக்கவும் நூல் நூற்கவும் ஆடை நெய்து உடுக்கவும்  கற்றுக் கொண்டான். மேலும் பட்டில் ஆடை நெய்யவும் கற்றுக் கொண்டான். சங்க காலத்தில் பருத்தி நெசவுத்தொழில் பெற்றிருந்த வளர்ச்சியைச் சங்க இலக்கியங்கள் நமக்கு எடுத்துக் காட்டுகின்றன.

மனிதன் விலங்குகளைப் போல் மலைக்குகைகளையும் மரக்கிளைகளையுமே தன் உறைவிடமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்.

மழை, புயல், பனி முதலிய இயற்கைச் சீற்றங்களில் இருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்காக இலை, தழை, புல் முதலியவற்றாலும் கழிகளாலும் குடிசைகள் அமைத்து வாழக் கற்றுக் கொண்டான். அவற்றை, இலைவேய் குரம்பை புல்வேய் குரம்பை என்று சங்க இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. ஈந்தின் இலைகளால் மனிதன் அமைத்து வாழ்ந்த எய்ப்புறக் குரம்பை குறித்தும் வேட்டைச் சமூகமாக வாழ்ந்த எயினர்களும் மேய்ச்சல் சமூகமாக வாழ்ந்த இடையர்களும் குறிஞ்சி நிலத்திலும், முல்லை நிலத்திலும் அரண்களும் குடியிருப்புகளும் அமைத்து வாழ்ந்தது குறித்தும் சங்க இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

காலப் போக்கில் அவன்  சிறு வீடு கட்டி வாழ்ந்தான். தொடர்ந்து வீட்டை மாடிவீடாக்கி வாழ்ந்தான். இன்று மாடமாளிகையில் வாழ்கிறான். 

சங்க காலப்  புலவர்களில் ஒருவரான நக்கீரர் உலகமெங்கும் வாழும் மனிதர்களின் முதல் தேவை உணவும் உடையும் என்கிறார்.

தெண்கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றியும்
வெண்குடை நிழற்றிய வொருமையோர்க்கும்
நடுநாள்யாமத்தும் பகலும் துஞ்சான்
கடுமாப் பார்க்கும் கல்லா வொருவற்கும்
உண்பது நாழி, உடுப்பவையிரண்டே                      (புறநானூறு  189)

மண்ணாளும் வேந்தனாயினும் கல்வியறிவற்ற வேடனாயினும் அவர்களது அடிப்படைத் தேவைகள் இவ்விரண்டும் ஆகும். அவனது பிறதேவைகள் வேறுபடலாம்ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமாக அமையலாம். எனவே, பிறவு மெல்லாம் ஓரொக்குமே என்றார். நாழி என்பது இங்கே  பழங்காலத்தில் வழங்கிய முகத்தல் அளவைக் குறிக்கும் ஒரு சொல். ஒரு  நாழி ஒரு படி அரிசியைக் குறிக்கும். உடுப்பவை இரண்டே என்பது அரையில் கட்டும் துண்டையும் தோளில் போட்டுக்கொள்ளும் துணியையும் குறிக்கும். 

தொடக்கத்தில் உண்ண உணவும் உடுக்க உடையும் மட்டுமே மனிதனது தேவையாக இருந்தது.  அவ்வழக்கம் சங்க காலத்திலும் நீடித்தது. அதற்குச் சங்க இலக்கியங்கள் சான்று பகருகின்றன.

மரப்பட்டைகள் ஆடையாக அணியப்பட்டமை குறித்தும் பெண்கள் தழையுடை அணிந்தமை குறித்தும் சங்க இலக்கியங்கள் விரிவாகப் பேசுகின்றன. சீரைதைஇய உடுக்கையர் என்று திருமுருகாற்றுப்படை கூறுகிறது.  (சீரை -  மரவுரி)

இலைதழைகளையும் மலர்களையும் மரல்நாரிலும் நறை நாரிலும் தொடுத்துக் கட்டித் தழையுடையாகப் பெண்கள் அணிந்ததற்குச் சங்க இலக்கியங்கள் சான்று பகருகின்றன.

முடிந்த குல்லை இலையுடை நறும்பூ
செங்கான் மரா அத்தவாலிண ரிடையிடுபு
சுரும்புணத் தொடுத்த பெருந்தண்மாத்தழை
திருந்து காழல் குல் திளைப்ப உடீஇ                                            ( திருமுருகு 201, 204)

இலையைத்தலையிலே உடைய கஞ்சங்குல்லையையும் (கஞ்சா) இலையையுடைய நறிய பூங்கொத்துக் களையும் செவ்விய காலினையுடைய மரத்தினது வெள்ளிய கொத்துக்களையும் நடு நடுவே வைத்து வண்டுகள் தேனையுண்ணும்படி தொடுத்த பெரிய குளிர்ந்த அழகினையுடைய தழையை வடங்கள் திருந்தும் அல்குலிடத்தே அசையும்படி உடுத்தனர்) என்று மகளிர் தழையுடையணிந்த செய்தியை நக்கீரர் கூறுகிறார்.( வளரும்)

 

 



 

 

 

 

 


என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம்

58

மாந்த இனம், ஓரிடத்தில் தோன்றி, பல்வேறு காலங்களில் படிப்படியாக அநாகரிக நிலையிலிருந்து நாகரிக நிலையை அடைந்தது.   மனித வரலாறு  என்பது இந்தப் படிநிலை வளர்ச்சிதான்.

கற்காலம், பெருங்கற்காலம், வெண்கலக்காலம், இருப்புக் காலம்  என்றெல்லாம் கால வகுப்புகளும் உள்ளன.

இரும்பு கண்டு பிடிக்கப்பட்ட பின்னர் உற்பத்திக் கருவிகளில் முன்னேற்றம் காணப்பட்டது. இருப்பினால் செய்த ஏர் உழவர்களது நெல் உற்பத்திக்கு உதவியது. அதனால்  சமூகத்தின் செல்வநிலை உயர்ந்தது. மக்களின் வாழ்க்கை மேம்பட்டது. மனிதனின் அடிப்படைத்தேவைகளான உணவு, உடை உறையுள் ஆகியவற்றின் தரம் வெகுவாக உயர்ந்தது. எண்ணும் எழுத்துமாகிய கலைகள் தோன்றிச் சிறந்தன. கல்வி மேம்பட்டது. இசையும் இசைக்கருவிகளான குழல், யாழ், பறை, முழவு என்பவையும் மேம்பட்டன. கட்டடம், சிற்பம், ஓவியம் நடனம், இசை முதலான கலைகள் செழித்தன. மக்கள் வாழ்வியலில் பெரும் மாற்றங்கள்  ஏற்பட்டன. ஆனால் இவ்வளர்ச்சியும் மாற்றங்களும் அவை தோன்றுவதற்குக் காரணமான உடல் உழைப்பாளிகளைச் சென்று அடையவில்லை. உழைக்கும் மக்களின் வாழ்வு உயரவில்லை. மாறாக,  சமூக ஏணியின் கீழ்ப் படிகளிலேயே இருந்தது.

வேட்டைச் சமூகமாகவும் மேய்ச்சல் சமூகமாகவும் வாழ்ந்த காலகட்டத்தில் நிலவிய பற்றாக் குறையான நிலையே இவர்கள் வாழ்வில் நீடித்து நிலவியது. புறநானூற்றுப்  பாடல் ஒன்று இதனைப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது.

தீநீர்ப் பெருங்குண்டு சுனைப்பூத்த குவளைக்
கூம்பவிழ் முழுநெறி புரள வரும் அல்குல்......             ( புறநானூறு  116)

இனிய நீரையுடைய ஆழ்ந்த சுனைக்கண் பூத்த செங்கழுநீரினது முகை அவிழ்ந்த புறவிதழ் ஒடித்த முழுப் பூவாற் செய்யப்பட்ட தழையசையும் அல்குல் என்று கபிலரும்

அளியதாமே சிறு வெள்ளாம்பல்
இளையமாகத் தழையாயினவே.........                   ( புறநானூறு 248)

சிறிய வெள்ளிய ஆம்பல்கள் இரங்கத்தக்கன, அவைதாம் யாம் இளையமாய் இருக்க முற்காலத்தே தழையுடையாய் உதவின) என்று ஓக்கூர் மாசாத்தனாரும் கூறியுள்ளனர்.

நீரறவறியா நிலமுதற்கலந்த
கருங்குரனொச்சிக் கண்ணார் குரூஉத்தழை
மெல்லியல் மகளிரைதகலல் குற்
றொடலை யாகவும் கண்டனம்.                                    (புறநானூறு 271)

நீர் தொலைதலையறியாத நிலத்தில் நிற்கும் கரிய கொத்துக்களையுடைய நொச்சியினது அழகிய நிறத்தையுடைய தழை, இளமகளிருடைய அல்குலிடத்தே தழையுடையாக அணியப்பட்டதனை முன்பு கண்டோம். நொச்சித்தழைகள் பெண்களால் தழையுடையாக அணியப்பட்டதற்கு வெறிபாடிய காமக் காணியார் சான்றளிக்கிறார். இதனையே மோசிகீரனாரும்

மணிதுணர்ந்தன்ன மாக்குரனொச்சி
தொடியுடை மகளிரல் குலுங்கிடத்தி..........                                (புறநானூறு  272)

மணிகள் கொத்துக்கொத்தாய் அமைந்தாற் போன்ற கரிய கொத்துக்களையுடைய நொச்சியே, தொடியணிந்த இளமகளிர் அல்குலிடத்தே தழை உடையாகவுங்கிடப்பாய் என்று நொச்சியை நோக்கிக்  கூறுவதாகப் பாடியுள்ளார்.

"தலைவி தோழியருடன் 99 வகைப்பட்ட மலர்களைக் காட்டிற் கொய்து வந்து பாறையிலே குவித்து அவற்றின் புறவிதழ்களை நீக்கி, பாம்பின் படம் போலப் பரந்த அல்குலிடத்தே தழையுடையாக அணிந்தாள் என்று கபிலர் குறிஞ்சிப்பாட்டில் கூறுகிறார். மக்கள் குழுக்களாக வாழ்ந்த காலகட்டத்தில் மானத்தை மறைத்திட அம்மக்கள் தழையும் குளையும் தோலும் உடையாக அணிந்தனர் என்பதனை இவ்விலக்கியங்கள் வாயிலாக நாம் அறிந்து கொள்ளக் கூடியதாய் இருக்கிறது.  அதுமட்டுமல்ல சங்க காலப் பெண்கள் தழை குளை போன்றவற்றை ஆடையாக அணிந்தது தமிழரது நாகரிகத்தின் தொன்மையையும் எடுத்துக் காட்டுகிறது.

உழவின் சிறப்பை சங்க இலக்கியங்கள் தொடங்கி இடைக்கால இலக்கியங்கள் வரை சிறப்பித்துக் கூறுகின்றன. திருவள்ளுவர் உழவுக்கு ஒரு தனி அதிகாரமே படைத்துள்ளார்.  அதில் உழவின் பெருமை உயர்வாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம் அதனால்
உழந்தும் உழவே தலை.                                  (குறள் 1031)

என்று உழவைத் தலையாயது என்றும் முதன்மையானது என்றும் கூறியுள்ளார்.  உழவுத் தொழிலைப் பின்பற்றியே உலகம் தொழிற்படுகிறது. அதனால் எவ்வளவு துன்பம் வந்தாலும் உழவுத் தொழிலே மேலானது, சிறப்பானது என்கிறார்.  இரண்டாயிரம் ஆண்டு கழித்தும்  சுழன்றும் ஏர்ப்பின்னது உலகம் (Agriculture axis of the world)   என்பது பொய்யா மொழியாக இருக்கிறது. 

உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணி அஃது ஆற்றாது
எழுவாரை எல்லாம் பொறுத்து.                                           (குறள் 1032)

என்றும்,

உழுதுண்டு வாழ்வாரே வாழ்வார் மற்று எல்லாம்,
தொழுதுண்டு பின் செல்வர்.                                                (குறள் 1033)

என்றும் கூறியுள்ளார்.

உழவர்கள் தங்கள் மேல் பூந்தாது படிய காஞ்சி மரக்கிளையை வளைப்பதும், ஒற்றை ஏருடைய உழவன் ஈரம் உண்டான நிலத்தில் விதைக்க விரைவதுமாகிய செய்திகள் குறுந்தொகையில் உள்ள மருத நில பண்பாட்டை வர்ணிக்கும் பாடல்களில் உள்ளது.

அதேபோல் மலையும் மலை சார்ந்த இடமுமாக கூறப்படும் குறுஞ்சி நிலத்தில் தினை,  பயறு முதலியவற்றை விதைத்து அருவி நீரால் விளவிப்பார்கள் என்று இலக்கிய சான்றுகள் கூறுகின்றன. பருப்புக்காக மொச்சையையும், உடைக்காக பருத்தியையும் விளைத்து உண்ண, உடுக்கவென்று தன்னிறைவுடன் வாழ்ந்து வந்துள்ள செய்திகள் பண்டைய தமிழர் பண்பாடு நெடுகிலும் காணக்கிடைக்கிறது.

நிலங்களை அதன் வளங்களுக்கு ஏற்ப வன்புலம், மென்புலம், பின்புலம் என்று வகை பிரித்து வைத்திருந்தனர். உப்பு நிலத்தை களர் நிலம் அல்லது உவர் நிலம் என்று தனியாகப் பிரித்து வைத்திருந்தனர்.

நெல், கரும்பு, தானியப் பயிர்கள், மிளகு, தேங்காய், அவரை, பருத்தி, புளி சந்தனம் என்று அனைத்து வகைகளையும் இவர்கள் உற்பத்தி செய்துள்ளனர். நெல்லிலேயே வெண்ணெல், செந்நெல், புதுநெல் என்று வகை பிரித்திருந்தனர். முல்லை நில மக்கள் பழங்களையும், கால் நடைகளுக்கான தானியங்களையும் உற்பத்தி செய்தனர்.

தொண்டி என்னும் ஊரில் வெண்ணெல் விளைந்ததாகச் சங்கப்பாடல் ஒன்றின் மூலம் தெரியவருகிறது. உள்ளீடில்லாத நெல்லிற்கு பதடி என்றும் பெயரிட்டு வைத்துள்ளனர் பண்டைய உழவர்கள்.

உழவின் சிறப்புப்  பற்றி கல்வியில் பெரிய  கம்பர் ஏரெழுபது என்ற நுலை எழுதியுள்ளார்.  இந்த நூல் வேளாண் தொழிலின் சிறப்புப் பற்றிக் கூறுகிறது.  உழுகருவி, வேளாண்மையில் எருதுகளில் பயன்பாடு, வேளாண்மைச் செயற்பாடுகள், சோழ மண்ணின் சிறப்பு, வேளாளர்கள் சிறப்பு என்று பல்வேறு வகையானச் செய்திகளை இந்த நூல் கூறுகிறது.

அலகிலா மறைவிளங்கும் அந்தணரா குதிவிளங்கும்
பலகலையாந் தொகைவிளங்கும் பாவலர்தம் பாவிளங்கும்
மலர்குலாந் திருவிளங்கும் மழைவிளங்கும் மனுவிளங்கும்
உலகெலாம் ஒளிவிளங்கும் உழவருழும் உழவாலே.                                              (உழவின் சிறப்பு - பாடல்  21)
 

வேள்வி முதல் கல்வி வரை, இயற்கைச் சிறப்பும், அனைத்தும் உழவெனும் உழைப்பின் சிறப்பாலே ஒளிவிளங்குதாகுக என்று உழவின் பெருமையை அனைத்திற்கும் மேலாக வைத்துப் போற்றுகிறார் கம்பர்.

 
உலகெலாம் ஒளி விளங்கும் உழவருழும் உழவாலே என்று சிறப்பெய்திய உழவு என்பது ஒரு தொழில் மட்டுமன்று அது ஒரு பண்பாடு. உழவுடன் தோன்றிய இசை, பாடல் மரபு, உழவுடன் தோன்றிய வழிபாட்டு மரபு, உழவுடன் தோன்றிய விருந்து உபசரிப்பு மரபு என்று உழவைச் சுற்றி ஒரு பண்பாட்டுத் தொகுதி உள்ளது.

இதே பாடல் விவேக சிந்தாமணியிலும் (பாடல் 193)   இடம்பெற்றுள்ளதைப் பார்த்தோம். விவேக சிந்தாமணியில் வேறு நூல்களில் இடம்பெற்றுள்ள பாடல்களும்  சேர்க்கப்பட்டுள்ளது தெரிகிறது.        (வளரும்)
 

 


என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

மூன்றும் நான்கும் 

59

மது முன்னோர்கள் எமக்கு அளித்த செல்வங்களில் இலக்கியச் செல்வம்தான் தலையானது. ஆங்கில மொழி தோன்று முன்னரே தமிழில் இலக்கண நூல்கள் தோன்றிவிட்டன சங்க இலக்கியங்களான எட்டுத்தொகை பத்துப் பாட்டுக்கு இணையான இலக்கியம் வேறு மொழிகளில் கிடையாது எட்டுத்தொகை பத்துப்பாட்டு தொகுத்த பாடல்களாகும். எட்டுத்தொகையில் மொத்தம் 2,329 பாக்கள் உண்டு. பத்துப்பாட்டில் 3,548 அடி அளவு உண்டு தொகுக்காது விடுபட்ட பாடல்கள் எமக்கு இன்று கிடைத்தில அவை அழிந்து பட்டன. இது எமது தவக் குறைவு.

பொதுவாக பண்டைய தமிழக பண்பாட்டையும் வாழ்வியல் முறைகளையும் பெருமைகளையும் காண இப்பாடல் தொகுதிகள் நமக்குப் பெரிதும் துணை புரிகின்றன.  சங்க இலக்கியத்தை வெளியுலகைப் பார்க்கும் சாளரதத்துக்கு ஒப்பிடலாம். தமிழருக்கு அகம் எனும் காதல் ஒழுக்கமும் புறம் எனும் பெருமித வெளிப்பாடுகளுமே முதற்பொருள், கருப்பொருள், உரிப்பொருளாக அமைந்தமை இப்பாடல் தொகுதிகளால்  தெரியவரும்.

இலக்கியம் என்ற பாடத்தில் மட்டும் எமது முன்னோர் நூற்றுக்கு நூறு புள்ளி வாங்கியிருக்கிறார்கள் வேறு அறிவியல், கணக்கு, இயற்பியல், வேதியல் போன்ற பாடங்களில் சொற்ப புள்ளிகளே வாங்கியிருக்கிறார்கள்.

ஆலும் வேலும் பல்லுக்கு உறுதி
நாலும் இரண்டும் சொல்லுக்கு உறுதி

என்ற பழமொழியைக் கேட்டிருக்கிறோம்.

நாலு    =    நாலடியார் என்னும் தமிழ்நூல்.
இரண்டு =    இரண்டு அடிகளாலான திருக்குறள்.

இந்த இரண்டும் அறம் அல்லது நீதி பற்றிய நூல்கள்.  பாடல் அடி ஒட்டி  நாலடி, இரணை அடி என குறிக்கப்பட்டன.

ஆனால் இலக்கியத்தில்  மூன்றும் நான்கும் பற்றிக் கேள்விப்பட்டவர்கள் குறைவு என்று நினைக்கிறேன். 

சங்க இலக்கியங்களாக தொல்காப்பியம், பதினெண்மேல்கணக்கு, பதினெண்கீழ்கணக்கு ஆகியவைகளை வகைப்படுத்தி உள்ளனர் இவை ஒவ்வொன்றிலும் பதினெட்டு நூல்கள் என முப்பத்தாறு நூல்கள் உண்டு.

இந்த பதினெண் மேற்கணக்கினை இருபிரிவுகளாக எட்டுத்தொகை மற்றும் பத்துப்பாட்டு என பகுத்து, எட்டுத்தொகை என்னும் பிரிவில் அய்ங்குறுநூறு, அகநானூறு, புறநானூறு, கலித்தொகை, குறுந்தொகை, நற்றிணை, பரிபாடல், பதிற்றுப் பத்து என்பவைகளை தொகுத்துள்ளனர்.

பத்துப்பாட்டின் கீழ் திருமுருகாற்றுப்படை, குறிஞ்சிப் பாட்டு, மலைபடுகடாம், மதுரைக் காஞ்சி, முல்லைப்பாட்டு, நெடுநல்வாடை, பட்டினப்பாலை, பெரும் பாணாற்றுப்படை, பொருநராற்றுப்படை, சிறுபாணாற்றுப்படை ஆகியவைகளைத் தொகுத்துள்ளனர்.

பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களை நாலடியார், நான்மணிக்கடிகை, இன்னா நாற்பது, இனியவை நாற்பது, களவழி நாற்பது, கார் நாற்பது, ஐந்திணை ஐம்பது, திணைமொழி அய்ம்பது, அய்ந்திணை எழுபது, திணைமாலை நூற்றைம்பது, திருக்குறள், திரிகடுகம், ஆசாரக்கோவை, பழமொழி நானூறு, சிறுபஞ்சமூலம், முதுமொழிக்காஞ்சி, ஏலாதி, கைந்நிலை என்ற பதினெட்டு இலக்கியங்களாகத் தொகுத்துக் கொடுத்துள்ளனர்.  

இப்பதினெட்டு நூல்களுள் பதினொரு நூல்கள் மட்டுமே நீதி நூல்கள் ஆகும்.  அவையாவன (1) திருக்குறள் (2)  நாலடியார்  (3)  நான்மணிக்கடிகை, (4) இனியவை நாற்பது (5)  இன்னா நாற்பது (6)  திரிகடுகம் (7) ஆசாரக் கோவை (8) சிறுபஞ்சமூலம் (9)  பழமொழி (10) முதுமொழிக் காஞ்சி (11)  ஏலாதி என்கிற பதினொரு நூல்களும் நீதிநூல்களாகும்.

ஆறு நூல்கள் அக நூல்களாகும். (1) கார் நாற்பது (2) ஐந்திணை ஐம்பது (3) ஐந்திணை எழுபது (4) திணை மொழி ஐம்பது (5) திணை மாலை நூற்றைம்பது (6) கைந்நிலை ஆகிய ஆறு நூல்களும் அக நூல்களாகும்.

புறத்திணை நூல்  களவழி நாற்பது என்ற ஒரு நூல் மட்டுமே.

இந்த  நூல்களில் வடசொற்களும் பிற்கால இலக்கணக் கூறுகளும் காணப்படுகின்றன. பழைய இலக்கியத்தின் கருத்தும், சொல்லும் தொடர்களும் புலவர்களால் எடுத்தாளப்படுகின்றன.

இந்த நூல்கள் தமிழகத்தில் சங்கம் மருவிய காலகட்டத்தில் இயற்றப்பட்டதாக (கிபி 300 - கிபி 600)  எண்ணப்படுகிறது.

பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் எவை என்பதை ஒரு பாட்டிலும் சொல்லி வைத்துள்ளார்கள்.

நாலடி நான்மணி நானாற்ப தைந்திணைமுப்
பால்கடுகங் கோவை பழமொழி மாமூல
மின்னிலைசொல் காஞ்சியு டனேலாதி யென்பவே
கைந்நிலைய வாங்கீழ்க் கணக்கு.

நிறைந்த அடிகளைக் கொண்டவைகளை பதினெண் மேற்கணக்கு நூல்கள் எனவும் குறைந்த அடிகளைக் கொண்டவைகளை பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் எனவும் வகைப்படுத்தப்பட்டது. மேலும் இந்நூல்கள் எழுதிய கால வரிசையினைக் கொண்டும் இவ்வாறு பிரிக்கப்பட்டதாகக் கருதுவோரும் உண்டு கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் அய்ந்தடியினேறாத செய்யுட்கள் அறம் பொருள், இன்பம் ஆகியவற்றுக்கு இலக்கணம் கூறும்வழிப் பிற பொருளும் இடையிடை தாவிச் செல்லச்சில எழுத்தாற் சிலவாக வருதலால் என்பதே.

மேற்கணக்கு நூல்கள் போலல்லாது கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் சங்கப் பாடல்களின் பிழிவாகவும் எளிமையும் இனிமையும் பொருண்மையும் கொண்டு விளங்குகின்றன. திருக்குறள் கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் ஒன்றாகும் தமிழில் முதலில் எழுதப்பட்ட நூலும் திருக்குறளே.

மேலேயுள்ள பாடலில் கடுகம் என்பது திரிகடுகத்தையும் நான்மணி என்பது நான்மணிக் கடிகையையும் குறிக்கும் திரிகடுகம் மும்மூன்று கருத்தைக் கூறும். நான்மணிக்கடிகை நந்நான்கு கருத்தைக் கூறும் எனவேதான் நாலும் இரண்டும் போல இவை மூன்றும் நான்கும் என அழைக்கப்படுகிறது. முன்னது அடிகளாலும் பின்னது கருத்தாலும் பகுக்கப்பட்டுள்ளன.

திரிகடுகம் என்ற நூலை எழுதியவர் நல்லாதனார் ஆவர். ஆதன் என்பது இயற்பெயர். பண்பாளராகவும் இனியவராகவும் இருந்தமையால் நல்லாதனார் என அழைக்கப்பட்டிருக்கலாம். கடவுள் வாழ்த்தில் பூவைப்பூ வண்ணனை (திருமாலை) பாடியிருப்பதால் இவர் வைணவ சமயத்தவராக இருக்கலாம் என எண்ண இடமுண்டு. திரிகடுகத்தில் கடவுள் வாழ்த்தோடு 101 பாடல்கள் உண்டு.

திரிகடுகம் என்பது சுக்கு, மிளகு, திப்பலி ஆகியவற்றால் செய்யப்பட்ட நல்ல மருந்து. உடலுக்கு நலம் பயப்பது அது போல ஒவ்வொரு பாடலிலும் மும்மூன்று  நல்ல கருத்துக்களை வைத்துப் பாடியிருப்பதால், இந்நூல் திரிகடுகம் எனப் பெயர் பெறலாயிற்று. இந்த நூலுக்குக் கோட்டியூர் இராமாநுச்சாரியார் உரை எழுதியுள்ளார். அவர் எழுதிய உரையே மிகுதியும் பயிலப்பட்டு வருகிறது.

நான்மணிக் கடிகையின் ஆசிரியர் விளம்பிநாகனார் ஆவார் நாகனார் என்பது இவரது இயற்பெயர். விளம்பி என்பது இவரது ஊர்ப் பெயராகும். நல்லாதனார் போலவே கடவுள் வாழ்த்தில் மாயவனைப் போற்றுவதால் இவர் வைணவ சமயத்தவராக இருக்கலாம்.

நான்மணிக் கடிகை என்றால் நான்கு மணிகளால் கோர்க்கப்பட்ட மாலை என்பது பொருள். ஒவ்வொரு பாடலிலும் நான்கு சிறந்த கருத்துக்களைப் பெய்து எழுதப்பட்டிருப்பதால் நான்மணிக் கடிகை எனப் பெயர் பெற்றுள்ளது. இந்த நூலில் 104 வெண்பாப் பாடல்கள் அடங்கியுள்ளன.

மனித வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத வாழ்வியல் கோட்பாடுகள் பற்றி இந்த நூல்கள் பேசுகின்றன.   எமது முன்னோர்கள் மொழிக்கு மட்டுமல்ல வாழ்க்கைக்கும் இலக்கணம் வகுத்துள்ளார்கள்.  திருக்குறள், நாலடியார் போன்ற நூல்கள் மட்டுமல்ல திருமந்திரம் போன்ற நூல்களும் முழுக்க முழுக்க வாழ்வாங்கு வாழக் கற்றுக் கொடுக்கும் அற நூல்களாகும். திருக்குறளில் அறம் என்ற சொல் ஒழுகுநெறி என்ற பொருளிலேயே பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  இல்லறம் துறவறம் இரண்டையும் நெறி என்றே  வள்ளுவர் குறிப்பிடுகிறார்.

எமது முன்னோர்கள் வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத அறத்துக்கு அல்லது ஒழுக்கத்துக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தார்கள். கல்வி, செல்வம், வீரம் ஒழுக்கத்துக்குப் பின்னால் வைக்கப்பட்டது. காரணம் ஒழுக்கம் இல்லாத கல்வி, ஒழுக்கம் இல்லாத செல்வம், ஒழுக்கம் இல்லாத வீரத்தால் ஆக்கம் இல்லை. அழிவுதான் உண்டு.

அடுத்த முறை திரிகடுகம் மற்றும் நான்மணிக்கடிகை இரண்டிலும் உள்ள பாடல்களைப் பார்ப்போம். (வளரும்)


 

என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

தமிழ் இலக்கியப் பரப்பே பரந்ததும் விரிந்ததும் ஆகும்

60

தமிழில் உள்ள இலக்கியங்களின் பரப்பு எண்ணாலும் எண்ணத்தாலும் அளப்பரியது. சங்க இலக்கியங்களில் எட்டுத்தொகையில்  2,329 அடி உள்ளன.  பத்துப்பாட்டின் அடியளவு 3,548 ஆகும். பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் 5,632 பாடல்கள் உண்டு.

மேற்கூறிய மேல்கணக்கு கீழ்க்கணக்கு நீங்கலாக தமிழில் அய்ம்பெரும் காப்பியங்கள், அய்ஞ்சிறு காப்பியங்கள் என பத்துக் காப்பியங்கள் உண்டு. இவற்றில் சிலப்பதிகாரம் முத்தமிழ் காப்பியம் என்ற புகழுக்கு உரியது.

பல்லவர் காலத்தில் (ஏழாம் நூற்றாண்டு) சமண - பவுத்த மதங்களைப் புறங்கண்டு பக்தி இயக்கம் தலைதூக்கியது. அதனைத் தொடக்கியவர்கள் சம்பந்தர், அப்பர், சுந்தரர் மற்றும் மாணிக்கவாசகர் ஆகியோர்.   பக்தி இலக்கியத்தால் தமிழ்மொழி புதுப் பொலிவுற்று பண்ணொடு கலந்து இசை மணம் பரப்பின.

சோழப்பேரரசன் இராசராசன் (கிபி 985 - 1014) வேண்டு கோளுக்கு இணங்க நம்பியாண்டார் நம்பி (11 ஆம் நூற்றாண்டு) என்ற சைவப் பெரியார் அவற்றைத் தொகுத்து பதினொரு திருமுறைகளாக வெளியிட்டார். பின்னர் சேக்கிழார் இயற்றிய பெரியபுராணத்தையும் சேர்த்து பன்னிரு திருமுறைகள் என வழங்கலாயினர்.

சம்பந்தர் (1,2,3 திருமுறைகள்) 16,000 பதிகங்கள் பாடியதாக நம்பியாண்டார் நம்பி கூறுகிறார். ஆனால் இன்று 384 பதிகங்கள் 4,181 பாடல்களே கிடைத்துள்ளன. முதல் திருமுறையில் நட்டபாடை (22) தக்கராகம் (24) பழந்தக்கராகம் (16) தக்கேசி (12) குறிஞ்சி (29) வியாழக் குறிஞ்சி (25) மேகராகக் குறிஞ்சி (8) ஆகிய ஏழு பண்களில் 136 திருப்பதிகங்கள் அமைந்துள்ளன. இவற்றின் பாடல் எண்ணிக்கை 1469.

இசை கீழான உணர்வுகளைத் தூண்டும் என்று சமணர் கருதினர். 'இசை இறைவன்பால் இட்டுச் செல்லும்'     என்பது     சம்பந்தரது கருத்தாகும். அவர் செந்தமிழைப் பேணுவதைப்  பெரிதும் விரும்பினார். தமிழ் இலக்கியத்தில் இவரது பங்களிப்பு மிகவும் உயர்வானது.

அப்பர் 4, 900  (4,5,6 திருமுறைகள்) பாடல்கள் பாடியதாக சுந்தரர் சொல்கிறார். ஆனால் 312 பதிகங்களும் 3,066 பாடல்களே இன்று கிடைத்துள்ளது. இவர் பாடிய பாவகைகளில, தாண்டகம் என்ற பாடல்வகை  குறிக்கத்தக்கது. இதனால் இவரைத் தாண்டக வேந்தர் என்று பாராட்டுவர். இவரது திருத்தாண்டகம் போல் தமிழ் இலக்கியத்தில் வேறு எங்கும் காண முடியாது என்பர். பாவுற்றலர் செந்தமிழ்ப் பதிகத் தொடை பாடிய பான்மையினால் நாவுக்கரசு என்று உலகு ஏழினும் நின் நல்நாமம் நயப்புற மன்னுக என்று இறைவன் இவருக்கு வழங்கினான் என்று பெரிய புராணம் (செய்யுள் 1344) குறிப்பிடுகிறது. சம்பந்தர் இட்டபெயர் அப்பர் என்பதாகும். 

சுந்தரர்  (7 ஆம் திருமுறை)   இயற்றிய திருத்தொண்டை தொகையில் 63 நாயன்மார்களது குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.  இவர் பாடிய   3800 பதிகங்களின் எண்ணிக்கை  38,000 பாடல்களாகும்.  ஆனால் இன்று கிடைத்திருப்பது 100 பதிகங்கள் 1026 பாடல்கள் மட்டுமே.  இவர் பாடிய முதல் பாடல்  பித்தா பிறைசூடீ எனத்தொடங்கும் பாடல், இறுதிப் பாடல்  ஊழிதோறு ஊழிமுற்றும் எனத்தொடங்கும் பாடல்.

இதுவரை கிடைத்துள்ள தேவாரத் திருப்பதிகங்களின் (பதிகம் 10 - 11 பாடல்கள் கொண்டது)  மொத்த எண்ணிக்கை 796 ஆகும். பாடல்களின் எண்ணிக்கை 8250 ஆகும்.

மாணிக்கவாசகர் (8 ஆம் திருமுறை)  இதில் 76 பதிகங்கள் 1,056 பாடல்கள் உண்டு. இதில் 51 பிரிவுகளும்  தேனூறும் திருவாசகம் 656 ம் இடம்பெற்றுள்ளன. திருக்கோவையார் 25 அதிகாரங்களையும் 400 பாடல்களையும் உடையது. மாணிக்கவாசகரது   முதல் பாடல் நமச்சிவாய எனத்தொடங்கும் பாடல். இறுதிப் பாடல் செம்மை நலம் அறியாத எனத்தொடங்கும் பாடல்.

திருஞானசம்பந்தர், திருநாவுக்கரசர், சுந்தரர், மாணிக்கவாசகர் எனும் நால்வர் இல்லாவிட்டால் பக்தி இலக்கியம் இல்லை என்றே சொல்லிவிடலாம். 

ஒன்பதாம் திருமுறையில் ஒன்பதின்மர் பாடிய பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இந்தப் பாடல்கள் திருவிசைப்பா, திருப்பல்லாண்டு என வழங்குவர். திருவிசைப்பாவில் 28 பதிகங்களும் திருப்பல்லாண்டில் 1 பதிகமும் உண்டு. பாடல் தொகை 365 என்று குறிப்பிடப்படினும் கிடைத்தவை 301 பாடல்கள்தான். முதல் 8 திருமுறைகளும் இசைப்பாக்கள் ஆயினும் இத்திருமுறை ஒன்றுக்கே திருவிசைப்பா என்ற பெயர் அமைந்திருப்பது இதன் சிறப்பை உணர்த்துகிறது. சாளர பாணி என்ற பண் இதில் மட்டுமே காணப்படுகிறது. பஞ்சமம், காந்தாரம், புறநீர்மை, நட்டராகம், இந்தளம் முதலான பண்கள் ஏனையவை.

திருமூலர் (பத்தாம் திருமுறை) எழுதிய திருமந்திரத்துக்கு இன்னொரு பெயர் மந்திரம் மூவாயிரம். தமிழில் எழுந்த முதல் தத்துவ நூல் இதுவே. பதிகங்கள் 1,237,  பாடல்கள் 3,000.

பதினோராந்  திருமுறை பன்னிருவர் பாடியது. மொத்த பதிகங்கள் 40 பாடல்கள் 1,419. காரைக்கால் அம்மையார், பட்டினத்து அடிகள் பாடியிருக்கிறார்கள்.

சேக்கிழார் (பன்னிரண்டாம் திருமுறை) பாடிய பெரிய புராணத்தில் 13 சருக்கம், 71 புராணங்கள், 4272 பாடல்கள் காணப்படுகின்றன.

பன்னிரு திருமுறையில் 1,254 தலைப்புகள்  18,246 பாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன!

இவை மட்டுமல்லாது 14 சைவ சிந்தாந்த சாத்திரங்கள், சித்தர் பாடல்கள், திருப்புகழ்  என அனைத்தும் சைவ இலக்கியங்கள் ஆகும்.  இவற்றோடு  தமிழில் உள்ள பவுத்தம்,  சமணம், இஸ்லாம்,     கிறித்துவம் ஆகிய சமய இலக்கியங்களைவும் சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

கிபி 700 - 900 வரை சைவ சமயத்துக்கு இணையாக தமிழ்நாட்டில் வைணவ பக்தி இயக்கம் வலுப்பெற்று விளங்கியது. திருமால் வழிபாடு தொல்காப்பியம், கலித்தொகை, பரிபாடல் போன்றவை சங்க இலக்கியங்களில் பாராட்டப்பெற்றுள்ளது. கிபி 6  - 9  ஆம் நூற்றாண்டுக்குள் வாழ்ந்த பன்னிரு ஆழ்வார்கள் இயற்றிய பாடல்களை 10 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த நாதமுனி  நாலாயிரத்திவ்விய பிரபந்தம் எனத் தொகுத்தார்.  திவ்வியம் என்பது அடியவர்களுக்கு இன்பம் அளிப்பது என்ற பொருளில் இனிமை என்னும் பொருளைத் தரும். பிரபந்தம் என்பது தொகுப்பு என்றும் தனி நூல் என்றும் பொருள் தரும்.  இதில் முதலாயிரம் (947 பாடல்கள்) பெரிய திருமொழி (1134 பாடல்கள்) திருவாய்மொழி  (1102 பாடல்கள்) இயற்பா (817 பாடல்கள்) என நான்கு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. தேவாரத்தில் காணப்படாத எளிமையும் இனிமையும் நாலாயிரத்திவ்விய பிரபந்தத்தில் காணப்படுகிறது.

மேலும்    வைணவக் கோயில்களில் பெருமான் அருகில் அமர்ந்து நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தப் பாடல்கள் பாராயணம் செய்யும் வழக்கமுண்டு. திருமால் வீதி வலம் வரும்போது திவ்வியப் பிரபந்தம் அவருக்கு முன்னால் பல்லக்கில் எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. இது வைணவ சமயம் தமிழுக்குக் கொடுத்துள்ள முன்னுரிமையாகும். இவ்வுரிமையை இன்றளவும் சைவக் கோயில்களில் திருமுறைகள் ஓதுவதற்குப் பெறவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. தமிழ் கடவுள் சிவன் அருகில் சமஸ்கிருத மந்திரங்களை உச்சரிப்பதும் தமிழர்களாகிய ஓதுவார்கள் தொலைவில் குறிப்பிட்ட இடத்துக்கப்பால் நின்று திருமுறைப் பாடல்கள் இசைப்பதும் மரபாக இருந்து வருகிறது. தமிழகத்தில் "தென்னாடுடைய சிவன்" கோயிலில் தமிழிசை முழங்கும் உரிமையைச் சைவ வழிபாட்டினர் பெறவில்லையா? அல்லது பெற்றிருந்த உரிமையை இழந்துவிட்டார்களா?

இந்த இலக்கிய வளம் காரணமாகவே அய்யன்னாவால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட 6 செம்மொழிகளில் தமிழும் ஓன்றாகும். ஏனையவை சீனம், ஹீப்ரூ, கிரேக்கம், சமற்கிருதம், இலத்தீன் ஆகும்.

உலக மொழிகளோடு ஒப்பிடுகையில், எண்ணிக்கை, காலப் பழமை, யாப்பியல், இசை வடிவங்கள் கொண்ட தமிழ் இலக்கியப் பரப்பே பரந்ததும் விரிந்ததும் ஆகும். தமிழில் கடைச்சங்க காலம் முதற் கொண்டு  20 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி வரை தோற்றம் கொண்ட பல்வேறு வகையான இலக்கியப் பரப்பில், அறுபது விழுக்காட்டு இலக்கியங்கள் சமய இலங்கியங்களாகும். அதனால், தமிழில் காணப்படும் சமய இலக்கியங்களின் பரப்புப்  போன்று வேறு  மொழிகளில் இல்லை என்கிறார்கள்.

எது எப்படியிருப்பினும் தமிழ் இலக்கியங்களைப் படிக்க வாழ்நாள் போதாது. பல பிறவிகள் எடுத்தால்தான் முடியும் போல் தெரிகிறது.  படிப்பது இருக்கட்டும் இந்த தமிழ் இலக்கியங்கள் பற்றித் தெரிந்திருப்பவர்கள் எத்தனை

 

 


என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

எம்  தோழி பரிசேலோர் எம் பாவாய்!
61

மாணிக்கவாசகர் பாடிய பாடல்கள் 8 ஆம் திருமுறையில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது எனப் பார்த்தோம்.   அவரால் எழுதப்பட்ட பெரும் நூல்கள் இரண்டு திருவாசகம் மற்றும்  திருக்கோவையார். இவற்றுள் திருவாசகம் என்பது ஒரு பெரிய தொகுப்பு நூல். இதில் மொத்தம் 51 பாடல்நூல்கள் உள்ளன. அவற்றுள் பத்துப்பத்துப் பாடல்களாகப் பாடிய பதிகநூல்களே அதிகம். நீண்ட பாடல்களாக விளங்குபவை சிவபுராணம், கீர்த்தித் திருவகவல், திருவண்டப்பகுதி, போற்றித் திருவகவல், திருச்சதகம் ஆகியவை. இவற்றில் பல பாடல்கள் புகழ்பெற்றவையாய் விளங்கிடினும் மிக அதிகமாக வழங்கப்படுபவை, சிவபுராணமும் திருவெம்பாவையும் திருப்பள்ளியெழுச்சியும் தான்.

திருவெம்பாவை,  900 ஆயிரம் ஆண்டுகளாக சைவக்கோயில்களில் ஓதப்படும் பெருமையுடையது. "தமிழ் மந்திரம்" என்ற பெயரில் அந்தக்காலத்தில் அது கடல் கடந்து சயாம் நாட்டிற்குச் சென்றிருக்கிறது. அரசனுக்கு முடிசூட்டும் காலத்திலும் சில திருவிழாக் காலத்திலும் சயாமியர் திருவெம்பாவையை ஓதுகின்றனர். ஒவ்வொரு திருவெம்பாவைப்பாடலின் முடிவிலும் "ஏலோர் எம்பாவாய்!" என்ற சொற்றொடர் காணப்படும். அது மருவி இப்போது சயாமியரால் " லோரி பாவாய்" என்று  பாடப்படுகிறது.

சென்ற நூற்றாண்டில் வாழ்ந்து மறைந்த வள்ளலார் உள்ளத்தை மாணிக்கவாசகரின் திருவாசகம் கொள்ளை கொண்டிருக்கிறது.

வான்கலந்த மாணிக்கவாசக! நின் வாசகத்தை

நான்கலந்து பாடுங்கால், நற்கருப்பஞ்சாற்றினிலே
தேன்கலந்து, பால்கலந்து, செழுங்கனித் தீஞ்சுவை கலந்து,என
ஊன்கலந்து, உயிர்கலந்து, உவட்டாமல் இனிப்பதுவே!

வாட்டமிலா மாணிக்க வாசக நின் வாசகத்தை
கேட்டபொழு தங்கிருந்த கீழ்ப்பறவை சாதிகளும்
வேட்டமுறும் பொல்லா விலங்குகளும் மெய்ஞ்ஞான
நாட்டமுறும் என்னிலிங்கு நானடைதல் வியப்பன்றே!  

என வள்ளலார்  புகழாரம் சூட்டி மகிழ்கிறார். "திருவாசகத்திற்கு உருகார் ஒரு வாசகத்திற்கும் உருகார்" என்ற பொன் மொழியும் உண்டு.

மாணிக்கவாசகர் திருவாதவூரில் பிறந்தவர்.  இவரது இயற்பெயர் திருவாதவூரர். இவரது காலம் பற்றிய பல கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. இவர் 63 நாயன்மார்களுள் ஒருவராக  இல்லை. மேலும் சுந்தரரின் திருத்தொண்டர் தொகையில் இவர் இடம் பெறவில்லை. எனவே இவர் சுந்தரர் காலத்திற்கு பிற் பட்டவராக இருக்க வேண்டும்.  ஒன்பதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவர் என்பது பொதுவான முடிவு. அமாத்ய பிராமணர் வகுப்பில் பிறந்த இவர் இளம் வயதிலேயே அனைத்துக் கலைகள், மொழியில் புலமை  பெற்றுத் திகழ்ந்தார். அமாத்யர் என்பது அமைச்சர் என்பதன் வடமொழிச் சொல்லாகும். இந்தக் குலத்தில் பிறந்தவர்கள் அமைச்சர்களாக இருந்து வந்தார்கள். அதை ஒட்டி இவரும் அரிமர்த்தன பாண்டியனின் அவையில் முதல் அமைச்சராக இருந்தார். இளமையில் கல்வி கேள்விகளில் சிறந்து விளங்கியதால் பாண்டிய மன்னன் அரிகேசரி அல்லது அரிமர்த்தன பாண்டியன் தென்னவன் பிரமராயர் என்னும் உயரிய விருதை அளித்துப் பெருமை படுத்தினான்.   அரசனுக்கு அமைச்சராக இருந்தும் அவர் ஆன்மீக நாட்டம் உடையவராகவே இருந்தார்.

சிவனே குருவாக வந்து மாணிக்கவாசகரை தடுத்தாட் கொண்டார் என்பது கதை. மார்கழி மாதத்தில் அவர் சிவனைக்  குறித்துத்  தீந்தமிழில் பாடிய  திருவெம்பாவையும் திருப்பள்ளியெழுச்சியும் ஓதப்படுகின்றன.

திருவண்ணாமலையில் இவர் பாடிய பாடல்களே திருவெம்பாவை எனப்படுகின்றன. இப்பாடல்களில் தன்னை ஒரு பெண்ணாகப் பாவனை செய்து  மார்கழி மாதக் காலையில் சிவனைக் குறித்துப் பாடுவது போல் பாடியுள்ளார்.

திருவெம்பாவை என்ற சொல்லில் திரு - தெய்வத் தன்மையைக் குறிக்கின்றது. எம் - என்பது உயிர்த் தன்மையை உணர்த்துகின்றது. பாவை - வழிபாட்டிற்கு உகந்த உருவம். ஆகவே திருவெம்பாவையின் திரண்ட பொருள், தெய்வத்தன்மை வாய்ந்த திருவருள் எங்களோடு இணைந்து இயங்குகின்றது. எங்களுக்குத் துணையாய் நிற்கின்றது. நாங்கள் செய்யும் நோன்பினைப் பாவைத் திருவுருவில் நின்று ஏற்கின்றது.  ஏற்றுப் பயனளிக்கிறது என்பதாகும். இப்பாடல்களில் பாவை சிறப்பிடம் பெற்றதால்  ஒவ்வொரு பாடலின் முடிவிலும் எம் பாவாய்' என்று அமைந்துள்ளது.  ஏலோரெம்பாவாய்  என்பதில் ஏலும் ஓரும் அசைகள்; பாவாய் - விளித்தல். பாவை நோன்பு நோற்கும் பெண்கள் பாவாய்' என அழைக்கப்படுகின்றனர்.

மாணிக்கவாசகரின் திருவெம்பாவை,  ஆண்டாளின் திருப்பாவை இரண்டின் பாடுபொருள் ஒன்றுதான், பாடப்படும் கடவுள்தான் வேறு. மாணிக்கவாசகர் காண்பிக்கும் பெண்கள், சிவனைப் போற்றி  நோன்பு நோற்கிறார்கள். கோதை நாச்சியாராகிய ஆண்டாளும் அவளது தோழியரும் கண்ணனை எண்ணிப் பாவை நோன்பு இருக்கிறார்கள். இந்த இரண்டும் ஏட்டிக்குப் போட்டியாய் பாடப்பட்டனவாக தோற்றம் அளிக்கின்றன. 

இந்தப் பெண்கள் எல்லாரும் இளம் வயதினர். குறும்பும் வேடிக்கையுமாகப் பேசிச் சிரிக்கிற விளையாட்டுத் தோழிகள். ஆனால் கடவுள் பணி என்று வந்துவிட்டால், அனைவரும் தீவிரமாகி விடுகிறார்கள், நாளைக்குக் காலையில சீக்கிரமா எழுந்து குளிச்சுக் கோயிலுக்குப் போகணும் என்று திட்டமிடுகிறார்கள். பாவை நோன்புக்காகச் செய்ய வேண்டியவை என்னென்ன என்று பட்டியல் போட்டுத் தயாராகிறார்கள்.

மறுநாள் காலை, சில பெண்கள் சொன்னபடி சீக்கிரம் எழுந்துவிட்டார்கள். மற்றவர்கள் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் அவர்களை எழுப்பிப் பாவை நோன்புக்காக அழைத்துச் செல்வதுதான் திருவெம்பாவையின் முதல் பகுதி.

திருவெம்பாவையில் 20 பாடல்கள் உள்ளன. முதல் பாட்டு:

ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அரும்பெருஞ்

சோதியை யாம்பாடக் கேட்டேயும் வாள்தடங்கண்
மாதே வளருதியோ வன்செவியோ நின்செவிதான்
மாதேவன்வார்கழல்கள் வாழ்த்தியவாழ்த்தொலிபோய்
வீதிவாய்க் கேட்டலுமே விம்மிவிம்மி மெய்ம்மறந்து
போதார் அமளியின்மேல் நின்றும் புரண்டிங்ஙன்
ஏதேனும் ஆகாள் கிடந்தாள் என்னேஎன்னே
ஈதே எம்தோழி பரிசேலோ ரெம்பாவாய்.

ஒளி பொருந்திய நீண்ட கண்களை உடைய பெண்ணே! முதலும் முடிவும் இல்லாத அரும் பெருஞ்சோதியை யுடைய இறைவனை நாங்கள் பாடுவதைக் கேட்டும், உறங்குகின்றனையோ? உன் காது ஓசை புகாத வலிய காதோ? மகாதேவனுடைய நெடிய சிலம்பணிந்த திருவடிகளை நாங்கள் புகழ்ந்து பாடிய வாழ்த்துப் பாடல்களின் ஒலி சென்று, தெருவின் கண் கேட்ட அளவிலேயே, எங்கள் தோழி ஒருத்தி பொருமி அழுது, உடம்பை மறந்து மலர் நிறைந்த படுக்கையின் மீதிருந்து புரண்டு விழுந்து இந் நிலத்தே, ஒன்றுக்கும் ஆகாதவள் போல மூர்ச்சித்துக் கிடந்தாள். இஃது அவள் தன்மை என்ன வியப்பு! 

அடுத்த பாடல்

 பாசம் பரஞ்சோதிக் கென்பாய் இராப்பகல்நாம்
 
பேசும்போ தெப்போதிப் போதா ரமளிக்கே
 
நேசமும் வைத்தனையோ நேரிழையாய் நேரிழையீர்
 
சீசி யிவையுஞ் சிலவோ விளையாடி
 
ஏசு மிடமீதோ விண்ணோர்க ளேத்துதற்குக்
 
கூசு மலர்ப்பாதந் தந்தருள வந்தருளுந்
 
தேசன் சிவலோகன் தில்லைச்சிற் றம்பலத்துள்
 
ஈசனார்க் கன்பார்யாம் ஆரேலோ ரெம்பாவாய்!
 

சிறந்த அணிகளை அணிந்தவளே! இரவும் பகலும் நாம் பேசும் பொழுது எப்பொழுதும் என் அன்பு, மேலான ஒளிப் பிழம்பான இறைவனுக்கு என்று கூறுவாய். இப்பொழுது அருமையாகிய படுக்கைக்கே, அன்பு வைத்தனையோ? பெண்களே! சீச்சி நீங்கள் பேசும் நகை மொழிகளில் இவையும் சிலவாகுமோ! என்னோடு விளையாடிப் பழித்தற்குரிய சமயம் இதுதானோ? தேவர்களும் வழிபடுதற்கு நாணுகின்ற தாமரை மலர் போன்ற திருவடியை அன்பருக்குக் கொடுத்தருள எழுந்தருளும் ஒளி உருவன்; தில்லைச் சிற்றம்பலத்து இறைவனுக்கு, அன்பு பொருந்திய நாம் உனக்கு யார்? (வளரும்)




 

 

என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

போற்றியாம் மார்கழிநீ ராடேலோ ரெம்பாவாய்               

62

 

மாணிக்கவாசகரது இயற்பெயர் வாதவூரர்.  மாணிக்கவாசகர் வாழ்ந்தது கொஞ்சக் காலம்தான். அவர் மறைந்தபோது அவருக்கு அகவை முப்பத்திரண்டு மட்டுமே.   அரிமர்த்தன பாண்டியன் அவையில்  அமைச்சராக இருந்தவர்.

ஒருநாள் அரசவை கூடியிருக்கும் போது திருப்பெருந்துறையில் மேலைநாடுகளில் இருந்து  வணிகர்கள் நல்ல உயர்ந்த சாதிக் குதிரைகளோடு  தரையிறங்கி இருப்பதாக அரிமர்த்தன பாண்டியனிடம் தூதுவர்கள் வந்து சொன்னார்கள். 

குதிரைப் படைகளுக்கு மேலதிகமாகக் குதிரைகள் தேவைப்பட்டது.  திருப்பெருந்துறையில் வந்திறங்கிய குதிரைகளில் நல்ல குதிரைகளாகப் பார்த்து அவற்றைக் குறைந்த விலையில் வாங்கி வருமாறு அரிமர்த்தன பாண்டியன் மாணிக்கவாசகரைப் பணித்தான். அதற்குத் தேவையான பொருளை கருவூலத்தில் இருந்து எடுத்து அரண்மனை மெய்ப் பாதுகாப்பாளர்களுடன் செல்லுமாறு சொன்னான். 

திருப்பெருந்துறையை அடைந்த மாணிக்கவாசகர் அங்குள்ள சிவன் கோயில் சிதலம் அடைந்து இருப்தைக் கண்டு மனம் நொந்தார்.   மன்னன் அளித்த பணத்தைக் கொண்டு அக் கோவிலைப் புதுப்பித்தார்.  குதிரை வாங்கப் போனவர் குதிரை வாங்கவில்லை. மாதங்கள் பல சென்றன.  மாணிக்கவாசகர் மதுரை திரும்பவில்லை. இதனை அறிந்த அரிமர்த்தன பாண்டியன் சினம் கொண்டு  மதுரை திரும்புமாறு மாணிக்கவாசகருக்கு ஓலை அனுப்பினான்.

ஓலையைப் படித்த பின்னர்தான்   சிவன் பற்றிய சிந்தனையில் இருந்து விடுபட்டு இயல்பு நிலைக்கு மாணிக்கவாசகர் திரும்பினார்.  மன்னனுக்கு வாக்களித்தபடி குதிரை வாங்கவில்லை. கொண்டு வந்த பொருள் எல்லாம் கோயில் திருப்பணிக்கு செலவு செய்தாகிவிட்டது. மன்ன்ன் கோபித்துக் கொள்ளப் போகிறான்.

திருப்பெருந்துறையில் குருந்த மரத்தின் கீழ் மாணிக்கவாசகரது குருநாதர் இருந்தார்.  மன்னனுக்குக் குதிரைகள் எப்படியாவது வாங்கிக் கொண்டு போக வேண்டுமே அதற்கு என்ன செய்வது என்று வருந்தினார்.

"மாணிக்கவாசக! கவலை கொள்ளற்க. வருகிற ஆவணிமூல நாளன்று உயர்ந்த சாதிக் குதிரைகள் மதுரை வந்து சேரம் எனச் சொல். நீ செலவிட்ட பொருள் ஒருபோதும் வீண்போகாது. அதற்காக வருந்த வேண்டாம்" என்று குரு ஆறுதல் கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

அரசவை கூடியது. விசாரணை தொடங்கியது. இன்னும் பத்தே நாட்களில் குதிரைகள் வந்து சேரும் என மாணிக்கவாசகர் உறுதிபடக் கூறினார்.  இதற்குள் இன்னொரு அமைச்சர் மாணிக்கவாசகர் கூறவது  பொய். திருப்பெருந்துறையில் ஒரு குதிரை கூடக் காணப்படவில்லை. திருப்பெருந்துறையில் இருந்து குதிரைககள் இங்கு வந்து சேர்வதற்குக் குறைந்தது ஒரு வாரமாவது செல்லும். இன்னும் இரண்டே நாட்களில்  எப்படிக் குதிரைகள் வந்து சேரும்?" எனக் கேட்டார்.  மன்னர் மாணிக்கவாசகரை அழைத்து வைகைக் கரையில் சுடுமணிலில் நிறுத்தி வைத்துத் தண்டித்தான்.

இதன் பின் நடந்த கதை எல்லோருக்கும் தெரியும்.  சிவன் நரிகளைக் குதிரைகளாக்கிக் கொண்டுவந்து மன்னனிடம் காட்டினார். ஆனால் அன்று இரவே பரிகள் மீண்டும் நரிகளாக மாறிவிட்டன. இப்படி நரி பரியாகி மீண்டும் நரியாகிய கதை சிவனின் 64  திருவிளையாடல்களில் ஒன்றாகக் கூறப்படுகிறது.

இன்றும் திருப்பெருந்துறையில் உள்ள ஆத்மநாதர் கோயிலுக்குள் மாணிக்கவாசகருக்குச் சிறப்பு இடம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. அவரது பெரிய திருவுருவம் அங்கு இருக்கிறது. ஆதி சைவர்கள் ஆகமவிதிப்படி பூசை  செய்து வருகிறார்கள்.  ஆனால் ஏனைய கடவுளருக்கு வைதீகப் பிராமணர்களால் வைதீக நெறிப்படி பூசை நடைபெறுகிறது.

காதார் குழையாடப் பைம்பூண் கலனாடக்
கோதை குழலாட வண்டின் குழாம் ஆடச்
சீதப் புனல்ஆடிச் சிற்றம் பலம்பாடி
வேதப் பொருள்பாடி அப்பொருள் ஆமா பாடி
சோதி திறம்பாடிச் சூழ்கொன்றைத் தார் பாடி
ஆதி திறம்பாடி அந்தம் ஆமா பாடிப்
பேதித்து நம்மை வளர்த்துஎடுத்த பெய்வளை தன்
பாதத் திறம்பாடி ஆடேலோர் எம்பாவாய்.                       14

காதில் அணிந்துள்ள குழைகள் ஆட, பொன் அணிகலன்கள் ஆட, பூமாலையணிந்த கூந்தல் ஆட, (அதைச் சுற்றும்) வண்டுக் கூட்டம் ஆட, குளிர்ந்த நீராடிச் திருச்சிற்றம்பலத்தைப் பாடி, வேதத்தின் பொருளைப்  பாடி, இறைவன் அந்த வேதத்தின் பொருள் ஆகும் திறத்தினைப் பாடி, அவனுடைய சோதி வடிவின் பெருமையைப் பாடி, கவன் அணிந்துள்ள கொன்றைக் கொத்தினைப் பாடி, எல்லாவற்றிற்கும் முதல்வனாக இருக்கின்ற வல்லமையைப் பாடி, அவனே எல்லாவற்றிற்கும் இறுதியும் ஆவதைப் பாடி, (மும்மலம் ஆகிய) பிறவற்றை நீக்கி நம்மை வளர்த்தெடுத்த இறையருட் சத்தியின் பாதத் தத்துவத்தையும் பாடி நீராடுங்கள்!

பைம்பூண் - பொன்னாபரணம், கோதை - பூமாலை, குழாம் - கூட்டம்,  சீதம் - குளுமை, தார் - மாலை.

மாணிக்கவாசகரின் திருவெம்பாவை, ஆண்டாளின் திருப்பாவை ஆகியவற்றைக் கண்டு அதைப் போன்றே சமணரான அவிரோதி நாதரால் இன்னொரு திருவெம்பாவை அதே சந்தத்தில் இயற்றப்பட்டிருக்கிறது.  இந்தத்  திருவெம்பாவையில் அருகனைப் பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெறுகின்றன.  இந்த நூலில்  சமணர்களது  வழி காட்டிகளாகிய தீர்த்தங்கரர்களைப்  போற்றிப் புகழப்பட்டுள்ளது.   இருபது  பாடல்கள் மயிலைநாதர் மேல் பாடப்பட்டுள்ளன. மயிலைநாதர் என்பது மயிலாப்பூரில் எழுந்தருளியுள்ள நேமிநாதரைக் குறிக்கிறது.  சான்றாக ஒரு பாடலைக் பார்ப்போம்.

கரக் குழலாட மாணிக்கப் பூணாடச்
சிகரக் குழலாட செறிவண் டிசைபாட
முகரப் புனலாடி முக்குடையான் தாள்பாடி
விகலக் கவிபாடி வேதப் பொருள்பாடிச்
சகல சிநத் திறைவன் தன்னனைய தாள்பாடிப்
புகலாம் பதியருகன் பொற்றா மரைபாடி
இகலார்ந் தெனையளித்த வெற்கையான் தாள்பாடி
பகரும் பிறப்பறவே பாடேலோ ரெம்பாவாய்                             (14)

(சிநன் = ஜினன், முகரம் = சங்கு, விகலக் கவி = குறையற்ற கவி, வெற்கையான் = வெற்றியுடைவன்

திருவெம்பாவையின்  கடைசிப் பாடல் (20)  போற்றி, போற்றி என ஒவ்வொரு அடியும் தொடங்குகிறது.

போற்றி அருளுகநின் ஆதியாம் பாதமலர்
போற்றி அருளுகநின் அந்தமாஞ் செந்தளிர்கள்
போற்றிஎல் லாவுயிர்க்குந் தோற்றமாம் பொற்பாதம்
போற்றிஎல் லாவுயிர்க்கும் போகமாம் பூங்கழல்கள்
போற்றிஎல் லாவுயிர்க்கும் ஈறாம் இணையடிகள்
போற்றிமால் நான்முகனுங் காணாத புண்டரிகம்
போற்றியாம் உய்யஆட் கொண்டருளும் பொன்மலர்கள்
போற்றியாம் மார்கழிநீ ராடேலோ ரெம்பாவாய்.                 (20)

எப்பொருளுக்கும் முதலாயுள்ள உன் திருவடி மலருக்கு வணக்கம். எவற்றுக்கும் முடிவாயுள்ள, செந்தளிர் போலும் திருவடிகளுக்கு வணக்கம், எல்லாவுயிர்களுக்கும் தோன்றுதற்குக் காரணமாகிய பொன்போன்ற திருவடிகளுக்கு வணக்கம், எல்லாவுயிர்களுக்கும் நிலைபெறுதற்குரிய பாதுகாப்பாகிய அழகிய கழலணிந்த திருவடிகளுக்கு வணக்கம். எல்லாவுயிர்களுக்கும் முடிவு எய்துதற்குக் காரணமாகிய திருவடிகள் இரண்டிற்கும் வணக்கம். திருமாலும், பிரமனும், காணமுடியாத திருவடித் தாமரை மலருக்கு வணக்கம். நாம் உய்யும்படி ஆட்கொண்டருளுகின்ற தாமரை மலர்போலும் திருவடிகளுக்கு வணக்கம். இங்ஙனம் கூறிப் போற்றி இறைவனை வணங்கி, நாம் மூழ்குவதற்குரிய மார்கழி நீரில் ஆடுவோமாக.

திருவெம்பாவை, திருப்பாவை,   அவிரோத நாதர் பாடிய திருவெம்பாவை ஆகிய பாடல்களில் நெஞ்சைக் கொள்ளை கொள்ளும் தமிழின் இனிமையையும் ஓசைச் சிறப்பையும் பொருள் நயத்தையும் பரக்கக் காணலாம்.  இந்த பக்தி இலக்கியங்கள் தமிழ்மொழிக்குக் கிடைத்த கொடை ஆகும்.  (தொடரும்)

 



 

 

என்றுமுள்ள செந்தமிழ்

முன்னைப் பழம் பொருட்கு முன்னைப் பழம் பொருளே

63

மாணிக்கவாசகர் பல கோயில்களுக்குச் சென்று வழிபட்டு திருவண்ணாமலை வந்து  சேர்ந்தார். அது மார்கழி மாதம். திருவாதிரைக்கு இன்னும் பத்து நாட்கள்தான் எஞ்சி இருந்தன. அந்த ஊரில் இளமங்கையர்கள் விடியற் கருக்கலில்  எழுந்து வீட்டைப் பெருக்கித் தண்ணீர் தெளித்து கோலமிட்டுக் குளத்துக்கு நீராடச் செல்கிறார்கள். அந்த அழகான காட்சியை மாணிக்கவாசகர் பார்க்கிறார். உள்ளத்தில் உவகை பெருக்கெடுத்து ஓடியது. அந்த உவகை திரு எம்பாவைப் பாடல்களாக வடிவெடுத்தன.

முதல் எட்டுப் பாடல்களும் பெண்கள் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்பி ஒன்றாகச் சேர்ந்து குளிக்கச் செல்லும் காட்சி வருணிக்கப்படுகிறது. அடுத்து எல்லோரும் கூடி இறையருளைப் பாடுவதாக அமைந்துள்ளது.  

திருவெம்பாவை ஆன்மா தன்னைப் பீடித்துள்ள மாயையிலிருந்து விடுபட்டு இறைவனையடைய முயற்சிப்பதை விளக்குகின்றது என்பது தத்துவக் கருத்து ஆகும்.  

 

முன்னைப் பழம் பொருட்கு முன்னைப் பழம் பொருளே
பின்னைப் புதுமைக்கும் பேர்த்துமப் பெற்றியனே
உன்னைப் பிரானாகப் பெற்றவுன் சீரடியோம்
உன்னடியார் தாள் பணிவோம் ஆங்கவர்க்கே பாங்காவோம்
அன்னவரே எங்கணவராவார் அவருகந்து
சொன்ன பரிசே தொழும்பாய்ப் பணிசெய்வோம்
இன்ன வகையே எமக்கெங்கோன் நல்குதியேல்
என்ன குறையும் இலோம் ஏலோரம்பாவாய்.                   (9)

எனக்கூறித் தமக்கு வேண்டியவற்றைக் கேட்கின்றார்கள். பக்தி என்னும் தண்ணீரில் பாவங்கள் கழுவப்படுகிறதாம்.  இதை மாணிக்கவாசகர் இலக்கிய நயத்தோடு ஆர்த்த பிறவித் துயர்கெட நாம் ஆர்த்தாடும் தீர்த்தன் என்று வருணிக்கிறார். கடவுள் நம்பிக்கை, பக்தி,  நோன்புகள் போன்ற மிகப்பெரிய சங்கதிகளை மிக இலகுவாக மக்களிடையே மாணிக்கவாசகர் புகுத்தி  விடுகிறார். முக்கியமாக இளம் வயதினரிடம் பக்தியைக் காண்பது கடினம். அவர்களுடைய பல அய்யங்களுக்குப் பதில்சொல்ல முடியாது. ஆனால் மாணிவாசகரோ இளநெஞ்சங்களின் போக்கிலே சென்று மணிமணியான வாசகங்களின் மூலம் தன்கருத்தைச் சொல்லுகிறார்.

எல்லாம் தோன்றுதற்கு முன்னும் எல்லாம் அழிந்த பின்னும் இருப்பவன் இறைவன். இறைவா நீ! பழமைக்குப் பழமையானவன். பிற்காலத்தில் தோன்றிய புதுமையான பொருட்கள் அனைத்திற்கும் புதுமையானவன். எம்பெருமானே! நாங்கள் உன் தொண்டர்கள் உன்னுடைய அடியார்களின் பாதங்களை வணங்குகிறோம். அவர்களுடன் இணைந்து தொண்டு செய்வோம். அவர்களே எங்களின் கணவர்கள் ஆவார்கள். அவர்கள் விரும்பிக் கூறுவதை ஏற்று பணி செய்வோம். இப்படிப்பட்ட நல்ல நிலையை தந்தால் எங்களுக்கு குறை ஒன்றும் இருக்காது. அடியார்க்கும் அடியாளர்களைப் பணிவது இறைவனைப் பணிவதாகும். அந்தப் பணியே அனைத்திலும் சிறந்த இனிய பணியாகும் என்பது தத்துவக் கருத்து.

 

மாணிக்கவாசகருக்கு தமிழ் அன்னை கேட்டதெல்லாம் கொடுக்கிறார் போல் தெரிகிறது. அவருக்கு சொற்பஞ்சம் பொருட் பஞ்சம் இப்பதாகத் தெரியவில்லை.  ஒரு நாமம் ஓர் உருவம் ஒன்றும் இல்லார்க்கு ஆயிரம் திருநாமம் பாடி நாம் தெள்ளேணம் கொட்டாமோ எனப் பாடிய மாணிக்கவாசகர் இறைவனை ஏகன், அனேகன், பிறப்பறுக்கும் பிஞ்ஞகன்றன், தேனார் அமுது, ஆரியன், போக்கும் வரவும் இல்லா புண்ணியன், சொல்லற்கரியான், பெம்மான், பெண் சுமந்த பாகத்தன், ஒப்பிலாமணி, அன்பினில் விளைந்த ஆரமுது, காண்பரிய பேரொளி, நுண்ணர்வு, ஆற்றின்ப வெள்ளமே, சுடரொளி, மெய்யன், விடைப் பாகன், அய்யன், பெருங்கருணைப் பேராறு, காவலன், தில்லைக் கூத்தன், தென் பாண்டி நாட்டான் போன்ற பல திருநாமங்களால் குறிக்கிறார்.

இறைவன் கருணைக் கடலா?  என்ற கேள்விக்கு மாணிக்கவாசகர் தித்திக்கும் சொற்றமிழில் விடை பகர்கிறார்.

 

கல்லைப் பிசைந்து கனி ஆக்கி, தன் கருணை வெள்ளத்து
அழுத்தி வினை கடிந்த வேதியன்!

பால் நினைந்தூட்டும் தாயினும் சாலப்
பரிந்து  நீ பாவியேனுடைய
ஊனினை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கி
உலப்பிலா ஆனந்தமாய
தேனினைச் சொரிந்து புறம்புறந் திரிந்த
செல்வமே சிவ பெருமானே!

 

மேலும் ஒரு திருவெம்பா பாடலைப் பார்ப்போம்.

 

உன் கையில்  பிள்ளை உனக்கே அடைக்கலம் என்று
அங்கப் பழஞ்சொல் புதுக்கும் எம் அச்சத்தால்
எங்கள் பெருமான் உனக்கொன்று  உரைப்போம் கேள்
எம் கொங்கை  நின் அன்பர்  அல்லார்  தோள்  சேரற்க
எம் கை உனக்கு அல்லாது எப்பணியுஞ் செய்யற்க
கங்குல் பகல் எம் கண் மற்ற ஒன்றும் காணற்க
இங்கு இப் பரிசே எமக்கு எம் கோன் நல்குதியேல்
எங்கு  எழில் என் ஞாயிறு  எமக்கு ஏலோர்  எம்பாவாய்!
                                (19)

 

உன் கையில்  பிள்ளை உனக்கே அடைக்கலம் என்று அங்கப் பழஞ்சொல்   புதுக்கும் எம் அச்சத்தால் -உன்   கைப் பிள்ளை உனக்கே அடைக்கலம் என்ற பழமொழியை திரும்பவும் கூறுவது தேவை இல்லாதது   என்ற அச்சத்தால்,

எங்கள் பெருமான்                  - எங்கள்   தலைவனே!

உனக்கொன்று  உரைப்போம் கேள் - உன்னிடம்   ஒன்று உரைப்போம், தயை கூர்ந்து கேள்,

எம் கொங்கை  நின் அன்பர்    அல்லார்  தோள்  சேரற்க - உன் அடியார்களை மட்டுமே திருமணம் செய்து கொள்வோம்,   உன் அடியவர் தவிர வேறு யாருக்கும் எங்கள் தோள் உரிமை ஆகாதிருக்கட்டும்,

எம் கை  உனக்கு அல்லாது எப்பணியுஞ் செய்யற்க    - எம் கை,   உனக்கான திருப்பணி அல்லாது வேறு எந்த   விதப் பணிகளும் (வேறு எவருக்கும் தொண்டு) செய்யாது இருக்கட்டும்,

கங்குல்   பகல் எம் கண் மற்ற ஒன்றும் காணற்க      - இரவும்,   பகலும், எங்கள் கண்கள்   உன்னைத் தவிர    வேறு எதையும் எவரையும் காணாதிருக்கட்டும்,

எம் கோன்                                               - எங்கள்   தலைவனே!

இங்கு இப்   பரிசே எமக்கு நல்குதியேல்                - இவ்வாறான   நிலையை எங்களுக்கு வழங்குவாய் எனில்,

எங்கு    எழில் எமக்கு ஏலோர்  எம்பாவாய்             - ஞாயிறு   எந்தத் திசையில் எழுந்தாலும் எங்களுக்கு ஒரு கவலை இல்லை.

இறைவனது அடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்வதும் அவனது தாள் வணங்கியும் இரவும் பகலும் எப்போதும் அவன் நினைவாகவும்  பார்க்கும் பொருளில் எல்லாம் அவன் தன்மையைப் பார்க்கும் நிலையையும் அடைவதுதான் பிறவியின் பயன் ஆகும் என்பதை இப்பாடல் வழியாக உணர்த்துகிறார் மாணிக்கவாசகர்.

 

வள்ளலார் சொன்னது போல மாணிக்கவாசகர் பாடிய பாடல்கள், நற்கருப்பஞ்சற்றினிலே தேன்கலந்து, பால்கலந்து, செழுங்கனித் தீஞ்சுவை கலந்து, ஊன்கலந்து, உயிர்கலந்து, உவட்டாமல் இனிக்கின்றன!

அடுத்த முறை மாணிக்கவாசகர் பாடிய திருப்பள்ளி எழுச்சி பாடல்களில் வடியும் தேன் தமிழின் சுவையைப் பார்ப்போம். (வளரும்)


 


 

 

என்றுமுள்ள செந்தமிழ்


கூவின பூங்குயில், கூவின கோழி குருகுகள் இயம்பின இயம்பின சங்கம்!

64

 

திருப்பெருந்துறையில் உள்ள குருந்த மரத்தடியில் மாணிக்கவாசகருக்கு இறைவன் காட்சி கொடுத்து மறைந்துவிட்டான். இறைவனைக் கண்டு அனுபவித்த மாணிக்கவாசகருக்கு இறைவன் காட்சி கொடுத்து மறைந்த்து அவரை பிரிவுத் துன்பத்தில் ஆழ்த்தியது. அதில் பிறந்ததுதான் திருவாசகம்.

மாணிக்கவாசகர் தாம் பெற்ற இறை அனுபவத்தை திருப்பள்ளி எழுச்சிப்பாடல்களில் பாடியிருக்கிறார். இதற்குப் புறச் சான்றாக இருக்கும் ஞான ஆலயந்தான் திருப்பெருந்துறை. இப்போது அது ஆவுடையார் கோயில் என்று பெயரில் அழைக்கப்படுகிறது. இங்கேதான் மாணிக்கவாசகர் சிவதீட்சை பெற்றார்.  திருப்பள்ளி எழுச்சிப் பாடல்களில் திருப்பெருந்துறையில் தாம் சிவதீட்சை பெற்ற அனுபவத்தை மிக அழகாக மாணிக்கவாசகர்  சொல்லி இருக்கிறார்.

ஒருவரிடம் இருக்கும் ஆணவத்தைப் போக்குவதுதான் தீட்சை. இதை மலபரிபாகன் என்பார்கள். திருப்பெருந்துறையில் மாணிக்கவாசகருக்கு சிவன் தீட்சை அளித்தார். இதன் மூலமாக மாணிக்கவாசகரின் ஆணவத்தை சிவபெருமான் நீக்கி அருளினார்.

மாணிக்கவாசகர் அரிமர்த்தன பாண்டியனின் முதலமைச்சர்.  இறைவனால் தீட்சை பெற்றதும் தான் அமைச்சர் என்ற ஆணவம் அவரை விட்டு ஒழிந்தது.  நண்பரையும் பகைவரையும் ஒன்றாகப் பார்க்கும் உயர்ந்த மனப் பக்குவத்தைப் பெற்றார்.

இறைவனின் தெய்வீகக் காட்சி நினைப்பும் மறப்பும் இல்லாமல் தொடர்ந்து இருக்கும் சுத்த நிலையில் தம்மை வைக்கும்படி மாணிக்கவாசகர் வேண்டிக் கொள்கிறார். திருப்பள்ளியில் இருந்து எழுந்து வந்து தமக்கு சுத்த நிலையை அருள் புரியும்படி இறைவனை மாணிக்கவாசகர் வேண்டும் பாடல்களே அவர் பாடிய திருப்பள்ளி எழுச்சிப் பாடல்கள்.

மாணிக்கவாசகர் பெற்ற இறைவனின் அருள் அனுபவத்தைப் பற்றிய திருப்பள்ளி எழுச்சிப் பாடல்கள் இலக்கிய நயம் வாய்ந்தவை. அவர் திருப்பெருந்துறையாகிய ஆவுடையார் கோயிலையும் அதைச் சுற்றியிருக்கும் இயற்கைக் காட்சிகளையும் அந்தக் கோயிலில் காலையில் நடைபெறும் பூசைகளையும் இலக்கிய நயத்துடன் புனைந்து பாடியிருக்கிறார்.  

மாணிக்கவாசகர் பாடிய திருப்பள்ளி எழுச்சிப் பாடல்களில் காட்டும் திருப்பெருந்துறையில் புறக் காட்சிகள் எல்லாம் அவர் தூல உடம்புடன் இருந்த போது பெற்ற இறை அனுபவத்தையே உள்ளுறையாகக் கொண்டு விளங்குகின்றன.

இறை ஒளி அவர் அகத்திலும் புறத்திலும் சிதம்பரத்தில் தோன்றியது. அந்த இறை ஒளியில் மாணிக்கவாசகர் தம் தூல தேகத்துடன் மறைந்து போனார். தாம் தூல உடம்புடன் இருந்து அனுபவித்து வந்த இறை அனுபவத்தையும் அப்போதே இழந்து விட்டார்.

கன்னல் கனிதேர் களிறு என என்னையும் கடைமுறை இருப்பது ஆக்கினன் என்று மாணிக்கவாசகர் தம் இறை அனுபவத்தைச் சொல்கிறார்.

மாணிக்கவாசகருக்கு முந்தியவரான திருஞானசம்பந்தரும் திருமணத்தின் பின்னர் தமது துணைவியார் தோத்திரப் பூர்ணாம்பிகையையோடு திருக்கோயிலுக்குச் சென்று வழிபட்ட பின்னர் சோதியில் கலந்துவிட்டார் எனச் சொல்லப்படுகிறது.  சோதியில் கலக்கவில்லை நந்தனைப் போல் அவர் தீமூட்டிக் கொல்லப்பட்டார் என்ற கதையும் உளது.

 

இப்போது மாணிக்கவாசகர் பாடிய திருப்பள்ளி எழுச்சி முதல் பாடலைப் பார்ப்போம்.

 

போற்றி என் வாழ்முதல் ஆகிய பொருளே
புலர்ந்தது பூங்கழற்கிணைதுணை மலர்கொண்டு
ஏற்றி நின் திருமுகத்து எமக்கருள் மலரும்
எழில்நகை கொண்டு நின் திருவடி தொழுகோம்
சேற்றிதழ்க் கமலங்கள் மலருந்தண் வயல்சூழ்
திருப்பெருந்துறையுறை சிவபெருமானே
ஏற்றுயர் கொடியுடையாய், எனை உடையாய்
எம்பெருமான் பள்ளி எழுந்தருளாயே!

திருப்பள்ளி எழுச்சி திருப்பெருந்துறையில் பாடியவை. திருப்பெருந்துறை நீர் வளமும், நில வளமும் பொருந்திய ஓர் ஊராகும். அங்குள்ள இறைவனைக்குறித்துப் பாடிய இப்பாடல்கள் மாணிக்கவாசகர் தம் உள்ளத்துள்ளே உறையும் இறைவனை உள்ளத்திலே பள்ளி எழுந்தருளச் செய்து பின் அவனோடு ஒன்றிணைவதற்கு மேற்கொண்ட முயற்சிகள் எனக் கூறுவார்கள்.

வளம் பொருந்திய திருப்பெருந்துறை வயல்களில் செந்தாமரை மலர்ந்து குலுங்குக் கிடப்பது  போல் நம் உள்ளத்தாமரையும் இறைவனின் எல்லை இல்லாப்பெருங்கருணையால் மலர்ந்து கொள்கிறது.

போற்றி என் வாழ்முதல் ஆகிய பொருளே - என் வாழ்க்கையின் அடிப்படையே இறைவனாகிய பரம்பொருளே. அத்தகைய பரம்பொருளே உனக்குப் போற்றி. நின் திருவடித் தாமரையைத் தொழுது கொள்கிறேன்.

புலர்ந்தது பூங்கழற்கிணைதுணை மலர்கொண்டு = அதிலே அருமையான பூங்கழல்களால் அர்ச்சிக்கிறேன். இப்போது இருள் நீங்கிப் பொழுது புலரும் வேளை ஆகிவிட்டது,

ஏற்றி நின் திருமுகத்து எமக்கருள் மலரும் -    என் அய்யயனே, உன் திருமுகதரிசனமும்.

எழில்நகை கொண்டு நின் திருவடி தொழுகோம்= அதில் விளங்கும் குறுமுறுவலும் எமக்குச் செய்யும் அருளை என்னென்று கூறுவது? உன் திருவடி நாதம் பிரணவநாத ஒலியன்றோ? அத்தகைய நாதம் ஒலிக்க வீரக் கழல்களைத் தாங்கி நிற்கும் உன் திருவடித் துணை எங்களுக்கு எப்போதும் வேண்டும். அத்தகைய திருவடியை நாங்கள் தொழுது ஏத்துகிறோம்.

சேற்றிதழ்க் கமலங்கள் மலருந்தண் வயல்சூழ் திருப்பெருந்துறையுறை சிவபெருமானே= தாமரை மலருவது சேற்றிலே ஆனாலும் அது சேற்றை விட்டு மேலே எழும்பி நிற்கும். தனித்துத் தெரியும், சேறு மட்டுமில்லாமல் அந்தக் குளத்து நீரும் அதில் ஒட்டாது. அவ்வாறே இவ்வுலகவாழ்க்கையில் பற்றில்லாமல் இறைவனிடம் கொண்ட பக்தியையே எந்நேரமும் நினைந்து திருப்பெருந்துறையாகிய இந்த ஊரில் குடி கொண்டிருக்கும் இறைவனை  வழிபடுகிறோம்.

இங்கே தாமரை மலர்வது நம்முள்ளே மனத்தாமரை உள்ளே இருக்கும் அருட்பெரும்சோதியைக் கண்டு மலருவதற்கு உவமை சொல்லப்படுகிறது. சேறு என்பது நம் மனதில் தோன்றும் இவ்வுலகத்துப் பற்றுடைய எண்ணங்களைக் குறிக்கும். அத்தகைய சேறு நிறைந்த எண்ணங்களையும் மீறிக்கொண்டு இறைவனிடம் வைத்த பக்தியானது மலர்ந்து தாமரை மலர் போல் முகம் காட்டிச் சிரிக்கிறது.

ஏற்றுயர் கொடியுடையாய், எனை உடையாய் =  எருது பொறுமைக்குப் பெயர் போனது. எவ்வளவு பாரமானாலும் தாங்கிக்கொள்ளும். எவ்வளவு துன்பமானாலும் தாங்கிக்கொள்ளும். அத்தகைய எருதைத் தனக்குக் கொடியாகவும், வாகனமாயும் கொண்டுள்ள இறைவனோ அவன் தன்மையையும் உண்மையையும் சொல்லி முடியுமா? அவன் நம்மையும் ஆட்கொண்டுவிட்டானே.

எம்பெருமான் பள்ளி எழுந்தருளாயே! = ஆகவே நம்முள்ளே உள்ள ஒளிவடிவான ஈசன் எழுந்தருளத் திருப்பள்ளி எழுச்சி பாடுவோம் ஆக. 

இன்னொரு பாடல். திருப்பள்ளி எழுச்சி மூன்றாம் பாடல். மிகவும் அழகான, இனிமையான பாடல். ஒரு விடிகாலைப் பொழுதை பைந்தமிழில் வருணித்துப் பாடிய பாடல்.

நாயகன் திரைப்படத்தில் செவ்வந்தி பூக்களில் செய்த வீடு என்ற பாடல்  தொடங்கு முன் ஒரு ஒற்றைக் குயிலின் பாட்டுச் சத்தமும் தொடர்ந்து புள்ளினங்களின் சத்தமும்  மாணிக்கவாசகர் பாடிய திருப்பள்ளி எழுச்சிப் பாடல் 3 இன்  முதல் நான்கு வரிகளும் ஒலிக்கும்.   அதைத் தொடர்ந்து செவ்வந்தி பூக்களில் செய்த வீடு,  வெண்பஞ்சு மேகம் நீ கோலம் போடு என்று பல்லவி வரும்.  கேட்க மிக இனிமையாக இருக்கும். பாடலைப் பாடியவர்கள் தீபன் சக்ரவர்த்தி மற்றும் உமா இரமணன். இசை,  இசைஞானி இளையராசா.  பாடலைக் கேட்கும் போது மெய் சிலிர்க்கும்!

கூவின பூங்குயில் கூவின கோழி
குருகுகள் இயம்பின இயம்பின சங்கம்..
யாவரும் அறிவறியாய்! எமக்கு எளியாய்!
எம்பெருமான் பள்ளி எழுந்தருளாயே

இப்போது முழுப் பாடலையும் பார்ப்போம்.

 

கூவின பூங்குயில்கூவினகோழி
குருகுகள் இயம்பின இயம்பின சங்கம்
ஓவின தாரகை ஒளி ஒளி உதயத்து
ஒருப்படுகின்றது விருப்பொடு நமக்குத்
தேவநல் செறிகழல் தாள் இணை காட்டாய்
திருப்பெருந்துறையுறை சிவபெருமானே
யாவரும் அறிவு அரியாய் எமக்கு எளியாய்
எம்பெருமான் பள்ளி எழுந்தருளாயே.

கூவின பூங்குயில் கூவின கோழி  =  அதிகாலை நேரம் குயில் கூவித் துயில் எழுப்பும், கோழிகள் கொக்கரக்கோ எனக் கூவும். அப்படித் திருப்பெருந்துறையிலும் குயில்கள் கூவ, கோழிகள் கூவ,
குருகுகள் இயம்பின இயம்பின சங்கம் = மற்றப் பறவைகளும், நாரைகளும் ஒலி எழுப்ப, கோயில்களிலும் வீடுகளிலும் எம்பெருமானின் வழிபாடலுக்கான சங்கங்கள் ஆர்ப்பரித்தன.

ஒருப்படுகின்றது விருப்பொடு நமக்குத் = விண்ணிலே விண்மீன்களின் ஒளி மங்கிக்கொண்டு விடி காலத்து அருணோதயத்தைத் தொடர்ந்து ஞாயிறு ஒளி பரவத் தொடங்குகிறது. 

தேவநல் செறிகழல் தாள் இணை காட்டாய் =  உன்னை எங்கள் அய்ம்பொறிகளாலும் அறிவாலும் மனத்தாலும் ஆழ்ந்து அநுபவிக்க முடியாது.  அருள் அநுபவம் பெற்றாலே அநுபவித்து உணர முடியும்.  அத்தகைய அநுபவத்தை எங்களுக்குக் கொடுத்து எங்களை ஆட்கொண்டு அருள் புரிவாய்.

திருப்பெருந்துறையுறை சிவபெருமானே  = திருப்பெருந்துறையில் உறையும் எங்கள் இறைவனே, சிவனே, எங்களின் இந்த பக்தியைக் கண்டு எங்கள் மேல் அன்பு பூண்டு எம்மை ஆட்கொள்ள உன் திருவடித் தாமரைகளை எங்களுக்குக் காட்ட மாட்டாயா? 

யாவரும் அறிவு அரியாய் எமக்கு எளியாய் = அனைவராலும் அறிய முடியாதவனே, ஆனால் உன் அடியார்கள் மட்டுமே அறியக் கூடிய தன்மை கொண்டவனே,

எம்பெருமான் பள்ளி எழுந்தருளாயே! = ஆகவே நம்முள்ளே உள்ள ஒளிவடிவான இறைவன் எழுந்தருளத் திருப்பள்ளி எழுச்சி பாடுவோம் ஆக. 

சைவ சமய இலக்கியங்களில் மாணிக்கவாசகர் பாடிய திருவாசகம், திருப்பள்ளி எழுச்சி போன்ற பக்திப் பாடல்களுக்கு தனி இடம் உண்டு. (வளரும்)


ன்றுமுள்ள செந்தமிழ்


இன்னிசை வீணையர் யாழினர் ஒருபால் இருக்கொடு தோத்திரம் இயம்பினர் ஒருபால்!

65


செந்தமிழ்ச் சொற்களாகிய மாணிக்கங்களை பதித்து, அன்பெனும் கயிற்றில் கோர்த்து மாலை சாத்தும் தொண்டனாகிய நீ இன்று முதல் மாணிக்கவாசகன் என்றே அழைக்கப்படுவாய் என இறைவனே பெயரிட்டதாகச் சொல்வர். திருப்பள்ளி எழுச்சி பாடல்களில் கற்பனை வளம் இருக்கிறது.  சொல் இனிமை இருக்கிறது. கருத்துச் செறிவு இருக்கிறது. இயற்கையின் அழகு இருக்கிறது. காலைப் பொழுதின் கோலம் தெரிகிறது. இவையெல்லாம் திருப்பள்ளி எழுச்சி பாடல்களைப் படிப்போரை இன்பத்தில் ஆழ்த்துகின்றன. 

திருப்பள்ளி எழுச்சி பாடல்கள் மொத்தம் பத்து மட்டுமே. ஆனால் அவை எல்லாமே சத்தான தமிழில் பாடிய முத்தான பாடல்கள். அவற்றைப் படிக்கும் போது பத்துக்குப் பதில் இன்னொரு பத்துப் பத்துப் பாடியிருந்தால் தமிழ்மொழிக்கு மேலும் பொலிவும் எழிலும் சேர்த்திருக்கும் என்பதில் அய்யமில்லை. 

 

இன்னிசை வீணையர் யாழினர் ஒருபால்
இருக்கொடு தோத்திரம் இயம்பினார் ஒருபால்
துன்னிய பிணைமலர்க் கையினர் ஒருபால்
தொழுகையர் அழுகையர் துவள்கையர் ஒருபால்
சென்னியில் அஞ்சலி கூப்பினர் ஒருபால்
திருப்பெருந் துறையுறை சிவபெரு மானே
என்னையும் ஆண்டுகொண் டின்னருள் புரியும்
எம்பெரு மான்பள்ளி எழுந்தரு ளாயே.!       
                     (பாடல் 4)

திருப்பெருந்துறை உறை சிவபெருமானே - திருப்பெருந்துறையில் வீற்றிருக்கின்ற சிவனே,

என்னையும் - அடியேனையும்,

ஆண்டுகொண்டு - அடிமை கொண்டு,

இன் அருள் புரியும் - இனிய அருளைச் செய்கின்ற,

எப்பெருமான் - எம் தலைவனே,

இன் இசை - இனிய ஓசையையுடைய,

வீணையர் யாழினர் - வீணையையுடையவரும் யாழினையுடையவரும்,

ஒருபால் - ஒரு பக்கத்தில் (உள்ளார்),

இருக்கொடு தோத்திரம் இயம்பினர் - வேதங்களோடு தோத்திரங்களைச் சொல்லுவோர்,

ஒருபால் - ஒரு பக்கத்தில் (உள்ளார்),

துன்னிய - நெருங்கிய,

பிணைமலர் - தொடுக்கப்பட்ட மலர்களாகிய மாலைகளை ஏந்திய,

கையினர் - கையையுடையவர், ஒருபால் - ஒரு பக்கத்தில் (உள்ளார்),

தொழுகையர் - வணங்குதலையுடையவரும்,

அழுகையர் - அழுகையையுடையவரும்,

துவள்கையர் - துவளுதலையுடையவரும்,

ஒருபால் - ஒரு பக்கத்தில் (உள்ளார்),

சென்னியில் - தலையின்மீது,

அஞ்சலி கூப்பினர் ஒருபால் - இருகைகளையும் குவித்துக் கும்பிடுபவர் ஒரு பக்கத்தில் (உள்ளார்),

அவர்களுக்கொல்லாம் அருள் புரிய, பள்ளி எழுந்தருளாய் - பள்ளி எழுந்தருள்வாயாக.

இசைவாணர் ஒரு புறம் இசைத்தலோடு, வழிபடுவோர் மற்றொரு புறம் மந்திரமும் தோத்திரமும் ஓதினர் என்பார், 'இன்னிசை வீணையர் யாழினர் ஒருபால் இருக்கொடு தோத்திரம் இயம்பினர் ஒருபால்' என்றார்.

தமிழோடு இசை பாடல் மறந்தறியேன் என திருநாவுக்கரசர் பாடியிருக்கிறார். அவர் காலத்தில் தமிழிசைதான் இருந்தது. தெலுங்கு மொழி இசை இருந்ததில்லை.

'துன்னிய பிணைமலர்' என்றது, நெருக்கமாகத் தொடுக்கப்பட்ட மாலை வகை என்றபடியாம். 'பழக மாமலர் பறித்திண்டை கொண்டிறைஞ்சுவார்பாற் செறிந்த, குழகனார்' என்ற திருஞானசம்பந்தர் வாக்கினால் இண்டை, கண்ணி முதலிய மாலை வகையினைக் கொண்டு வழிபடுவார் என்று கொள்க.

அன்பர்கள், 'கையுந் தலைமிசை புனை அஞ்சலியன, கண்ணும் பொழிமழை ஒழியாதே பெய்யுந் தகையன'வாகிய நிலையில் நின்று வழிபடுவார்களாதலின், 'தொழுகையர் அழுகையர் துவள்கையர்' என்றார்.

இதனால், அதிகாலையில் அன்பர்கள் இறைவன் திருமுன்பு நிற்கும் நிலை கூறப்பட்டது.

தேவார திருவாசகங்களை தமிழின் இனிமைக்காகவே படிக்கலாம். தமிழால் ஞானம் அடைய முடியும். ஞாலத்தில் உயர்ந்த சிவானுபவத்தைத் தமிழில் பேச முடியும் பாட முடியும் எழுத முடியும். அதற்கு சாட்சியாக இருப்பவர் அருமணிவாசகர் எனப் போற்றப்படும் மாணிக்கவாசகர்.

 

புவனியிற் போய்ப்பிற வாமையின் நாள்நாம்
போக்குகின் றோம்அவ மேயிந்தப் பூமி
சிவனுய்யக் கொள்கின்ற வாறென்று நோக்கித்
திருப்பெருந் துறையுறை வாய்திரு மாலாம்
அவன்விருப் பெய்தவும் மலரவன் ஆசைப்
படவும்நின் அலர்ந்தமெய்க் கருணையும் நீயும்
அவனியிற் புகுந்தெமை ஆட்கொள்ள வல்லாய்
ஆரமு தேபள்ளி எழுந்தரு ளாயே!  
                                     (பாடல் 10)

திருப்பெருந்துறையுறைவாய் - திருப்பெருந்துறையில் வீற்றிருப்பவனே,

திருமால் ஆம் அவன் - திருமாலாகிய அவன்,

புவனியில் - புவியில்,

போய்ப் பிறவாமையின் - சென்று பிறவாமையினால்,

நாம் - யாம், அவமே - வீணாகவே,

 நாள் போக்குகின்றோம் - நாளைக் கழிக்கின்றோம்,

இந்தப் பூமி - இந்தப் பூமியானது,

சிவன் உய்யக் கொள்கின்ற ஆறு என்று நோக்கி - சிவபெருமான் நாம் உய்யும்படி அடிமை கொள்ளகின்ற இடமென்று பார்த்து,

விருப்பு எய்தவும் - விருப்பத்தை அடையவும்,

மலரவன் - பிரமன், ஆசைப்படவும் - இச்சிக்கவும்,

நின் - உனது,

அலர்ந்த - பரந்த,

மெய்க்கருணையும் - உண்மையான திருவருட்சத்தியும்,

நீயும் - நீயுமாக,

அவனியில் புகுந்து - பூமியில் எழுந்தருளி வந்து,

எமை ஆட்கொள்ள வல்லாய் - எங்களை ஆட்கொள்ள வல்லவனே,

ஆர் அமுதே - அருமையான அமுதம் போன்றவனே,

பள்ளி எழுந்தருள் - திருப்பள்ளியினின்றும் எழுந்தருள்வாயாக.

இறைவனை வழிபடத்தக்க இடம் இப்புவி என்றும், இங்கு வந்து வழிபடாத நாள் பிறவாத நாள் என்றும் உணர வேண்டும் என்பதாம்.  இதனால், இறைவன் ஆட்கொள்ளும் இடம் இவ்வுலகம் என்பது கூறப்பட்டது.

சுந்தரர் இறைவனை தோழனாக பாவனை செய்து வழிபட்டவர். திருநாவுக்கரசர் தன்னை இறைவனின் தொண்டனாக எண்ணி வழிபட்டவர். மாணிக்கவாசகர் இறைவனைக் குருவாகக் கொண்டு வழிபட்டவர்.

தந்ததுன் றன்னைக் கொண்டதென் றன்னைச்
சங்கரா ஆர்கொலோ சதுரர்
அந்தமொன் றில்லா ஆனந்தம் பெற்றேன்
யாதுநீ பெற்றதொன் றென்பால்
சிந்தையே கோயில் கொண்டஎம் பெருமான்
திருப்பெருந் துறையுறை சிவனே
எந்தையே ஈசா உடலிடங் கொண்டாய்
யான்இதற் கிலன்ஓர்கைம் மாறே!  
 (திருவாசகம்)

எனது சித்தத்தையே, திருக்கோயிலாகக் கொண்டு எழுந்தருளிய எம் தலைவனே! திருப்பெருந்துறையில் வீற்றிருக்கும் எம்பெருமானே! எம் தந்தையே! ஈசனே! எனது உடலை இடமாகக் கொண்டவனே! சங்கரனே! எனக்கு நீ கொடுத்தது உன்னை; அதற்கு ஈடாக என்னை நீ ஏற்றுக் கொண்டாய்; யான் முடிவு இல்லாத பேரின்பத்தை அடைந்தேன். ஆயினும் நீ என்பால் பெற்றது என்ன? ஒன்றும் இல்லை. இக்கொள்ளல் கொடுத்தல்களைச் செய்த நம் இருவரில் திறமையுடையவர் யார்? இவ்வுதவிக்கு நான் ஒரு கைம்மாறும் செய்ய முடியாதவனாயினேன்.  (வளரும்)