The genesis of the Thamizh language and the Thamizh people is steeped in mystery. According to one popular myth, God Murugan himself taught the language to Sage Agasthiyar many centuries before Christ. Shorn of the fiction, there is little doubt that the Thamizh language is one among the four oldest living languages in the world today.


The Thamizh language, one of the principal Dravidians languages, is now spoken in almost all continents across the oceans.


There are about sixty million Thamizhs around the world today. More than 90% of them are in Thamizh Nadu, India. Three million Thamizhs are in Thamizh Eelam  (North and East of Sri Lanka) and the rest are found in Malaysia, Singapore, Fiji, Mauritius, Pondichcheri, Europe, South Africa, North America etc. In North America alone there is a thriving population of over 250,000 thousand people who speak the language.


The word `Thamizh' denotes ‘inimai’(sweetness) and the Thamizh language is often referred to as `MuthThamizh'(three-fold Thamizh) denoting its triple aspects of Iyal (Literature), Isai (Music) and Nadagam (Dance and Drama). The Thamzh language itself is described by scholars as “Uyar Thanith Cemmozhi” meaning “Highly refined classical language”. Thamizh Poets and Saiva Saints of hoary past have lavished praise on Thamizh by using tens of adjectives.  Centhamizh, Painthmizh, Inpaththamizh, Vannathamizh, Ezhilaarthamizh are some of such adjectives used.


The land where the Thamizhs lived was called Thamizh Nadu or Thamizhakam. Tholhappiyam (BC 6th Century) and Cilappathikaram (AD 2nd Century) defined its boundaries as composed of Vinthiya mountains in North, Kumari in the South and the oceans to the East and West.


 Ptolemy, the Greek astronomer who lived in the 2nd Century AD denoted Thamizhakam as “Damarice”.


It is widely believed the Deccan plateau, one of the most ancient geological formations in the world, once constituted part of the lost continent of Lemuria. But this continent extending into the Indian Ocean disappeared by sinking into the ocean.  


Cankam Thamizh literature refers to a region called Navalanthivu, south of the Deccan plateau, as the original abode of the Thamizhs which formed part of the lost Lemuria continent. Cilapathikaram (2nd century AD) refers to the deluge that engulfed the river Pahruli and the mountain Kumari and shifting of the capital of Pandiyan Kingdom to the present Mathurai City to the North.


A poem in Purapporul Vennpamalai refers to the antiquity of one Thamizh family (‘pazhmkudy’) of valour, whose ancestors came into existence when the world was formed of rocks but before the formation of soil.  Devoid of the poetic exaggeration, the fact still remains that the Thamizhs, like the language they spoke, were indeed an ancient race.


In the opinion of Jules Block, Thamizhs can boast of an antique and original culture several centuries old.   Rev.G.U. Pope says that Thamizh civilization is perhaps the oldest in India.


The absence of a well-chronicled history of the Thamizhs, Thamizhnadu and Thamizh language has been amply compensated by the wealth of information contained in Tholhappiyam and Kadai Cankam works.


The oldest work in Thamizh now available is a grammar book belonging to 6th century BC called Tholhappiyam. The exact period of Tholhappiyam is not known and is differently dated by scholars. In the prefatory poem, Tholhappier, its author, is referred to as one thoroughly versed in Ainthiram. Since Ainthiram is deemed to be pre- Paaniniyan, and Paanini is generally assigned to BC 4th-5th century, it can be inferred that Tholhappiyar must have composed his work at least before 500BC.


Tholhappiyam is a treatise on grammar comprising 1,610 sutras. It is a master -treatise that not only meticulously defines the subtle structure of the Thamizh alphabet and prose, but also gives a wealth of information about the political, social and economic life of the ancient Thamizh people.  In this respect Tholhappiyam differs from traditional grammatical works in other languages by dealing in addition to alphabet (ezhuthu), and prose (sol) about wealth (porul).


Since literature always precedes grammar, there must have existed a large body of Thamizh literature and Thamizh before Tholhappiyam and this literature since lost to elements must have been of far greater antiquity.


Tholhappiyar himself quotes authority for his treatise by referring to earlier authors and grammarians as many as 260 times in Tholhappiyam.


Tholhappiyam divides lands into four natural regions, each with its deities, people, seasons, fauna and flora. This four-fold classification comprises the Kurinji (hillocks), Mullai (pastoral), Marutham (agriculture), and Neithal (littoral). The literary works faithfully reflected all these aspects of nature and Thamizh people loved and lived in complete harmony with Nature.


Rev. G.U. Pope who took pride in describing himself as the student of Centhamizh commenting on the classical literature found in Thamizh says:


The ancient grammatical works existing in Tamil and its wonderful metrical system proves its assiduous cultivation for ages. An elaborate scientific series of metres such as Tamil glories is adapted to every style and theme of composition is the growth of centuries. Classical Tamil bears every mark of slow and natural evolution (G.U. Pope- Thamilar Charithtram-Swami Gnanapragasar).


            Prof.T.P. Meenakshisunderam writing about Tholhappiyam says:


Tholhappiyam is a book on phonology, grammar and poetics. Therefore, it implies the prior existence of Thamizh literature. There is a distinction made therein between literary language and colloquial or non-literary language- ceyyul and valakku, thus implying certain literary conventions not only in grammatical forms but also in literary forms and subject matter…”


            He adds –


“Cankam poetry is unique as group poetry par excellence. It has a personality of its own representing the group mind and the group personality of the Cankam age. Taken as a whole it satisfied all the requirements of great poetry…..The folk songs and the proverbs of an age, with their authors unknowns, form a unity, as the very expression of the national personality and the language.”


            These remind us of the towering gopuram of Tanjore expressing the aspiring spiritual height of the Chola age, though it is not the handiwork of any one sculptor but the work of a group of artists, each giving expression in rock to a vision of his own. It is therefore necessary to realise the importance of this conception of Cankam literature as a Thogai or anthology or group poetry which lies at the very root of the theory of Cankam poetry.” (The Theory of Poetry in Tholhappiyam, Collected Papers, Annamalainagar, 1961).


Professor A.L. Basham in Wonder that was India comments on some other aspects of early Thamizh literature:


“Very early Tamils developed the passion for classification which is noticeable in many aspects of ancient Indian learning. Poetry was divided into two Main groups: ‘internal  (aham) and ‘external” (puram). A unique feature of Tamil poetry is the initial rhyme or assonance. This does not appear in the earliest Tamil literature but by the end of the Sangam period it was quite regular. The first syllable or syllables of each couplet must rhyme. This initial assonance, in some poems continued through four or more lines, is never to be found in the poetry of Sanskrit languages, or as far as we know, in that of any other language. Its effect, a little strange at first, rapidly becomes pleasant to the reader, and to the Tamil it is as enjoyable as the end rhyme of Western poetry.”     


Thamizhs have embodied three fundamental values, namely Aram (ethics), Porul (wealth, economics, statecraft etc), and Kamam (love) in the pursuit of happiness. This three-fold cherished value maketh the full man according to Thamizh philosophers.


Three great dynasties called the Pandiyar, Cholar and Cherar ruled the South (Thenpulam), East (Kunapulam) and West (Kudapulam) of the country in that order. To the three great dynasties and their Kingdoms must be added a fourth – the Pallavars. The Pallavars ruled North (Vadapulam) from the 3rd Century AD to 9th Century AD. Today Chera Nadu has become Keralam, and parts of Pandiya and Chola Nadu have been incorporated into Andhra and Karnataka respectively.


Pandiya Kings reportedly inaugurated Thamizh literary academies called Cankam or Kazhagam and were centred in the city of Madurai. The literary works belonging to the first and the second Cankams have been lost to the elements, except Tholhappiyam.


Only the eight anthologies or short lyrics (Edduththokai), ten long poems (Paththuppaddu) and eighteen books (Pathinenkeezhkanakku) of the last Cankam have miraculously survived. These works popularly called Canka Ilakkiyam (Academic Literature) gives us a glimpse of the pristine splendour of the Thamizh language and the intellectual heights of the Thamizhs who lived between 500 BC. and 200 AD.


            The eight collections consist of –


1.  Natrinai                                            5.   Paripadal

2.  Kurunthogai                                     6.   Kaliththogai

3.  Aingurunuru                                    7.   Ahanaanuuru

4.  Pathitruppaththu                              8.  Puranaanuuru


Of these the first three, the sixth and the seventh collections deal with love-themes technically known as “Aham”. Such love aspects called ‘thinai’ (genres) have been classified into five divisions to coincide with the five geographical units into which land was divided. The first ‘Kurinji’ or pre-marital love (coodal), ‘Marutham’ or post- marital love (oodal), ‘Mullai’ or the patient suffering (iruththal) of the wife (during her lord’s separation due to war, education, business etc) in eager expectancy of his return, ‘Neithal’ or the lamentations of the lovers (irankal) in separation and finally ‘Paalai’ or pangs of love (pirithal) both the wife and her lord during separation.


The fourth and the eighth have for the subjects opposite of  ‘aham’ and technically called ‘puram’, which includes heroism in war (veeram or perumitham), philanthropy (Aram), justice (Aram), education (kalvi) etc. The fifth series Paripadal deals with both aham and puram simultaneously.


  Paththuppaddu  (‘Ten Idylls’) like Edduththokai is also a collection of long poems compiled long after they were written. The first is Thiru Murugatru-p-padai authored by Nakkeerar. The second is Poru-na-nartrup-padai written by Mudattam ak-kanniyar and the hero of the poem is the famous Chola King Karikal-peruvalavan. Poet Nallur Naththanar and Uruththirak-kannanar authored the third and fourth poem called Ciru-panatrupp-padai and Perum-panatrup-padai respectively. The fifth poem was written by Perum-chiththiranar and knows as Malaipadu-kadam.  The next three series dealing with aham are the Kurinjip-paddu, Mullai-paaddu and Paddinappalai. The authors were Kapilar, Nap-poothanar and Uruthirang-kannanar in that order. The next two viz. the ninth and the tenth called Nedunalvaadai and Mathurai-kaangi authored by Nakkeerar and Mankudi-Maruthananr respectively.



It should be mentioned here that all these poems were written by different poets and at different periods spanning several centuries before and after Christ, but compiled much later. In most cases the names of poets who compiled the works and the kings in whose rule the works were adopted are available.


In all there were over 500 poets who have contributed to the Cankam literature. Some only a single poem of a few lines, while others like Nakkeerar two long poems to his credit.


A favourite poetic device is “Ullurai” (Metonymy) – a figure of speech consisting of the descriptions of one thing used to evoke that of another with which it is associated. Thus, the natural scene implicitly evokes the human scene. For example bees gathering honey out of the kurunchi flowers evokes lovers union.


The Thamizhs of the Cankam period were surprisingly very secular in thought and outlook. Only literary works in praise of Aham (love) and Puram (valour, charity, education etc.) were considered as Ilakkiyam (Literature). Because they are secular, they are free from the complex mythical allusions and literacy conceits found in Greek and Roman literature of the same period. Poems on love and valour display great freshness and vigour unparalleled even in modern times.


Even work like Thiru-Murugattup-padai  (The first poem under the category Paththup-paaddu) composed by Nakkeerar in praise of Lord Muruga is devoid of the type of exaggerated mythology associated with Him in later works, specially the Puranas.


However, the Cankam works do reveal the cultural and religious influence of Aryans who migrated to India over a long period beginning from 1000 BC. There are detail descriptions of yaaga performances in Puram 166 and reference to Vedic gods in Puram 16, 23 and Pathitrup-paththu (example 11).


Influence of Buddhism and Jainism too is evident in Cankam works and the majority of the Cankam poets belonged to Jainism and Buddhism faiths.  Names of poets such as Illambohthiyar, Theradan, Siru-ven-theriyar, Saththanar are self-evident of such poets’ adopted faith.


Some of the later works belonging to the post-Cankam period were exclusively devoted to either Buddhism or Jainism. Manimekalai Kaappiyam (2nd century BC) by Seeththalai-Saaththanar is mainly a Buddhist religious work.  Tenets of Jainism can be found in Cilappathikaram authored by Ilanko Adikal a contemporary of Saaththanar.  Jeevaga-Sinthaamani written by Thiruththakka-Thevar at a later period is exclusively a Jainist religious work.


Perhaps this write-up will not be complete without taking a snapshot of the beauty, grace, richness, high thinking and everlasting ideals of at least a poem or two from the Cankam literature.


The type of societal system and values that were advocated by the learned Tamils can be seen from the poem by Piciraanthaiyar in Puranaanuuru 191.


'யாண்டு பலவாக நரையில ஆகுதல்
யாங்கு ஆகியர் என விளைவுதிர் ஆயின்
மாண்ட என் மனைவியொடு மக்களும் நிரம்பினர்
யான் கண்டனையர் என் இளையரும் வேந்தனும்
அல்லவை செய்யான் காக்கும் அதன்தலை
ஆன்று அவிந்து அடங்கிய கொள்கைச்
சான்றோர் பலர் யான் வாழும் ஊரே' 
   (புறநானூறு -191)

"My answer to your question “How is it that your hair has not greyed even though you are so old in age?” would be: “I have a wife who possess character and conduct and children who are all learned. Persons working with me understand what I think and act accordingly. The King will protect the citizens from any wrong. In my town there are a number of learned men. Therefore, even though I am aged, my hair has not greyed.”


This poem amply demonstrates the fact that education is not the prerogative of one ‘caste’ or community, but was available to all both men and women. The King not only protects his subjects from external threat and wrong deeds of others, but he himself never commits any wrong or injustice.


Following is another poem by Perugnciththiranaar, a distinguish poet, in poem 163 of Puranaanuuru.


நின்நயந்து உறை நர்க்கும் நீநயந்து உறைநர்க்கும்
பன்மான் கற்பின்நின் கிளைமுத லோர்க்கும்
கடும்பின் கடும்பசி தீர யாழநின்
நெடுங்குறி எதிர்ப்பை நல்கி யோர்க்கும்
இன்னோர்க்கும் என்னாது என்னொடும் சூழாது
வல்லாங்கு வாழ்தும் என்னாது நீயும்
எல்லோர்க்கும் என்னாது கொடுமதி மனைகிழ வோயே
பழந் தூங்கு முதிரத்துக் கிழவன்
திருந்துவேல் குகணன் நல்கியவளனே.                     (புறநானூறு -163)

“Here is the wealth given to me by the chieftain Kukanan. Please give this to those with whom you would like to move, to those who long to move with you, to your relatives, and to those who ask you for help due to their poverty. As a matter of fact you may happily give to anybody without even consulting me and you may not retain anything hoping to live well with this wealth.”


Sharing of wealth with others and giving of wealth to the needy has been the cornerstone of the whole purpose of living. This lofty ideal finds expression in poems and epics times without number.  Thiruvalluvar echoes this ideal of giving in Kural 231 in  Chapter (24) on Pugazh (Fame):


ஈதலஇசைபட வாழ்தல், அதஅல்லத
ஊதியமஇல்லவாழுமஉயிர்க்கு. (குறள் 231)

They gather fame those who freely give

The greatest gain for all that live.


Auvaiyar, the famous Thamizh poetess paraphrased this concept in just two words- <jy; mwk; ( Giving is charity).  At the same time she admonishes the act of begging in these words: ஏற்பது இகழ்ச்சி (To accept alms is beneath dignity).


 Thiruvalluvar too condemns begging and eulogise the act of giving in this immortal words-


  'நல்லாறு எனினும் கொளல் தீது மேலுலகம்
இல்லெனினும் ஈதலே நன்று' (குறள் - 222)

“Even if heaven is offered, begging is evil. Even if heaven is denied it is better to give. ”


The beginning of the 2nd century saw the Thamizhs' fondness for love and valour giving way to Aram (ethics). Great emphasis was placed on the virtues of righteousness, good conduct and exemplary individual behaviour. Uttering untruth, stealing, consumption of alcohol, meat eating and lust were considered cardinal sins mainly due to the influence of Jainism and Buddhism.  

The Thirukkural (“Thiru” in this context means sacred in Thamizh -it is a common prefix given to persons and places of honour and significance and  “Kural” means couplet), magnum opus of poet Thiruvalluvar, reflected this change in thought and philosophy. It is a work on ethics dealing with the three broad fundamental objectives of life, namely, Aram (virtue), Porul (government and society) and Kaamam (love). It is further divided into 133 Chapters, each Chapter consisting of 10 Kurals (two half lines). Every conceivable thought on ethics, wealth and love has been covered in this single work.  This has led to the conjecture that Thirukkural must have been the joint-work of several poets and not just one. It is probably the distillation of knowledge and values accumulated over several millenniums.

Thirukkural has remained as a bacon light to almost all Thamizh poets who came after him. There is hardly a poet who has not quoted verses from Kural in their works. Not surprisingly Thirukkural came to be described reverently as Thamizh Vetham and its author as Thiruvalluva Nayanaar (Saint).  

Prof. S.Vaiyapuripillai comments in his well regarded ‘History of Tamil Language and Literature’:


"Never before, nor since, did words of such profound wisdom issue forth from any sage in Tamil land….. Manu had features that were peculiar to his own time and to the times of his redactors. His society was god-ordained, hierarchic in its structure and unalterably fixed by the Karmic influence. It denied equality between man and man, in the eye of the law. Kautiliya was more a politician than statesman. He found in his great work room for state-craft motivated by an unquenching thirst for conquest … He would consider humane considerations a weakness. Vatsyayana devoted himself in his Kaamasuutra to a treatment of carnal pleasure in all its ramifications and he had no eyes for the ennobling aspect of love that is one of the most fundamental urges in human nature.


Valluvar, the Tamil sage excels each one of these ancients in his respective sphere. He makes humanity and love the cementing force of society, and considerations of birth are of no account to him. His political wisdom is characterised by a breadth of vision at once noble and elevating. The sexual love, which he depicts with inimitable grace and delicacy, is idealistic, even if it be schematic and mannered. Its romance is ethereal and carries us to an atmosphere where purity of emotion, freshness and beauty reign supreme. No wonder his great work took by storm the learned Academicians of Madurai as tradition have it. …


The utter simplicity of his language,  his crystal clear utterances, precise and forceful, his brevity, his choice of diction, no less his inwardness, his learning, culture and wisdom, his catholicity and eclecticism, his gentle humour and wholesome counsel have made him an object of veneration for all time and his book is considered the Veda of the Tamils. The genius of the Tamil race has flowered to perfection in this great author … The influence which his work, since its publication exercised over the mind, life and literature of the Tamils is phenomenal."  


The well-known thinker and philosopher Dr. Albert Switcher paid the highest tribute to Thirukkural. In his book “Indian thought and Development, he said, “ There hardly exists in the literature of the world a collection of maxims in which we find so much lofty wisdom.”


Next to Thirukkural must be placed the epic Cilapathikaram written by Ilanko Adikal for its sweetness, grace and dramatics.  The claim that the Thamizh language tastes like honey would have sounded somewhat hollow if not for this great epic by Ilango Adikal. Bharathiyar described Cilapathikaram as one that steals your heart!


Czech Professor Dr. Kamil Zvelebil wrote:


"The following works of art and literature are among the most remarkable contributions of the  Tamil creative genius to the world’s cultural treasures and should be familiar to the whole world and admired and beloved by all in the same way as the poems of Homer, the dramas of  Shakespeare, the pictures of Rembrandt, the cathedrals of France and the sculptures of   Greece..... the epical poem Cilappathikaram, which by its 'baroque splendour', and by the charm and magic of its lyrical parts belongs to the epic masterpieces of the world....." (Tamil   Contribution to World Civilisation - Czech Professor Dr. Kamil Zvelebil in Tamil Culture - Vol. V,    No. 4. October, 1956)  


Cilapathikaram, the story of Jewelled Anklets, is rooted in the ordinary lives of the early Tamils of the Chera, Chola and Pandiya Kingdoms in the first century AD and is regarded by many as the national epic of the Tamil people. Professor A.L. Basham writing in ' The Wonder that was India"‘ comments that Cilapathikaram has '' a grim force and splendour unparalleled elsewhere in Indian literature - it is imbued with both the veracity of the early Tamils and their stern respect for justice, and incidentally, it throws light on early Tamil political ideas.''


Ilango Adikal wields his mighty pen to the maximum dramatic effect in the climax scene in this story. Kannaki the heroine and the dutiful wife of Kovalan was heart-broken and seized with anger at the senseless killing of her beloved husband and miscarriage of justice by the King.   Convinced of the innocence of her husband to the charge of stealing the Queen’s anklet she decides to ask for justice and argue her case before the very King who ordered the dastardly execution of Kovalan. Her sorrow turned into boiling rage, which knew no bounds and erupted like a volcano.


                             "Then the red-rayed sun folded his fiery arms

                                 and hid behind the great mountain,

                                        and the wide world

                                      was veiled in darkness.

                                "But he saw not the agony of her grief

                               as she mourned in sorrow and wrath. ...


                              "Are there women here? Are there women?

                                    who could bear such wrong

                                    done to their wedded lords?

                            Are there women here? Are there such women?


                            "Are there good men here? Are there good men

                                     who cherish their children

                                     and guard them with care?

                               Are there men here? Are there such men?


                                 "'Is there a god here? Is there a god

                                     in this city of Madurai, where the sword of a king

                                    has slain an innocent man?

                                 Is there a god here? Is there a god?'


                           "Lamenting thus she clasped her husband's breast,

                             and it seemed that he rose to his feet and said,

                                'The full-moon of your face has faded,'

                                and he stroked her face with his hands.


                              She fell to the ground, sobbing and crying,

                          and clasped her Lord's feet with her bangled hands;

                                 and he left behind his human form

                                  and went, surrounded by the gods.


                                      'I will not join my lord

                                   till my great wrath is appeased!

                                      I will see the cruel King,

                                    and ask for his explanation!'

                                    "And she stood on her feet,

                                     her large eyes full of tears,

                                       and, wiping her eyes,

                                 she went to the gate of the palace.''


                                   'Then came a cry from the gate:

                                  'Ho, Gatekeeper! Ho, Gatekeeper!

                           Ho, Gatekeeper of the King who has lost wisdom,

                              whose evil heart has swerved from justice!!

                              Tell the King that a woman with an anklet,

                               an anklet from a pair of tinkling anklets,

                                 a woman who has lost her husband,

                                       is waiting at the gate.'


                            "And the gatekeeper went to the King and said:

                                    'A woman waits at the gate.

                                She is not Kotravai, goddess of victory,

                                with triumphant spear in her hand. ...

                                 Filled with anger, boiling with rage,

                                 a woman who has lost her husband,

                                   an anklet of gold in her hand,

                                      is waiting at the gate.' "


                           Kannaki was then admitted to the King's presence.


                                   'Cruel King, this I must say. ...

                                      'My Lord Kovalan came

                                     to Madurai to earn wealth,

                                    and today you have slain him

                                       as he sold my anklet.'

                                       'Lady,' said the King,

                                        'it is kingly justice

                                          to put to death

                                         an arrant thief."'


                             Then Kannaki showed her anklet to the King.

                    On comparing it very carefully with the remaining anklet of the pair

                   belonging to the Queen, he realised that Kovalan had been innocent.


                             When he saw it the parasol fell from his head

                                And the sceptre trembled in his hand.

                                      "'I am no king,' he said,

                             'Who have heeded the words of the goldsmith.


                                  "'I am the thief. For the first time

                                  I have failed to protect the kingdom of my  ancestors

                                         Now may I die!'

                                  [And he fell to the ground, dead.]


                                    Kannaki said to the Queen:


                              "'If I have always been true to my husband

                                 I will not suffer this city to flourish,

                             But I will destroy it as the King is destroyed!

                              Soon you will see that my words are true!'


                              "And with these words she left the palace,

                            And cried out through the city, ' Men and women

                                 of great Madurai of the four temples,

                                  Listen! Listen you gods in heaven!


                                   "'Listen to me, you holy sages!

                                   I curse the capital of the King

                                      Who so cruelly wronged

                                         My beloved lord!'


                        With her own hand she tore the left breast from her body.

                               Thrice she surveyed the city of Madurai,

                                  Calling her curse in bitter agony.

                         Then she flung her fair breast on the scented street. ...



Fire engulfs and destroys the City of Madurai through her curse. The patron goddess of the city finally interceded with Kannaki, and she agreed to withdraw her curse, and the fire abated. Weak with loss of blood from her self-amputated breast, Kannaki trekked, without pause, both day and night along the Vaikai river and struggled to the outside of the royal city of Vanji, where after a few days she dies, and is received into Heaven to join Kovalan.  Meanwhile the news of her death spread throughout the Tamil Land. She was deified, temples were raised and festivals held in her honour, and she became the patron goddess of wifely loyalty and chastity.''


 V.K.Narayana Menon has this to say:


 ''... Words and music have a special relationship, particularly in vocal music. Words affect the melodic line, even the rhythmic structures. The inflections of a language leave their imprint on the melody and rhythm, on style and   phrasing. ... I doubt if there is any literature, poetry or prose, which describes musical theory and practice with such skill, in language so clear, meaningful, and communicative, as passages in the Cilappathikaram, written about 1700 years ago and of such relevance even today.''  


The next phase was the Bhakti (Devotional) movement, popularly termed Saivaism (a synthesis of worship of Siva and the Vedic religion of the Aryans), which became the predominant religion of the Thamizhs. Saiva Nayanmars (Saints) sang thousands of devotional hymns in Thamizh in praise of the One Supreme Being.  The concept of love between man and woman during the Cankam period was transformed into the union of Aanma (Human Soul) with Pathi (Divine).


The revival of Saivaism resulted in the construction of magnificent stone temples of unsurpassed architectural marvels and beauty. These edifices were not mere `titanic masses' but reflected the majesty of human endeavour and creativeness.  Temples became the seat of not only worship, but also the learning of the fine arts of music, dance and drama. Art, paintings and sculpture flourished and statutes of Nadarajah (Dance of Siva representing the Rhythmic Play as the Source of All Movement within the Cosmos) cast in bronze was a brilliant synthesis of science, religion and art. The impact of the Dravidian architecture could be seen in the numerous Buddhist and Hindu temples scattered through out Indonesia, Cambodia, Thailand, and Burma.


South Indian classical music and the celebrated classical dance Bharatha Naatyam are distinct contributions to the world’s fine arts and culture by the Thamizhs.


The Thamizh Kings established diplomatic relations with Rome and Athens as far back as the first century AD. There was active trade in rice, spices, pearls, black pepper, textiles, elephants horses etc between Thamizh Nadu and the Roman and Greek empires.


The Thamizhs from Thamizh Eelam (North and East of Ceylon) who are now in Canada fled their country of birth to escape political oppression and cultural genocide. They now constitute the bulk of the Thamizh Diaspora all over the world. 


Subramaniya Bharathi (1882-1921) was a revolutionary and popular Thamizh poet of the twentieth century.  He laid the foundation for the revival of Thamizh nationalism. In one his poems he made a passionate appeal to the Thamizhs to spread the melodious Thamizh language all over the world. By a twist of fate and a combination of fortitude circumstances the poet's dream has now come true. 


The following philosophical words of the Thamizh poet Kanniyan Poongkunran who lived in the second century BC proclaim the universality of the all-pervading love towards humanity of all ages and of all countries irrespective of colour or creed.


 யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்
நன்றும் தீதும் பிறர்தர வரா...

The whole World is my Home and
           All its People are my Kinsmen
           Neither Good nor Evil Others can Bestow…



பிற்கால தமிழகம், சோழ பாண்டியப்  பேரரசுகள்

கிபி எட்டாம் நூற்றாண்டு வாக்கில் களப்பிரர் ஆட்சி முடிந்து உருவான தமிழ் முடிமன்னர்களின் ஆட்சி. வடக்கே பல்லவர்களும் தெற்கே சோழர்களும் களப்பிரரை வென்று தங்கள் அரசுகளை மீட்டனர். பேரரசுகள் உருவாயின. ஆரம்பத்தில் பல்லவப்பேரரசு. பின்னர் சோழப்பேரரசு. கடைசியில் சிறிதுகாலம் மட்டும் பாண்டியப்பேரரசு. நரசிம்மவர்ம பல்லவன், ராஜராஜ சோழன்,ராஜேந்திர சோழன், ஜடாவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் போன்றவர்கள் இக்கால பெரும் மன்னர்கள்
4..டெல்லி சுல்தான்களின் படையெடுப்பு

1310ல்  டெல்லி சுல்தான் அலாவுதீன் கில்ஜியின் தளபது மாலிக் காபூர் தெற்கே படைகொண்டு வந்து தமிழ்ப்பேரரசுகளை அழித்தார். பின்னர் கிட்டக்தட்ட அரை நூற்றாண்டுக்காலம் சுல்தான்களின் தளபதிகளால் தமிழகம் ஆளப்பட்டது.
5. நாயக்கர், மராட்டியர் காலம்

விஜயநகர மன்னர் குமாரகம்பணன் 1371ல் மதுரையைக் கைப்பற்றுவதுடன் தொடங்கும் இக்காலகட்டம்  1730 வரை நீள்கிறது. மதுரை, தஞ்சை,செஞ்சி ஆகியவற்றின் நாயக்கர் ஆட்சி நிறுவப்பட்டது.   ராணி மங்கம்மாளும் திருமலை நாயக்கரும் நாயக்கராட்சியின் சிறந்த மன்னர்கள். பின்னர் தஞ்சாவூர் மராட்டியரால் ஆளப்பட்டது

6. ஐரோப்பியர் காலம்

பாண்டிச்சேரியை பிரெஞ்சுக்காரர்களும் சென்னையை ஆங்கிலேயர்களும் உருவாக்குவதுடன் தொடங்கும் காலகட்டம். 1947 வரை நீண்டது


1947 தேசவிடுதலைக்குப்பின் தமிழகம் 1951ல் மொழிவழி மாநிலமாக உருவானது.

என்று ஏழு காலகட்டங்களாகப் பிரித்துக்கொள்கிறோம்.

கேரளவரலாற்றை சற்று மாறுபட்டு பிரித்துக்கொள்ளவேண்டும். சங்ககாலத்தில் சேரர்கள் தமிழகத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தார்கள். ஆகவே அதை பிளவுபடாத காலகட்டம் எனலாம். அதன்பின் சேரர் வரலாறு பல தனிப்பட்ட சிக்கல்களுடன் தனிப்பாதையில் இயங்குகிறது. அதைப்புரிந்துகொள்வது சிறிது கடினம். ஏனென்றால் தமிழக வரலாறில் பிற்காலத்தில் பேரரசுகள் உருவாயின. ஆகவே ஆலயங்களும் பேரிலக்கியங்களும் உருவாயின. அவை வரலாற்றாதாராங்களை அளிக்கின்றன. அதாவது தமிழக வரலாறு வென்றவர்களின் வரலாறு.

கேரள வரலாறு தோற்றவர்களின் வரலாறு . வென்றவர்களின் குறிப்புகள் அளிக்கும் சித்திரமே ஆய்வுக்குக் கிடைக்கிறது. உதிரிக்குறிப்புகள் வழியாகவே வரலாற்றை கற்பனைசெய்துகொள்ள முடிகிறது.

1. சங்க காலகட்டம்.

இக்கால சேர மன்னர்கள் அனைவரும் கேரளத்தவரே என்று கூறிவிட முடியாதென்றாலும் அன்றைய சேரநாட்டில் இன்றைய கேரள நிலம் பெரிதும் அடங்கியிருந்தது என்று சொல்லலாம். சேரர்களுக்கு இணையாகவே இக்காலத்தில் சிறு ஆட்சியாளர்கள்  ஆண்டிருந்தார்கள். வடக்கே எழிமலை தனி நாடாக விளங்கியிருந்தது. தெற்கே வேள்நாடு [குமரிமாவட்டம்] ஆய் மன்னர்களால் ஆளப்பட்டது. பண்டைய கேரளத்தில் கிடைக்கும் திடமான தொல்பொருட் சான்றுகள் ஆய் மன்னர்களைப்பற்றியவையே.

இக்காலகட்டத்தில் சேரமன்னர்களின் தலைநகரமான வஞ்சி என்று அழைக்கப்பட்ட நகரம் இப்போதுள்ள கொடுங்கல்லூர் என்று சொல்லப்படுகிறது.  இங்குள்ள தொன்மையான சிவன் கோயில் திருவஞ்சைக்குளம் என்று சொல்லப்படுகிறது. இங்குள்ள தேவி கோயில் சேரன் செங்குட்டுவன் கட்டிய கண்ணகி கோயிலின் மறுவடிவமாக இருக்கலாம். தொல்பொருட் சான்றுகள் அனேகமாக ஏதுமில்லை.

2. முதல் அறியப்படாத காலகட்டம்

களப்பிரர் காலகட்டத்தில் சேரநாடு எப்படி இருந்தது என்பதற்கு ஆதாரங்கள் ஏதுமில்லை. கப்பம் கட்டும் சிறுகுடி மன்னர்களால் ஆளப்பட்டிருக்கலாம். அனைத்து குலங்களிலும் மன்னர்கள் இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. உதாரணமாக வேள்நாட்டில் நாஞ்சில் குறவன் என்ற ஆட்சியாளர் இருந்திருக்கிறார். ஒருசில கோயில்கொடை கல்வெட்டுகளில் சில மன்னர்களின் பெயர்கள் மட்டும் உள்ளன.

3. சோழர் ஆதிக்க காலகட்டம்

இரணியலை ஆண்ட சேரன் பாஸ்கர ரவிவர்மனை பத்தாம் நூற்றாண்டில் ராஜராஜ சோழன் வெல்வதுடன் தொடங்கும் இந்த காலகட்டம் முந்நூறு வருடம் நீடித்தது. சோழர் கால கல்வெட்டுக்கள் பல கிடைக்கின்றன.

4. இரண்டாவது அறியப்படாத காலகட்டம்

சோழர் ஆட்சி முடிந்தபின் பாண்டிய ஆட்சியின் சிறிய காலகட்டத்துக்குப்பின் என்ன நடந்தது என்பது மீண்டும் தெளிவாக இல்லை. ஒரு நூற்றாண்டுகளுக்குள் பல சிறு ஆட்சியாளர்கள் சுதந்திர மன்னர்களாக உருமாறினார்கள். திருவிதாங்கூர், கொல்லம், கொச்சி, கோழிக்கோடு மன்னர்கள் அவர்களில் வலிமைபெற்றவர்கள் ஆனார்கள்.

5. கேரள சிறுமன்னர்களின் காலகட்டம்

கேரளம் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட மன்னர்களால் ஆளப்பட்ட காலகட்டம். திருவிதாங்கூர், கொல்லம், கொச்சி, கோழிக்கோடு மன்னர்கள் அவர்களில் வலிமைபெற்றவர்கள் ஆனார்கள். கடைசியில் கோழிக்கோடு சாமூதிரியும் திருவிதாங்கூர் மன்னரும் இரு பெரும் மன்னர்களாக எஞ்சினார்கள்.
6. ஐரோப்பியர் காலம்

போர்ச்சுக்கல்காரர்கள் , டச்சுக்காரர்கள், வெள்ளையர்கள் கேரள அரசுகள் மீது மறைமுக ஆதிக்கம் கொள்ள ஆரம்பிப்பதுடன் தொடங்கும் இக்காலகட்டம் 1947 வரை நீடித்தது. கடைசியில் கோழிக்கோடு  சென்னை மாகாணத்தின் பகுதிகளாக ஆங்கிலேயரால் நேரடியாக ஆளப்பட்டது.. திருவிதாங்கூர் கப்பம்கட்டும் தனிநாடாக நீடித்தது. இக்காலகட்டம் பற்றி மிக விரிவான தகவல்கள் உள்ளன. திருவிதாங்கூரின் வரலாறு நாகம் அய்யா, சங்குண்ணி மேனன், வேலுப்பிள்ளை ஆகியோராலும் கொச்சி வரலாறு பத்மநாபமேனனாலும் விரிவாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

7. விடுதலைக்குப்பின்.

1947ல் விடுதலைக்குப்பின் திருவிதாங்கூரும் கொச்சியும் இணைந்து திருகொச்சி என்ற பேரில் ஒரு ஆட்சிப்பகுதியாக நீடிக்க சென்னைமாகாணத்தின் பகுதியாக கோழிக்கோடுபகுதி இருந்தது. 1951ல் ஐக்கிய கேரளம் என்ற பேரில் இன்றைய கேரளம் உதயமாயிற்று.

இவ்வாறு கேரள வரலாற்றை பிரித்து ஒரு முன்வரைவை உருவாக்கிக் கொள்வது நல்லது.

கேரளத்தில் இன்றுள்ள இந்த வரலாற்றுப்பாடத்தின் முன்வரைவை உருவாக்கியவர் பேராசிரியர் இளங்குளம் குஞ்ஞன்பிள்ளை என்ற பேரறிஞர். அவரே இக்காலகட்டங்களை பகுத்து ஒரு வரிசையை உருவகம் செய்தார். அவர் காலகட்டத்தில் அதிகமான கல்வெட்டுகள் கண்டடையப்படவில்லை. பயணிகளின் ஆவணங்கள் அதிகமும் பரிசீலிக்கப்படவுமில்லை. அவர் அதிகமும் இலக்கிய ஆதாரங்களையும் தொன்மங்களையுமே கணக்கில் கொண்டார்

அவருக்கு முன்னர் இருந்த வரலாற்று வரைவுகள் வில்லியம் லோகனின் மலபார் மானுவல், வார்ட் ஆண்ட் கானரின் குறிப்புகள் மேலும் சில ஐரோப்பியரின் குறிப்புகள் போன்றவை. கேரளோர்ற்பத்தி என்னும் பண்டைய நூல் கேரள வரலாறு பற்றிய செவிவழிச்செய்திகளினால் ஆனது. கேரளம் ரேணுகாதேவியின் மகனாகிய பரசுராமனால் மழு வீசி கடலில் இருந்து மீட்கப்பட்டது என்பது போன்ற தொன்மங்கள் இதில் உள்ளன. கொட்டாரத்தில் பாச்சு மூத்தது என்பவரால் எழுதப்பட்ட திருவிதாங்கூர் சரித்திரம் கேரள உற்பத்தி நூலை பெரும்பாலும் அடியொற்றியது. இந்த முன்தரவுகளை பலவகையிலும் தொகுத்து ஒரு வடிவம் கொடுத்தவர் இளங்குளம் குஞ்ஞன்பிள்ளை.

அறியப்படாத காலங்களைப்பற்றிய இளங்குளம் குஞ்ஞன்பிள்ளையின் ஊகங்கள் இன்றளவும் விவாதிக்கப்பட்டு வருகின்றன. அறியப்படாத காலங்களில் அவர் கேரளத்தின் பொற்காலங்களை கற்பனைசெய்ய முனைகிறார் என்பதே முக்கியமான குற்றச்சாட்டு. ஆனால் கேரள தேசியம் மெல்ல மெல்ல அடையாளம் காணப்பட்டுவரும் இன்று அவையெல்லாம்  அதிகாரபூர்வமான பாடங்களாக ஆகிவிட்டிருக்கின்றன.

முதல் அறியப்படாத காலகட்டத்தைச்சார்ந்த மூன்று முக்கியமான தொன்மங்கள் கிடைக்கின்றன. ஒன்று, குலசேகர ஆழ்வாரைப்பற்றியது. இரண்டாவது சேரமான் பெருமாள் நாயனார். மூன்று மெக்காவுக்குச் சென்ற சேரமான் பெருமாள். இந்த தகவல்களைத்தவிர சேரமன்னர்களின் ஆட்சியுரிமை பெருமாள்களால் வழங்கப்பட்டது என்ற ஒரு தொன்மமும் உள்ளது. நூற்றியெட்டு சேரமான் பெருமாள்கள் வரிசையாக ஆண்டதாகவும் நூற்றியெட்டாவது பெருமாள் மெக்காவுக்குச் சென்றதாகவும் ஒரு தொன்மம் சொல்கிறது

கிபி 825 ஐச்சேர்ந்த வாழப்பிள்ளி கல்வெட்டு குலசேகர ஆழ்வாரைப்பற்றிய குறிப்புகளை அளிக்கிறது. சேரமான் பெருமாள் நாயனாரைப்பற்றிய இலக்கிய ஆதாரங்களுக்கு உபரியாக கொடுங்கல்லூரில் உள்ள திருவஞ்சைக்குளம் ஆலயத்தில் கல்வெட்டுக்குறிப்பு ஒன்றும் உள்ளது. திருவஞ்சைக்குளம் கோயிலில் சேரமான் பெருமாள் சொற்காரோகணம் செய்த நாள் தமிழக சைவ மடங்களின் பங்களிப்புடன் பல நூற்றாண்டுகளாகக் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.

அதேபோல மெக்காவுக்குச் சென்ற சேரமான் பெருமாள் பற்றியும் சில உதிரி ஆதாரங்கள் உள்ளன. அரேபியக்கடற்கரை நகரான ஜாபரில் உள்ள கல்லறை ஒன்று சேரமான் பெருமாளுடையதாக இருக்கலாமென்று சொல்லப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் சமகால அரேபிய ஆவணங்களில் இதைப்பற்றிய தகவல்கள் இல்லை. எனினும் வாய்மொழி ஆதாரம் வலுவாக இருப்பதனால் அப்படி ஒரு நிகழ்ச்சி நடந்திருக்கலாம் என்று இளங்குளம் குஞ்ஞன்பிள்ளை உள்ளிட்ட கேரள வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகிறார்கள்.

கிபி 800 முதல் கிபி 820 வரை ஆண்ட குலசேகர ஆழ்வார் களப்பிரர் ஆட்சிக்குப் பின்னர் கேரளம் கண்ட முதல்பெருமன்னர் என்றும் கொல்லம் ஆண்டை அவரே தொடங்கிவைத்தார் என்றும் இளங்குளம் குஞ்ஞன் பிள்ளை ஊகிக்கிறார். அதன் பின்னர் சேரமான் பெருமாள் என்று அழைக்கப்பட்ட மன்னர்களின் ஒரு வரிசை மகோதயபுரம் [மாக்கோதைபுரம்] என்று அழைக்கப்பட்ட கொடுங்கல்லூரை தலைநகரமாகக் கொண்டு கேரளநிலத்தை ஆண்டது என்று சொல்லும் இளங்குளம் குஞ்ஞன்பிள்ளை அவர்களே பெருமாள் வம்சம் என்று சொல்கிறார். இதை இரண்டாவது சேரப்பேரரசு என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார். முதல் சேரப்பேரரசு இயமவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனால் உருவாக்கப்பட்டு அவர் மகன் சேரன் செங்குட்டுவனால் விரிவாக்கம்செய்யப்பட்டது என்றும் அதன் தலைநகரமும் கொடுங்கல்லூர்தான் என்றும் சொல்கிறார்.

பெருமாள் வம்சத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சேரமான் பெருமாள்தான் சைவ நாயன்மாரில் ஒருவரான சேரமான் பெருமாள் நாயனார். அவரது வாரிசுகளால் திருவஞ்சைக்குளத்தில் இன்றுள்ள ஆலயம் கட்டப்பட்டிருக்கலாம் என்கிறார். அதேபோல சேரமான் பெருமாள்களில் ஒரு மன்னர் இஸ்லாம் மதத்தை தழுவி மெக்கா சென்றிருக்கலாம் என்றும் இளங்குளம் உள்ளிட்ட கேரள வரலாற்றாசிரியர்கள் பலர் நினைக்கிறார்கள். அவர் யார் என்பதை இப்போது தெளிவாகச் சொல்ல முடிவதில்லை என்றாலும் கிபி 825 முதல் கிபி 844 வரை ஆண்ட ராஜசேகர வர்மன் அல்லது அவரது மகன் ஸ்தாணு ரவிவர்மனாக [கிபி 844-855] இருக்கலாம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.  

பத்தாம் நூற்றாண்டுக்குப் பின் பெருமாள் வம்சம் சோழர்களுடனான போரில் முழுமையாக அழிக்கப்பட்டது என்பது இளங்குளம் குஞ்ஞன்பிள்ளையின் கருத்து. ராஜராஜசோழன் சேரநாட்டை கைப்பற்றி தன்னுடைய நேரடி ஆளுகைக்குக் கீழே கொண்டுவந்தார். 1090 முதல் 1102 வரை ஆண்ட ராமவர்ம குலசேகர பெருமாள் கடைசி பெருமாள் மன்னர் என்றும் அவர் மகோதயபுரத்தைக் கைவிட்டு கொல்லத்துக்கு வந்து ஒரு சிறு அரசை நிறிவினார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இவர் திருவிதாங்கூரில் உள்ள திருவட்டாறில் வாழ்ந்தாரென்றும் பின்னர் இரணியலில் மறைந்தார் என்றும் சொல்லபப்டுகிறது. குலசேகரப்பெருமாள் அரண்மனை என்ற ஒரு கட்டிடம் சமீபகாலம் வரை  இரணியலில் இருந்தது.

இந்தப் பெருமாள்வம்சத்தின் வரலாறு வெறும் கற்பனை என்று பி.கெ.பாலகிருஷ்ணன் போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள். இதற்கு வலுவான தொல்பொருள் சான்றுகள் இல்லை. ஆனாலும் இந்த வரலாற்றில் உள்ள கேரள தேசியப்பெருமிதம் காரணமாகவோ என்னவோ இது ஓர் அங்கீகரிக்கப்பட்ட வரலாறாகவே உள்ளது.

இரண்டாவது அறியப்படாத காலகட்டம் சோழர்களின் வீழ்ச்சிக்குப் பின் தொடங்குகிறது. சோழர்களின் ஆட்சியின் இறுதியில் கேரள நிலப்பகுதி பாண்டியர்களால் ஆளப்பட்டது என்பதற்கு சமீபமாக சில கல்வெட்டுகள்  கிடைக்கின்றன. பின்னர் பாண்டிய அரசு சுல்தானியப்படையெடுப்புகளால் அழிக்கப்பட்டபோது கேரளத்தில் ஒரு அராஜக நிலை உருவாகியிருக்கலாம். பிற்காலத்தில் கேரளத்தில் உருவாகி வந்த ஏராளமான ‘மன்னர்கள்’ இக்காலகட்டத்தில் உருவானவர்களே. இவர்களில் ஒருவரான ரவிவர்மன் குலசேகரப்பெருமாள் கடைசி பெருமாள் மன்னரான ராமவர்ம குலசேகர பெருமாளின் வாரிசு என்றும் அவர் பாண்டிய அரசை குறுகிய காலம் ஆண்டார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. 

சேரச் சிறுமன்னர்கள் பல வகைப்பட்டவர்கள். .கேரள நிலத்தில் இருக்கும் அளவுக்கு பலவகையான மன்னர்கள் எங்குமே இல்லை. புராதன சேர உதிரவழி கொண்டவர்கள் ஒரு வகை. சோழர்கள் காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட தளபதிகள் இரண்டாம் வகை. இதைத்தவிர குட்டிக்குட்டி அதிகாரங்கள் கொண்டவர்களும் மன்னர்களாக ஆனார்கள்கோயிக்கல் மன்னர்கள் என்று சிலர் சொல்லப்பட்டார்கள்.[ கோயில்கல் ] அவர்கள் சில கோயில் நிலங்கள் மீது அதிகாரம் கொண்ட கோயிலதிகாரிகள் மட்டுமே. நாடுவாழிகள் என்று சொல்லப்பட்டவர்கள் சோழத்தளபதிகள். அவர்களும் மன்னர்களாக தங்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள்.சில இடங்களில் வரிவசூல் உரிமை கொண்டிருந்த நிலப்பிரப்புக்குடும்பங்கள் ஸ்வரூபம் என்று சொல்லப்பட்டன. இவர்களும் பின்னர் மன்னர்களாக அறிவித்துக்கொண்டார்கள். உதாரணமாக பாண்டிய அரசர்களின் ஒரு சிறு வரிவசூல் தளபதிதான் பந்தளம் மன்னர்.

இவர்கள் அனைவருமே தங்களை புராதன சேர வம்சாவளியினர் என்றுதான் சொல்லிக்கொண்டார்கள். அத்தகைய ஐதீகப்பின்புலம் இல்லாமல் மக்களிடம் மன்னராக அங்கீகாரம் பெற முடியாது. ஆகவே பல வம்ச வரலாறுகளும் தொன்மங்களும் உருவாகி வந்தன. அவற்றில் ஒன்றுதான் பண்டைய சேரமான் பெருமாள் அவரே தன் நாட்டைப் பிரித்து இவர்களிடம் கொடுத்தார் என்ற கதை. பெருமாள்களிடமிருந்து உண்மையில் நாட்டை சோழர்கள் எடுத்துக்கொண்டார்கள்.

சிறந்த உதாரணம் திருவிதாங்கூர் அரச வம்சம். இவர்கள் திருப்பாம்பரம் ஸ்வரூபம் என்ற நிலப்பிரபுத்துவக் குடும்பத்தைச்சேர்ந்தவர்கள். இவர்களின் உண்மையான உதிரவழி என்ன என்பது தெரியவில்லை. இவர்கள் ஆண்ட பகுதி சங்க காலத்தில் ஆய் மன்னர்களின் நாடாக இருந்தது. சோழர்கள் சென்றபின்னர் சிலகாலம் சுல்தான்களின் தளபதிகளால் திருவிதாங்கூர் நிலப்பகுதி ஆளப்பட்டது. பின்னர் இவர்கள் தங்களை மன்னர்களாக அறிவித்துக்கொண்டு ஆண்டனர். பிற ஸ்வரூபங்களை மெல்ல மெல்ல அழித்தும், தங்களுடன் இணைத்தும் முழுமையதிகாரம் பெற்றனர்

திருவிதாங்கூரின் முழு ஆட்சியாளர்களாக இவர்கள் ஆனபோது சேரமான் பெருமாளின் நாடு இவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டதாகச் சொல்லிக்கொண்டார்கள். வஞ்சீச பால என்ற அடைமொழி [வஞ்சியின் மன்னர்கள்] சூட்டிக்கொண்டார்கள். இவ்வாறுதான் காயங்குளம், கொச்சி, கொல்லம், சிறையின்கீழ், ஆற்றிங்கல்,கொடுங்கல்லூர் மன்னர்கள் அனைவருமே சொல்லிக்கொண்டார்கள். அத்தனை மன்னர்களையும் வென்று திருவிதாங்கூர் கோழிக்கோடு மன்னரின் எல்லைவரை பரந்தபோது இவர்கள் கேரள வரலாற்றின் மிகப்பெரிய நாட்டுக்கு உரிமையாளர்களாக ஆனார்கள். தொல்சேர வம்சத்தின் தொடர்ச்சியாக இவர்கள் அரண்மனைசார்ந்த வரலாற்றாசிரியர்களால் சுட்டப்பட்டார்கள்.
பெருமாள்கள் யார், அவர்கள் உண்மையிலேயே இருந்தார்களா என்பதெல்லாம் கேரள வரலாற்றாய்வில் அரைநூற்றாண்டுக்காலமாக விவாதிக்கப்பட்டு வௌம் விஷயங்கள். பெருமாள்கள் பாண்டியர்கள் அல்லது சோழர்களின் வம்சத்தில்வந்த அரச பிரதிநிதிகள் மட்டுமே என்றும், அவர்கள் புராதன சேர அரசின் அழிவுக்குப்பின்னர் கேரளத்தை ஆள நியமிக்கப்பட்டவர்கள் என்றும் அவர்கள் தனித்த முடிமன்னர்கள் அல்ல என்றும் ஒரு தரப்பு உண்டு. கடைசிப்பெருமாள் ஆன ரவிவர்மன் குலசேகரப்பெருமாள் பாண்டிய அரியணைக்கு உரிமைகொண்டாடினான் என்பது இதற்கான ஆதாரமாகக் காட்டப்படுகிறது. பெருமாள்கள் என்ற பட்டப்பெயருடன் ஒருசில ஆட்சியாளர்கள் இருந்திருக்கலாமென்றும் அவர்களுக்கு கேரள நிலம் மீது தொன்மம் சார்ந்த அதிகாரம் இருந்தது என்றும் பரவலாக ஒப்புக்கொள்ளப்படுகிறது.

நாம் கேரள வரலாறு சார்ந்த இந்த முன்வரைவை மனதில்கொண்டு எந்த ஒரு கருத்தையும் அந்தப்பின்னணியில் பொருத்தி மட்டுமே ஆராய்ச்சி செய்யவேண்டும்.

சில வரலாற்று நூல்கள் – 3 -மதுரை நாயக்கர் வரலாறு (அ.கி.பரந்தாமனார் எம்.ஏ)

இலங்கையில் தமிழர் குடித்தொகை - அறிமுகம்

இலங்கை பல இன மக்கள் வாழும் நாடு. இங்கு வாழ்கின்ற ஒவ்வொரு இனத்திற்கும் தனித்துவமான வரலாறும் சமூக- பொருளாதார மதப் பின்னணிகளும் உண்டு. எனினும் மொழியடிப்படையிலே இலங்கை வாழ் மக்கள் தமிழ் மக்களெனவும் பாகுhடுத்தப்படுகின்றனர். இலங்கையில் வாழ்கின்ற தமிழ் பேசும் மக்கள் இலங்கைத் தமிழர் இந்தியத் தமிழர் இலங்கைச் சோனகர் இந்திய சோனகர் என நான்காக வகைப்படுத்தப்படுகின்றனர். இந்த வகுப்பு முறை 1911 ஆம் ஆண்டிலிருந்து குடித்கொகைப் புள்ளிவிபர அறிக்கைகளில் எடுத்தாளப்பட்டு வருகின்றது. பாரம்பரியமாக ஈழத்திலே வாழ்ந்துவந்த தமிழ் மக்கள் இலங்கைத்தமிழர் என்று கருதப்பட்டனர். 19ஆம் 20ஆம் நூற்றண்டுகளில் இலங்கையின் மத்திய மலைப்பகுதிகளில் ஜரோப்பியரால் விருத்தி செய்யப்பட்ட கோப்பி தேயிலை இறப்பர் பெருந்தோட்டங்களில் தொழில் புரிவதற்காக தென்னிந்தியாவிலிருந்து வந்து குடியேறிய தமிழ் மக்கள் இந்தியத் தமிழர் என்று பாகுபடுத்தப்பட்டனர் அவ்வாறே இந்தியத் தமிழர் என்று பாகுபடுத்தப்பட்டனர். அவ்வாறே இலங்கைச் சோனகர் என்றும் இந்தியச் சோனகர் என்றும் தமிழ் மொழி பேசும் இஸ்லாமிய மதத்தைப் பின்பற்றும் முஸ்லிம் மக்களும் வகைப்படுத்தப்பட்டனர். இவர்களைத் தவிரமலாய் இன மக்களும் இங்குள்ள முஸ்லிம்கனுடன் கொண்டகலாசார உறவின் காரணமாக தமிழை மலாய் சொற்கலப்புடன் பேசி வருகின்றனர்.

இலங்கையில் 1981ஆம் ஆண்டுமார்ச் மாதம் பெறப்பட்டகுடித்தொகை கணிப்பீட்டின்படி இலங்கையில் மொத்தக் குடித்தொகை 14.88மில்லியனகவுள்ளது. இதில் சிங்களம்பேசும் மக்களின் எண்ணிக்கை10.98மில்லியனகவுள்ளது. இதுமொத்தக் துடித்தொகையில் 74 வீதமாகும். தமிழ்பேசும் மக்களின் எண்ணிக்கை 3.75 மில்லியனாதும். இதுமொத்தக் குடித்தொகையில் 25.3 வீதமாக அமைகிறது தமிழ்பேசும் மக்களில் இலங்கைத் தமிழ்ர்
1,871,535 பேராகவும் இந்தியத் தமிழர் 825,233பேராகவும் இலங்கைச் சோனகா ;1,056,972 பேராகவும் காணப்பட்டனர். இவர்களது நூற்று வீதமா முறையே 12.6, 5.6, 7.1 (ஆகவுள்ளது. 1911 ஆம் ஆண்டுக் குடித்தொகைக் கணிப்பின்படி இங்கையில்மொத்தக் குடித்தொகையில் சிங்கள மக்களின் பங்கு 66வீதமாகக் காணப்பட தமிழ் மக்களின் பங்கு 32.2 வீதமாக அமைந்திருந்தது. (இலங்கைத் தமிழ்12.8 வீதம்,இந்தியத் தமிழ்ர் 12.9வீதம், இலங்கைச் சோனகர் 5.7 வீதம், இந்தியச் சோனகர் 8 வீதம்) 1971ம் ஆண்டு குடித்தொகைக்கணிப்பின்படி இலங்கையின் மொத்தக் குடித்தொகையில் சிங்கள மக்களின் பங்கு 72 வீதமாகவும்,தமிழ் மக்களின் பங்கு 27.2 வீதமாகவும் காணப்பட்டது. (இலங்கைத் தமிழ்ர்11.2 வீதம் . இந்தியத்தமிழர்9.3 வீதம்,இலங்கைச்வோனகர் 6.5 வீதம். இந்தியச் சோனகர்0.4) 2 1911ஆம் ஆண்டிலும், 1971ஆம் ஆண்டிலும் பெறப்பட்ட குடித்தொகைத் தரவுகளை 1981ஆம் ஆண்டுத் தரவுடன் ஒப்பிட்டு நோக்கும் பொழுது நூற்றுவீத அடிப்படையில் தமிழ் மக்களின் எண்ணிக்கை குறைவடைந்து செல்லும் போக்கை அவதானிக்க முடிகின்றது. இதற்கு சில காரணங்கள் உள. முலைநாட்டுப் பகுதிகளில் வாழ்ந்த தமிழ் மக்கள் பலதலைமுறையாக இந்தநாடடில் வாழ்ந்துவந்தபோதிலும் இலங்கை சுதந்திரம் பெற்ற காலத்தையடுத்து இயற்றப்பட்ட பிரஜா உரிமைச் சட்டங்கள் இம்மக்களை நாடற்றோராக மாற்றின. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் சில ஒப்பந்தங்களின் பேரில் நாடற்றோர் பிரச்சனைகள் ஓரளவுக்குத் தீர்த்துவைக்கப்பட்டன. 1964ஆம் ஆண்டு சிறிமா- சாஸ்திரி -இந்திரா உடக்படிக்கையின்படி இந்திய மக்களில் 5.25.000 பேர் இந்தியா செல்லவும் 3.00.000 பேர் இலங்கை பிரஜா உரிமை பெறவும் வழியேற்பட்டது. இவ்வாறான ஒப்பந்தங்களின் பேரில் இந்தியத் தமிழர் வெளியேறி வருவதால் இலங்கையின் மொத்தக் குடித்தொகையில் தமிழர் நூற்றுவீதம் குறைவடைந்து செல்கிறது. இலங்கைத் தமிழரில் 35வீதத்தினர் நகரங்களில் வாழ்வதால் இவர்களிடையே குடும்பக் கட்டுப்பாடு அதிகளவில் கடைபிடிக்கபடுவதும் பெண்கள் திருமணம் புரிவதற்குப் பெரும் தொகையாகச் சீதனம் கொடுக்கும் வழக்கம் இவர்களிடையே நிலவுவதால் பெண்களின் சராசரித் திருமண வயது பின்தள்ளப்படுவதும் அண்மைக் காலங்களில் தமிழ் இளைஞர் வேலைவாய்ப்பு நாடி வெளிநாடுகளுக்குச் செல்வதும் தமிழர் குடித்தொகையை எண்ணிக்கையளவில் குறைக்கும் ஏனைய காரணிகளாக அமைகின்றது.

தமிழர் குடிப்பரம்பல்

தமிழ் பேசும்மக்களில் 55.6 வீதத்தினர் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களிலும் 23.83 வீதத்தினர் மலைநாட்டுப் பகுதியாகிய மத்திய ஊவா மாகாணங்களிலும் 11.5 வீதத்தினர் தலைநகர் அமைந்திருக்கும் மேல் மாகணத்திலும் மிகுதி 9.1வீதத்தினரே ஏனைய நான்கு மாகாணங்களிலும் பரந்து வாழ்வதை அவதானிக்க முடிகிறது. தென் இலங்கைப்; பகுதிகளில் தமிழர் பரம்பல் பெருமளவுக்கு நகரப்புறம் சார்ந்தே காணப்படுகின்றது. தமிழ்மக்கள் செறிவாகவும் பெரும்பான்மையாகவும் வாழும் பகுதிகள் ஈழத்தின் வடக்குக் கிழக்கு பகுதிகளாகவும் மலைநாட்டுப் பெருந்தேட்ட பகுதிகளாகவும் காணப்படுகின்றன. இந்தியத் தமிழருள் 63.1வீதத்தினர் மலைநாட்டுப ;பகுதியாகிய மத்திய ஊவா மாகாணத்தில் வாழ்வது போன்று இலங்கைத் தமிழரில் 72.6 வீதத்தினர் வடக்கு கிழக்கு மாகாணங்களில் வாழ்கின்றனர். வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து வரும் தமிழ்மக்கள் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்தே அப்பகுதிகளில் வாழ்ந்து வருவதால் அப்பகுதி தமிழர் பாரம்பரியப் பிரதேசம் வடக்குக் கிழக்கு மாகாணத்தை விடப் பரந்ததென்றும் இது மேற்கே மாஓயா (வாய்க்கால்ஆறு) தொடக்கம் தெக் கிழக்கே கும்புக்கன் ஆறவரை பரந்துள்ள கரையோர நிலப்பகுதியென்றும் பல குறிப்புக்களிலிருந்து தெரிய வருகின்றது. எனினும் இவ் ஆய்வு வடகிழக்கு மாகணங்களே தமிழர் பாரம்பரியப் பிரதேசமெனக் கொள்கிறது.

தமிழர் வரலாறு

இலங்கையில் தமிழர் குடியிருப்புகள் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்தே ஏற்பட்டு வந்திருக்கின்றன. இவை தமிழகத்திலிருந்தே ஏற்படுத்தப்பட்டன. சிங்கள மக்களின் மூதாதையெனக் கொள்ளப்படும் வியன் எனும் வங்கத்து இளவரசன் தம்பபண்ணியில் (மாதோட்டம்) கி:மு 483 ஆம் ஆண்டில் வந்திறங்கியபோது இலங்கையில் நபகர் இயக்கர் எனும் ஆதிக்குடிகள் இருந்தமை பற்றியும் தம்பண்ணி துறைமுகமாகவும் தலைநகராகவும் விளங்கியமை பற்றியும் மகாவம்சம் குறிப்பிடுகின்றது.இங்கு காணப்பட்ட ஆதிக்குடிகள் திராவிடர்களென்றே கருதப்படுகின்றனர்;. இலங்கையிலே நாகர் என வழங்கப்பட்ட பழந்திராவிட இனத்தினர் மிகவும் முற்பட்ட காலத்திலே இலங்கையை ஆட்சி புரிந்தனரென அறிய முடிகின்றது நாகம் தொட்பான இடப்பெயர் மக்கட்பெயர்கள் தென்னிந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் காணப்படுகின்றன. யாழ்ப்பாணம் நாகதீவு என்றும் முன்பு வழங்கிற்று. முதற் சங்கப்புலவர்களான முடிநாகராயர் இளநாகர் ஈழத்துப் பூதந்தேவனார் நீலகண்டனார் என்பவர்கள் ஈழநாட்iடுச் சேர்ந்த சங்கப்புலவர்களெனக் கருதப்படுகின்றனர். முதற் சங்க காலம் கி.மு 4ஆம் நூற்றாண்டு முதல் 2ஆம் நூற்றாண்டு வரை நிலவியதென்றும் இக்காலத்தில் குமரிமுனைக்குத் தெற்கில் நெடுந்தொலைவுவரை தமிழக எல்லை பரந்திருந்ததென்றும் அப்படிப் பரவியிருந்த நிலப்பகுதி நாற்பத்தொன்பது நாடுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்ததென்றும் கூறப்படுகின்றது. குறும்பநாடு என வழங்கிய இத் தென்னிலப் பரப்பிற் பெரும்பாகம் கடற்கோள்களினால் அழிவுற்றதென சங்க இலக்கியங்களில் இருந்து அறிகிறோம். இவ்வபரங்களைக் கருத்திற் கொள்ளும் போது முன்னர் இலங்கை தமிழகத்தின் ஒருபகுதியாக விளங்கியிருக்கக்கூடும் எனக் கருதலாம். .

புவியல் சார்பாக நோக்குமிடத்து தென்னிந்தியாவிலிருந்து குடிநகர்வு ஏற்படுவதற்குச் சாதகமான பெதிக அமைப்புகளை இலங்கையின் வடபாகம் கொண்டுள்ளது. இலங்கையின் வடமேற்குப் பகுதியும் யாழ்ப்பாணக் குடாநாடும் தென்னிந்தியாவுக்கு மிக அண்மையில் இருப்பதோடு பிரிக்கும் கடலும் ஆழமற்று ஆங்காங்கே தீவுத் தொடர்களைக் கொண்டும் விளங்குகின்றது தென்மேற்கு மொன்;சூன் வடகீழ் மொன்சூன் ஆகியன வீசும் திசையின் வாய்ப்புக் காரணமாக இருநாடுகளுக்குமிடையிலான கடற்பயணம் இலகுவானதாக அமைந்துள்ளது. அத்துடன் வடபகுதியில் குடாக்கள் நிறைந்த பரவைக்கடல் காணப்படுவதும் வடமேற்குப் பகுதியில் குறிப்பாக யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டுப் பகுதியில் காணப்படும் தரைகீழ் நீர்வளமும் மீன்பிடி விவசாயக் குடியிருப்புக்கள் ஏற்படுவதற்குரிய சாதகமான பௌதிகக் காரணிகளாக விளங்குகின்றன. இச்சாதகமான அம்சங்கள் மிகப்பழைய காலத்திலிருந்தே தென்னிந்திய தமிழ் மக்கள் இங்குவந்து குடியேறுவதற்கு வழியமைந்திருக்குமென்பதில் ஐயமில்லை.

இந்தியாவில் காணப்படுவது போன்று இலங்கையிலும் திராவிடப் பண்பாட்டீன் பழமையைக் காட்டும் பெருங்கற் புதைவுகாலப் பண்பாட்டின் தடயங்கள் ஆங்காங்கே காளப்படுவதை தொல்பொருள்இயல்ஆய்வுகள்வெளிப்படுத்துகின்ற.6 புத்தளம், மாதோட்டம்,ஆனைக்கோட்டை ஆகிய பகுதிகளில் அவை வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ன.7 தொடர்ந்து மேற்கொள்ளப்பட்டு வரும் ஆகழ்வாய்வுகளதும் ஏனைய வரலாறு, சமுயவியல், புவியியல், சான்றுகளும் பழந்திராவிடர் குடியேற்றம் பற்றிய அரிய பல உண்மைகளை வெளிக்கொணருமென எதிர்பார்க்கலாம். வுரலாற்றின் ஆரம்ப காலத்தில் இலங்கையை அனுராதபுரத்தை தலைநகராகக் கொண்டு சிங்களவரே ஆட்சி புரிந்தனரென கூறப்படுகின்ற போதிலும் சில காலங்களில் இங்கு தமிழ் அரசர்களும் ஆட்சி புரிந்துள்ளனர். கி.மு.161ஆம் ஆண்டில் தென்னிலங்கைக் காட்டினுள் ஒழித்திருந்து படைதிரட்டி வந்து அநுராதபுர ராச்சியத்தைக் கைப்பற்றிய துட்டகாமினியின் ஆட்சிக்கு முன்பு தென்னிந்திய சோழ அரசனான எல்லாளன் என்பவன் அநுராதபுரத்தை நாற்பத்திநான்கு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து ஆட்சி செய்தமை குறிப்பிடத்தக்கது. கி.பி. 993 முதல் 1071 வரை சோழ சாம்ராச்சியத்தின் மும்முடிச்சோழ மண்டலத்தினுள் இலங்கையின் வடபகுதி ராச்சியம் அடக்கப்பட்டிருந்தமையும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

ஈழ வரலாற்றில் குறிப்பிடத்தக்கதொரு மாற்றம் கி.பி.13 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் ஏற்பட்டது. கலிங்கமானது படையெடுப்பின் விளைவாக (கி.பி.
1215-1236) பொலனறுவையைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஈழமனைத்தையும் உள்ளடக்கியிருந்த அரசு அழிவுற்றது. இக்குழப்ப நிலையின் பின்னர் வடக்கே யாழ்ப்பாண அரசும் தெற்கே தம்பதெனிய அரசும் ஏனைய வறண்ட காடடர்ந்த பகுதிகளில் வன்னிக் குறுநில அரசுகளும் தோன்றி நிலைபெற்றன. வடஇலங்கையில் யாழ்ப்பாணத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு தோற்றம் பெற்ற தமிழ் அரசு சபுமல் குமாரன் எனும் சிங்கள இளவரசனின் இடையீடு ஏற்பட்டபதினேழு வருடங்களைத் தவிர (கி.பி 1450- 1467) போர்த்துக்கோயர் கி.பி.1618இல் யாழப்பாண அரசின் கடைசி மன்னனான சங்கிலியனிடமிருந்து அரசைக் கைப்பற்றும்வரை நிலைத்திருந்தது. யாழ்ப்பாண பட்டினமென வழங்கிய தமிழரசிலே யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டுப் பகுதி மாத்திரமனறி பிதான நிலப்பகுதியின் வடக்கு வடகிழக்கு வடமேற்குப் பகுதிகளும் உள்ளடக்கப்பட்டிருந்தன. காடடர்ந்து காணப்பட்ட இவ்வறண்ட பகுதிகள் வன்னி என அழைக்கப்பட்டன. தமிழிலக்கியங்கள் வன்ய என்ற வடமொழிப் பதத்தைக் காடடர்ந்த நிலங்களில் வாழ்ந்த முல்லை நிலத்து மக்களைக் குறிக்கப் பயன்படுத்தியுள்ளன. தெற்கே சிங்கள அரசிலும் ஆங்காங்கே வன்னி எனப்பட்ட குறநிலவரசுகள் காணப்பட்டனவெனினும் இலங்கையில் தமிழர் வாழ்ந்த வடக்கு கிழக்குப் பகுதிகளிலேயே இவை அதிகம் பரந்திருந்தன. இவை யாழ்ப்பாண வன்னிமை புத்தளவன்னிமை திருகோணமலை வன்னிமை மட்டக்களப்பு வன்னிமை என வழங்கப்பட்டன. வன்னிப்பிரதேசம் காடடர்ந்த பகுதியாக இருந்தமை ஆட்சிக்கு அரணாக அமைந்தது. இதனால் வன்னிக்குறநில அரசர்கள் பொதுவாக திறை செலுத்திய ஆட்சிப் பிரதானிகளாக விளங்கிய போதிலும் சில சமயங்களில் சுதந்திரமான அரசையும் நிலைநிறுத்த முடிந்தது இலங்கைக்குப் போர்த்துக்கேயர் 1505ம் ஆண்டில் வந்தபோது பலம் பெற்றிருந்தன. போர்த்துக்கேயர் வர்த்தக நோக்கம் கொண்டே வந்தனரெனினும் காலகெதியில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றும் எண்ணம் கொண்டனர். கடல்வலுமிக்க போர்த்துக்கேயர் இயற்கை அரண்களால் சூழப்பட்டிருந்த கண்டி நகரைத் தவிர ஏனைய கரையோரப் பகுதி களில் நிலைபெற்றிருந்த அரசுகளைக் கைப்பற்றிக் கொண்டனர். யாழ்ப்பாணத் தமிழ் அரசும் வன்னிப்பிரசே வன்னிப்பிரதேச குறநில அரசுகளும் போர்த்துக்கேயரால் கைப்பற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இலங்கைத் தமிழர்கள் தமது பாரம்பரியப் பிரதேசத்தின் அரசுரிமையை இழந்தனர்.

அண்மைய குடித்தொகைப் பண்புகள்

தமிழர் பாரம்பரியப் பிரதேசமாகிய வடகீழ் மாகாணம் 7068சதுர மைல் பரப்பை அடக்கியுள்ளது. இலங்கையின் மொத்தநிப்பரப்பில் இது28.3 வீதமாகும். இவை ஏழு மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளன யாழ்ப்பாணம் மன்னார் வவுனியா முல்லைத்தீவு என்பன வட மாகாணத்தினுள்ளும் மட்டக்களப்பு திருகோணமலை அம்பாறை என்பன கிழக்கு மாகாணத்தினுள்ளும் அமைகின்றன. (அட்டவனை 1 பின்னினைப்பு)

தமிழர் பாரம்பரியப் பிரதேசத்தின் மொத்தக் குடித்தொகை
1981 ஆம் ஆண்டுக் குடிக்கணிப்பீட்டின்படி 2.087.943 போரகும். இலங்கையில் மொத்தக் குடித்தொகையில் இது 14.1 வீதமாக அமைகிறது. வடகீழ் பகுதியின் மொத்த குடித்தொகையில் வட மாகாணத்தில் 53.2 வீதமும் கீழ் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த மூன்று மாவட்டங்களிலும் ஓரளவு சமாமனதாகக் குடித்தொகை அளவு அமைய வட மாகாணத்திலே யாழ்ப்பாணமாவட்டமே கூடிய குடித்தொகையைக் கொண்டு காணப்படுகின்றது. வடமாகாணத்தின் மொத்தக் குடித்தொகையின் 74.8 வீதத்தினர் யாழ்ப்பாண மாவட்டத்திற் காணப்படுகின்றனர். யாழ்ப்பாண மாவட்டத்திலும் யாழ்ப்பாணக் குடாநாடே செறிவான குடித்தொகை கொண்ட பகுதியாகும். தமிழர்பாரம்பரியப் பிரதேசத்தின் மொத்த நிலப்பரப்பில் யாழ்ப்பணக் குடாநாடு 6.1  வீதத்தையே கொண்டிருந்த போதிலும் மொத்தக் குடித்தொகையில் 36 வீதத்தினர் குடாநாட்டினுள்ளேயே வாழ்கின்றமை குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும்.