The millennium celebrations of the magnificent Peru Udaiyar Temple built Raja Raja Cholan

Veluppillai Thangavelu


The millennium celebrations of the magnificent Thanjai Peru Udaiyar Temple also known as Thanjai Periya Koil (Big Temple) Rajarajeswaram, Brihadeeswaram, and Thanjavur took place on September 22, 2010 at Thanchai. The function was organized by the Thamil Nadu government on a grand scale with Peruvudaiyar Temple brightly illuminated while the entire city had been decked up for the extravaganza.


A seminar was held on ‘Contribution of Thanjavur to India’s Pride.’ Hundreds of people thronged venues like Sivaganga Park, Karanthai Thamizh Sangam, Raja Rajan Mani Mandapam, Tholkappiar Arangam and the Old Housing Unit besides the Big Temple to relish the folk dances and classical music.


A mega dance performance by 1,000 Bharata Natyam artists was the highlight of the celebrations. An exhibition depicting the glorious history of Cholas exploits and their conquests was also held.


The marvellous Peru Udaiyar Siva temple in Thanjavur was built by Raja Raja Chola 1 (also known by his birth name Arunmozhi Thevan, respectfully as Periya Udayar and popularly known as Raja Raja the Great) was the finest monument of this period of South Indian history. Raja Raja Cholan was also known as Rajaraja Sivapada Sekhara (he who had the feet of Lord Siva as his crown).

The temple is remarkable both for its massive structure and for its simplicity of design. It was considered one of the tallest structures in India at that time it is now recognised as a UNESCO World Heritage Site forming part of the Great Living Chola Temples site. Construction of the temple is said to have been completed on the 275th day of the 25th year of his reign.  After its commemoration the Great Temple and the capital had close business relations with the rest of the country and acted as a centre of both religious and economic activity. Year after year villages from all over the country had to supply men and material for the temple maintenance. File:Raraja detail.png

Raja Raja Chola I (985 -1014CE) was the greatest emperors of the Thamil Chola Empire.  It can be rightly said that the Second Golden Age of Thamil Nadu commenced  with his reign and continued for another two centuries. The First Golden Age of Thamil Nadu in known Thamil history was in the days of the Third Thamil Academy (Third Thamil Sangam).


Raja Rajan was born Arulmozhi Thevan was the third child of Parantaka Sundara Cholan. His elder brother Aditya II was assassinated 969 CE. He had great respect for his elder sister Alvar Sri Parantakan Sri Kundavai Piraddiyar referred in short as Kundavai Piraddiyar.  Raja Rajan also named one of his daughters as Raja Raja Kundavai Alva to show his affection towards   his sister.


Raja Rajan had many wives as large as fourteen as is the custom those days. The mother of Rajendra I, the only known son of Raja Rajan, was Vanavan Maha Devi, Princess of Velir. Raja Rajan must have had at least three daughters of whom the names of two are said to be Kundavi. Raja Raja Chola 1 was succeeded by Rajendra Chola I.


Raja Raja Chola 1 established one of the most glorious empires of South Asia by conquering the kingdoms of Southern India expanding the Chola Empire as far as Ilankai in the south and Kalinga (Orissa) in the northeast. He fought many battles with the Chalukyas (the present Kannadas) in the north and the Pandyas in the south. By conquering Vengi. Raja Raja laid the foundations for the Later Chola dynasty. He invaded Ilankai  and started a century-long Chola occupation (993 – 1070 CE)  of the island.


Raja Rajan created a powerful standing army and an equally powerful navy which achieved even greater glory under his son Rajendra 1. The prominence given to the army from the conquest of the Pandyas down to the last year of the king’s reign is significant and shows the spirit with which he treated his soldiers. A number of regiments are mentioned in the Thanjai inscriptions and it is evident that Raja Rajan gave his army its due share in the glory derived from his extensive conquests.


One of the last conquests of Raja Raja the Great was the naval conquest of the ‘old islands of the sea numbering 12,000’ the present Maldives.

Indonesia contains around 13,000 islands and islands like Bali which in Thamil phonetically resembles 'Palam (Balam) thivu panneerayram'. Many of the islands up to Philippines have Thamil names like Aru, Natuna=middle, Banda=Pandyan, Pahlawan=Pallavan, Zulu=Chola, Ceram=Kerala names.


Raja Rajan meticulously recorded his military achievements in every one of his inscriptions and thus handed down to posterity some of the important events of his life. Raja Rajan was the first king of South India to introduce this innovation into his inscriptions. Before his time powerful kings of the Pallava, Pandya and Chola dynasties had reigned in the South and some of them had made extensive conquests. But none of them seems to have thought of leaving a record on stone of his military achievements.

During Raja Raja Chola 1 reign Sinhalese kings from Ilankai (now Sri Lanka and Ceylon) had the habit of interfering in Thamil Nadu by allying with one Thamil king against another, usually allying with Cheras or Pandias against the Cholas. So, after decisively defeating the Cheras and Pandias, Raja Raja Cholan turned his attention to the Sinhalese King Mahinda V. He assembled a naval armada and sent it to Ilankai.  The Chola Navy defeated King Mahinda.  Rajarajan moved the capital from Anuradhapura to Polonnaruva (re named Jeganathamangalam)  and built here in memory of his mother Vanavan Mahadevi the Siva Devalaya for Vanavan Mahadevi Isvaramudaiyar. With Rajarajan, the Chola culture and Saiva religion permeated the whole of Ceylon. The palace and stone temples built by  Raja Rajan after his military victory  in Polonnaruva  were in ruins when I visited the site in 1973. o simultaneously directed his arms against

Raja Raja Cholan's legacy is not just wars and conquests. As stated above, the magnificent tower and the delicate sculptures of Peru Udaiyar Temple are truly a feast for the eyes. Not only Hindus from all over the world, but also tourists from around the world visit this temple.File:Thanjavur temple.jpg

Though Raja Rajan was a devoted Saivaite Hindu, he respected other religions as well. . He built Vishnu temples in Mysore after his conquest of that region. He not only permitted Silendra Emperor Srimara Vijayottunga Varman to build the Buddhist shrine Chudamani Vihara in Thamil Nadu at Nagapattinam, he also contributed money for its construction.

From the 23rd to the 29th year of Raja Raja’s rule his dominions enjoyed peace and the king apparently devoted his energies to the task of internal administration. 

Many arts - sculpture, painting, drama, dance and music - flourished during his time. He streamlined the administrative system with the division of the country into various districts and by standardizing revenue collection through systematic land surveys. He conducted a survey of his kingdom and is considered a major achievement of that time. He divided the kingdom into a number of administrative units and appointed administrative officers for each unit. Land as small in extent as 1/52,428,800,000 of a ‘veli’ (a land measure) was measured and assessed to revenue. The revenue survey enabled for the confiscation of lands of the defaulting landlords.

Raja Raja also perfected the administrative organization by creating strong and centralised machinery and by appointing local government authorities. He installed a system of audit and control by which the village assemblies and other public bodies were held to account while not curtailing their autonomy. He is also reputed for introducing the system of Kudavolai voting to elect officials.

Villages were governed by local elders (a type of self-government). According to Dr. M. Rajamanickam, Raja Rajan's administrative structure is comparable to modern administrative structure seen around the world.

Raja Raja Cholan is truly one of the greatest rulers in Thamil history. This is in fact the reason why Hindi politicians who dominate and control the Indian Government refuse permission to install his statue within the outside walls of Thanjai Big Temple that he built.  

In The Story of India, a landmark six-part series produced by PBS and BBC in 2009, Michael Wood described Raja Raja Cholan 1 The Great South Indian Thamil King and Patron of Arts. ( 

The Chola empire built by Raja Raja Cholan 1 peaked during the reign of his son Rajendra Cholan - I and continued for another 200 years or so under his sons, grandsons and great grandsons. He was not only a great warrior king in the tradition of Cheran Senguttuvan, Cholan Karikalan and Pandian Nedunchezhian, he was also an able administrator, a patron of the arts and a devote Saivaite Hindu. 

Readers in their late seventies and fans of the popular Thamil novelist Kalki may be familiar with his historical novel "Ponniyin Selvan". That novel is woven around the life of Raja Raja Cholan also known an Arunmozhi. Of course, much of the novel and many of the characters in it are fiction although that fiction is wrapped around historical events.  

(Sources: Authoritative works of Dr. M. Rajamanickam's "Cholar Varalaru", Nilakanta Sastri's "The Cholas" and T. V. Sadasiva Pandarathar's "History of the Later Cholas") (Published in Tamil Mirror - September, 2010)

இராச இராச சோழன்

குறிஞ்சிப்பாட்டு’ என்பது சங்க இலக்கியங்களுள் ஒன்று.

குறிஞ்சிப்பாட்டு என்றால் என்ன?

‘தமிழ்’ என்றாலும், ‘பண்பு’ என்றாலும், ‘தமிழர்’ என்றாலும், அறவழி நிற்றல்’ என்ற நடைமுறை வாழ்வையே காட்டும். இச்சீர்மிகு தமிழின் மேன்மையை அறியாத பிரகதத்தன் என்னும் ஆரிய அரசனுக்கு எடுத்துக் கூறுவதற்கே இந்நூல் ஆக்கப் பெற்றதென்று வரலாறு கூறுகிறது.
மணி, பொன், முத்து ஆகியவற்றாலான விலையுயர்ந்த அணிகலன் குறைவுற்றால் நிறைவு செய்துவிடலாம். ஆனால், ஒருவனுடைய பண்பு சிதைவுற்றால் நிறைவு செய்துவிட முடியாது. இதுவே வாழ்வு நெறி. ஆரியர், அந்தணர், கானவர்க்கான கடமைகளையும் இந்நூலில் காணலாம். பண்டைத் தமிழர் பண்பாட்டை அறிய உதவும் ஓர் உரைகல்லாகக் குறிஞ்சிப் பாட்டு திகழ்கிறது. திகழும் அதே போதில் ஆரியர்கள் அறவழி நிற்பதில் அக்கறையற்றோராய் இருந்தனர் என்பதையும் குறிஞ்சிப்பாட்டு அறிவிக்கிறது.

தமிழரின் வாழ்வு முறைக்கு ஆரியர் அன்னியப்பட்டிருந்த போதிலும் நாடற்றோராய், கழைக்கூத்தாடிகளாய் (ஆரியக்கூத்து) உழைப்பின் மேன்மை அறியாதோராய் வந்தேறிய போதிலும் தமிழர்கள் அவர்களை வெறுத்தொதுக்கவில்லை. அவர்களும் மனிதர்களே என்ற அகன்ற இதயத்துடன் தங்க இடம் கொடுத்து, வாழ்வுக்கு வழி செய்து கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

தமிழ்நாட்டில் எங்கெல்லாம் ‘மங்கலம்’ என்ற பெயர் கொண்ட ஊர்கள் இருக்கின்றனவோ அந்த ஊர்களெல்லாம் பராரிகளாய் வந்த பார்ப்பனர்களுக்குத் தமிழ் மன்னர்கள் அளித்த கொடைகளே!

உ.வே.சாமிநாதன் பிறந்த ஊரான உத்தமதானபுரம் உருவான கதை வித்தியாசமானது. எத்தனை ஆண்டுகள் தமிழர்களோடு வாழ்ந்தாலும் பார்ப்பனர்களால் குரூர புத்தியை விட்டுவிட முடியாது என்பதையே உத்தமதானபுரத்தின் ‘தல புராணம்’ கூறுகிறது. சாமிநாதரே ஒப்புக் கொள்ளும் வரலாற்று உண்மை இது.

தனது நாட்டு நிலவரம் அறியப் பரிவாரங்களுடன் புறப்பட்ட சோழ மன்னன் பாபநாசத்துக்கு அருகில் ஓரிடத்தில் முகாமிடுகிறான். உணவுக்குப்பின் வெற்றிலை போடும் பழக்கமுடைய மன்னன் வழக்கப்படி தாம்பூலம் தரிக்கிறான். அரசனுக்கு ஆலோசகனாய் விளங்கிய பார்ப்பனன் இன்றைய சோதிட நிலவரப்படி மன்னர் வெற்றிலை போட்டுக் கொண்டது பல அபசகுனங்களையும் ஆபத்துக்களையும் ஏற்படுத்துமே என்று பதைக்கிறான். (என்ன நடிப்பு!)

பயந்து போன மன்னனோ தோஷத்துக்குப் பரிகாரம் கேட்கிறான். வெற்றிலை போட்ட ‘பாவத்திற்குப் பரிகாரமாய் 108 பார்ப்பனர்களைக் கெஞ்சி வரவழைத்து, மாடு, மனை, தோட்டம், துரவுகளுடன் தானமாகத் தரப்படுகிறது. அந்த ஊர்தான் உத்தமதானபுரம். அதாவது பிராமண உத்தமர்களுக்குத் தானம் செய்யப்பட்ட ஊராம். சோதிடத்தின் பெயரால் அரசனை ஏமாற்றிய பார்ப்பனர்கள் உத்தமர்களாம். இவ்வாறு ஏமாற்றுக்காரர்களிடம் தமிழ் நிலம் பறிபோன சோகக் கதைகளையே, உத்தமதானபுரமும், நாடெங்கும் தமிழர்களின் ஏமாளித்தனத்தைப் பார்த்து நகைக்கும் ‘மங்கலங்களும்’ நமக்குத் தெரிவிக்கின்றன.

‘மனுநீதி’ தவறாத மன்னர் என்று பார்ப்பனர்களால் பாராட்டப்பட வேண்டும் என்கிற ஆசையாலும் அறியாமையாலும் சோழமன்னர்களே அதிகமாய் ஏமாந்திருக்கிறார்கள். எவ்வளவுதான் தானம் செய்தாலும், எப்படித்தான் அரவணைத்தாலும், வாய்ப்புக் கிடைத்தால் வரம் கொடுத்தவன் தலையிலேயே கால் வைக்கும் பழக்கத்தைப் பார்ப்பனர்களால் விட முடிவதில்லை என்பதை வரலாறு நெடுகிலும் பார்க்கலாம்.

வரலாற்றின் சில ஏடுகளைப் புரட்டுவோமா?

தமிழக வரலாற்றில் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத தனிப்பெரும் சிறப்புடன் விளங்குகிறான் இராசராசன். இராசராசனின் இயற்பெயர் அருண்மொழி. சுந்தரன் (இரண்டாம் பராந்தகன்) என்னும் சோழ மன்னனுக்கு மூன்று பிள்ளைகள். மூத்தவள் குந்தவை. இரண்டாமவன் ஆதித்த கரிகாலன். மூன்றாமவன் அருண் மொழி.

மாவீரனாக விளங்கிய சுந்தர சோழனின் இறுதி நாட்கள் துன்பமும் அவலமுமாய் இருந்தன. அவனுடைய அருமை மகனும் அடலேறு போல் விளங்கியவனுமான ஆதித்த கரிகாலன் வஞ்சனையால் கொலை செய்யப்பட்டான். இந்த நிகழ்ச்சி சுந்தரனைச் சோகத்தில் ஆழ்த்தியது. முதுமையும் அதிர்ச்சியும் அவனை வீழ்த்தியது. அவன் காஞ்சி மாநகரிலிருந்த ‘பொன் மாளிகையில் உயிர் துறந்தான். கணவன் இறந்த பிரிவாற்றாது கணவனை எரித்த தீயிலேயே தாவிப் பாய்ந்து தன்னை மாய்த்துக் கொண்டாள் அருண் மொழியின் அன்னை வானவன் மாதேவி.

இளமையிலேயே தாய் தந்தையரை இழந்த அருண்மொழியை அவனுடைய பெரிய பாட்டியான செம்பியன் மாதேவி அருவணைத்துக் காத்தார். தமது இரு தம்பியரில் ஒருவனை - ஆதிகக கரிகாலனை - இழந்த குந்தவையார் எஞ்சிய ஒரு தம்பி அருண்மொழியின் மீது அளவற்ற அன்பும் அக்கறையும் கொண்டிருந்தார்.

அன்பில் அன்னையாகவும், பரிவில் தமக்கையாகவும், பண்பாட்டை வளர்ப்பதில் ஆசானாகவும், அரசியல் அரங்கில் மதிநுட்பம் வாய்ந்த அமைச்சராகவும், அருண்மொழியை வார்த்தெடுத்த பெருமை குந்தவைப் பிராட்டியாருக்கே உரியதாகும். அருண்மொழி வளர வளர அவனது உள்ளத்தில் தனது அண்ணன் வஞ்சனையால் கொல்லப்பட்ட துயரத்தில் மூண்ட நெருப்பும் வளர்ந்து கொண்டே வந்தது.

சுந்தரசோழன் இறந்த பிறகு செம்பியன்மாதேவி விருப்பப்படி அவரது மகனான மதுராந்தகனே முடிசூட்டிக் கொள்ள வாய்ப்பளித்தான் அருண் மொழி. இத்தனைக்கும் அருண்மொழியைவிட வயதில் மிகச் சிறியவன் மதுராந்தகன். மதுராந்தகன் பட்டம் சூட்டிக் கொண்டதற்குச் செம்பியன் மாதேவியின் விருப்பம் மாத்திரமே காரணமாய் இருந்துவிட வில்லை. அரசவையில் செல்வாக்குப் பெற்றிருந்த பார்ப்பனர்களின் தந்திரத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் உண்டு.

மதுராந்தகனிடம் அரசியலை விடவும் பக்தியே ஆளுமை செலுத்தியது. கடவுள் பக்தியிலும் மூட நம்பிக்கைகளிலும் விழுந்து கிடக்கும் அரசையே பார்ப்பனர்கள் விரும்புவதில் ஆச்சரியமில்லை. மணிமகுடத்தின் மீது மதம் ஆதிக்கம் செலுத்தும்போது நெறிமுறைகள் மீறப்படும், அறம் பிறழும், பார்ப்பனியம் தனது இச்சைகளைப் பூரணமாய் நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியும்.

மதுராந்தகன் ஒரு மதவாதி. மடையன். அவனை ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்து விட்டால், ‘மங்கை உருவில், மகான் உருவில் இந்த மண்ணை வளைத்து விடலாம்’ என்று திட்டமிட்டே வந்தேறிகள் சிலர் வஞ்சகமாய் ஆதித்த கரிகாலனைக் கொன்று விட்டார்கள் என்பதை அருண்மொழி அறிந்தே இருந்தான்.

ஆரியத்தின் மடியில் வீழ்ந்து விட்ட மதுராந்தகன் மீது மக்களுக்கு அதிருப்தி ஏற்படத் தொடங்கியது. பூசனைகளாலும் வேள்வி களாலும் புரோகிதம் வளரலாம்; பொருளாதாரம் வளராது. பிரார்த்தனைகளால் காலத்தை ஒழிக்கலாம்; ஆனால், நரைத்த ஒரு முடியைக்கூடக் கருப்பாக்க முடியாது என்று அறிந்த மக்கள் மதுராந்தகனை வெறுக்கத் தொடங்கினார்கள். நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டு மதுராந்தகனும் அருண்மொழிக்கு வழி விட்டு அரியணையிலிருந்து விலகிக் கொண்டான். அருண்மொழிக்கு முடி சூட்டப்பட்டது.

அண்ணன் ஆதிக்க கரிகாலனை வஞ்சமாய்க் கொன்ற மர்ம மனிதர்களைத் தேடத் தொடங்கினான் ராசராசன் என்கிற அருண்மொழி. இந்தத் தீவிரத் தேடலில் நான்கு குற்றவாளிகள் தப்ப முடியாதவாறு கண்டறியப்பட்டார்கள். அவர்கள் நால்வரும் வீரநாராயணச் சதுர்வேதி மங்கலத்தைச் சேர்ந்த பார்ப்னச் சகோதரர்களே!

வீரநாராயணன் என்பது பராந்தகச் சோழனைக் குறிப்பதாகும். ஆரியர் கொண்டாடும் நாராயணனுக்கும் இதற்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது. எங்கள் பராந்தகச் சோழ மன்னனே கண்கண்ட நாராயணன் என்று மக்கள் கொண்டாடியதால் பராந்தகன் வீர நாராயணன் என்று வழங்கப்பட்டான். அவன் பெயரால் பார்ப்பனர்களுக்குத் தானமாக வழங்கப்பட்ட ஊரே வீர நாராயணச் சதுர்வேதி மங்கலம். வீராணம் ஏரி என்று அழைக்கப்படும் வீரநாராயணன் ஏரியும் பராந்தகச் சோழனின் பெருமை கூறுவதே!

 சோழமன்னர்களின் தயாளத்திலும் தானத்திலுமே வயிறு வளர்த்த பார்ப்பனர்களே சோழ, சாம்ராஜ்யத்தைச் சூழ்ச்சியால் அழிக்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை இராசராசன் கண்டுபிடித்தான். ரவிதாசன், அவனது தம்பியான பரமேஸ்வரன், இன்னொரு தம்பிசோமன், மலையனூரானான ரேவதாசன் ஆகிய நான்கு பார்ப்பனர்களும் கைது செய்யப்பட்டார்கள்.

இந்த நான்கு பார்ப்பனர்களோடு இந்தச் சதியில் இவர்களுக்குப் பின்னே இவர்களுக்குப் பெண் கொடுத்த - பெண் எடுத்த - ஒரு பெருங்கூட்டமே இருப்பது தெரிய வந்தது. இவர்கள் அத்தனை பேரையும் சோழ நாட்டிலிருந்து வெளியேற்றினான் இராசராசன். சோழ சாம்ராஜ்யத்துக்கு எதிராகச் சதி புரிந்த கொலைக் குற்றவாளிகளைக் கூட நூற்றுப் பன்னிரண்டு கழஞ்சு பொன் கொடுத்து, அவர்களைக் கோபம் கொண்ட மக்களில் யாரும் தாக்கிவிடக் கூடாதே என்கிற கருணையோடு தனது படைவீரர்களைப் பாதுகாப்புக்கும் அனுப்பி, சேர நாட்டு எல்லையில் விட்டு வருமாறு செய்தான் இராசராசன்.Anaruna

துரோகிகளுக்கு இவ்வளவு பாதுகாப்பா? இரக்கமா? ஆம், பார்ப்பனர்கள் எத்தகைய குற்றம் புரிந்திருந்தாலும் அவர்களுக்கு மரண தண்டனை தரக் கூடாது என்று போதிக்கும் மனு தர்மத்துக்கு மதிப்பளித்த மடத்தனத்தின்படி நேர்ந்தது இந்தத் தீர்ப்பு. இந்தத் தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட இடம் இன்று காட்டுமன்னார்குடி என்றழைக்கப்படும் உடையார் குடிச்சிவன் கோயில் மண்டபம்.

இராசராசன் கொலைகாரப் பார்ப்பனர்களுக்கு வழங்கிய தீர்ப்பு குறித்து காட்டுமன்னார்குடிக் கோயில் மண்டபத்தில் உள்ள கல்வெட்டு ஒன்று இன்றும் சரித்திரத்துக்குச் சாட்சியாக நிற்கிறது. அந்தக் கல்வெட்டு இவ்வாறு தொடங்குகிறது:

“ஸ்வஸ்தி ஸ்ரீகோ ராஜகேசரிவர்மர்க்கு யாண்டு 2-வது வடகரை பிரம்மதேயம்
ஸ்ரீ வீரநாராயண சதுர்வேதி மங்கலத்துப் பெருங்குறிப் பெருமக்களுக்கு சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீமுகம் பாண்டியனைத் தலைகொண்ட கரிகால சோழனைக் கொன்று துரோகிகளான சோமன்... தம்பி ரவிதாசனான பஞ்சவன் பிரஹ்மாதி ராஜனும், இவன் தம்பி பரமேஸ்வரனான இருமுடிச் சோழபிரஹ்மதி ராஜனும், இவர்கள் உடன் பிறந்த மலையூரானும் இவர்கள் தம்பிமாறும் இவர்கள் மக்களிதும் இவர் பிராஹ்மணிமார் பேராலும்...’’ என்று தொடர்கிறது இந்தக் கல்வெட்டு.

இந்த வரலாற்று நிகழ்வு குறித்துப் எழுத்தாளர் பாலகுமாரன் எழுதுகிறார்:

“யார் துரோகி? யார் கூடயிருந்து குழி பறிக்கிறானோ அவன்தான் துரோகி. எதிரியைவிட கேவலமானவன். எதிரியைவிடக் கேவலமானவனை ஏன் இராஜராஜன் விட்டு வைத்தார்...? பிராமணர்களைக் கொன்றால் பாவம் ஒட்டிக் கொள்ளும் என்ற பயமா...? நாங்கள் அந்தக் கல்வெட்டு முழுவதும் தடவித் தடவிப் படித்தோம். கோவில் வெளிப் பிரகாரத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டோம். இருநூறு பேர் ஆண்கள் - பெண்கள் - வயதானோர், குழந்தைகள் - வெறும் கட்டிய துணியோடு அந்தண(!) வம்சத்தினர் உடையார்குடி என்கிற ஊரைவிட்டு மெல்ல மெல்லத் துக்கத்தோடும், வெட்கத்தோடும், குற்றம் சாட்டப்பட்ட நிலையில் நடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஊர் மக்கள் அதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்... கோவிலை விட்டு வரவே முடியவில்லை. அங்கேயே வெகு நேரம் கிடந்தோம்.

“சோழ மண்ணை நேசிப்பவர்கள் இராஜராஜனைக் காதலிப்பவர்கள் இந்த இடத்திற்கு ஒருமுறை போய் வரவேண்டும். அந்த உடையார்குடி கல்வெட்டைத் தடவிப் பார்க்க வேண்டும். இராஜராஜன் பதவியேற்றதும் செய்த முதல் காரியம் இது. மிகப்பெரிய ஓர் அரசியல் சூழ்ச்சிக்கு அவன் எடுத்த முக்கியமான நடவடிக்கை இது. சோழ தேசத்தின் மீது காதலுள்ளவர்கள் உடையார்குடி என்ற அந்தக் காட்டு மன்னார் கோவிலுக்குப் போய் வரலாம். அங்குபோய் ஆதித்த கரிகாலன் மனக்கேதம் தீர்க்கும் பொருட்டு அந்தச் சிவன் கோயிலில் ஒரு நெய்விளக்கு ஏற்றிவிட்டு வரலாம்!’’

பாலகுமாரனின் நெய் விளக்கு பரிகாரம் குறித்து அடுத்த இதழில்...

முதலில் அது என்ன புதிய ஜனநாயகம்? ஜனநாயகத்தில் புதிது பழசு இருக்கா?

புதிய ஜனநாயகம் எதிலுமே இருண்ட பக்கத்தைத்தான் பார்க்கிறது. ரோசா செடியில் இருக்கும் பூவை மணந்து பார்க்காமல் முள்ளைத்தான் தொட்டுப் பார்க்கிறது.

எல்லா வரலாற்று நாயகர்களுக்கும் இருபக்கம் உண்டு. லெனின், ஸ்ராலின், ஏப்ரகாம் லிங்கன், யோன் எவ்.கென்னடி போன்றோருக்கும் இது போல் இரு பக்கம் இருந்தன. எடுத்துக்காட்டாக கென்னடி ஒரு பெண் பிரியராக இருந்தார்.

இராசராசன் இதற்கு விதி விலக்கல்ல. அவன் காலம்தான் தமிழர்களது பொற்காலம். அவன்தான் இந்தியாவின் முதல் கடற்படையை உருவாக்கி யாவகம், புட்பகம், கடாரம் எங்கும்  படையெடுத்துச் சென்றான். அவன் காலத்தில் இந்து சமுத்திரத்தில் புலிக்கொடி நீக்கமறப் பறந்தன். தஞ்சைப் பெரிய கோயில் கட்டியது பொருளாதார வீண் என்றால், திருப்பதி, வட்டிக்கன், வெஸ்மினிஸ்டர், பிரமிட்டுகள் எல்லாம் வீண்தான். இன்று கட்டிடக் கலையில் தமிழனின் பெருமையைப் பறைசாற்றும் கட்டிடங்களில் பெரிய கோயிலும் ஒன்று. வடமொழிக்கு ஆதரவு வழங்கினாலும் தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கும் பாடுபட்டான். அவன் காலத்தில்தான் பன்னிருதிருமுறை தொகுக்கப்பட்டது.  இங்கிலாந்தை எட்டாவது ஹென்றி (1491-1647) 1509 ஏப்பிரில் 21, 1509 தொடக்கம் ஆட்சி செய்தான். அவனுக்கு 6 மனைவியர். அதில் இரண்டு பேரை கழுத்தை வெட்டிக் கொலை செய்தான். இராச இராசனுக்கு 14 மனைவியர். அவர்களில் ஒரு மனைவியை ஆவது கொல்ல வேண்டாம் தள்ளி வைத்தான் என்றாவது வரலாறு உண்டா? 
(October 01, 2010)


 பெரு உடையார் 1000

சோழப் பேரரசன் இராஜராஜன் என்பான் ஆட்சிக்காலத்தில் அரசின் வருமானத்தைப் பெருக்கிட வரிவிதிப்பு முறையை வகுத்துக் கையாண்டு ஆட்சிபுரிந்தான் என்று அண்மையில் ஏட்டில் வந்தது. அவன் கட்டிய கோயிலின் 1000 ஆம் ஆண்டு விழாவையொட்டிப் பார்ப்பனத் திருமகன் ஒருவர் கொடுத்த பேட்டி மவுண்ட்ரோடு மகாவிஷ்ணு ஏட்டில் வந்திருந்தது. படித்ததும் புல்லரித்துப் போனது உடம்பு.  இராஜராஜனின் மெய்க்கீர்த்தியைப் படித்ததும் மெய் சிலிர்த்தது.

1. ஊரில் பொதுவாக வைக்கப்பெற்றிருந்த ஓர் எடையைப் பற்றியவரி (ஊர்க்கழஞ்சு), 2. முருகன் கோயிலுக்காகச் செலுத்திட வேண்டியவரி (குமர கச்சாணம்) 3. மீன்பிடி உரிமைக்கான வரி (மீன் பாட்டம்) 4. சிறுவரிகள் (கீழிறைப்பாட்டம்) 5. குளத்து நீரைப் பயன்படுத்துவோருக்கான பாசனவரி (தசபந்தம்) 6. பொன் நாணயம் அரசன் அச்சடிப்பதற்கான வரி (மாடைக்கூலி) 7. நாணயத்தின் பொன்மாற்று அளவை ஆய்வதற்கான வரி (வண்ணக்கக் கூலி) 8. பொருள்களை விற்பனை செய்வதற்கான வரி (முத்தாவணம்) 9. மாதம்தோறும் செலுத்த வேண்டிய வரி (திங்கள் மேரை) 10. நிலத்துக்கான வரி (ஒருவேலிக்கு இவ்வளவு என வேலிக்காசு அல்லது வேலிப் பயறு) 11. நாட்டின் நிருவாகச் செலவுக்கான வரி (நாடாட்சி) 12. கிராம நிருவாகச் செலவுக்கான வரி (ஊராட்சி) 13. நன்செய் நிலத்திற்கான நீர்ப்பாசனவரி (வட்டி நாழி) 14. வீட்டுவாசற்படிக்கான வரி (பிடா நாழி அல்லது புதாநாழி) 15. திருமணம் செய்தால் செலுத்த வேண்டிய வரி (கண்ணாலக்காணம்), 16. துணி துவைக்கும் கல்லுக்கான வரி (வண்ணாரப்பாறை) 17. மண்பாண்டம் செய்வதற்கான வரி (குசக்காணம்) 18. தண்ணீர்வரி (நீர்க்கூலி) 19. நெசவாளர் தறிக்குத் தரவேண்டிய வரி (தறிப்புடவை அல்லது தறிக்கூரை) 20. தரகர்கள் தரவேண்டிய வரி (தரகுபாட்டம்) 21. பொற்கொல்லருக்-கான வரி (தட்டார் பாட்டம்) 22. ஆடுகளுக்கானவரி (ஆட்டுவரி) 23. பசு, எருதுகளுக்கான வரி (நல்லா அல்லது நல்லெருது) 24. நாட்டின் காவலுக்கான வரி (நாடுகாவல்) 25. ஊடு பயிர் சா-குபடி செய்தால் வரி (ஊடுபோக்கு) 26. ஆவணப் பதிவுக்கான வரி (விற்பிடி) 27. வீட்டு மனைக்கான வரி (வாலக்காணம்) 28. சுங்கவரி (உல்கு) 29. ஓடங்களுக்கான வரி (ஓடக்கூலி) 30. நீதிமன்றவரி (மன்றுபாடு) 31. அரசனுக்குச் சேரவேண்டிய தனிவரி (மாவிறை) 32. கோயிலில் வேள்வி நடத்துவதற்கு வரி (தீயெரி) 33. கள் இறக்க வரி (ஈழம் பூட்சி) என்று பட்டியல் நீளும்வகையில் வரிபோட்டவர் இந்த மாமன்னர் என்று கே.கே. பிள்ளை எழுதுகிறார். (படிக்க: தமிழக வரலாறு  மக்களும் பண்பாடும்). அரசனால் விதிக்கப்பட்ட வரிகளும் கட்டணங்களும் 400 க்கும் மேற்பட்டவை எனக் கல்வெட்டுச் சான்றுகள் உள்ளன.

ஜனவரி, பிப்ரவரி தவிர எல்லா வரிகளும் போட்டுவிட்டவர்கள் ராஜராஜன் பரம்பரையினர்.

வடநாட்டுப் பார்ப்பனர்களை வரவழைத்து ஏற்றம் கொடுத்ததும் இம்மன்னர்களே! அவர்களுக்குப் பெரும் அளவிலான பரப்பில் நிலங்களும் முழு ஊர்களையுமே தானமாக வழங்கினர். இந்நிலங்களுக்கோ, ஊர்களுக்கோ வரியே கிடையாது. இவைதான் அக்கிர(ம) காரம், அகரம், சதுர்வேதிமங்கலம், பிரமதேசம் என வழங்கப்பட்டன. வியர்வை ஆறாகப் பெருக, நித்தம் உழைத்துச் சாப்பிடும் கள் இறக்குவோர், படகோட்டி, குயவர், வண்ணார், நெசவாளர் முதலியோருக்கு மட்டும் ஏராளமான வரிகள். அதனால்தான் நாகசாமி பாராட்டுமழை பொழிகிறார்.

வரிப்புலியைக் கொடியில் கொண்டு ஆண்ட சோழன் பொருத்தமாகத்தான் தேர்வு செய்திருக்கிறான். நல்ல தமிழ்ப் பெயர்களைத் தாங்கியிருந்த மன்னர்கள், தங்களை விஷ்ணுவின் அவதாரங்கள் என்று கூறிக் கொண்டு ராஜராஜன், ராஜேந்திரன், குலோத்துங்கன், பராந்தகன் என்றெல்லாம் பெயர் சூட்டிக் கொண்டனர். வடமொழி ஆதிக்கத்-திற்குத் தமிழ்மண்ணின் வித்து ஊன்றி, நீர் ஊற்றி, வளர்த்துவிட்ட பெருமை ராஜராஜன், முதலானவர்களைச் சாரும். அப்பேர்ப்பட்ட ராஜராஜன் ஆட்சிக்கு வந்து 20 ஆண்டின் 275 ஆம் நாளில் இன்றைக்கு 1000 ஆண்டுகளுக்கு முன் கட்டி முடித்துக் கும்பாபிஷேகம் செய்த கோயில்தான் தஞ்சைப் பெருஉடையார் கோயில் எனும் இராஜ ராஜேஸ்வரம் எனும் பிரகதீஸ்வரம் எனும் கோயில் ஆகும்.

செங்கல்லைக் கொண்டு கோயில் கட்டப்பட்ட காலத்தில் கருங்கல் கோயில் கட்டினான் என்பதுதான் சிறப்பே! 500 அடி நீளமும் 200 அடி அகலமும் கொண்ட பரப்பில் கட்டப்பட்டது. இந்தக் கோயிலுக்குத்தான் 1000 ஆண்டு விழா ஏற்பாடாகியுள்ளது. ராஜராஜன் மகன் ராஜேந்திரன் கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தில் இதே மாதிரியிலான கோயிலைக் கட்டினான். பெண் கடவுளுக்கு இடம் தந்து தமிழ்நாட்டில் கட்டப்பட்ட முதல் கோயிலே இதுதான்.

வெட்டிக் குடிகளைக் கொண்டு கட்டப்பட்ட கோயில்கள்தானே! கூலி எதுவும் கேட்காமல், பெற்றுக் கொள்ளாமல் வேலை செய்துவிட்டுப் போக வேண்டியவர்கள் வெட்டிக் குடிகள் எனப்பட்டனர். உதாரணமாக ஆடு, மாடுகள் மேய்ப்பதற்காக 100,50 எனக் கால் நடைகளைக் கொடுத்துவிட்டு இந்த அளவு நெய் கொடுக்கவேண்டும் என நிர்ணயம் செய்துவிடுவார்கள். அதனைக் கொடுத்துவிட்டு, எஞ்சியிருப்பதைக் கொண்டு கால் வயிற்றுக் கஞ்சியினைக் குடிக்கவேண்டியவர்கள் வெட்டிக் குடிகள். உழுது பயிரிட்டு வரிகளைக் கொட்டிக் கொடுத்துவிட்டு அரைவயிற்றுக் கஞ்சி குடித்தவர்கள் உழுகுடிகள். இந்த இரண்டுவகைத் தரித்திர நாராயணர்களுக்குள் பகை, சண்டை. நாராயணனும் அதைப்பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. நாராயணனின் அவதாரம் என்று புருடா விட்டுக் கொண்டிருந்த சோழ மன்னர்களும் கவலைப்படவில்லை. அதன் விளைவாக, கோயில்களுக்கும் வெட்டிக் குடிகளுக்குமான உறவு கெட்டது. கோயிலுக்கும் உழுகுடிகளுக்குமான உறவும் கெட்டது. இதற்குக் காரணம் முதுகு முறியும் அளவு சுமத்தப்பட்ட வரிச்சுமை.

விளைவு  உழுகுடிகள் கோயிலைத் தீ வைத்துக் கொளுத்தினர்

மகேந்திர சதுர்வேதிமங்கலக் கல் வெட்டு இதனை விவரிக்கிறது. அத்தகைய கொடு-மைகளுக்குக் காரணமான கோயிலுக்குத்தான் 1000 ஆம் ஆண்டு நிறைவு விழா!

                                                                                                                                                                                                                    -சார்வாகன்(உண்மை செப் 16-31)

தி.பெரியார் சாக்ரடீசு
பேச: 94446 09442

இராஜராஜ சோழன் ஆட்சி பொற்காலமா, துயரமா?

மிழக அரச சார்பில் தஞ்சை பெரிய கோவிலை கட்டியதற்கு ஆயிரமாண்டு நிறைவு விழா நிகழ்த்தப் பெற்றது. மக்களாட்சிக்கு நிகரான நிர்வாகத்தையும், மக்கள் நல திட்டங்களையும் செயல்படுத்திய ராசராசனின் ஆட்சியை போல மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் நல்லாட்சி நடைபெறுவதாக காங்கிரசு தலைவர் வாசன் கூறுகிறார். மக்களாட்சியை திறம்பட நடத்தியவன் ராசராசன் என்கிறார் கருணாநிதி. வரி கட்ட முடியாதவர்களின் நிலம் பறிக்கப்பட்டு கருவூலத்தில் சேர்க்கப்பட்டதாகவும் சொல்கிறார். கோவிலை கட்டுவது பெரிதல்ல தொடர்ந்து அதனை நிர்வகிப்பதுதான் சிரமம் என்கிறார் கனிமொழி.

ஆனால் தமிழனுக்கு வரலாறு இல்லை, எனவே குழு அமைத்து வரலாறு எழுத வேண்டும் என்கிறார் அமைச்சர் துரைமுருகன். தமிழ் மொழியே ஒரு வரலாறுதானே. தமிழை முடக்க நினைத்தவர்களிடமிருந்து திருமறைகளை மீட்டவன் ராசராசன், வடமொழியில் பாடுபவர்களை விட அதிக அளவில் ஓதுவார்களை பெரிய கோவிலில் நியமித்தான், ஒரு கலாச்சார மாற்றத்தை தடுத்து நிறுத்தினான் என்கிறார் அன்பழகன். பிற்காலத்தில் இன உணர்வு மங்கியதால் சமஸ்கிருத ஆதிக்கம் மிகுந்ததாகவும் அதனை 20 ஆம் நூற்றாண்டின் இன உணர்வு மீட்டெடுத்ததாகவும், அந்த போராட்டத்தின் விளைவாகத்தான் இன்று ஆலயங்களில் தமிழில் வழிபாடு கட்டாயமாக்கப்பட்டது என்றும் ஸ்டாலின் பேசுகிறார்.

திருமறைகளை கண்டெடுத்ததாக சொல்லப்படும் சிதம்பரத்திலேயே மனித உரிமை பாதுகாப்பு மையமும், சிவனடியார் ஆறுமுகசாமியும் இரத்தம் சிந்தி போராடித்தான் தமிழில் வழிபடும் உரிமையை பெற்றனர் என்பது சமகால வரலாறு.  வரலாறு இல்லாமல் எந்த சமூகமும் இல்லை. ஆனால் வரலாற்றை திரிக்க நினைக்கும் ஆளும் வர்க்கம் மேற்கண்டவாறு முரண்பாட்டுடன் பேசுவது இயல்பே. பெரிய கோவிலின் கல்வெட்டுக்களில்தான் தமிழகத்தில் முதன்முதலாக சமஸ்கிருதம் அச்சேறியது. முன்னர் தானமளிக்கப்பட்டு களப்பிரர் காலத்தில்  பிடுங்கப்பட்ட நிலங்களை மீண்டும் பார்ப்பனர்களுக்கே வழங்கியது சோழர் ஆட்சிதான். போரில் தோற்றவர்களில் இருந்தும் வரி கட்ட முடியாமல் போன குடியானவ வீடுகளில் இருந்தும் தகுதியான பெண்களை தெரிவு செய்து, உடலில் சூடும் போட்டு, கல்வெட்டுகளில் பெயரையும் பதிவு செய்து சுமார் 400 பேரை பெரிய கோவிலில் தேவரடியார் என்ற தாசி தொழிலில் ஈடுபடுத்தியவன் ராசராசன். மீந்த பெண்களை பெரிய கோவிலின் கொட்டாரத்தில் நெல் குற்ற அனுப்பினான்.

சோழர் காலத்தில் நீர்ப்பாசன வசதியை தனது கைப்பிடியில் வைத்திருந்தது கோவில் நிர்வாகமே. அன்றைய ஆளும்வர்க்கமான பார்ப்பன மற்றும் வெள்ளாள சாதிக்கு போக மீந்த ஆற்று மற்றும் ஏரி நீர்தான் குத்தகை விவசாயிகளுக்கு.  அதுவும் அவர்களுக்கு தோதான நேரத்தில்தான் அளிக்கப்பட்டது. எனவே விளைச்சல் குறைவதும், வரியோ பார்ப்பன வேளாள சாதிகளின் நில விளைச்சலுக்கு நிகராக இருப்பதும் தவிர்க்க முடியாத துயரமானது.

வரி கட்ட முடியாதவர்களுக்கு சிவ துரோகி என்ற பட்டமளித்து, அவர்களது நிலத்தை விற்று மைய அரசிடம் சமர்ப்பித்தது ஊர் சபை. அந்த விற்பனைக்கு ராசராசனும் அவனது தமக்கையும் பணம் அளித்ததை கல்வெட்டுகள் பல ஆதாரத்துடன் தெரிவிக்கின்றன. அந்த நிலங்கள் ஆலயத்திற்கு சொந்தமான தேவ தானங்களாகவும், பிராமணர்களுக்கு சொந்தமான பிரம்மதேயங்களாகவும் மற்றும் வேதகல்விச் சாலைகளுக்கான மானியத்திற்காக ஏற்படுத்தப்பட்ட சதுர்வேதி மங்கலங்களாகவும் பின்னர் மாற்றப்பட்டது. அதே நேரத்தில் வரிகட்ட முடியாத ஏழை குத்தகை விவசாயிகள் சிவ துரோக பட்டத்திலிருந்து தப்புவதற்காகவும் தமது பெண்டிரை ஆலய தாசி வேலைக்கு நேர்ந்து விட்ட கொடுமையும் சோழர் கால பொற்கால ஆட்சியில்தான் நிகழ்ந்தது.

பார்ப்பனர்களுக்கு ஒதுக்கப்படும் நிலங்கள் ஏற்கெனவே வளமான நெல் விளையும் பூமியாகவும், தேவரடியார்களுக்கு வழங்கப்பட்டது முதன்முதலாக விவசாயத்திற்காக திருத்தப்பட்ட தரிசு நிலமாகவும் இருந்ததை கல்வெட்டுக்களின் வழி அறிய முடிகிறது. அதிலும் நக்கன் போன்ற உயர்சாதி பெண்கள் தம்முடன் சொத்தாக பெற்று வரும் நிலத்திற்கு வரிவிலக்கு பெறுவதால் அவர்களே ஒரு கொடையாளியாகவும், வட்டிக்கு கடன் கொடுக்கும் லேவாதேவிக்காரராகவும் இருந்தனர். ஆனால் தாழ்த்தப்பட்ட குத்தகை விவசாயிகளின் பெண்டிருக்கோ அரசு ஒரு வேலி நிலம் தரும்.  பயிரிடும் அவர்களது தந்தையால் வரி கட்ட முடியாமல் மீண்டும் சிவதுரோகி ஆவதும் தொடர்ந்தது. இதனை அடுத்து வந்ததுதான் சதுரி மாணிக்கம் போன்ற பெண்களின் கோபுர தற்கொலைகளும் தொடர்ந்து வந்த மக்களது கலகங்களும்.

பெரிய காற்றளி கோவில், பெரிய விமானம், பெரிய நந்தி, பெரிய சிவலிங்கம், பெரிய பிரகாரம் என பெரிய கோவில் பெரிதாக மாத்திரமே திகழ்வதால் பெரிதினும் பெரிது கேள் என்பதற்கு இலக்கணமே ராசராசன்தான் என்கிறார் முன்னாள் துணைவேந்தர் ஔவை நடராசன். பேரரசு ஒன்று தோன்றியதும் இப்போதுதான். சுயசார்புள்ள கிராமத்தின் குறைந்த உபரியை மாத்திரமல்ல அதன் சுயசார்பையும் உறிஞ்சிதான் கோவிலும் பேரர‍சும் செழித்தது. 12 சதவீத வட்டிக்கு பணம் தரும் லேவாதேவி வேலையையும் வட்டி வசூலிக்க ஒரு படையையும் வைத்திருந்த பெரிய கோவிலைத்தான் பகைவர்களின் தாக்கதலில் இருந்து காப்பதற்காகவும் கட்டியிருப்பார்கள் என்கிறார் அன்பழகன்.

ஊர்சபையில் நிலம் வைத்திருப்பவன் மாத்திரம்தான் உறுப்பினராக முடியும். கோவில் பண்டாரம் ஆக கூட குறைந்த பட்ச தகுதி நிலம்தான். மன்னார்குடி ஊர்சபையே கூட வரி கட்ட முடியாமல் தாங்கள் சொந்த நாட்டில் அகதிகளாக போக இருப்பதாக தீர்மானம் இயற்றியிருக்கிறார்கள் என்றால் வரியின் கொடுமையை தனியாக சொல்ல வேண்டுமா என்ன?

நந்தா விளக்கு எரிப்பதற்காக ராசராசன் நாற்பது சாவாமூவா பேராடுகளை (எப்போதும் எண்ணிக்கை மாறாத வகையில் இறந்தவற்றுக்கு பதில் புதியதை வாங்கி விட வேண்டும்) கோவிலுக்கு தானமளிக்கிறான். தினமும் உழக்கு நெய் கொடுத்து விட்டு மீந்தவற்றை மேய்ப்பவர்கள் வைத்துக் கொள்ளலாமாம்.  பழ நைவேத்தியம் செய்வதற்காக பழ வியாபாரிகளுக்கு தரப்பட்ட கடனிலிருந்து வட்டிப்பணத்தை எடுத்துக் கொள்ள ஆணை பிறப்பித்தான் ராசராசன்.

ஒரு சமுதாய நோக்கத்தோடு கோவிலுக்கான எல்லா தரப்பு மக்களின் பங்களிப்பையும் பெரிய கோவிலின் கல்வெட்டுக்களில் காண முடிகிறது என்கிறார் தங்கம் தென்னரசு. 1000 பேர் ஆடிய கின்னஸ் சாதனை நடனத்தை கல்வெட்டிலும் பொறிக்க வேண்டும் என கோரிக்கை வைக்கிறார் நடனக்கலைஞர் பத்மா சுப்ரமணியம்.

அரசன் முதல் ஆண்டி வரை சோழர்களுக்கு ஒன்றுதான் என்கிறார்கள் இவர்கள். தனது விருப்பமில்லாமல் தனது குடும்பத்தை காப்பாற்ற தாசி தொழிலில் ஈடுபடுத்தப்பட்ட பெண் கல்வெட்டில் தனது பெயர் பொறிக்கப்பட வேண்டும் என்றா கோரியிருப்பாள்? தொழில் அடிப்படையில் தனது வாரிசுகளும் சேவை சாதிகளாக மாறுவ‌தற்கு உதவும் கல்வெட்டில் தனது பெயர் இல்லை என்பதற்காக குப்பனும் சுப்பனும் அழுதா இருப்பார்கள்? இழிவை உயர்வாக திரித்து விட்டு வரலாறு இப்படித்தான் எழுதப்பட வேண்டும் என்பார்கள் போலும்.

மதங்களை அரசுக்கு மேலாக வைத்திருந்த சூழலில் அவற்றை சமமாக பாவித்தவன் ராசராசன் என்கிறார் கனிமொழி. ஆனால் ஈசான சிவ பண்டிதர் என்பவரை காசுமீரத்திலிருந்து கொண்டு வந்து தனக்கு ராஜகுருவாக நியமித்து கொண்டான் ராசராசன். இவரது வழிகாட்டலின் பேரில் சூத்திர சாதியில் இருந்து சத்ரிய சாதியாக தன்னை மேனிலையாக்கம் செய்துகொள்ள விரும்பிய ராசராசன் ரண்யகர்ப்ப யாகமும் செய்து பார்ப்பனர்களுக்கு பொன்னையும் பொருளையும் நிலங்களையும் மக்களின் வரிப்பணத்திலிருந்து வாரி வழங்கினான்.

ஒரு கலாச்சார படையெடுப்பையே தடுத்து நிறுத்தினான் ராசராசன் என்கிறார் அன்பழகன்.  ஆனால் பார்ப்பன கலாச்சாரத்தை தமிழகத்தில் புகுத்தியவனே ராசராசன்தான் என்கிறது வரலாறு. அன்று எழுந்த வந்த வணிக வர்க்கத்தின் வியாபார நடவடிக்கைகளுக்கு சுங்கம் விதித்து முட்டுகட்டை போட்டதும் இவனது ஆட்சியில்தான். இதனை இவனது பேரனான முதல் குலோத்துங்கன் வந்து விலக்கி சுங்கம் தவிர்த்த சோழனாக பெயர் பெற்றதும் வரலாறாகித்தான் உள்ளது.

வரிக்கொடுமை தாங்காமல் தங்களைத் தாங்களே கோவிலுக்கு அடிமையாக விற்றுக்கொள்ளும் 12 குடும்பங்களின் கதை செங்கற்பட்டு மாவட்ட கல்வெட்டுக்களில் காணப்படுகிறது. பார்ப்பனர்களுக்கு பொற்காலமாக விளங்கிய இக்காலத்தில் மன்னனுடைய மூத்த சகோதரன் ஆதித்த கரிகாலனை கொன்ற பார்ப்பனர்களை கூட மனுஸ்மிருதி யின் படி நாடுகடத்த மட்டுமே செய்தான் ராசராசன். கோவில் சொத்துக்களை இன்று போலவே அன்றும் பார்ப்பனர்கள் கையாடல் செய்ததை கல்வெட்டுக்களில் காணப்படும் தண்டனைகளின் வழியே அறிய‌ முடிகிறது. கோவிலை மையமாக கொண்ட ஊரும் அதற்கு வெளியே சேரியையும் அமைத்த பெருமையும் சோழர்களுக்கே உண்டு.

குடவோலை முறையில் ஜனநாயகம் அன்று இருந்ததாக நீண்ட காலமாக வரலாற்று பாடப்புத்தகத்தில் சொல்லித் தருகிறார்கள். ஆனால் அந்த குடவோலையானது சொத்துள்ளவர்கள் மாத்திரமே இருக்கும் ஊர்சபையில் உள்ள பார்ப்பனர்களில் அவர்களது பிரதிநிதியை தெரிவுசெய்வதற்கு நடத்தப்படுவதே ஆகும் என்பதை சொல்லத் தவறுகிறார்கள். இப்போது நடக்கும் போலி ஜனநாயகத்திற்கான தேர்தலோடு தன்மையில், முடிவில் எல்லாம் ஒத்துப் போவதால் கருணாநிதி இதனை மக்களாட்சி என்று விளிப்பது ஒருவகையில் சரிதான்.


- வசந்தன்


தொடர்புடைய பதிவுகள்

 Author: ஸ்ரீனிவாசன்


 நமக்கும் மாமன்னன் ராஜராஜ சோழனுக்கும் அப்படியொன்றும் தனிப்பட்ட பகை  கிடையாது. பள்ளிக்கூட பாடப்புத்தகத்தில் மதிப்பெண்களுக்காக "சோழர் வரலாறு"
 படித்ததோடு சரி.

 சிறு வயதில் அம்மா கூட்டிப் போன ஏ.பி.நாகராஜனின் 4975 மீட்டர் நீளமுள்ள  "ராஜராஜ சோழன்" படத்தினைப் பார்த்து வாயில் ஈ போவது கூடத் தெரியாமல்
 வியந்திருக்கிறேன். தமிழில் வெளிவந்த முதல் சினிமாஸ்கோப் படம் அதுதான்.  பின்னர் பல வருடங்கள் கழித்து தஞ்சை மண்ணில் கால் வைத்தபோது பிரமிப்பு
 விலகாமல் அணு அணுவாக ரசித்த இடம் ஒன்று உண்டென்றால் அது தஞ்சை பெரிய  கோயிலாகத்தான் இருக்க முடியும்.

 பதிமூன்று அடுக்குகள் கொண்ட அதன் வேலைப்பாடுகளும் அழகும் நம்மை வியக்க  வைக்கின்றன. நேற்று கட்டிய காமன்வெல்த் விளையாட்டிற்கான பாலமே குப்புறக்
 கவிழ்ந்து பலபேர் குற்றுயிராய்க் கிடக்கும்போது பத்து நூற்றாண்டுக்கு முன்னர்  கட்டப்பட்ட இந்த கோபுரம் இன்னமும் கம்பீரமாய் காட்சி தருகிறதே என்ன காரணம்?

 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பி.இ., படிப்பும் இல்லை... எம்.இ., படிப்பும்  இல்லை... பெற்றோரது அடிவயிற்றில் கட்டியிருக்கும் பணத்தைக் கூட அடித்துப்
 பிடுங்கும் பொறியியல் கல்லூரிகளும் இல்லை... அப்புறம் எப்படிக் கை வந்தது  இந்தக் கலை? அதுதான் பட்டறிவுக்கும் பாட அறிவுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. பத்து
 நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த அந்த மக்களது அயராத உழைப்பும்... தொழில்  நுட்ப அறிவும்... கலை நயமும்தான் இன்று அது விண்ணுயர எழுந்து நிற்கக் காரணம்.
 கூடவே மன்னனது ரசனையும் கூடுதல் பலம் சேர்த்திருக்கும்தான்.

 சரி... இப்படி சோழர் காலத்து அரண்மனைகள்... வழிபாட்டுத்தலங்கள்...  சிற்பங்கள்... ஓவியங்கள்... அவர்களது வீர தீர பராக்கிரமங்கள் எல்லாம்  அற்புதம்தான். ஆனால் மக்கள் எப்படி இருந்தார்கள் அவர்கள் காலத்தில்? அதுதானே  முக்கியம்?

 "மாதம் மும்மாரி பொழிகிறதா மந்திரியாரே?" எனக் கேட்டுவிட்டு உப்பரிகையில்  ஓய்வெடுக்கப் போய் விட்டார்களா? அல்லது மக்களோடு மக்களாக நின்று அவர்களது
 துயரங்களைத் துடைக்கத் துணை நின்றார்களா? இதுதான் இன்று நம் முன் உள்ள  கேள்வி.

 தஞ்சை பெரிய கோயில் கம்பீரமாக நிற்கிறது வெளிப்புறத்தில். ஆனால் மக்கள்  வழிபாடு நடத்துவதற்கும்... வழிபடுவதற்கும் சமத்துவம் நிலவியதா உட்புறத்தில்?
 இல்லை... இல்லை... இல்லவேயில்லை! என்கின்றன சோழர் காலத்திய கல்வெட்டுகளும்  ஆய்வு நூல்களும்.

 சமயத்தலத்தில் சமத்துவமின்மை மட்டுமல்ல சோழப் பேரரசில் மக்கள் நிலை  எவ்வாறிருந்தது? அவர்களது கல்வி எவ்வாறு இருந்தது? பெண்களது நிலை எவ்வாறு
 இருந்தது? நிலம் யார் வசம் இருந்தது? பாழாய்ப்போன சாதி என்ன பங்கை ஆற்றியது?  இதுவெல்லாம் முக்கியமில்லையா நமக்கு?

 சரி... மக்கள் எப்படி இருந்தார்கள்? அதை முதலில் பார்ப்போம். சோழப் பேரரசின்  ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்த காவிரி ஆற்றின் தென் கரையில் இருந்த இரு ஊர்களை
 தங்களின் ஆராய்ச்சிக்கு எடுத்துக் கொண்ட அறிஞர்கள் அதிர்ந்து போனார்கள். ஊரே  சாதியால் பிரிக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்து.

ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் விஜயாலய சோழன் தஞ்சையைக் கைப்பற்றி சோழப் பேரரசின்  உருவாக்கத்திற்கு அடித்தளம் இடுகிறான். அதன் பின்னர் வந்த சோழப் பேரரசர்களும்  வைதீகம் செழித்து வளர பொன்னையும் பொருளையும் நிலத்தையும் தானமாக அள்ளி  வழங்குகிறார்கள். எல்லோருக்கும் அல்ல. சிலருக்கு மட்டும். இதனை துல்லியமாகப்  போட்டு உடைக்கிறார் கே.கே.பிள்ளை என்கிற வரலாற்று ஆய்வாளர்.

 "வேத நெறி தழைத்தோங்குவதற்காக மன்னரும் மக்களும் புதிதாகக் குடி புகுந்த  பிராமணருக்கு பொன்னையும் பொருளையும் வழங்கினர். அவர்களுக்குத் தனி  நிலங்களும், முழு கிராமங்களும் தானமாக வழங்கப்பட்டன. அக்கிராமங்கள்  அக்கிரகாரம், அகரம், சதுர்வேதி மங்கலம், பிரம்மதேயம் என பல பெயரில்  அழைக்கப்பட்டன. இக்குடியிருப்புகள் அனைத்தும் பிராமணரின் நிர்வாகத்திற்கே  விடப்பட்டன. அரசனுடைய ஆணைகள் கூட அவற்றினுள் செயல்பட முடியாது.  அக்கிராமங்களுக்கு எல்லாவிதமான வரிகள்... கட்டணங்கள்... கடமைகள்...  ஆயங்கள்... என அனைத்தில் இருந்தும் முழு விலக்கு அளிக்கப்பட்டன" என்று  சோழர்களது கல்வெட்டுக்களில் இருந்தே எடுத்துக் காட்டி அம்பலப்படுத்துகிறார்  கே.கே.பிள்ளை.

 நிலமும் இலவசம்... வரிகளும் கிடையாது... கட்டணங்களும் இல்லை... அரசன் கூட  கேள்வி கேட்க முடியாது... ஆனால் அதே சோழ சாம்ராஜ்ஜியத்தில் மற்ற மக்கள்
 எப்படி வாழ்ந்தார்களாம்? அதற்கும் இருக்கிறது கல்வெட்டு.

 வேதம் ஓத வந்தவர்களுக்கு சோழ அரசு சலுகை காட்டிய அதே வேளையில் உழவர்கள்,  கைவினைக் கலைஞர்கள், பிறதொழில் செய்வோர் மீது கடுமையான வரிகளை  விதித்தது.  இவற்றுள் அடித்தள எளிய மக்களான சலவையாளர்கள், குயவர், தறி நெய்பவர், தட்டார்,  ஓடங்களைச் செலுத்தியோர் மீது முறையே... வண்ணார்பாறை பயன்பாட்டு வரி...  குசக்காணம்... தறிக்கூரை... தட்டார்பாட்டம்... என வரி மேல் வரி போட்டுத்  தள்ளியதோடு நிறுத்தாமல் உழவர்கள் ஒரு பயிருக்கு ஊடாக இன்னொரு பயிரை  வளர்த்தால்கூட அதற்கும் ஊடுபோக்கு என வரி போட்டு பரிபாலனம் செய்தவர்கள்தான்  இந்த ராஜாதி ராஜ ராஜ மார்த்தாண்ட ராஜ பராக்கிரம ராஜ கெம்பீர மன்னர்கள்.

 நிர்வாகமும் நீதியும் இப்படியிருக்க... பெண்கள் நிலை எப்படி இருந்ததாம்?  அதற்கும் இருக்கிறது ஆப்பு. எண்ணற்ற பெண்கள் பொட்டுக் கட்டுதல் என்கிற  பெயரால் கோயில்களில் தேவரடியார்களாக ஆக்கப்பட்டதும் இக்காலத்தில்தான்.

 அது சரி... கல்வி?

 அதுவும் குலத்துக்கொரு நீதிதான். அப்புறம் எங்கு போகும் எல்லோருக்கும் கல்வி?

 இதையெல்லாம் பாமரன் சொன்னால் தப்பென்று சொல்லலாம். ஆனால் பண்டிதர்கள்  சொன்னால்? அதுவும் இவைகளை தமிழக அரசே வெளியிட்டால்? ஆம் தமிழக அரசே
 வெளியிட்டது. இப்போதல்ல. 1976-ல். அதுவும் தி.மு.க. அரசு! தி.மு.க. ஆட்சியில்  தமிழ்நாட்டுப் பாட நூல் நிறுவனமே "தமிழ் நில வரலாறு" என்கிற நூலை வெளியிட்டது
 அதன் பதிப்பாசிரியர் கோ.தங்கவேலு. சோழர் கால ஆட்சி உழைக்கும் மக்களுக்கு  எப்பேர்ப்பட்ட பொல்லாத காலமாக விளங்கியது என்பதை அக்குவேறாக அலசியது அந்த
 நூல். பிற்பாடு தி.மு.க. ஆட்சி கலைக்கப்பட்ட பிறகு இது "பிரம்மதேய ஆலோசகர்"  குழுவால் தடை செய்யப்பட்டது.

 மன்னர் காலத்தில் ஏன் மார்க்சீயம் வரவில்லை? ராஜராஜ சோழன் ஏன் பின்  நவீனத்துவம் பற்றிப் பேசவில்லை? என்பது போன்ற கேள்விகளல்ல நமது கேள்விகள்.

 ஈழம் வென்றதும்... கடாரம் சென்றதும்... வெற்றிக்கொடி நாட்டியதும்  மகிழத்தக்கதுதான். ஆனால்... தனது குடிமக்களுக்குள்ளேயே ஏன் பாகுபாடு  காட்டினான்? ஒரு பக்கம் சுகத்தையும், இன்னொரு பக்கம் சுமையையும் ஏற்றியது  ஏன்? இந்தக் கேள்விகள் நிறைகளைப் பற்றி சிலாகிக்கும் வேளையிலும் நெஞ்சில்
 உறுத்தும் கேள்விகள் அல்லவா?


தஞ்சை பெரிய கோவில் ஆயிரம் ஆண்டு நிறைவு விழா
முதல்வர் கலைஞர் ஒரு மணி நேரம் சுற்றிப் பார்த்து வியப்பு!

தஞ்சாவூர், செப். 27- தஞ்சை பெரிய கோவில் ஆயிரம் ஆண்டு நிறைவு விழா கண்காட்சியை முதல் அமைச்சர் கலை ஞர் ஒரு மணி நேரம் சுற்றிப் பார்த்தார். தஞ்சை பெரியகோவில் ஆயிரம் ஆண்டு நிறைவு விழாவை யொட்டி தஞ்சை அரண்மனை வளாகத்தில் சோழர் கால வரலாற்றை விளக்கும் வகையில் மிகப்பெரிய கண்காட்சி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதை கடந்த 24ஆம் தேதி காலை துணை முதல் அமைச்சர் மு. க.ஸ்டாலின் திறந்து வைத்தார்.

இந்த கண்காட்சியை நேற்று காலை முதல் அமைச்சர் கலைஞர் நேரில் சென்று பார்வை யிட்டார். இந்த கண் காட்சியில் வைக்கப் பட்டு இருந்த சங்க கால சோழர், ராஜராஜ சோழன் கால இலக்கி யங்கள், சோழர் கால செப்புத்திருமேனிகள், சோழர்கால கட்ட டக்கலை ஆகியவற்றை பார்வையிட்டார். பின்னர் சிற்பங்கள், ஓவி யங்கள், செப்பேடுகள், சோழர்கால காசுகள், இசைக்கருவிகள், போர்க்கருவிகள், நகரங்கள், ஊர்கள், அகழாய்வு, கல்வெட்டு கள், நிழல்படங்கள், ஓவியங்கள், விளக்க அட்டைகள், வரைப டங்கள் ஆகியவற்றை யும் பார்வையிட்டார்.

1000 ரூபாய் பெரியகோவில் நோட்டு

சோழர் காலத்தில் இலக்கியங்கள் வளர்ச்சி அடைந்ததை வெளிப் படுத்தும் வகையில் இந்த அரங்கங்களில் வைக்கப்பட்டு இருந்த ஓலைச்சுவடிகளையும் பார்வையிட்டார். பெரியகோவிலின் நிழல்படங்கள், திருப்பு லிவலம் கோவில் ஓவியங்கள், கங்கை கொண் டான் ஓவியம், தஞ்சை பெரியகோவில் உருவம் பொறித்த 1000 ரூபாய் நோட்டு ஆகியவற் றையும் முதல் அமைச் சர் கலைஞர் பார்த்து வியந்தார்.

இசைக்கருவிகள், போர்க்கருவிகளையும் பார்த்தார். சோழ மன் னர்கள் செய்த பணிகள், உத்திரமேரூர் கல்வெட்டு, குடவோலை முறை போன்ற கல்வெட்டுகள் ஆகியவற்றையும் பார்த்து வியந்தார். மத்திய தொல் லியல் துறை சார்பில் அமைக்கப்பட்டு இருந்த அரங்கு, தமிழ்ப்பல்கலைக் கழகம், சுற்றுலாத்துறை ஆகிய துறைகளின் மூல மும் அமைக்கப்பட்டு இருந்த அரங்கையும் பார்த்தார். கும்பகோணம் கவின் கலைக்கல்லூரி மாணவர்களை கொண்டு ஓவியப்பட்டறை நடத்தப் பட்டு பெரியகோவில் பற்றி 100 சிறப்பான வண்ண ஓவியங்கள் தீட்டப்பட்டு இருந்தவற்றையும் பார்த்து ரசித்தார்.

இந்தக் கண்காட்சி அழ காகவும், காண்போரின் கண்ணையும், கருத்தையும் கவரும் வண்ணம் சிறப் பாக ஏற்பாடு செய்யப் பட்டு உள்ளது என்று முதலமைச்சர் கலை ஞர் அனைவருக்கும் பாராட்டு தெரிவித்தார். முதலமைச்சர் கலைஞ ருக்கு, காட்சியில் வைக் கப்பட்டு இருந்த அரங்கு கள் குறித்தும், அதில் வைக்கப்பட்டுள்ள காட்சிப் பொருள்கள் குறித்தும் அமைச்சர் தங்கம் தென்னரசு விளக்கி கூறினார். முதல் அமைச்சருடன், அவரது துணைவியார் ராஜாத்தி அம்மாள், துணை முதல் அமைச்சர் மு.க.ஸ்டா லின், கவிஞர் கனிமொழி எம்.பி., அவரது மகன் ஆதித்யா மற்றும் மத்திய அமைச்சர்கள், மாநில அமைச்சர்கள் உடன் சென்றனர்.

முதலமைச்சர் கலைஞர் காலை 11.10 மணிக்கு கண்காட்சிக்கு அரங் குக்கு வந்தார். அங்கு நிறுத்தப்பட்டு இருந்த பேட்டரி கார் மூலம் ஒவ்வொரு அரங்காக சென்று பார்வையிட் டார். மதியம் 12.10 மணி வரை சுமார் ஒரு மணி நேரம் அவர் கண்காட்சி அரங்குகளை சுற்றிப் பார்த்தார்.

மு.க.ஸ்டாலினுடன் அமைச்சர்கள்

இக்கண்காட்சியை துணை முதலமைச்சர் மு.க.ஸ்டாலின், கவிஞர் கனிமொழி எம்.பி., மத்திய அமைச்சர்கள் பழனிமாணிக்கம், ராசா, ஜெகத்ரட்சகன், அமைச் சர்கள் ஆற்காடு நா.வீரா சாமி, துரைமுருகன், பொன்முடி, தங்கம் தென்னரசு, உபயதுல்லா, சுரேஷ்ராஜன், மைதீன் கான், பொங்கலூர் பழனிச்சாமி, ராமச் சந்திரன், டி.என்.செல்வ கணபதி எம்.பி., தங்க வேலு, தமிழக அரசு தலைமை செயலாளர் மாலதி, உள்பட பலரும் நேரில் சென்று பார்வை யிட்டனர். கண்காட்சி யில் வைக் கப்பட்டிருந்த சோழர் கால இலக்கியங் கள், ஓவியங்கள், கற்சிலை கள், போர்முரசு, இசைக் கருவிகளை பார்வையிட்ட மு.க.ஸ்டாலின் செப்புத் திருமேனிகள் வைக்கப்பட்டிருந்த சங் கீதமகாலுக்கு சென்றார். அங்கே வைக்கப்பட்டி ருந்த 11ஆம் நூற் றாண்டை சேர்ந்த திரு வெண்காடு அர்த்தநாரீ சுவரர், 10ஆம் நூற் றாண்டைச் சேர்ந்த புத்தர் சிலையை பார்வை யிட்ட அமைச்சர் மு. க.ஸ்டாலின் அந்த சிலை களை பற்றிய வரலாற்றை கேட்டு தெரிந்து கொண்டார்.

369 பொருள்கள்

இந்த கண்காட்சியில் 12 பெருந்தலைப்புகளில் அசலான பொருள்கள் மற்றும் மாதிரிகள், நிழல் படங்கள், ஓவியங்கள், விளக்க அட்டைகள், வரைபடங்கள் என 369 பொருட்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன. இது தவிர 50 ஓலைச்சுவடிகள், சோழர்காலத் தில் வெளியிடப்பட்ட காசுகள், தங்கக் காசுகள், பெரியகோவில் உருவம் பொறித்த 1000 ரூபாய் நோட்டு போன்றவை இடம் பெற்று உள்ளன. மன்னர் காலத்தில் பயன் படுத்தப்பட்ட இசைக்கரவிகள், போர்க்கருவிகள், கல்வெட்டுகள், இலக்கியங்கள், கற்சிலைகள், ஓவியங்கள் போன்ற வையும் இடம் பெற்றுள்ளன. கும்பகோணம் கவின் கலைக்கல்லூரி மாணவர்கள் வரைந்த 100 ஓவியங்களும் இந்த கண்காட்சியில் 2 அரங் குகளில் இடம் பெற்றுள்ளன. நூல்களும் கண்காட்சியின் அரங்கில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

தமிழக கோயில்களும் கட்டிய அரசர்களும்


மண்டகப்பட்டு மும்மூர்த்தி கோயில்

முதலாம் மகேந்திர வர்மன்

சித்தன்ன வாசல் சமணக் கோயில்

முதலாம் மகேந்திர வர்மன்

மகாபலிபுரம் பஞ்ச பாண்டவர் ரதங்கள் (ஒற்றைக்கால் ரதங்கள்)

முதலாம் நரசிம்ம வர்மன்

மகாபலிபுரம் கடற்கோயில்

இரண்டாம் நரசிம்ம வர்மன்

காஞ்சிபுரம் கைலாசநாதர் கோயில்

இரண்டாம் நரசிம்ம வர்மன்

காஞ்சிபுரம் வைகுந்த பெருமாள் கோயில்

இரண்டாம் பரமேசுவர வர்மன்

திருவதிகை சிவன் கோயில்

இரண்டாம் பரமேசுவர வர்மன்

கூரம் கேசவ பெருமாள் கோயில்

இரண்டாம் நந்திவர்மன்

தஞ்சாவூர் பிரகதீஸ்வரர் கோயில்
(தஞ்சை பெரிய கோயில்)

முதலாம் ராஜராஜன்

கங்கை கொண்ட சோழீச்சுரம் கோயில்(கங்கை கொண்ட சோழபுரம்)

 முதலாம் ராசேந்திரன்

ஜெயங்கொண்ட சோழீச்சுரம் கோயில்

முதலாம் ராஜாதிராஜன்

தாராசுரம் ஐராவதேஸ்வரர் கோயில்

இரண்டாம் ராஜராஜன்

கும்பகோணம் சூரியனார் கோயில்

முதலாம் குலோத்துங்கன்

திருமலை நாயக்கர் மஹால்

திருமலை நாயக்கர்

புது மண்டபம்

திருமலை நாயக்கர்

மதுரை மீனாட்சி கோயில்


மதுரை மீனாட்சி கோயில் வடக்கு கோபுரம்

திருமலை நாயக்கர்

மங்கம்மாள் சத்திரம்

ராணி மங்கம்மாள்