முழுப் பூசணிக்காயை சோற்றுக்குள் மறைக்கும் மகிந்த இராசபக்சே!

நக்கீரன்

சிறிலங்கா அரசுக்கும் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கும் இடையில் நடைபெறும் பேச்சுவார்த்தை மாதம் காதவழி போகும் தெனாலி இராமன் குதிரை வேகத்தில் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

மாகாண சபைக்குக் காணி, காவல்துறை அதிகாரம் கொடுக்க முடியாது என சிங்கள அரசு பிடிவாதம் பிடிக்கிறது. வட - கிழக்கு இணைப்பும் நடக்காது என அரசு தரப்பில் சொல்லப்படுகிறது.

மாகாண சபை என்னதான் நோஞ்சலாக இருந்தாலும் அதற்குச் சட்டப்படி சில அதிகாரங்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. காணி, காவல்துறை  அதிகாரம் 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்தில் மாகாண சபைக்குரிய அதிகாரங்களாகும்.  அது அண்மையில் உச்ச நீதிமன்றத்தால் உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது.  சிங்கள அரசு பட்டின, நாடு திட்டமிடல் சட்டத்தில்  திருத்தம் கொண்டுவந்த போது உச்ச நீதிமன்றம் காணி அதிகாரம் மாகாணசபைக்கு இருப்பதால் எல்லா  மாகாண சபைகளின் ஒப்புதல் வேண்டும் என்று தீர்ப்பு அளித்திருக்கிறது.  இந்தச் சட்டத் திருத்தம்  சூழல் பாதுகாப்பு, பாதுகாப்பு, கட்டிடக்கலை மற்றும் வரலாறு மற்றும் தெய்வீகம் தொடர்பான எந்த நிலப்பரப்பையும் பட்டின, நாடு திட்டமிடல் அதிகார சபை விரும்பினால் பிரகடனத்தின் மூலம் கையகப்படுத்த வழிவகுத்தது. 

Only last week the Supreme Court held that the Bill introduced by the Government to amend the Urban Country Planning Ordinance to enable authorities concerned to declare land areas as conservation areas, protected areas, architectural and historical areas and sacred areas is invalid as the bill was about a matter (land) set out in the Provincial Council list and shall not become law unless it had been referred by the President to EVERY PC. (http://www.lakbimanews.lk/index.php?)

சிங்கள அரசு மகிந்த சிந்தனையில் அடிப்படையில்தான் இயங்குகிறது.  அந்தச் சிந்தனையை நாம் புறம் தள்ளிவிட முடியாது.  காணி, காவல்துறை அதிகாரம் மாகாண சபைக்குப் பாரப்படுத்த முடியாது, வட - கிழக்கு இணைப்பு என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை என்ற சிங்கள அரசின் நிலைப்பாடு  மகிந்த சிந்தனையின் எதிர்விளைவு  என்பதைத் தமிழர் தரப்பு உணரவேண்டும்.  பேச்சு வார்த்தை இழுபறியில் இருப்பதற்கு இந்த மகிந்த சிந்தனைதான் காரணம்.

மகிந்த சிந்தனை முதன் முதலில் 2005 ஆம் ஆண்டு நடந்த ஆட்சித்தலைவர் தேர்தலில் தான் அறிமுகமானது. அதில் தமிழர்களது அடிப்படைக் கோரிக்கையான தாயகம், தேசியம் மற்றும் தன்னாட்சி உரிமை வழங்கப்பட மாட்டாது என வெளிப்படையாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. வட - கிழக்கு இணைப்புக்கும் சம்மதிக்க முடியாது என மகிந்த சிந்தனையில் சொல்லப்பட்டது. இந்த மகிந்த சிந்தனையைத் தமிழர் தரப்பு அன்று கவனத்தில் எடுக்கத்தவறி விட்டது. இன்றைய எமது இக்கட்டான நிலைமைக்கு இந்தத் தவறு ஒரு முக்கிய காரணியாகும்.

அண்மையில் Deccan Chronicle  என்ற ஏட்டின் நிருபர் ஆர்.பக்வன் சிங் (R. Bhagwan Singh) அலரிமாளிகையில் வைத்து ஆட்சித்தலைவர் மகிந்த இராசபக்சே அவர்களை செவ்வி கண்டார். போர்க்குற்றம் பற்றி பன்னாட்டு விசாரணை, இனச் சிக்கலுக்குத் தீர்வு,  இந்திய - சிறிலங்கா பற்றிய உறவு தொடர்பான கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. அதற்கான பதில்கள் மகிந்த சிந்தனையை எதிரொளிப்பதாக இருந்தன.   இனச் சிக்கல் தொடர்பான முக்கிய கேள்விகளுக்கான பதில்களைப் பார்ப்போம்.

பக்வன் சிங் - மேற்குலக நாடுகள் சிறிலங்காவில் நடந்தேறிய "போர்க் குற்றம்"  பற்றி விசாரணை வேண்டும் என வற்புறுத்துகின்றன. இது பற்றி என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?

இராசபக்சே -  மேற்குலக நாடுகளில் உள்ள விடுதலைப் புலிகளின் மிச்சசொச்சங்கள்தான் சிறிலங்காவுக்கு எதிராக எந்த அடிப்படையும் இல்லாத  குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்து அரசியல் தலைவர்களுக்கு அழுத்தம் கொடுக்கிறார்கள். மேற்குலக நாடுகள் கஷ்மீர் மற்றும் சிறிலங்கா பற்றி தமது நாடாளுமன்றங்களில் பேசுகின்றன. ஆனால் அந்த நாடுகள் ஆப்கனிஸ்தான், பாகிஸ்தான். இராக் நாடுகளில் எதைச் செய்தார்கள் என்பது பற்றி வாய் திறப்பதில்லை. மேற்குலக நாடுகள்  தங்களது எடுபிடியாக நான் இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கின்றன. நான் அப்படி இருக்க மறுக்கிறேன். 

பக்வன் சிங் - போர் முடிந்து இரண்டரை ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. வி.புலிகள் அழிக்கப்பட்டு விட்டார்கள். ஆனால் தமிழர்களின் தன்னாட்சிக் கோரிக்கை பலமாக இருப்பதை நடந்து முடிந்த நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்குக் கிடைத்த வெற்றி காட்டுகிறது. அப்படியென்றால் தமிழர் கரிசனைகளைத் தீர்க்க நீங்கள் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்? யாழ்ப்பாண வணிகர் சங்கம்  ஒரு அரசியல் தீர்வு கிடைத்தால் ஒழிய புலம்பெயர் தமிழர்கள் இங்கு முதலீடு செய்யமாட்டார்கள் எனத் தெரிவித்துள்ளது.

இராசபக்சே - இந்தத் தேர்தல்கள் ஒப்பீட்டு அடிப்படையில் இடம்பெற்றன. ததேகூ க்கு எதிராக கணிசமான வாக்காளர்கள் வாக்களித்துள்ளார்கள்.  தமிழர்களில் 54 விழுக்காட்டினர்  வட கிழக்குக்கு வெளியில் வாழ்கிறார்கள் என்பது கவனிக்கத்தக்கது. யாழ்ப்பாண வணிகர் சங்கம்  எதை வேண்டும் என்றாலும் சொல்லலாம். ஆனால் வெளிநாடுகளில் வாழும் சிறிலங்கா தமிழர்கள் வடக்கில் முதலீடு செய்ய ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். நாங்கள் ஒரு நிலையான அரசியல் தீர்வு குறித்து ஆர்வமாக இருக்கிறோம். ஆனால் அதற்குப் பரந்துபட்ட (மக்கள்)  ஆதரவு தேவை. குறிப்பாகப் போர் முடிந்த சூழ்நிலையில்.

பிரதேச தன்னாட்சி என்ற முழக்கத்தை பயங்கரவாதிகளும் அவர்களது அடிவருடிகளுமே பயன்படுத்தினார்கள்.  வேற்றுமையில் பலமான ஒற்றுமை காண்பதே இன்றைய தேவை.  பிரதேச தன்னாட்சி அதற்கான ஒரே வழி அல்ல.  சம வாய்ப்பு நல்ல அணுகுமுறை. சனநாயக சுதந்திரங்கள் மற்றும் உரிமைகள் பரவலாக்கப்பட்டு வடக்கில் நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளுக்கு இணங்க  துரித பொருளாதார மேம்பாட்டை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

பக்வன் சிங் - அதிகாரப்  பகிர்வை எப்படிக் கையாளப் போகிறீர்கள்?

இராசபக்சே - அதிகாரப் பகிர்வைப் பொறுத்தளவில் வடக்கைத் தவிர நாங்கள் ஏனைய மாகாண சபைக்கான தேர்தலை நடத்தி முடித்துவிட்டோம். அங்கும் விரைவில் மாகாண சபை தேர்தல் நடைபெறும்.  எப்படி மாகாண நிருவாகங்களைப் பலப்படுத்தலாம், செம்மைப்படுத்தலாம் அவற்றின் பொருளாதாரம் மற்றும் மேம்பாட்டு நடவடிக்கைகளைப் பரவலாக்கலாம் என்பது பற்றி நாம் பேச வேண்டும். இது ஒரு சனநாயக விரிவாக்கத்தின் படிமுறை. இதில் எல்லா சமூகங்களும் அரசியல் பிரிவுகளும் மற்றும் முக்கிய பொருளாதார வல்லுனர்களும் ஈடுபட வேண்டும்.

பக்வன் சிங் -   நீங்கள் முன்மொழிந்துள்ள நாடாளுமன்றத்  தெரிவுக் குழுவினால் பயன் இல்லை என்று பலர் சொல்கிறார்கள். காரணம் இதற்கு முன்னரும் பல குழுக்கள் உருவாக்கப்பட்டன.  ஆனால் அரசியல் சிக்கல் இருந்த மாதிரியே இருக்கிறது.

இராசபக்சே -  இந்தச் சிக்கலுக்கு நா.தெ. குழு நல்ல அணுகுமுறையாகும். காரணம் ஒரு மக்களாட்சியில் நாடாளுமன்றம்தான் எந்தவொரு அரசியல் தீர்வுக்கும் ஒப்புதல் அளிக்க வேண்டும்.  கெட்டகாலமாக ததேகூ இதற்குத் தனது பிரதிநிதிகளை நியமிக்க மறுத்துவிட்டது.  ததேகூ இன் மனப்போக்கு  வி.புலிகளது மனப்போக்கை ஒத்து இருக்கிறது.

இவர்கள் கொடுக்கமுடியாதவற்றைக் கேட்கிறார்கள் - வட கிழக்கு இணைப்பு, காணி மற்றும் காவல்துறை அதிகாரம். உங்கள் நாட்டில் என்ன நடந்தது என்று பாருங்கள்?  இராகுல் காந்தி உத்திரபிரதேசத்தில் பயணம் செய்யும் போது அவரைக் கைது செய்ய முதல்வர் மாயாவதி முயற்சித்தார்.  நீர் நினைக்கிறீரா நான் கைது செய்யப்படுவதை (தமிழர்களுக்கு காவல்துறை அதிகாரம் கொடுத்தால்) விரும்புகிறேன் என்று?

ததேகூ புலம்பெயர் தமிழர்களால் வழிநடத்தப்படுகிறது என நினைக்கிறேன். புலம்பெயர் தமிழர் சமாதானத்தையோ அரசியல் தீர்வையோ  விரும்பவில்லை.  காரணம் அப்படிச் செய்தால் அவர்கள் வாழும் நாடுகள் அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பிவிடும்.  ததேகூ விடுதலைப் புலிகளது பிரிவினை நிகழ்ச்சித் திட்டத்தை வைத்திருக்கிறது.  அதனைப் பெரும்பான்மை (சிங்கள)  மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள்.  நான் ஒரு தீர்வு நோக்கிச் செயல்பட விரும்புகிறேன். ஆனால் ததேகூ ஒத்துழைக்க மறுக்கிறது.

பக்வன் சிங் - உள்ளாட்சி மற்றும் நாடாளுமன்றத்துக்கான தேர்தல் போர்க்காலத்திலும் வடக்கில் நடைபெற்றது. அப்படி இருக்கும்போது மாகாணசபைத் தேர்தலை மட்டும் அங்கு ஏன் இப்போது நடத்த முடியாது?

இராசபக்சே - தேர்தல் மிக விரைவில் அங்கு நடத்தப்படும்.  ஆனால் மாகாண சபைக்கான தேர்தலின் முக்கியத்துவத்தை உணர வேண்டும். தேர்தல் மக்கள்  பங்குகொள்வதற்கு உண்மையான வாய்ப்பைக் கொடுக்கிறது. போர்க் காலத்தில் நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களின் போது வடக்கில் உள்ள மக்கள் தங்களது வாக்குரிமையை பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படவில்லை.  வி.புலிகள் மக்களாட்சி முறைமைக்கு எதிராகச் செயல்பட்டார்கள். இன்னொரு காரணம் வாக்களிப்பு ஒரு பழைய வாக்காளர் இடாப்பை வைத்து நடத்தப்பட்டது. அதனால் ததேகூ  ஈட்டிய வெற்றியை  பெரிதாக எண்ணவேண்டியதில்லை.  வி.புலிகள் வடக்கில் மக்கள்தொகை கணக்கு எடுப்பதைத் தடுத்துவிட்டார்கள்.  சரியான தேர்தல் இடாப்புக்கள் தயாரிக்கப்பட்டதும் வடமாகாண சபைக்கான தேர்தலை நடத்தலாம்.

பக்வன் சிங் - தமிழர்கள் வடக்கு இப்போதும் பலமாக இராணுவமயப்படுத்தப்பட்டிருப்பதாக முறையிடுகிறார்கள். மூன்று இலட்சம் மக்களை ஒரு இலட்சம் இராணுவத்தினர் கண்காணிக்கின்றனர்.  ஒரு நூல்நிலைய கூட்டம் என்றாலும் பள்ளிக்கூட நிகழ்ச்சி என்றாலும் இராணுவத்தின் அனுமதி தேவையாக இருக்கிறது. சிவில் நிருவாகத்தில் இராணுவ தலையீட்டை எப்போது நீக்கப் போகிறீர்கள்?

இராசபக்சே - வடக்கில் மூன்று இலட்சத்துக்கும் அதிகமானவர்கள் வாழ்கிறார்கள்.  இராணுவத்தினரின் தொகை மக்கள் தொகைக்கு ஒப்பளவாக வைக்கப்படவில்லை. அங்குள்ள பாதுகாப்புத் தேவைக்கு ஏற்பவே இராணுவத்தினரின் எண்ணிக்கை தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது.  மூன்று தசாப்தங்களாகப் போர் நடந்த பிரதேசத்தில்  இராணுவம் தோற்றம் பெற்றிருப்பதை  இராணுவமயப்படுத்தல் என்று சொல்ல முடியாது. இராணுவம் உள்ளுரில் கட்டுமானப் பணிக்குத் தேவையான கைத்திறன் பற்றாக்குறையை ஈடுசெய்வதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது.  பாதுகாப்புத் தேவையைப் பொறுத்து இராணுவம் படிப்படியாக விலக்கப்படும்.

பக்வன் சிங் - தமிழர்கள் தங்களது காணிகளை இராணுவ தளங்கள் அமைக்கவும் அல்லது சிங்கள வணிகர்களுக்குக் கொடுக்கவும் அபகரிகப்படுவதாக அய்யப்படுகிறார்கள்.

இராசபக்சே - வி.புலிகள்தான் இப்படியான கட்டுக்கதைகளைப் பரப்புகிறார்கள். இராணுவத்தினரின் முகாம்கள் நாடு முழுதும் இருக்கின்றன. சிறிலங்காவின் ஆட்புல ஒருமைப்பாட்டையும் அதன் இறைமையையும் பாதுகாப்பது அவசியமாகும்.

யாழ்ப்பாணத்தில் வி.புலிகள் முஸ்லிம்களையும் சிங்களவர்களையும் விரட்டிவிட்டார்கள். இதுதான் முதன்முறை நடந்த இனச் சுத்திகரிப்பு ஆகும். விரட்டப்பட்ட சிங்களவர், தமிழர், முஸ்லிம்கள் யாராக இருந்தாலும்  அவர்கள் மீளவும் அவர்களது சொந்தக் காணிகளில் குடியமர்த்தப்பட வேண்டும். வடமாகாணத்தில் தமிழர்கள் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் தகைமை அரசின் நடவடிக்கைகளால் மாற்றப்பட மாட்டாது.

பக்வன் சிங் அவர்களுடைய கேள்விகளுக்கு ஆட்சித்தலைவர் மகிந்த இராபக்சே அளித்த பதில்கள் முழுப் பூசணிக்காயை சோற்றுக்குள் மறைத்தவன் கதையாக இருக்கிறது. பேச்சுவார்த்தை இழுத்தடிக்கப்படுவதற்கான பழியை ததேகூ மீதே சுமத்துகிறார். காணி, காவல்துறை அதிகாரம் கேட்பது வி.புலிகள் கேட்ட தன்னாட்சிக்கு ஒப்பிடுகிறார். சிறிலங்காவில் முதலீடு செய்யப் புலம்பெயர் தமிழர்கள் ஆர்வம் காட்டுவதாகவும் சொல்கிறார்.  தன்னாட்சி தேவையில்லை. அதனை சிங்கள மக்கள் விரும்பவில்லை. வடக்கின் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்துவதுதான் முக்கியம். சம வாய்ப்பு, சனநாயக சுதந்திரங்கள் மற்றும் உரிமைகள் பரவலாக்கப்பட்டு வடக்கில் நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளுக்கு இணங்க  துரித பொருளாதார மேம்பாட்டை மேற்கொண்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்.

தன்னாட்சிக் கோரிக்கை வி.புலிகள் காலத்துக்கு முந்தியது. 1976 இல்  வட்டுக்கோட்டை மாநாட்டில் வட கிழக்கு தமிழர் தாயகம், தேசியம்,  தன்னாட்சி உரிமை என்பவற்றை அடிநாதமாகக் கொண்ட பூரண சுதந்திரமும் தன்னாட்சியும் கொண்ட சோசலிச தமிழீழத்தை அமைப்போம்  என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. அதன் அடிப்படையில் 1977 இல் தேர்தலில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் தேர்தல் அறிக்கையில் சேர்க்கப்பட்டு மக்களிடம் ஆணை பெறப்பட்டது. எனவே இந்தத் தன்னாட்சி கோரிக்கை வி.புலிகளால் தோற்றுவிக்கப்பட்டதல்ல. இதனை வி.புலிகளே பலமுறை எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

இராசபக்சே வி.புலிகள்தான் இனச் சுத்திகரிப்பை முதன்முறையாக தொடக்கி வைத்தார்கள் என்கிறார். விரட்டப்பட்ட முஸ்லிம்கள், சிங்களவர்கள் அவர்களது சொந்தக் காணியில் குடியமர்த்தப்பட வேண்டும் என்கிறார். முஸ்லிம்கள் தங்கள் சொந்தக் காணிகளில் மீள் குடியமர்த்தப்பட வேண்டும் என்று வி.புலிகளே சொன்னார்கள்.  சிங்களவர்களுக்கு சொந்தமாக காணி இருந்தால் அதில் குடியமரலாம். வடக்கிலும் கிழக்கிலும் சிங்களவர்களை அரசு திட்டமிட்டுக்  குடியேற்றுவதைத்தான் தமிழர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். நாவற்குழி திட்டமிட்ட அரச ஆதரவோடான சிங்களக் குடியேற்றமாகும்.

மகிந்த இராசபக்கே இனச் சுத்திகரிப்புப் பற்றிப் பேசுகிறார். இப்படிப் பேச அவருக்கு என்ன யோக்கியதை இருக்கிறது என்பது தெரியவில்லை. தமிழர்களே திட்டமிட்ட இனச் சுத்திகரிப்புக்கு கடந்த 60 ஆண்டுகளாக உள்ளாக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். அதனை கிழக்கு மகாண மக்கள்தொகை புள்ளிவிபரம் மெய்ப்பிக்கும்.  

1827ஆம் ஆண்டு கிழக்கு மாகாணத்தில் சிங்கள மக்கள் அரைவிழுக்காடு வாழ்ந்தனர். 1881ஆம் ஆண்டு இந்த விழுக்காடு  நான்கு. 1921 ஆம் ஆண்டு விழுக்காடும்  நான்கு. நாடு சுதந்திரமடைந்த 1948ஆம் ஆண்டு கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழ்ந்த சிங்கள மக்களின் விழுக்காடு ஒன்பது.

1957ஆம் ஆண்டு பண்டாரநாயக்கா செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் உருவாக்கப்பட்ட போது கிழக்கு மாகாணத்தில் சிங்கள மக்கள் வாழ்ந்த விழுக்காடு பதின்மூன்று.  1965 ஆம் ஆண்டு டட்லி  செல்வநாயகம் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டபோது கிழக்கு மாகாணத்தில் சிங்கள மக்களின் விழுக்காடு பத்தொன்பது.  இறுதியாக 1981 ஆம் ஆண்டு கிழக்கு மாகாணத்தில் எடுக்கப்பட்ட மக்கள்தொகை புள்ளிவிபரங்களின்படி கிழக்கு மாகாணத்தில் வாழ்ந்த சிங்கள மக்களின் விழுக்காடு இருபத்தைந்து. இப்போது சிங்களவரின் விழுக்காடு 30  யை எட்டியிருக்கும் என நம்பலாம்.

இதே போல் மணல் ஆற்றிலும் இனச் சுத்திகரிப்பு நடந்தது. 1984 இல் மணல் ஆறு பிரதேசத்தில் வாழையடி வாழையாக வாழ்ந்து வந்த 42 சிற்றூர்களைச் (கொக்குத்தொடுவாய், வவுனியா வடக்கு கிராம சேவகர் பிரிவு, நாயாறு, குமுழமுனை)  சேர்ந்த 13,288 தமிழ்க் குடும்பங்கள் 48 மணித்தியாலங்களில் சிங்கள இராணுவம் வெளியேற்றியது. தலைக்கு 99 ஆண்டு குத்தகையில் 14 தமிழ் தொழிலதிபர்களுக்குக் கொடுத்த 1,400 ஏக்கர் நிலத்தின் உரிமம் இரத்து செய்யப்பட்டது.

மகிந்த இராசபக்சே சிங்கள அரசுகள் மேற்கொண்ட இந்த தமிழினச் சுத்திகரிப்பை வசதியாக மறந்து விட்டார்.

தமிழர் தரப்பு வரலாற்றில் இல்லாத ஒரு கொடிய ஆட்சிக்கு  முகம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது.  போர் வெற்றியில் மூழ்கிப் போயிருக்கும்  அரசின் சிங்கள - பவுத்த மேலாதிக்க சிந்தனையை புலம்பெயர் தமிழர்கள்தான் பன்னாட்டு சமூகத்துக்கு அம்பலப்படுத்த வேண்டும்.  தமிழர்களது தன்னாட்சிக் கோரிக்கை வரலாற்றின் அடிப்படையில் நியாயமானது,  நீதியானது என்பதை எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும்.

தமிழ் சிவில் சமூகத்தின் விண்ணப்பத்திற்கு கூட்டமைப்பின் பதில் என்ன?

கூட்டமைப்பின் கனடிய செயற்பாட்டாளர் நக்கீரன் பதில்..

[Wednesday, 2011-12-21 22:52:23]

2. வடக்கு கிழக்கு இணைப்பு, பொலிஸ், மற்றும் காணி அதிகாரங்கள் தொடர்பில் அரசாங்கம் விட்டுக் கொடுக்க மறுக்கின்றது. இவை மூன்றும் மறுக்கப்படின் தொடர்ந்தும் பேசுவதில் அர்த்தமில்லை. பேச்சுகளில் உண்மையில் என்ன நடக்கின்றது என்பது தொடர்பிலான விளக்கத்தை தமிழ் மக்களுக்கு வழங்க வேண்டியது கூட்டமைப்பின் கடமை.

 http://www.seithy.com./breifArticle.php?newsID=53419&category=Article&language=tamil

Sri Lanka  is a  "democracy" in name only

V.Thangavelu

Anyone who surveys the politico-economic scenario of Sri Lanka will be alarmed at  President Rajapakse and his siblings iron grip on power. Rajapakse brothers exercise control over every aspect of peoples life today. 

Despite the end of the country’s ethnic conflict in 2009, defence spending  hit LKR 230 billion (US$ 2.1 billion) for 2012, up from 215 billion this year. Sri Lanka's 2012 budget reveals further  expansion of  the  security forces and  their  families. Measures aimed at the military included a one-off cash grant of 100,000 rupees, to any military or police officer who parented a third child. This payment is clearly intended to boost  the Sinhala population.

Out of  the 230 billion rupees allocated to defence, 203 billion or 88 percent will be spent on salaries, food and uniforms. 

The Rajapakse  siblings including  the President control the Ministry of Finance and Planning, Ports and Highways, Civil Aviation, Economic Development, and Defence and Urban Development. The total allocation for these ministries is over a third of the Budget (39%). Furthermore, given the considerable centralization of  powers   the Rajapakse brothers will exercise  control over most other ministries  as well in addition to the  lion’s share of the Budget.

A critical reading of the budget reveals the mounting powers of Gotabhaya Rajapakse who is virtually the Minister for Defence. He is the real power behind the throne although holding  supposedly an innocuous civilian post. Politics is taboo to civil servants but Gotabhaya is a notable exception. He  acts like a super politician.

It is,  therefore, little wonder  he was invited to deliver the key note speech at the Inaugural National Conference on Reconciliation: "The Way Forward for Post Conflict Sri Lanka"  by G.L. Peiris, Minister of Foreign Affairs and an ace acrobatic  in politics. 

Gotabhaya Rajapakse among other things claimed "Sri Lanka today is not only one of the most secure and stable countries in Asia but in the entire world." To drive his point he cited the Humanitarian Operation concluded in May, 2009.  "The return of peace, the restoration of freedom and democracy, and the prospect of a resurgent economy have all been made possible by the success of the Humanitarian Operation that put an end to the terrorist activities of the   LTTE" he  bragged.

One may rightly disagree with him, but you have to marvel at the audacity with which he makes such bombastic claims. The UN experts panel appointed by the Secretary-General Ban Ki-moon  to advise him on “issues of accountability” from the end of Sri Lanka’s  three decades old war.  

The U.N.-appointed panel has found “credible allegations” that tens of thousands of civilians were killed and war crimes were committed in the final months of Sri Lanka’s war with the Liberation Tigers of Tamil Eelam, and urged the investigation and prosecution of those responsible. “The panel found credible allegations, which if proven, indicate that a wide range of serious violations of international humanitarian law and international human rights law were committed both by the Government of Sri Lanka and the LTTE, some of which would amount to war crimes.”

Beside the Panel Sri Lankan government faces multiple allegations, primarily from international  rights groups and Tamil Diaspora, that its troops committed war crimes and were responsible for tens of thousands of civilian deaths.

Ch.4 produced damning video evidence that surrendered or captured LTTE cadres were stripped naked,  blindfolded and shot from behind at point blank range by Sinhalese soldiers. UN experts confirmed that the video was authentic, but the Sri Lankan government, notably Gotabhaya Rajapakse dismissed  Ch.4 video  as "total fabrication." The latest to join the chorus is the LLRC which also says the video is a "total fabrication". On what grounds only god knows.

There are irrefutable video, photographic, satellite images, oral evidence to indict President Rajapakse and his commanders of war crimes, though  the Sri Lankan government is in a state of total denial.  After May, 2009  Sri Lanka faced multiple allegations, primarily from rights groups  like AI, HRW, ICG and  other organisations, that its troops committed war crimes and were responsible for tens of thousands of civilian deaths. But,  by deftly playing Western critics off China and India, and the Asian giants against each other, it forestalled any action and engineered a post-war resolution from the U.N. Human Rights Council praising its victory over "terrorism."  The government then and now rejected the charges as baseless, and argues it had every right to fight a  ruthless terrorist group the United Nations, United States, and 30 other countries had put on their terrorism lists.

Now let us take a closer look at the tall claims by Gotabhaya Rajapakse that " the countrymen irrespective of ethnicity, religion or political affiliation, are reaping the rewards of peace, and that freedom of movement, restoration of democracy and improvement of the country's economy are significant achievements with the return of  peace. Perhaps the most heartening outcome of the dawn of peace has been the freedom of movement that all Sri Lankans finally enjoy."

Richard Armitege is a former US Deputy Secretary of State. He is no friend of the LTTE or the Tamil people. At the conference  held in Tokyo  in April 2003 but  boycotted by the LTTE Armistice demanded  that LTTE renounce violence - an undemocratic and unrealistic suggestion. He also pledged US military support to the Sri Lankan government in its fight against the LTTE.

Recently, Richard Armitege participated in a panel meeting conducted at the release of the report   held in an undisclosed location that discussed  the peace process and the evaluation report.   Apart from Messrs Armitage, Solheim and Narayan Swamy, the other speakers were former Minister and government peace negotiator  Milinda Moragoda,  Prof. Gunnar M. Sørbø, (team leader for the evaluation), Dr Jonathan Goodhand (Reader in Conflict and Development Studies, SOAS and deputy team leader for the evaluation) and Dr Suthaharan Nadarajah (lecturer with Centre for International Studies and Diplomacy, SOAS – who was not involved in the evaluation). The panel was chaired by Ms. Frances Harrison, Head of News at Amnesty International and former senior BBC correspondent.

Mr. Armitege told the meeting "Much to my dismay the government of Sri Lanka is still caught up in a CHAUVANISTIC  attitude” a charge the Tamils have continuously levelled against all past Sinhala governments. Continuing Mr. Armitege said "I don’t think they have been far sighted enough in their approach to the North and East. There has been a somewhat lessening of violence there, somewhat lessening of the abductions and things of this nature, but not sufficient. From the US point of view we are quite dismayed  at the lack of progress in HUMAN FREEDOMS, HUMAN RIGHTS etc, and I made that view known [to SL President Rajapakse].

“But what to do about it is the question. [Firstly] the international community is generally coalesced around the fact that the north and the east particularly NEED PROTECTION, and the government of Sri Lanka has to move in that direction. … That is the united message the international community gives.

“Second, I don’t think President Rajapakse is going to be widely welcomed internationally – across the board – until there is some movement. Maybe that’s the wrong strategy, but that’s the way things are going.”

As a former diplomat Mr.Armitege can say only this much in public.  Nonetheless,  it is a damning  indictment against the Sri Lankan government   whatever Gotabhaya Rajapakse's claims to the restoration of peace, freedom and democracy.

Mr. Gibson Bateman, an international consultant based in New York City, writing  under the caption "Fear and Loathing in Post-War Sri Lanka" (The Mantle - November 11, 2011) has criticised the Sri Lankan government record on  human rights and accuses the regime of seeing everything through the prism of “national security.”  Here are extracts from his article.

"Today, the Sri Lankan government refuses to mention human rights. As such, the regime sees everything through the prism of “national security.” Talking about minority rights, human rights, documenting human rights violations (both past and present), and educating Sri Lankans about the basic principles of human rights are not priorities for President Rajapakse and the United People’s Freedom Alliance.  

"Even though the war ended, the country’s North and East remain HEAVILY MILITARIZED. Because of the war, many families in the North are now female-headed households, making some families especially vulnerable; many women now have to worry about their more traditional domestic duties while also figuring out how to earn enough money to provide for their families. Furthermore, with development projects in the North currently focused on infrastructure (like road-building), few jobs are even suitable for women. Reports of violence against women, sexual harassment, and rape are not uncommon. In many cases, Sri Lankan soldiers are the alleged perpetrators.

"Aside from all of this, the government is building a number of war memorials along the A-9 road, which runs from Vavuniya to Jaffna in Northern Sri Lanka. This is in addition to the large number of Buddhist temples, which are also being built in the North. It is unclear why Northern Sri Lanka (where the vast majority of people are Tamil and the predominant religion is Hindu), would need a large number of Buddhist temples.

"Few countries have more history with emergency laws than Sri Lanka. The country’s experience with such decrees goes back to 1947 when, during the final days of British rule, the fading colonial power passed the Pubic Security Ordinance (P.S.O.) in an attempt to suppress political dissent on the island. Since that time, the P.S.O. has given the president the authority to announce state of emergency whenever he sees fit. Over the years, some presidents have added to the original laws, widening the scope of executive power. In the event of a conflict, Emergency Regulations, which are passed by the president without need of parliamentary approval, supersede other existing laws.

"Sri Lanka has been governed under Emergency Regulations for most of the past thirty years. The emergency laws facilitated the establishment of military checkpoints throughout the country, where governmental authorities were given sweeping powers to search and detain LTTE suspects. A suspect could remain in a detention center for up to 21 months without appearing in a court of law. The laws even allowed for people to be displaced from their land."

According to Human Rights Watch "Sri Lanka’s Emergency Regulations granted the authorities sweeping powers of search, arrest, and detention, which have led to serious human rights violations, including arbitrary detentions, torture, and enforced disappearances. Thousands of people have been detained over the years in official and unofficial detention centers under emergency regulations, many without charge for years, in violation of international law."

Recently, these regulations were lifted, but they were simultaneously replaced with regulations under the equally draconian piece of legislation styled " Prevention of Anti Terrorism Act (P.T.A)." It was a cosmetic change to hoodwink the international community.

Basically,  the P.T.A.  enacted in 1979  and made permanent in 1982  shackles  citizens’ civil and political freedoms under the  charade of fighting terrorism and combating political violence. The important thing to remember is that the Emergency Regulations and the Prevention of Terrorism Act have given the government two separate (although similar) legal frameworks to justify systematic human rights violations perpetrated against  Tamils (and sometimes Sinhalese) for decades.

In  Mullaitheevu and many other places in the North, Tamils are not allowed to enter the sea, while their Sinhala counterparts from the south are allowed to fish in their areas without any restrictions.  Tamil  people say that all petitions to government services and establishments have to be given in Sinhala only since 2009. In the heart of Kilinochchi town, the erstwhile administrative capital of Tamil rebels, streets sport Sinhalese names such as Mahinda Rajapakse Mawatha, and Aluth mawatte (The new road).

Three roads close to the A9 highway in Kanakarayankulam have been given Sinhala names - Kosala Perera road, Anura Perera road, and Rev.Yatiravana Vimala Thero Street. The first two names are those of  Sinhalese soldiers and the last one is the name of a Buddhist monk.

Brad Adams of Human Rights watch has noted that the end of the state of emergency is insignificant if the government enjoys  the same powers  it had during the conflict. Adams further asserts that, “The government should repeal all its abusive detention laws and make all laws and regulations related to detention public, instead of engaging in token measures for PR purposes.”

One of the pillars of democracy is media freedom. But Rajapakse siblings have succeeded in muzzling  the media to the extent  about 34 journalists (31 Tamils) have been killed since 1995. An equal number has bolted  Gotabhaya Rajapakse's democratic and peaceful paradise and sought asylum in the Western countries. The dastardly killing of Lasantha Wickrematunge, editor Sunday Leader,  in broad day light and in the centre of Colombo remain unsolved.  The attack on  Deputy Editor of The Nation newspaper Keith Noyahr,  the assault on journalist Namal Perera together with his friend Mahendra Ratnaweera on a busy highway on June 30, 2008, knifing  of former Rivira Editor Upali Tennakoon remain unsolved. In August 2009, eight months after Wickrematunge's murder, Tamil journalist Jayaprakash Tissainayagam was sentenced to 20 years in prison found guilty of aiding terrorism in two of his articles he wrote during the time of CFA.

The wife of  Navy Ruwan a gang leader abducted recently  claims she overhead one of the abductors in the vehicle saying that he needs to take a call to "Gotabhaya Sir," in an apparent reference to Defence Secretary Gotabhaya Rajapakse. Navy Ruwan was named by media reports as a close associate of Defence Ministry Advisor Duminda Silva MP who shot and killed Bharatha Lakshman Premachndra on 08, October 2011.

Journalist and cartoonist  Prageeth Eknaligoda  who was critical of the government disappeared on 24th January 2010 is an example where  the right to life has become a huge joke in Sri Lanka.

Under-world leader Dematagoda Chaminda has told the CID recently that a group of persons led by him had dumped the body of journalist Prageeth Eknaligoda in the sea off the Negombo lagoon. Chaminda had said that he was not aware of whose body he had dumped in the sea until that evening when the boss (Duminda Silva) had said it was a web journalist during a party at Jaic Hilton and that he had later found out that the dead person was Prageeth Eknaligoda.

Dematagoda Chaminda had observed that several bodies had been dumped in the sea on the boss’ orders. The bodies had been wrapped in gunny bags and tied to heavy granite stones. He had added that on every occasion when the bodies were dumped, the boss had told him that they were orders by the big boss (Defence Secretary).

The former  Attorney General Mohanm Peiris, however,  speaking during the Convention Against Torture in Geneva said that information has been received that Prageeth Eknaligoda was living in a foreign country after receiving political asylum. Only Gotabhaya Rajapakse under whom the army and police intelligence agencies operate  knows the truth of all disappearances and killings!

President Rajapakse and his brothers are fooling no one.  Sri Lanka is not China  and if the government continues to ignore human rights and to repress both Tamils and Sinhalese,  it is unlikely as pointed out by Mr.Armitege that the international community will look the other way. Sri Lanka will not placate the West with facile sleight of hand and  it is naïve for  Gotabhaya Rajapakse to think otherwise.

In short, genuine peace, democracy  and freedom  for Tamil people in Sri Lanka remains illusory.  Sri Lanka  is a "democracy" in name only. In practice, it has been a majoritarian Sinhala hegemonic state  based on language, race and religion after 1956 to date.  Mahinda Rajapakse openly declared that his government elected by the majority Sinhala - Buddhist voters will govern according to their wishes only.

வட மாகாண சபைத் தேர்தலை புறக்கணிப்பது  அரசியல் தற்கொலைக்குச்  சமமானது!

நக்கீரன்

தமிழ்த் தேசியத்தினது வாழ்விலும் எதிர்காலத்திலும் அக்கறையுள்ள தமிழ் சிவில் சமூகம் என்ற அலங்காரப் பெயரில் ஒரு  விண்ணப்பம் வெளிவந்துள்ளது. அதில் பல பெயர்கள் காணப்படுகின்றன.  பெரும்பான்மையினர்  வண. பிதாக்கள் மற்றும் வைத்திய கலாநிதிகளது பெயர்களாகும்.  எது எப்படியோ தமிழ் மக்களது அரசியல் தீர்வு பற்றி இந்த தமிழ் சிவில் சமூகம் காட்டும் கரிசனை வரவேற்கத்தக்கது.

ஆனால் நாம்  அறிந்தவரையில் இந்த விண்ணப்பத்தில் உள்ள பெயர்கள் தட்டச்சுச் செய்யப்பட்டுள்ளன.  அதில் யாரும் கையெழுத்து இடவில்லை. தொழிற்சங்கம் சார்பான கையொப்பகாரர்கள் இபிடிபி கட்சியின் ஆதரவு தொழிற்சங்கங்களைச் சார்ந்தவர்கள். இன்னும் ஒரு தொகுதி கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலத்துக்கு வேண்டியவர்கள்.

குறிப்பாக முதல்  பெயர்   மன்னார் மறைவட்ட பேராயர் இராயப்பு யோசேப்  ஒப்பீட்டளவில் ஏனைய கத்தோலிக்க பேராயர்களைவிட தமிழ்மக்களது உரிமைகளுக்கு அவ்வப்போது குரல் கொடுத்து வந்தவர்.  அதே சமயம் போர் முடிந்த பின்னர் ஆட்சித்தலைவர் மகிந்த இராசபக்சே அவர்களை பல தடவை அலரிமாளிகையில் சந்தித்து தேநீர் அருந்தி அளவளாவி வருபவர்.

ஆகவே இந்த விண்ணப்பத்தை படிப்பவர்களுக்கு அதன் பின்னால்  வேறு வேறு கைகள்  இருப்பது தெள்ளெனப் புலனாகும். ஆங்கிலத்தில் ஒரு பழமொழி உண்டு. "The voice is Jacob's voice, but the hands are the hands of Esau" (Genesis 27:22). அதாவது "குரல் யாக்கோப்பினுடையது ஆனால் கைகள் ஏசுவினது.'' இந்தப் பழமொழி இந்த விண்ணப்பத்துக்கு முற்றிலும் பொருத்தமாக உள்ளது.

இது கஜேந்திரகுமாரின் மறுவாசிப்பு

(1) "புதுடில்லியில் கடந்த ஓகஸ்ட் 23 மற்றும் 24  திகதிகளில் இந்திய காங்கிரஸ் உறுப்பினர் சுதர்சன நாச்சியப்பன் அவர்களால் கூட்டப்பட்ட பல்-தமிழ் கட்சி மகாநாட்டில் 'தேசியம்' 'சுயநிர்ணயம்' என்ற வார்த்தைப் பிரயோகங்கள் உள்ளடங்கிய தீர்மானமொன்றில் ததேகூ சார்பில் பங்குபற்றிய அதன் தொடக்க கால கட்சிகளின் உறுப்பினர்கள் கையெழுத்திட மறுத்தமை எமக்குப் பெரும் ஏமாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. கருத்தொருமிப்பு ஏற்படாததால் கையெழுத்திடவில்லை என்ற விளக்கம் எந்த வகையிலும் ஏற்புடைத்தன்று"  என்பது சாட்சாத் திருவாளர் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் அவர்களுடைய  குரல்.  அவரது மறுவாசிப்பு.   

கடந்த  தேர்தலில்  தமிழ்க் காங்கிரசை மக்களிடம் விலைப்படுத்த முடியாது என்று தெரிந்து கொண்ட கஜேந்திரகுமார் தமிழ் மக்கள் தேசிய முன்னணி என்றவொரு  காளான் கட்சியை அவசர அவசரமாக உருவாக்கினார். அந்தக் கட்சி  சார்பில் தேர்தலில் குதித்த அவரும் அவரது கட்சி வேட்பாளர்களும் கட்டுக்காசை இழந்தார்கள்.

யாழ்ப்பாணத் தேர்தல் மாவட்டத்தில் அகில இலங்கைத் தமிழ்க் காங்கிரஸ் கட்சி 6,363 வாக்குகளை மட்டும்  (6.28 விழுக்காடு) பெற்று 4 ஆவது இடத்துக்குத் தள்ளப்பட்டது. திருகோணமலையில் அந்தக் கட்சிக்குக் கிடைத்த வாக்குகள் 1,181 மட்டுமே.  வேட்பாளர்கள் கிடைக்காததால் மட்டக்களப்பு, வன்னி, முல்லைத்தீவு, அம்பாரை  தேர்தல் மாவட்டங்களில் அந்தக் கட்சி போட்டியிடாமல் வெற்றிகரமாகப் பின்வாங்கி விட்டது.

இப்போது தமிழ்மக்கள் முன்னணியும்  செல்லாக்காசாகப் போய்விட்டதால் தமிழ் சிவில் சமூகம் என்ற முகமூடியை அணிந்து கொண்டு கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் வெளிக்கிட்டுள்ளார்.

கொக்கு தலையில் வெண்ணெய் வைத்த கதை

2. பேராயர் இராயப்பு யோசேப் தலைமையிலான இந்த சிவில் சமூகம் ஒரு விசித்திரமான, வேடிக்கையான, நகைப்புக்கிடமான வாதம் ஒன்றை முன்வைத்துள்ளது.  மாகாண சபைத் தேர்தல் தொடர்பாக எதிர்வரும் 2012 இல் வடக்கு மாகாண சபைத் தேர்தல் நடைபெறவிருப்பதாகவும் அதனை  ததேகூ  சந்திக்குமானால் அதில் அமோக வெற்றி பெறும் என்பதில் தமக்கு அய்யமில்லை என்றும்  ஆனால் அதனையே அரசும்  விரும்புகின்றது என்பதில் உள்ள சூட்சுமத்தை விளங்கிக் கொள்ளவேண்டும் என்றும் ததேகூ யை  மாகாண சபைத் தேர்தலில் போட்டியிடவைத்து அத்தேர்தலில அது வெற்றி பெறுவதையும் விரும்புகின்றதென்றால் அதற்கான உள்நோக்கம் பூடகமானதல்ல என்றும் மாகாண சபை முறைமையினை தழிழர்கள் ஒரு தீர்வாக ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டதாகப்பிரச்சாரம் செய்வதற்காகவே அரசு இதனை முயற்சிக்கின்றது என்ற பெரிய அரசியல் கண்டுபிடிப்பை இந்த சிவில் சமூகம் கண்டுபிடித்துள்ளது.  கொக்கைப் பிடிக்க அதன்  தலையில் வெண்ணெய் வைத்து அது வெய்யிலுக்கு உருகி கண்ணை மறைக்கும் போது அபக்கென்று பிடிக்கலாம் என்று சொன்ன புத்திசாலியின் யோசனைக்கும் இந்த சிவில் சமூகத்தின் யோசனைக்கும் வேற்றுமையே கிடையாது! அப்படிப் பார்க்கப் போனால் 1983 இயற்றப்பட்ட 6 ஆவது சட்ட திருத்தத்திற்கும் 1987 இல் இயற்றப்பட்ட 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்திற்கும் பின்னரும் நாடாளுமன்ற தேர்தலில் ததேகூ பங்குபற்றியது  சிறீலங்காவின் ஒற்றையாட்சி யாப்பை ஒப்புக்கொண்டதற்குச் சமமாகும்!  உண்மையில் சிங்கள அரசுக்கு  வட மாகாண சபைத் தேர்தலில் ததேகூ யை வெற்றிபெற வைப்பதுதான்  விருப்பம் என்றால் எதற்காக அந்த சபைக்கான தேர்தலை தள்ளி வைத்துக் கொண்டுபோகிறது?  தேர்தலை உடனடியாக வைத்து தமிழர்கள் 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்தை தமேகூ ஏற்றுக் கொண்டுவிட்டார்கள் என்று பரப்புரை செய்யலாமே?

உண்மை என்னவென்றால் சிங்கள அரசுக்கு அப்படியான எண்ணம் இல்லை. அப்படி நினைப்பது குழந்தைப்பிள்ளைத் தனமானது.  மகிந்த இராசபக்சே தேர்தலை தள்ளிப் போடுவதற்குக் காரணம் இன்னும் சில "அபிவிருத்தித் திட்டங்களை"  செய்து முடித்துவிட்டு அதன் அடிப்படையில் தேர்தல் பரப்புரை செய்து வட மாகாண சபையைக்  கைப்பற்றலாம் என  மகிந்த இராசபக்சே  கணக்குப் போடுகிறார்.   அதுதான் உண்மை. 2012 இல் தேர்தல் இல்லை என்று மகிந்த இராசபக்சே நாடாளுமன்றத்தில் கூறியிருப்பது அதனை உறுதி செய்கிறது.

வெளியார் தலையீடு  இல்லாமல் இனச் சிக்கலுக்கு தீர்வு காணலாம் என்பது பகற்கனவு

3. இந்த தமிழ் சிவிலியன் சமூகம் தேசியம்,  சுயநிர்ணயம் என்ற அடிப்படைகளை ஏற்றுக்கொள்ளாத உள்ளடக்காத எந்த ஒரு அரசியல் தீர்விலும் பலன் இல்லை என்றும் மாறாக இந்த அடிப்படைகளை ஏற்றுக் கொள்கின்ற தீர்வுமட்டுமே நீடித்து நிலைக்கக் கூடிய ஓர் அரசியல் தீர்வைத் தருவதோடு இத்தீவின் இனங்களுக்கிடையில் நீடித்து நிலைக்கக்கூடிய நல்லிணக்கத்தையும் ஏற்படுத்தும் என்றும் வெளியார் தலையீட்டுக்கான தேவையையும் இல்லாமல் செய்யும் என்றும் சொல்கிறது. விடிய விடிய இராமர் கதை விடிந்த பின் இராமருக்கு சீதை என்ன முறை என்று ஒருவன் கேட்டானாம். 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்தில் சொல்லப்பட்ட காணி,  காவல்துறை அதிகாரங்களையோ,  வட - கிழக்கு இணைப்பையோ தர மறுக்கும் அரசு எப்படி "இத்தீவின் இனங்களுக்கிடையில் நீடித்து நிலைக்கக்கூடிய நல்லிணக்கத்தையும் ஏற்படுத்தும்?" ஒரு அரசியல் தீர்வுக்குச் சம்மதிக்கும்?  அதுவும் "வெளியார் தலையீட்டுக்கான தேவையையும் இல்லாமல்?"

இன்று எமக்குள்ள பலங்களில் பன்னாட்டு சமூகத்தின் ஆதரவுதான் முக்கியமானது. பன்னாட்டு சமூகத்தின் அழுத்தம் காரணமாகவே மகிந்த இராபக்சேயின் அரசு பேச்சு வார்த்தையில் வேண்டா வெறுப்போடு கலந்து கொள்கிறது.  நாடாளுமன்ற தெரிவுக் குழுவுக்கு வாருங்கள் இல்லையென்றால் பேச்சுவார்த்தை இல்லை எனத் திமிரோடு வெளியுறவு அமைச்சர் ஜி.எல். பீரிஸ் மிரட்டியது நினைவிருக்கலாம்.  ஆனால் அதன்பின்னரும் பேச்சுவார்த்தை தொடருகிறது என்றால் அதற்கு "வெளியார் தலையீடு" தான் காரணம். வெளியார் தலையீடு  இல்லாமல் இனச் சிக்கலுக்கு தீர்வு காணலாம் என்பது பகற்கனவு.  சிங்கள அரசைப் பொறுத்தளவில் போரில் வெற்றி பெற்று விட்டதால் இனச் சிக்கல் இன்று இல்லை,  எல்லோரும் "லங்கா மாதாவின் புத்திரர்கள்"  "அதிகாரப் பரவலாக்கலும் தேவையில்லை" என்பதுதான் அதன் நிலைப்பாடு.

தீர்மானங்கள்,  ஆணை என்பது வேறு  நடைமுறை அரசியல் என்பது வேறு

4. தமிழ் சிவில் சமூகம் எதிர்வரும் மாகாணசபைத் தேர்தல்கள் எமது அரசியல் தீர்வுதொடர்பில் நாம் முன்நோக்கி நகர்வதற்கு ஒரு பெரும் தடைக்கல்லாக அமையும் என்றும்  மேலும் குறிப்பாகச் சொல்லுவதாயின் மாகாண சபையை ததேகூ கைப்பற்றும் தருவாய் என்பது எமது நீண்ட அரசியல் பயணத்தின் அவல முடிவாக அமைந்து விடும் என்றும் .........அதேபோல் இன்னுமொரு தேர்தலில் தமிழ் மக்களின் ஆணையைப் பெற்றுத்தான் ததேகூ  தமிழ் மக்களின் வேட்கைகளை அரசுக்கும் உலகுக்கும் அறிவிக்க வேண்டுமென்றுமில்லை என்ற கண்டுபிடிப்புக்களை தனது விண்ணப்பத்தில் அடுக்குகிறது.  அப்படிப் பார்த்தால் வட்டுக்கோட்டை மாநாட்டில் வடக்கு கிழக்கு தமிழர் தாயகம், தேசியம், சுய நிர்ணய உரிமை என்பவற்றை அடிநாதமாகக் கொண்ட பூரண சுதந்திரமும் தன்னாட்சியும் கொண்ட சோசலிச தமிழீழத்தை அமைப்போம்  என்ற தீர்மானத்தின் அடிப்படையில் 1977 இல் தேர்தலில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியின் தேர்தல் அறிக்கையில் முன்வைக்கப்பட்டு மக்களிடம் ஆணை பெறப்பட்ட பின்னர் ஏன் தவிகூ, ததேகூ தொடர்ந்து தேர்தலில் பங்குபற்றியது? "தமிழ் மக்களின் ஆணையைப் பெற இன்னுமொரு தேர்தல் அவசியமில்லை"  என்று ஏன் சொல்லவில்லை?  காரணம் தீர்மானங்கள், ஆணை என்பது வேறு. நடைமுறை அரசியல் என்பது வேறு.

தேர்தலைப் புறக்கணிப்பது அரசியல் தற்கொலைக்கு சமமானது

5.  "அரசு இதனை மீறி தேர்தல்களை நடாத்துமாயின் தேர்தலில் ததேகூ நேரடியாகப் பங்கெடுக்கக் கூடாது. மாறாக தமிழ்த் தேசிய விரோத சக்திகள் அல்லது அரச சார்பு சக்திகள் மாகாண சபையைக் கைப்பற்றுவதைத் தடுக்க நாம் வேறுமாற்று உபாயங்கள் தொடர்பில் சிந்திக்கலாம். இவை தொடர்பில் ததேகூ. மக்களோடு கலந்தாலோசிக்க வேண்டும்" என்று தமிழ் சிவில் சமூகம் சொல்கிறது. இந்த யோசனையை இதற்கு முன் எங்கேயோ கேட்ட மாதிரி - அதாவது யாக்கோப்பின் குரல் - படுகிறதே? ஆமாம் உள்ளாட்சி மன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட வக்கற்ற தமிழ்க் காங்கிரஸ் அல்லது அதன் முகமூடி தமதேமு இப்படித்தான் "சீ சீ அந்தப் பழம் புளிக்கும்" என்று தேர்தல் காலத்தில் தேர்தலைப் புறக்கணிக்குமாறு  அறிக்கை விட்டது.  ஒரு மக்களாட்சி முறைமை உள்ள நாட்டில் தேர்தலைப் புறக்கணிப்பது என்பது அரசியல் தற்கொலைக்குச் சமமானது. வண பிதாக்களுக்கும் வைத்திய கலாநிதிகளுக்கும் அரசியல் வரலாறு தெரியாதிருந்திருக்கலாம். இதை எழுதிய அரசியல்வாதி கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலத்துக்குமா  அரசியல் வரலாறு தெரியாது?

1931 இல் நடந்த சட்டசபைத் தேர்தலை அன்றைய யாழ்ப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ் புறக்கணித்ததால் 50 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட சட்ட சபையில் சிங்களவர்களது வாக்குப் பலம் அதிகரித்தது. அதன் காரணமாக  முழுவதும் சிங்களவர்களைக் கொண்ட அமைச்சர் அவை  (Pan Sinhala Board  of Ministers) உருவாகியது.  புறக்கணிப்புக்குச் சொல்லப்பட்ட காரணம் டொமினியன் தகைமை வேண்டாம் இலங்கைக்கு - இந்தியாவில் இந்திய காங்கிரஸ் கேட்டது போல -  பூரண சுதந்திரம் வேண்டும் என்ற கோரிக்கைதான். இந்தக் கோரிக்கையை எள்ளி நகையாடிய எஸ்.டபுள்யூ.ஆர்.டி. பண்டாரநாயக்கா கான மயில் ஆடக் கண்டிருந்த வான்கோழி தானும் தனது பொல்லாச் சிறகை விரித்தாடிய கதைக்கு ஒப்பிட்டார்.

1994 இல் வரலாறு மீண்டும் திரும்பியது.  வி.புலிகள் தேர்தலைப் புறக்கணித்ததால் டக்லஸ் தேவானந்தாவின் இபிடிபி  10,744  (0.14)  வாக்குளைப் பெற்று 9 இடங்களில் "வெற்றி" பெற்றது!  இந்த 10,744 வாக்குகளில் இபிடிபி யின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த தீவுப்பகுதியில் 9,944 வாக்குகள் கிடைத்தன.  இந்தத் தேர்தல் புறக்கணிப்பே  இபிடிபி யின் அரசியல் வருகைக்கு கால்கோள் இட்டதோடு மட்டுமின்றி இன்றைய துரோக அரசியலுக்கும் வழிவகுத்தது. இதனை வரலாறு தெரிந்தவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்.

தேர்தல் புறக்கணிப்பு தேவானந்தாவுக்கு மகிடம் சூட்டவோ?

6. போகிற போக்கைப் பார்த்தால் தமிழ் சிவில் சமூகம் வடமாகாண சபைத் தேர்தலை புறக்கணிக்க  ஆலோசனை சொல்வது டக்லஸ் தேவானந்தாவுக்கு மகிடம் சூட்டத்தான்  என்ற அய்யம் எழுகிறது.  சென்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் (2010)  தமிழ்க் காங்கிரஸ் கட்சி தேசியத்துக்கு ஆதரவான வாக்குகளைப் பிரித்ததால் இபிடிபி கட்சிக்கு ஒரு இருக்கையை தங்கத் தாம்பாளத்தில் வைத்துக்  கொடுத்தது.  ததேகூ கேட்காவிட்டால் மாகாண சபையைக் கைப்பற்றுவதற்கு வேறு மாற்று உபாயங்களைப் பற்றித் தமிழ் சிவில் சமூகம் சிந்திக்கப் போகிறதாம்.  என்ன அந்த உபாயம் - சாணக்கியம் - என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதுதானே?   அந்த உபாயம்  வணபிதாக்களையும் வைத்திய கலாநிதிகளையும் சுயேட்சைகளாகத் தேர்தலில் நிறுத்துவதா?   அப்படியென்றால் தமிழ் சிவில் சமூகத்துக்கு ஆட்டோடுதான் கோபம் குட்டிகளோடு இல்லை என்றாகிறது?  அதாவது ததேகூ ஓடு மட்டும் கோபம் மற்றவர்களோடு இல்லை!

ததேகூ யை மக்கள் தேர்தலில் வாக்களித்து நாடாளுமன்றம் அனுப்பி இருக்கிறார்கள்.  அவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஆணையை ததேகூ மனம், மொழி, வாக்கு ஆகிய மூன்றோடும் நிறைவேற்ற வேண்டும்.  அதில் அவர்கள் தவறு இழைத்தால் மக்கள் அடுத்த தேர்தலில் ததேகூ யை நிச்சயம் தண்டிப்பார்கள்.

தமிழ் சிவில் சமூகம் என்ற போர்வையில் ததேகூ க்கு எதிராகக் குறுக்குச் சால் ஓட்டுவது அல்லது கால்தடம் போட்டு விழுத்த எத்தனிப்பது அறம் அல்ல.   தமிழ் சிவில் சமூகம் யார் எதிரி யார் நண்பன் என்பதைத்  தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

வரலாற்றில் முன் எப்பொழுதம் இல்லாத ஒரு சிங்கள - பவுத்த வெறிபிடித்த - போர் வெற்றியில் மிதப்பாக இருக்கும் – ஓர்  அரசின் அரசியல், இராணுவ,  இராசதந்திரம் ஆகியவற்றுக்கு முகம் கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் ததேகூ இருக்கிறது.

திரு இரா சம்பந்தர்  கிழக்கை சிங்கள மயப்படுத்த 60 ஆண்டுகள் எடுத்தது ஆனால் வடக்கை சிங்கள மயப்படுத்த 10- 20 ஆண்டுகள் போதும்  என்று கனடாவில் நடந்த பொதுக்கூட்டத்தில் பேசும் போது குறிப்பிட்டிருந்தார்.  

வட - கிழக்கு வரலாற்றில் இல்லாதவாறு இராணுவ மயப்படுத்தப் பட்டுள்ளது. முழத்துக்கு ஒரு இராணுவம் மட்டுமல்ல ஊருக்கு ஒரு இராணுவ தளமும் நிறுவப்படுகிறது. 

திட்ட மிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்கள் வடக்கில் அசுர வேகத்தில் நடைபெறுகிறது.  இதன் மூலம் தமிழர்களது தாயகக் கோட்பாட்டை உடைத்து எறிவதே சிங்கள அரசின் இலக்காகும்.  நிலம் பறிபோனால் சுயநிர்ணயம் என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லாது போய்விடும்.

எனவே  இன்றைய உலக ஒழுங்கு,  புவிசார் அரசியல்,  பொருளாதார நலங்கள் போன்றவற்றின் யதார்த்தங்களைப் புரிந்து கொண்டு ததேகூ கைகளைப் பலப்படுத்த எல்லோரும் முன்வர வேண்டும்.  ததேகூ ஆலோசனை சொல்வதென்றால் அது ஆக்க பூர்வமான உருப்படியான ஆலோசனை ஆக இருக்க வேண்டும். 

ததேகூ யைப் பொறுத்தளவில் தேர்தல் அறிக்கையில் சொல்லியவாறு தமிழினத்தின் அடிப்படைக் கோரிக்கைகளான தமிழ்த் தேசியம், தாயகம், தன்னாட்சியுரிமை எவற்றையும் விட்டுக் கொடுக்காமல்தான் பேச்சுவார்த்தை இடம்பெறுகிறது.  எமக்குப் பணியாரம்தான் தேவையே ஒழிய சிலு சிலுப்பு அல்ல என்பதை நினைவில் கொள்வது நல்லது.  

திருவள்ளுவர் வாக்குக்கு இணங்க வினை வலி, தன் வலி, துணை வலி, மாற்றான் வலி என்பனவற்றைத் தூக்கிச் செயல் செய்ய வேண்டும்.  பின்னாளில் மாவோ “நண்பன் யார்? எதிரி யார்?” என்று வகுத்துக் கொண்ட பின் “களமிறங்கு” என்று சொன்னதை மனதில்  இருத்திக் கவனமாகவும் நிதானமாகவும் பயணிப்போம்.   
 

 பகுத்தறிவு பற்றிய விளக்கம்

         நக்கீரன்

பகுத்தறிவு என்ற சொல்லுக்கு பகுத்தறிதல் பகுத்துணர்தல் (To distinguish, discriminate)  என தமிழ் அகரமுதலிகள் பொருள் சொல்கின்றன. பகுத்தறிவுள்ளவன் என்பதற்குப் பகுத்துப் பார்ப்பவன் (A judicious person) என்ற விளக்கம் கொடுக்கப்படுகிறது. பகுத்துப் பார்க்க (To survey every part) என்றும் பகுப்பு (division, classification) எனப் பொருள் விளக்கம் கொடுக்கப்படுகிறது.

பகுத்தறிவு என்றால் விவேகம்  (Cleverness, ingenuity, discrimination, penetration, judgment) வியாசம் எனவும் பொருள் கூறப்படுகிறது. இந்த இரண்டும் வட சொற்களாகும்.

எனவே பகுத்தறிவு என்றால்  ஒரு பொருளைப் பகுத்து  வகைப்படுத்தி (To distinguish, discriminate, reason analytically) அறிதல் என்பது பொருள் ஆகும்.

ஆங்கிலத்தில் பகுத்தறிவு  rationality என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதன் வரைவிலக்கணம் ” Rationality is the exercise of reason. It is the manner in which people derive conclusions when considering things deliberately. It also refers to the conformity of one's beliefs with one's reasons for belief, or with one's actions with one's reasons for action.  A rational decision is one that is not just reasoned, but is also optimal for achieving a goal or solving a problem.”

பகுத்தறிவு எனப்படுவது பொருட்களின் நிகழ்வுகளின் கருத்துக்களின் கூறுகளை அவதானித்து, ஆய்ந்து அவற்றின் இயல்புகளில் இருந்து சான்றுகளோடு புறவய நோக்கில் எண்பிக்கப் படக்கூடிய முடிவுகளை முன்வைக்கும் வழிமுறையையும் அதை ஏதுவாக்கும் மனித அறிவு ஆற்றலையும் குறிக்கின்றது. பகுத்தறிவின் நோக்கம் மெய்ப்பொருளை அல்லது உண்மையைக் கண்டறிவதே.

·        கூறு                            - தன்மை, properties, nature

·        அவதானித்து         - observe, புலன்களின் தன்மையைப் புரிந்து புலன்கள் ஊடாக அவதானித்தல்

·        சான்றுகளோடு     - evidence, repeatable, testable, empirical or experience

·        புறவய நோக்கில் - objective

·        முடிவுகள்               - explanation, facts

·        வழிமுறை            - method

·        ஆற்றல்               - capacity

பகுத்தறிவு பற்றிய இந்த விளக்கம் போதும் என நினைக்கிறேன்.

தொல்காப்பியர் புல் பூண்டு முதல் மனிதன் ஈறாக உயிர் இருப்பதாகச் சொல்கிறார். இந்தக் கோட்பாடு சமணர்களுக்கு உரியது. தொல்காப்பியர் சமணர்.

புல், பூண்டு                             -          ஓரறிவு  (தொடு உணர்ச்சி)
நத்தை, சங்கு                         -          ஈரறிவு  (தொடு உணர்ச்சி, சுவை உணர்ச்சி)
எறும்பு, கறையான்              -          மூவறிவு (தொடு உணர்ச்சி, சுவை உணர்ச்சி, நுகர்தல்)
ஈ, வண்டு                                 -          நான்கறிவு  (தொடு உணர்ச்சி, சுவை உணர்ச்சி, நுகர்தல், பார்வை)
விலங்குகள், பறவைகள்      -        அய்ந்தறிவு (தொடு உணர்ச்சி, சுவை உணர்ச்சி, நுகர்தல், பார்வை, கேட்டல்)
மனிதன் மட்டுமே                    -      ஆறறிவு (தொடு உணர்ச்சி, சுவை உணர்ச்சி, நுகர்தல், பார்வை, கேட்டல், பகுத்தறிவு)

“மாவும் மாக்களும் அய்யறிவினவே
மக்கள் தாமே ஆறறிவுயிரே”                   (தொல்காப்பியம்)

சிந்தித்துச் செயல்படுவது என்பது ஆறாவது அறிவு. அது மனிதனுக்குத்தான் உண்டு. அதிசயமான காரியங்கள் செய்யக்கூடிய உயிர்கள் உண்டு.  மனிதன் செய்ய முடியாத செயல்களை  ஓர் உயிர் முதல் அய்யறிவு உள்ள உயிர்கள் செய்யும். ஒரு எறும்பை எடுத்துக் கொண்டால் நமக்குத் தெரியாத வாசனை அதற்குத் தெரியும். ஒரு குருவியை எடுத்துக் கொண்டால் மனிதனால்  பறக்க முடியாமல் இருக்கும்போது அது பறக்கும். ஒரு குரங்கை எடுத்துக்கொண்டால் மனிதன்  தாவமுடியாத அளவுக்குத் தாவும். நாய்க்கு மோப்ப ஆற்றல் மனிதனை விட அதிகம். மனிதனுக்கு மேற்பட்ட, மனிதனால் முடியாத சில செயல்கள் மற்ற அறிவுள்ள உயிர்களுக்கு உண்டு. சிந்தித்து, வளர்ச்சிக்கேற்ற வண்ணம் தன்னுடைய வாழ்வு நிறைவு பெறும் வண்ணம் பயன்படுத்துகிற அளவு மனிதனுக்குத்தான் உண்டு. வேறு உயிர்களுக்கு இல்லை. பசி, பருவம், முதுமை, மரணம் என்ற நான்கும் மனித இனத்துக்குப் பொதுவானவை.

மனிதர்கள் சிந்திக்கிறார்கள்! மற்ற உயிரினங்கள் சிந்திப்பதில்லை! மனிதர்களுக்கு மட்டுமே பகுத்தறிவு உண்டு! மற்ற உயிரினங்களுக்குப் பகுத்தறிவு உணர்ச்சி கிடையாது! பகுத்தறிவைப் யாரும் போதிப்பதில்லை. காரணம் அது மதம் அல்ல. பகுத்தறிவைப் பற்றிப் பேசுகிறோம், எழுதுகிறோம். அதில் உண்மை இருந்தால் மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.  இல்லையென்றால் தள்ளிவிட வேண்டும்.  மதவாதிகள் போல ஏற்றுக்கொண்டால் சுவர்க்கம் தள்ளிவிட்டால் நரகம் என்று பகுத்தறிவுவாதிகள் யாரையும் பயமுறுத்துவதில்லை.

மனிதன் பகுத்தறிவுள்ள பிராணி.  மனிதன் எதையும் தீர ஆராயும் இயல்பினால் மற்ற விலங்குகளிருந்து வேறுபடுகின்றான். சிந்தனையாற்றலின் பயனாக அவன் மற்றெல்லா உயிரினங்களுக்கும் தலைவனாக விளங்குகிறான். சிந்தனை ஒன்றைத் தவிர வேறு வகைகளில் மனிதனுக்கும் விலங்குகளுக்கும் வேறுபாடில்லை. அவற்றைப் போலவே அவனும் உண்பதுவும் உறங்குவதும் சூழல் நிலைகளால் பாதிக்கப்படுவதுமாக இருக்கின்றான். விலங்குகள் வெறும் இச்சையினால் மட்டும் உந்தப்பட்டுச் செயல் படுகின்றன. ஆனால் மனிதன் எண்ணித் துணிந்து செயல்படுகின்றான். தன் நடைத்தையின் விளைவுகளைச் சீர்தூக்கிப் பார்க்கின்றான். அவனுடைய ஆற்றலெல்லாம் இந்தச் சிந்தனையில் தான் அடங்கியுள்ளது. அதன் மூலமாகத் தான் அவன் தன்னைக்காட்டிலும் உடல் வலுவுடையப் பிராணிகளையும் இயற்கையையும் வெற்றி கொள்ள முடிந்தது. சிந்தனைதான் பல கலைகளாகவும் அறிவியலாகவும் தத்துவமாகவும் பரிணமித்துள்ளது. (குடியரசு - மனிதனும் மிருகமும்)

உலக வரலாற்றில் முதல்முறையாக - 2550 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் -  மக்களைப் பார்த்துச் சிந்திக்கச் சொன்ன பகுத்தறிவுவாதி புத்தர் ஆவார். பிற்காலத்தில் அவரைப்பற்றிப் புனைகதைகள், இதிகாசங்கள் இயற்றி அவைரைக் கடவுளாக்கி விட்டார்கள் என்பது வேறு கதை.

“மகானால் உபதேசிக்கப்பட்டது என்பதற்காகவோ, பழைய சாத்திரங்களில் எழுதப்பட்டது என்பதற்காகவோ, பழங்காலம் முதல் பலராலும் அனுட்டிக்கப்பட்டு வருகிறது என்பதற்காகவோ எதையும் நம்ப வேண்டியதில்லை. நாமே நேரில் பலவிதமாய்ச் சோதனை செய்து அய்யங்கள் தீர்ந்த பிறகே எந்த தர்ம மார்க்கத்தையும் நம்பிப் பின்பற்ற வேண்டும்” என்று சொன்னவர் புத்தர்.

புத்தர் என்றுமே தன்னை ஒரு தேவன் என்றோ, கடவுளின் அவதாரம் என்றோ கூறிக்கொண்டதில்லை. தான் புத்த நிலையை அடைந்த ஒரு மனிதன் என்பதையும் புவியில் பிறந்த மானிடர் அனைவருமே இந்த புத்த நிலையை அடைய முடியும் என்பதையும் தெளிவாக வலியுறுத்தினார். ஆசையே துன்பத்தின்ற்குக் காரணம் எனக்  கூறினார்.

”மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்ட ஏதோ ஒரு சக்தி இருப்பதாகவும் அதைப் போற்றி வணங்க வேண்டுமென்றும் பிராமணர்கள் சொல்லித் திரிகிறார்களே’’ என்று சிலர் கேட்டபோது புத்தர் சொன்னது,

'வாதத்திற்காக அதை ஏற்றுக் கொள்ளுவோம். பிக்குவே, நீ ஓர் ஆற்றைக் கடக்கவேண்டியுள்ளது. அதைக் கடப்பதற்கு அருகிலுள்ள வேலுவனத்தில் வேல்களை (மூங்கில் காட்டில் மூங்கில்களை) வெட்டித் துண்டுகள் செய்து, அவைகளை இணைத்துப் பாசத்தால் (கயிற்றால்) கட்டித் தெப்பம் செய்து, அதனைக் கொண்டு ஆற்றைக் கடக்கின்றாய். ஆற்றைக் கடக்கத் துணையாக இருந்த அத்தெப்பத்தை எடுத்துக் கரையில் வைத்து விட்டு 'என்னை ஆற்றின் அக்கரையிலிருந்து இக்கரை சேர்த்த வேலனே (மூங்கிலே)’’ என்று போற்றுவாயா? வேண்டுமானால் வேறு எவருக்காவது அது பயன்படட்டும் என்று நினைத்துக் கரையிலுள்ள ஒரு மரத்தில் அக்கட்டு மரத்தைக் கட்டி வைத்து விட்டுச் செல்லலாம். அதுவே அறிவுடைமை;. பிறர் நலம் பேணுவதாகும்.’’

புத்தருக்குப் பின்னர் தமிழ்நாடு கண்ட ஒரு பகுத்தறிவுவாதி திருவள்ளுவர்.