பேராசிரியர் எஸ். இராத்தினசீவன் எச். கூல்

பயித்தியமாகவும் கேடுகெட்டும் போன அரசு (Government Gone Mad And Bad)  என்ற தலைப்பு எஸ்.எல். குணசேகரா சிறீலங்கா சட்டத்தரணிகள் சங்கத்துக்கு (BASL)  28 - 11 - 2012 அன்று அனுப்பிய கடிதத்தின் ஊக்குவிப்பாகும்.  குணசேகரா பசில் க்கு அனுப்பிய கடிதத்தில் "இப்போது பதவியிலுள்ள பயித்தியக்கார அரசு உச்ச நீதிமன்ற நீதியரசருக்கு எதிராக முன்னெடுத்துள்ள அரசியல் குற்றச்சாட்டை" எதிர்க்குமாறு கேட்டிருந்தார்.

அண்மையில் வெளிவந்த பெட்றீ (Petrie) அறிக்கை 70,000 தமிழர்கள் அரசினால் கொல்லப்பட்டதாகக் கூறியது. ஆனால் அதையிட்டு ஒட்டுமொத்தச் சிங்களவர்களும் பாராமுகமாக இருந்துவிட்டார்கள்.

கடந்த வாரம் பசில் அமைப்பு புதிய தலைமை நீதியரசரை ஆதரிப்பதில்லை என எடுத்த முடிவு பாராட்டத்தக்கது.  ஆனால்  நாட்டிலும் பசில் அமைப்பிலும் அதிகளவு  பிழைகள் இருக்கின்றன.  தலைமை நீதியரசர் விவகாரம் வெறுமனே நோயின் அறிகுறிதான்.  எடுத்துக்காட்டாக டொலர் 100 மில்லியன்  பெறுமதியான ஓட்டப்பந்தயக் கார்களை அரசு எந்த வரியும் கட்டாமல் இறக்குமதி செய்தது என செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.  அதைவிட  மற்றவர்கள் கூற்றுப்படி எப்படி அரச சம்பளத்தில் வாழ்க்கையை நடத்துபவர் (அவரது தந்தையாரும் அரச சம்பளத்தில் இருப்பவர்தான்)  டொலர் 100 மில்லியனை  கட்ட முடியும் சண்டே லீடர் என்ற செய்தியேடு (06-03-2011)  பிரபா கணேசன் சொன்னதாக ஒரு செய்தி வெளியிட்டது. பசில் இராசபக்சே கட்சி மாறினால் உருபா 20 மில்லியன் தனக்கும் இன்னொரு அய்க்கிய தேசியக் கட்சி உறுப்பினர் பி.ஏகாம்பரம் அவர்களுக்கும் தருவதாக வாக்களித்தார். அது அபிவிருத்திக்கு என்று சொல்லப்பட்டது என்பதுதான் அந்தச் செய்தி.  அலரிமாளிகையில் முதல்தரமான சாப்பாடுகள், 5 நட்சத்திர ஹோட்டல்களில் நயநாகரிகமற்ற வாழ்க்கை முறை வீணான மனிதர்களுக்குச் செலவு பொதுப்பணத்தில் மது தண்ணீராக ஓடுவது - இவையெல்லம் நாடாளுமன்றம் விருந்தோம்பல் வரவு - செலவுத்திட்டத்தில் ஒதுக்கும் பணத்தில் இருந்து செலவழிக்கப்படுகிறது. ஆனால் உரூபா டொலர் 100 மில்லியன் என்பது வில்லங்கமானது.   சிந்திக்கும் திறன் படைத்த குணசேகரா போன்றோர் அரசுக்குக் கொடுக்கும் தங்கள் ஆதரவை மறுமதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். எனினும், பொதுமக்கள் அபிப்பிராயம் இந்தப் பயித்தியக்காரத்தனமான அரசுக்கு எதிராக வலுக்கும் போது, மர்வான் மாக்கன் - மார்க்கர் ஒரு கருத்துச் சொன்னார்.  தலைமை நீதியரசரது ஆதரவாளர்கள் " மிசக் சிலரே....... அது மாற்றத்துக்கு வேண்டிய திணிவை அடையவில்லை...... (தெருவில் காணப்படும் எண்ணிக்கை வலிமை மற்றும் அதிகாரம் இரண்டையும் நன்றாகத் தயார் நிலையில்  வைத்திருக்கும் இராசபக்சேயின் அரசியல் இயந்திரத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது".

தமிழர்களது ஆற்றாமை

சிங்கள அறிவுப் பிழைப்பாளர்களே  ஆற்றாமை உணர்வோடு இருக்கும் போது தமிழர்களது ஆற்றாமை பற்றிக் கற்பனை பண்ணிப் பார்க்கலாம். 1970 ஓகஸ்ட் மாதத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கிறேன்.  வன்முறையில் நாட்டம் உள்ள  காவல்துறையினர் யாழ்ப்பாணத்துக்குத் தண்டனை இடமாற்றம் பெற்றுச் சென்றார்கள். அதன் பொருள் என்னவென்றால் "நீங்கள் மக்களை அடிக்க ஆசைப்படுகிறீர்கள் அப்படியென்றால் யாழ்ப்பாணம் சென்று தமிழர்களை அடியுங்கள்" என்பதாகும்.  பல்கலைக் கழக நுழைவிற்கு யார் தகுதி எனத் தீர்மானிக்கு முன்னர் ஒவ்வொரு சிங்கள மாணவனுக்கும் தரப்படுத்தல் முறையில் 28  மேலதிக புள்ளிகள் கொடுக்கப்பட்டன. அந்தக் காலத்தில்தான்  விரக்தி அடைந்த இளைஞர்கள் காவல்துறையினருக்குக் கல் எறியத் தொடங்கினார்கள். அது விரைவாக சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி அலுவலகத்தை  உடைக்கவும் அல்பிரட் துரையப்பாவின் காருக்குக் குண்டு வைக்கவும் நிலைமை சென்றது.  அண்மையில் யாழ்ப்பாணத்தில் பல்கலைக் கழகத்தில் நடந்தேறிய சம்பவங்கள் - மாணவர்களை இராணுவம் தாக்கியதை அடுத்து மறு நாள் அவர்கள் இராணுவத்தின் மீது கல்லெறிந்தார்கள். இது முன்னைய காலத்தை மீள நினைவுக்குக் கொண்டுவந்தது. முற்றிலும் எதிர்பார்த்த அதே சமயம் கிலி நிறைந்த  அண்மைய சம்பவங்கள் புதுக்குடியிருப்பில் இடம்பெற்றன.  ஒரு தமிழ் மனிதன் போருக்குப் பிறகு காணப்பட்ட  சமன்பாடற்ற பாலியல் காரணமாக   நான்கு பெண்களை வைத்திருந்தார்.  அந்த நால்வரும் தமிழ் ஒழுக்கத்தை நடைமுறைப்படுத்தப் புறப்பட்ட குழுவினால் கண்டதுண்டமாக வெட்டிப் போடப்பட்டார்கள்.  அதே இடத்தில் ஒரு வயோதிபர் சிங்களவர்களுக்குத் தமிழ்ப் பெண்களை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்.  அவரும் இன்னொரு சிப்பாயும்  துண்டு துண்டாக வெட்டப்பட்டனர்.  அய்லந்து  (Island) நாளேட்டின் படி பெண்களோடு சேட்டை விட்ட ஒரு சிங்களத் தொழிலாளி முன்கூட்டி ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட ஒரு இடத்திற்கு வந்த போது கொலை செய்யப்பட்டார்.

இதேபோல்  யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு கள்ளர் கும்பல் ஆட்களை கொலை செய்வதற்கு வாடகைக்கு அமர்தப்படுவதாகச்  செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. அவர்களை வெடிவைத்துக்  கொல்லுவதற்கு நீதிமன்றத்தின் அனுமதியைப் பெற்ற ஒரு காவல்துறை அதிகாரி உடனே இடமாற்றம் செய்யப்பட்டார்.  இப்போது சிலர் சட்டத்தைத் தங்கள் கையில் எடுத்துக் கொண்டதால் அந்தக் கும்பலின் ஒரு பகுதி காணாமல் போய்விட்டது.

தமிழ்வின் இணையதளம் இப்படிச் சட்டத்தைக் கையில் எடுப்போருக்கு யாழ்ப்பாண மக்களின் ஆதரவு இருப்பதாக செய்தி வெளியிட்டுள்ளது.  ஆனால் முல்லைத்தீவில் வாழும் தமிழர்களுக்காக  இராணுவம் செய்யும் கொடுமைக்கு எதிராக யாரும் சட்டத்தை கையில் எடுப்பதில்லை.  பசில், பான் கி மூன் நியமித்த வல்லுநர் குழு அறிக்கைக்கையைப் பலமாகக் கண்டித்தது. அய்.நா. வல்லுநர் குழு அறிக்கை பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டதையும் வி.புலித்தலைமையைக் கேட்டுக் கேள்வியின்றிக் கொலை செய்யப்பட்டதையும் பதிவு செய்திருந்தது. 

தென்பகுதியில் இருக்கும் நல்ல பல்கலைக் கழகங்களில் இருந்து தமிழ்மொழி வழிக் கல்வி  நீக்கப்பட்டுவிட்டது. அதனை நாம் தடுக்க முடியவில்லை. வெறுமனே பார்க்கத்தான் முடிந்தது.  ஆங்கில வழி மூலம் கல்வி கற்பிக்கும் தொழில்சார் பள்ளிக்கூடங்களில் இருந்து தமிழர்களை நீக்குவதற்கு மாற்று உபாயங்கள் தேவைப்படும்.  அதனால் யாழ்ப்பாணம் கலகலத்துப் போன ஒரு பொறியியல் பீடத்தை மட்டும் கொண்டுள்ளது. அதே சமயம் சிறீலங்கா முழுதும் முனைவர் பட்டம் பெற்ற மூன்று நடுத்தர அகவைத் தமிழர்கள் மட்டும் இருக்கிறார்கள். உருகுண பொறியியல் பீடம் கட்டப்பட்ட போது கட்டிடத்துக்கு மட்டும் உரூபா 900 மில்லியன் (1998)  இல் டொலரின் மதிப்பு உரூபா 68 ஆக இருந்தது. அதன் இன்றைய மதிப்பு உரூபா 128) செலவில் கட்டப்பட்டது. ஆனால் யாழ்ப்பாண பொறியியல் பீடம் கட்டுவதற்கு இன்றைய உரூபாயின் மதிப்பில் வெறுமனே உரூபா 250 மில்லியன் மட்டுமே. பொறியியல் பீடம் கட்டுவதற்கு ஒதுக்கப்பட்ட இடம் கிளிநொச்சியில் இருந்து வெகுதூரத்துக்கு அப்பாலுள்ள காடுகளாகும். இந்த முடிவை அரசும் இராணுவமும் எடுத்தது.  அதற்கு ஆதரவாக இபிடிபி உப வேந்தரும் அவையும் இருந்தது. இது நான் பல்கலைக்கழக மானிய ஆணையத்தின் ஒருங்கிணைப்பாளாராக இருந்தபோது கொடுத்த எனது யோசனைக்கு முரணானது. எனது யோசனை என்னவென்றால் பொறியியல் பீடம் வெற்றிகரமாக இயங்க வேண்டும் என்றால் அது யாழ்ப்பாணத்தில் நிறுவப்பட வேண்டும். அப்படி யாழ்ப்பாணத்தில் கட்டினால் மட்டுமே அங்குள்ள வணிக சூழ்நிலை, தனியார் வீடுகள் போன்ற வளங்களைப் பயன்படுத்த முடியும்.  எனது யோசனைக்கு பேராசிரியர்கள் கே.கே.வை.டபுள்யூ பெரேரா மற்றும் இலட்சுமன் இரத்நாயக்கா போன்றவர்கள் எழுத்து மூலம் ஆதரவு தெரிவித்தார்கள். இதன் மூலம் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட நிதியை பொறியியல் பீடம் கட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தலாம். (நான் கட்டிடம் மற்றும் தளபாடங்களுக்குக்  கேட்ட நிதி இந்தக் கார்கள் இறக்குமதி செய்வதற்குச் செலவழித்த பணத்தை விட கால்வாசியாகும். இருந்தும் நிதி இல்லை எனச் சொல்லப்பட்டது.)  இது எதில் போய் முடியுமென்றால் வடக்கில் இருந்து பேரதேனியாவுக்குப் படிக்கப் போகும் மாணவர்கள் கிளிநொச்சிக்கு வெகு தூரத்தில் இருக்கும் மாட்டுக் கொட்டிலுக்குள்  தள்ளப்படுவார்கள்.  அங்கு படிப்பதற்கு முனைவர் பட்டம் பெற்றவர்கள் ஒரு சிலர் மட்டுமே இருப்பார்கள். அல்லது முற்றாக இருக்க மாட்டார்கள்.

கிளிநொச்சியில் (சிங்கள) குடியேற்றம்:  எதிர் வன்முறை

நாட்டின் எல்லாப் பகுதிகளிலும் எல்லா சமூகத்தவைரையும் குடியமர்த்துவதே அரசில் இருக்கும் கட்சிகளது வெளிப்படையான திட்டமாகும். இது ஒன்றும் இரகசியமானது அல்ல.  யாழ்ப்பாணத்தை அப்படி இலகுவில் மாற்ற முடியாது.  ஆனால் வவுனியா அப்படி மாற்றப்பட்டு விட்டது. அடுத்து கிளிநொச்சி  இலகுவாக  மாற்றப்படலாம்.  இதனால் கிளிநொச்சியில் பொறியியல் பீடத்தை அமைப்பது தமிழ் மாணவர்கள் பேரதேனியாவுக்குச் சென்று படிக்கும் வாய்ப்பை இல்லாமல் செய்கிறது. அது மட்டுமல்லாமல் கிளிநொச்சியை (சிங்கள) குடியேற்றத்துக்குத் தயார் செய்யவும் உதவும்.  நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வவுனியா வளாகம் முழுதும் தமிழர்களுக்கு சொந்தமாக இருந்தது. ஆனால் இன்று பயனுறு அறிவியலில் சிங்கள மாணவர்களது விழுக்காடு 48 ஆகவும் முகாமைத்துவத்தில் 70 விழுக்காடாகவும் எஞ்சிய விழுக்காட்டை தமிழர் முஸ்லிம் பங்குபோட்டுள்ளார்கள்.   கிளிநொச்சியும் இப்படித்தான்  இருக்கப் போகிறது என்பது தெளிவானது.

முல்லைத்தீவில் நடந்த போரின் இறுதி மாதங்களில் 101,748 தமிழர்கள் என்ன ஆனார்கள்  என்பது தெரியவில்லை என பிரான்சிஸ் ஹரிசன் உலக வங்கியின்  தரவுகளை மேற்கோள் காட்டி அறிவித்திருக்கிறார். பல ஆண்கள் தப்பி ஓடிவிட்டார்கள் அல்லது இறந்து போனார்கள். இதனால் பெண்கள் மற்றவர்களது (பாலியல்) தேவைக்கு மிக இலகுவாக இரையாகுகிறார்கள். விசுவமடு, பிரமந்தனாறு மற்றும் குமாரசாமிபுரம் போன்ற ஊர்களைச் சார்ந்த 100 பெண்கள் கட்டாயப்படுத்தி சிங்களவர்களுக்கு மணம் செய்து வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள். இந்தப் பெண்களுக்குப் பின்னர்  பங்கீட்டு அட்டை உட்பட விரிவான வசதிகள் செய்து கொடுக்கப்படுகிறது.  கிளிநொச்சியில் சிங்கள இராணுவத்தினர் மற்றும் சிங்கள வேலை ஆட்கள் ஆகியோரால் தமிழ்ப் பெண்கள் கர்ப்பிணியாக்கப்பட்டதை வைத்துப் பார்க்கும்  நான் இதை உண்மையென்று கொள்ள வேண்டியுள்ளது.  ஒரு உள்ளுர் பெண் வைத்தியர் வெட்கத்தோடு இதனைச் சொல்கிறார். தன்னிடம் பல பெண்கள் கள்ளக் கலவிக்குப் பின்னர் கருக்கலைப்புக்கு அல்லது கருத்தடைசெய்வதற்கு வருகிறார்களாம்.

தமிழரின் அடிமைத்தனம்

1970 இல் எங்களில் நால்வர் ஒரு காவலாளியால் எந்தக் காரணமும் இன்றிக் கன்னத்தில் அறையப்பட்டோம். அப்படி அறைந்தவுடன் எங்களில் ஒருவன் "அய்யா" "அய்யா" என்று கெஞ்சினான். அவனை விட்டுவிட்டான்.   தலை வணங்க மறுத்த எங்களில் இருவர் இரக்கமற்ற முறையில் தாக்கப்பட்டோம். காவலாளி பூட்ஸ் காலால் உதைத்துபோது தொடையெல்லாம் வீக்கம் ஏற்பட்டது.

நாங்கள் நீதிக்காக கிளர்ந்தெழுந்த போது எமது உரிமைபற்றிய புரிதல் சிறிய அளவுதான் இருந்தது.   எமது கிளர்ச்சி - ஒரே நேரத்தில் மேன்மை பொருந்தியதாகவும் மேன்மை அற்றதாகவும் காணப்பட்டது. அதன் விளைவு 2009 இல் அரங்கேறிய படுகொலைகள். இப்போது நாங்கள் அடக்கவொடுக்கமான வேலைக்காரர்களாக மாறிவிட்டோம்.  யாழ்ப்பாணத்தில் தமிழ்ப் பொதுமக்கள் படிப்பறிவில்லாத சிப்பாய்களைப் பார்த்து "அய்யா" போடுகிறார்கள்.  நாங்கள் கொழும்பில் இருந்து எட்டப்பர்கள் மூலமும் படிப்பறிவில்லாத இராணுவத்தினராலும் ஆளப்படுகிறோம்.

கோத்தபாய யாழ்ப்பாண பல்கலைக் கழக துணைவேந்தரையும் பேராசிரியர்களையும் கொழும்புக்கு அழைத்தது பற்றிப் புலம்புகிறோம்.  எந்த வரைவுடன்பாட்டின் கீழ் சனாதிபதியால் நியமிக்கப்பட்ட துணைவேந்தருக்கும் மற்றும் பேராசிரியர்களுக்கும் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் அழைப்பாணை விடுத்தார் அந்த ஆணைக்கு அவர்கள் கீழ்ப்பணிவாக நடந்து கொண்டார்கள்.  அவர்கள் மட்டும் பாதுகாப்பு அமைச்சின்  செயலாளரை  பல்கலைக் கழகத்துக்கு வாருங்கள் என்று கேட்டிருந்தால் "அய்யா, அய்யா" என்று கும்பிடுபோடும் பொதுமக்களுக்கு ஒரு சிறப்பான எடுத்துக்காட்டாக இருந்திருப்பார்கள்.

இந்தப் பயித்தியக்காரத்தனம் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்றால்  அரசின் பயித்தியமானதும்  கேடுகெட்டும் போன செயல்கள் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.  குணசேகரா போன்றவர்கள் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் அச்சத்தோடு கூடிய அடிமைத்தனம்  இனம் சார்ந்தது அல்ல.  அது சகல குடிமக்களது உரிமைகள் மீதும் தொடுக்கப்படும் தாக்குதலாகும். 

தமிழில் நக்கீரன்

 


Like The Palestinians Why Not Thamils Seek At Least Non-member Observer Status At The UNO?

Veluppillai Thangavelu

Palestinian people took a small but a historic step on their journey to freedom when the UNO General Assembly overwhelmingly voted last week to recognize their statehood. The vote to recognize Palestinian Authority as a Non-member observer state status was carried by 138 of 193 General Assembly members. Nine member states, including Canada and USA, voted against while 41 states abstained. The voting is a bold defiance of the US, Canada and Israel. Especially, as a diplomatic fiasco for USA.  Many countries have lost patience with Israel for thumping its nose against various resolutions calling it to halt illegal settlements, abandon siege of Gaza, which was devastated by the latest Israeli attack, and stop routine arrests of Palestinians in the West Bank cities and villages and the occupation practices in the city of Jerusalem where Judaization projects are consistently under way.

The Palestinian Authority is now on par with the Vatican, the only other entity with non-member observer state status. In their current effort to achieve an upgrade to their U.N. status, Palestinians have lobbied for support from European countries.

Jubilant Palestinians erupted in wild cheers Thursday (November 29, 2012)  hugging each other, setting off fireworks and chanting "Allahu Akbar" after the United Nations granted them, at least formally, what they have long yearned for — a state of their own.  Many Palestinians savoured the massive global recognition — 138 of 193 General Assembly members voted "yes" — following decades of setbacks in the quest for Palestinian independence in lands Israel captured in the 1967 Mideast War. "It's a great feeling to have a state, even if in name only," said civil servant Mohammed Srour, 28, standing in a flag-waving a crowd of more than 2,000 packed into a square in the West Bank city of Ramallah. "The most beautiful dream of any man is to have an independent state, particularly for us Palestinians who have lived under occupation for a long time." In September 2011, Abbas sought full member-state status at the UN, but the bid was stalled for two months after Security Council members said they had been unable to "make a unanimous recommendation".

The Security Council must approve new members, and the United States made clear it would veto any Palestinian attempt to secure membership. So the doomed full membership bid was never brought forward for a full council vote.

In contrast, Palestinians in the coastal strip celebrated the historical vote on a subdued scale compared to the massive eruption of joy in the streets after last week's cease-fire deal with Israel. Izzat Rishaq, a senior Hamas figure in exile, said he welcomed the U.N. vote an achievement, but that Hamas counts on "heroic resistance" to create a Palestinian state — underlining the group's deep ideological rift with Abbas who opposes violence.

The historic General Assembly decision to accept "Palestine" as a non-member observer state won't immediately bring any change, since much of the territory of that state — the West Bank, Gaza Strip and east Jerusalem — remains under Israeli occupation.  Nonetheless, the conferring of statehood on Palestinian Authority will enhance its international standing.

Abbas aides say that by this recognition, the U.N. is rebuffing Israeli attempts to portray these territories as "disputed," or up for grabs, rather than occupied. Abbas aide Nabil Shaath said it will no longer be up to Israel to decide whether the Palestinians can have a state. "The notion that Israel should approve the Palestinians' inalienable right to self-determination is simply illogical, immoral, and totally unacceptable," he wrote in an opinion piece in the Israeli daily Haaretz.

In practice, the Palestinians gain few new powers. For instance Palestine will not be able to introduce any resolution in the UNO. Like the Vatican they have to ask a friendly country to propose the resolution on its behalf. Some pro-Israeli elements have described the UN resolution on non-voting membership as an exercise in futility.

However, officials believe that even as a non-member state, the Palestinians could join influential international bodies such as the World Trade Organization, the World Health Organization, the World Intellectual Property Organization, the World Bank and the International Criminal Court. In general, the Palestinians would be able to successfully lobby for membership in any body or agency that mirrors the General Assembly in membership.

The International Court of Justice, often called the "World Court," accepts only disputes between fully recognized member-states of the U.N. In the past, countries that were not yet U.N. members — Switzerland and Nauru — accepted the jurisdiction of the court. However, parties to any dispute must be willing to accept the court's judgment, and it is hard to imagine any case in which both Israel and the Palestinians would agree to be bound by the court's decision.

The International Criminal Court at the Hague can review war crimes and Israel has objected to the possibility of the Palestinians bringing cases to the ICC. But to do so, the Palestinians would have to file papers of "accession" under the Rome Treaty that set up the ICC. That membership option is open to "all states."

In practice, the application to become a "state" member of the ICC system would go to the office of the U.N. Secretary-General, which is the official repository for signatures. The U.N. chief's office would, in that case, have to turn to the U.N. legal department for an opinion on whether the Palestinians constitute a "state." Thursday's General Assembly vote would weigh in the Palestinians' favour, but other factors such as control of territory would also be weighed.

The Palestinian Authority tried to have alleged Israeli crimes in the 2008-2009 Gaza conflict investigated, but prosecutors in April refused to open an investigation, saying it was not clear if the Palestinians qualified as a state and that only states can recognize the court's jurisdiction.

In Israel, Prime Minister Benjamin Netanyahu dismissed the U.N. vote as meaningless and accused Abbas of delivering a "defamatory and venomous" U.N. speech "full of mendacious propaganda" against Israel. Netanyahu argued that the U.N. move violated past agreements between Israel and the Palestinians and that Israel would act accordingly, without elaborating what steps it might take. But, on the following day the Israeli government announced it would build 3,000 new housing units on the very Palestinian land recognized by the U.N. as the seat of the Palestinian state. Israel also said it will withhold Palestinian tax revenues amounting to $100 million dollars.

This is addition to the various other forms of ongoing aggression, such as the occupation; the siege of Gaza, which was devastated by the latest Israeli attack; the routine arrests of Palestinians in the West Bank cities and villages and the occupation practices in the city of Jerusalem where Judaization projects are consistently under way.

The building 3.000 housing units in East Jerusalem will divide West Bank into two and thus pose a threat to the creation of a viable state of Palestine with contiguous territory and secure borders.

Britain and the US have warned that Israel's plans to build new housing settlements in the West Bank would damage the prospect of creating a two-state solution to its conflict with the Palestinians. British foreign secretary, William Hague expressed "extreme concern" at the plan to create 3,000 new homes in the key strategic area of Palestinian territory would seriously undermine the Middle East peace process, and corrode Israel's international reputation.

"I am extremely concerned by reports that the Israeli cabinet plans to approve the building of 3,000 new housing units in illegal settlements in the West Bank and East Jerusalem," Hague said. "Israeli settlements are illegal under international law and undermine trust between the parties. If implemented, these plans would alter the situation on the ground on a scale that makes the two-state solution, with Jerusalem as a shared capital, increasingly difficult to achieve. As opposed to the hard line position taken by US, France, Germany, Great Britain and others Canada remained mute.  Canadian foreign policy appears to be in tatters being the only country extending blind support to Israel.

In fact many European countries have withdrawn their diplomats as a mark of protest, but nothing appears to deter Israel from doing what it likes or dislikes.

The Palestinians reject Israel's claim that the recognition bid is an attempt to dictate the future borders of Palestine. Instead, they say, it's a last-ditch attempt to rescue peace efforts threatened by Israeli settlement building on occupied land. Since 1967, half a million Israelis have settled on lands the U.N. says are part of Palestine.

Going back in time, in 1947 the United Nations voted on resolution 181, which called for the partition Palestine into two states, as a solution to the Israeli-Palestinian territorial dispute in British-mandated Palestine.  Israel to be allocated 55% of the territory and the balance 45% to Palestinians. Arab countries rejected the resolution and fighting broke out between Israel and a military coalition of Arab states and Palestinian Arab forces. This war was the second stage of the 1948 Palestine war, known in Arabic as al-Nakba ("The Catastrophe") and in Hebrew as the Milkhemet Ha'atzma'ut ("War of Independence") or Milkhemet Hashikhrur ("War of Liberation").

The war was preceded by a period of civil war in the territory of the Mandatory Palestine between Jewish Yishuv forces and Palestinian Arab forces in response to the UN Partition Plan. An alliance of Arab states intervened on the Palestinian side, turning the civil war into a war between sovereign states.  The fighting took place mostly on the former territory of the British Mandate and for a short time also in the Sinai Peninsula and southern Lebanon.

As a result of the war, the State of Israel annexed nearly all the area that had been recommended by the UN General Assembly Resolution 181 and took control of almost 60% of the area allocated to the proposed Arab state, including the Jaffa, Lydda and Ramle area, Galilee, some parts of the Negev, a wide strip along the Tel-Aviv-Jerusalem road and some territories in the West Bank. Transjordan took control of the remainder of the West Bank and East-Jerusalem, putting it under military rule, and the Egyptian military took control of the Gaza Strip. No Arab Palestinian state was created. Some 700,000 Palestinians fled or were driven from their homes and to date live as refugees.  

In May 1948, the State of Israel was declared. Armistice pacts halted the fighting a year later but there was no formal peace.

Against feverish war preparations by Egypt, Jordan, Syria and Iraq, Israel launched a pre-emptive strike against Egypt on June 5, 1967 called the Six Day War and captured the Sinai Peninsula and the Gaza Strip. Despite an Israeli appeal to Jordan to stay out of the conflict, Jordan attacked Israel and lost control of the West Bank and the eastern sector of Jerusalem. Israel went on to capture the Golan Heights from Syria. The war ended on June 10.

The Palestinian Liberation Organization was founded in 1964. In 1988, late Palestinian leader Yasser Arafat declared independence for Palestine in Algiers. In 1993 the PLO, led by Arafat, signed with Israel the Oslo accords under U.S. mediation. Under the Oslo accords, Arafat and his forces were allowed to camp in the Palestinian territories of Gaza and the West Bank, and Israeli troops withdrew from parts of the West Bank.

In 2000, Israeli Prime Minister Ehud Barak and Arafat met in Camp David but could not reach an agreement. The failure of talks resulted in 'Al-Aqsa Intifada', or the second Palestinian uprising.

Islamist group Hamas, which won Palestinian elections in 2006 and headed a unity government, routed Palestinian President Mahmoud Abbas' forces in the Gaza Strip in a week-long violent takeover. It has been ruling the coastal enclave since.

Israel is smaller than Ceylon in size. Its area is 20,770 sq, km (Ceylon 65,610 sq.kms) and with a total population of 7,848,800 (Ceylon 20,277,597 - 2012 census) out of which Jews number 5,978,600 (75.4%) and Arabs 1,636,600 (20.6%) according to 2010 estimates. 

On the other hand the West Bank area is just 5,860 sq.kms with a total population of 2,568,555 and Gaza strip a mere 360 sq.kms with a population of 1,688,119! The figures are based on 2010 estimates. In comparison, the total land area of Jaffna peninsula, including inland water, is 1,030 sq.kms and the population is around 600,000 at present.   

As seen from the above figures, in a single state solution to the Palestinian problem, Jews in Israel may lose their majority status to Arabs in a decade or two.

While Palestinians are on their way to a full fledged de jure state of Palestine grim prospects lay ahead for Thamils.  Like the Palestinians the Thamil’s territory is under occupation by the Sinhala armed forces. They count not in hundreds but in thousands very close to 200,000! The total strength is 22 divisions consisting of 500,000 belonging to the army, navy and air-force.   Like Palestinians, the government is building cantonments and houses for its armed forces mostly on land owned by the Thamils. And like Palestinians the Thamils are losing territory to Sinhala colonization at an alarming rate. Already Thamils have lost their majority status in the Eastern province after independence. The same fate may overtake the North in about 10-15 years.

Like the Palestinians let us take one step at a time towards our goal instead of talking about total liberation or nothing.   Let the TGTE file an application to the UN for non-member observer status.  The TGTE being a democratically elected government is in an eminently viable position to take the initiative.  It is worth trying and there is nothing to lose and everything to gain.    


பாலஸ்தீனியர்களைப் பின்பற்றி முதற்படியாக அய்.நா. அவையில்   பார்வையாளர் (Non - Member Observer status) தகமையை தமிழர் தரப்புக் கேட்டால் என்ன?

நக்கீரன்

டந்த நொவெம்பர் 29 ஆம் நாள் அய்.நா அவையின்  பொதுக்குழுவில் பாலஸ்தீனத்துக்கு "உறுப்பினர் அல்லாத பார்வையாளர் நாடு (Non-Member Observer State) என்ற தகைமை  வழங்கப்பட்ட செய்தி அறிந்து பாலஸ்தீனியர்கள் வீதியில் இறங்கி ஆளை ஆள் கட்டிப் பிடித்தும் ஆடிப்பாடியும் வெடி கொளுத்தியும், வானத்தை நோக்கித் துப்பாக்கியால் சுட்டும்  தமது மகிழ்ச்சியை வெளியிட்டார்கள். பாலஸ்தீனியர்களுக்கு மட்டுமல்ல சுதந்திரம் ஏனையோர்க்கும் (பெயரளவில் இருந்தாலும்) அது ஒரு அழகான கனவாகும்!

உறுப்பினர் அல்லாத பார்வையாளர் நாடு ஓரு சுதந்திர நாடு அல்ல. ஆனால் அதை நோக்கி நடைபோடும் ஒரு நாடுஉரோமில் இருக்கும் வட்டிக்கனுக்கும் அய்.நா. அவையில் இதே தகைமை அளிக்கப்பட்டுள்ளதுஇந்தத் தகைமையால் பாலஸ்தீன மக்களின் வாழ்வில் பெரிய மாற்றம் ஏற்படப் போவதில்லை.

பாலஸ்தீனிய அதிகாரசபை அய்.நா. அவையில் தீர்மானம் எதனையும் முன்மொழிய முடியாதுவட்டிக்கன் போல பாலஸ்தீனிய அதிகாரசபை தனக்கு ஆதரவான அல்லது அனுதாபமாக இருக்கும் நாடு அல்லது நாடுகளது உதவியை நாட வேண்டும்.

ஆனால் "உறுப்பினர் அல்லாத பார்வையாளர் நாடு' என்ற தகைமை பாலஸ்தீனிய  இராசதந்திரிகள் அய்.நா. அவையில் நடைபெறும் விவாதங்களில் கலந்து கொள்ளலாம்அய்.நா. அவையின் ஏனைய முகவர் அமைப்புக்களில் உறுப்புரிமை வகிக்கும் உரிமை கிடைக்கும்இஸ்ரேல் மேற்கொள்ளும் மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றி  பன்னாட்டு குற்றவியல் நீதிமன்றம் விசாரணை நடத்த வேண்டும் என்று கேட்கலாம். பன்னாட்டு குற்றவியல் நீதிமன்றம் உரோம் சட்டத்தின் (Rome Statute)  கீழ்த்தான் உருவாக்கப்பட்டது. அந்தச் சட்டத்தில் பாலஸ்தீனம் கையெழுத்திட்ட பிறகு அந்த உரிமை கிடைத்துவிடும்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக பாலஸ்தீனியர்  அரசொன்றை வைத்திருக்கலாமா என்பதை இனிமேல் இஸ்ரேல் தீர்மானிக்க முடியாது. அல்லது பாலஸ்தீனிய மக்களது தன்னாட்சி உரிமையை (Self-determination) இஸ்ரேல் அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்பதும் இனிமேல் எடுபடாது. அதற்கான தேவை இல்லை.

மேற்குக் கரை மற்றும் காசா பிரதேசம் இஸ்ரேல் நாட்டின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கின்றது.  1967 ஆம் ஆண்டு நடந்த போரில் இஸ்ரேல் இந்தப் பிரதேசத்தைக் கைப்பற்றியதுபாலஸ்தீனம் இப்போது இரண்டு "அரசுகளால்" ஆளப்படுகிறது. ஒன்று மேற்குக் கரையில் பாலஸ்தீன சனாதிபதி மாமூட் அப்பாஸ் தலைமையிலான அரசு. மற்றது காசா பகுதியில் ஹமாஸ் என்ற தீவிரவாதக் குழுவின் அரசுஹமாஸ் ஒரு பயங்கரவாத அமைப்பு என்று அமெரிக்கா, கனடா உட்பட பல நாடுகளால் முத்திரை குத்தப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் அய்.நா. அவையில் உறுப்பினர் அல்லாத பார்வையாளர் நாடு  என்ற தகைமை - பெயரளவில் இருந்தாலும் - பாலஸ்தீனத்துக்கு மொத்தம் 193  உறுப்பு நாடுகளில் 138 நாடுகள் ஆம் என்று வாக்களித்தது  ஒரு வரலாற்று வெற்றியாகும்எதிர்த்து வாக்களித்த நாடுகள் 9, நடுநிலமை வகித்த நாடுகள் 41.

எதிர்த்து வாக்களித்த நாடுகளில் அமெரிக்கா, கனடா முக்கியமான நாடுகள். எஞ்சிய நாடுகள் அமெரிக்காவின் தயவில் வாழும் சில (Micronesia, Marshall Islands, Nauru, Palau) பசிபிக் தீவுகள்.  எந்தக் கோணத்தில் இருந்து பார்த்தாலும் இந்த வாக்கெடுப்பு அமெரிக்கா மற்றும் கனடா இரண்டினது இராசதந்திரத்துக்கு  பெரிய தோல்வி ஆகும்!

கடந்த ஆண்டு செப்தெம்பர் மாதத்தில் பாலஸ்தீன அதிகார சபையின் உறுப்புரிமை கேட்டு அய்.நா. அவையின் பாதுகாப்பு சபையில் மனுச் செய்திருந்தார். ஆனால் அதற்கு எதிராக இஸ்ரேலின் தூண்டுதலின் பேரில் அமெரிக்கா மேற்கொண்ட எதிர்ப்பு அந்த முயற்சியை தொடக்கத்திலேயே முடக்கிவிட்டது.

பாலஸ்தீனிய அதிகார சபையின் தலைவர் அப்பாஸ் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டதையிட்டு மகிழ்ச்சி அடைய நியாயம் உண்டுகடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட இராசதந்திர தோல்விகளில் இருந்து மீள இந்த வாக்கெடுப்பு உதவியுள்ளது. ஆனால் அதில் ஒரு அபாயம் இருக்கிறது. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஒஸ்லோ உடன்பாடு எழுதப்பட்ட போது பாலஸ்தீனியர்களது நம்பிக்கை ஒளிவிட்டது. ஆனால் இன்று அந்த உடன்பாடு தோல்வி கண்டு விட்டது.

"உறுப்பினர் அல்லாத பார்வையாளர் நாடு' என்ற தகைமையை அங்கீகரிக்கும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்ட அடுத்த நாள் இஸ்ரேல் மேற்குக்கரை, காசா மற்றும் கிழக்கு ஜெரூசலம் ஆகிய பகுதிகளில் 3,000 புதிய குடியிருப்புக்களை கட்டும் திட்டத்தை அறிவித்ததுஅய்.நா தீர்மானத்துக்குப் பதிலடியாகவே இதனை இஸ்ரேல் அறிவித்தது என்பதில் அய்யமில்லை.

மேலும் இஸ்ரேல் மில்லியன் கணக்கான வருமான வரியை பாலஸ்தீனிய அதிகார சபைக்குக் கொடுக்கப் போவதில்லை என அறிவித்துள்ளது. அந்தத் தொகையை மின்சாரம் வழங்கியதற்கு கட்டவேண்டிய கட்டணத்துக்கு ஈடுசெய்யப் போவதாகத் தெரிவித்துள்ளதுபாலஸ்தீனிய அதிகாரசபை தனது நிருவாகச் செலவுக்கு அமெரிக்கா. கனடா, வளைகுடாநாடுகள் கொடுக்கும் நிதியுதவியிலேயே தங்கி இருக்கிறதுநிதி நெருக்கடி காரணமாக அரச ஊழியர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டிய சம்பளம் தவணை முறையிலேயே கொடுக்கப்படுகிறது. http://news.bbc.co.uk/furniture/in_depth/world/2001/israel_and_palestinians/key_maps/occupied_1967_map.gif

புதிய குடியிருப்புக்களை நிறுவப் போவதாக இஸ்ரேல் விடுத்த  அறிவிப்பை  அடுத்து பிரான்ஸ், ஜெர்மனி, பிரித்தானியா, டென்மார்க் அவுஸ்திரேலியா, இசுப்பேனியா, சுவீடன் போன்ற நாடுகள் தங்களது எதிர்ப்பை தெரிவுக்கு முகமாக இஸ்ரேலுக்கான  தங்களது தூதுவர்களை திருப்பி அழைத்துள்ளனஉருசியா இஸ்ரேல் தனது வீடுகட்டும் திட்டத்தை மறு ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டது. அமெரிக்கா கூட தனது எதிர்ப்பை சாடைமாடையாகத் தெரிவித்துள்ளதுஇந்தக் குடியிருப்புகள் திட்டம் பாலஸ்தீனிய சிக்கலுக்கு இரண்டு அரசுகளை உருவாக்க வேண்டும் என்பது பற்றிய பேச்சுவார்த்தைக்கு தடையாக இருக்கும் என அமெரிக்கா கருத்து வெளியிட்டுள்ளது

இஸ்ரேலின் புதுக் குடியிருப்புக்களை நிறுவும்  திட்டத்தை எதிர்த்து கருத்து வெளியிடாத ஒரே நாடு கனடா என்பதை இங்கு பதிவு செய்ய வேண்டும்ஆனால் பிடிக்கப்பட்ட பிரதேசத்தில் குடியிருப்புகளை நிறுவுதல் நான்காவது ஜெனிவா உடன்படிக்கைக்கு மாறானது மட்டுமல்ல ஒரு நீதியானநிரந்தரமான சமாதானத்தை எட்டுவதற்கு முட்டுக்கட்டையாகவும் இருக்கும் என கனடிய வெளியுறவு அமைச்சின் இணையதளம் தெரிவித்ததுஅய்.நா. அவையின் 446, 455 மற்றும் 465 இலக்க தீர்மானங்கள் புதிய குடியிருப்புக்களை இஸ்ரேல் நிறுவக் கூடாது எனக் கேட்டுக் கொண்டனஆனால் இஸ்ரேல் அய்.நா. தீர்மானங்களை சட்டை செய்வதில்லை. அப்படியிருந்தும் தலைமை அமைச்சர் ஹார்ப்பரின் வலதுசாரி அரசு இஸ்ரேலைக் கண்மூடிக் கொண்டு ஆதரிக்கிறது.   

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் இஸ்ரேல் நாட்டின் இடதுசாரிகள் பாலஸ்தீனத்துக்கு உறுப்பினர் அல்லாத பார்வையாளர் நாடு என்ற தகைமை வழங்கப்படுவதை ஆதரித்தார்கள்.  "யூதர்களும் அராபியர்களும் எதிரிகளாக இருக்க மறுக்கிறார்கள்" ("Jews and Arabs refuse to be enemies" ) என ஹீப்ரு மொழியில் எழுதப்பட்ட அட்டைகளைக் கையில் ஏந்தி  தெல் அவியில் ஊர்வலம் நடத்தியிருக்கிறார்கள்.

இந்தக் குடியிருப்புக்களால் ஏற்படும் தீமை என்னவென்றால் அவை கட்டி முடிக்கப்பட்டால் எதிர்காலத்தில் ஒரு பாலஸ்தீனிய நாடு உருவாகும் போது அது தொடர்ச்சியான எல்லைகளுடன் கூடிய நிலப்பரப்பைக் கொண்ட பலமான நாடாக விளங்க  முடியாது போய்விடும்

இஸ்ரேல் - பாலஸ்தீனம் இரண்டுக்கும் இடையிலான நிலப்பரப்புத் தொடர்பான தகராறைத் தீர்க்க  1947 இல் அய்.நா. அவை தீர்மானம் 181 யை நிறைவேற்றியது. இதன் மூலம் பிரித்தானியாவின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருந்த பாலஸ்தீனத்தை  இரண்டு நாடுகளாகப் பிரிப்பது என முடிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால் அரபு நாடுகளது தலைவர்கள் அதனை எதிர்த்தார்கள். அதனைத் தொடர்ந்து இரு சாராருக்கும் இடையில் போர் வெடித்தது. 700,000 பாலஸ்தீனியர்கள் தங்கள் வீடு வாசல்களை விட்டு வெளியேறினார்கள். அல்லது கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்டார்கள்.

1948 மே மாதம் இஸ்ரேல் நாடு பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. சண்டை நிறுத்தப்பட்டது ஆனால் சமாதான உடன்படிக்கை எதுவும் எழுதப் படவில்லை. 1967 இல் நடந்த போரில் இஸ்ரேலுக்கும் மற்றம் எகிப்து, சிரியா நாடுகளுக்கும் இடையில் நடந்த போரில் இஸ்ரேல் மேற்குக்கரை, கிழக்கு ஜெரூசலம், சிரியா கோலன் மேடு ஆகியவற்றைக் கைப்பற்றி தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தது.

ஒஸ்லோ உடன்படிக்கையின் கீழ் யாசர் அரபாத் அவர்களது ஆயுதக் குழுக்கள்  காசா, மேற்குக் கரை பிரதேசத்தில் முகாங்கள் அமைக்கவும் இஸ்ரேல் படைகள் மேற்குக் கரைப் பகுதியில் சில இடங்களில் இருந்து பின்வாங்கவும் முடிவு எட்டப்பட்டது.

2000 இல் இஸ்ரேலிய தலைமை அமைச்சர் எகுட் பரக்  - யாசர் அரபத் காம்ப் டேவிட் என்ற இடத்தில் சந்தித்துப் பேசிக் கொண்டார்கள். ஆனால் எந்த உடன்பாடும் எட்டப்படவில்லை.   இந்தப் பேச்சு வார்த்தை தோல்வி அடைந்ததைத் தொடர்ந்து இன்ரிபடா என்ற கிளர்ச்சி வெடித்தது. 2006 இல் நடந்த தேர்தலில் ஹமாஸ் தேர்தலில் வென்று ஒரு ஒற்றுமை அரசை நிறுவியது. பின்னர் ஹாசா பிரதேசத்தில் பாலஸ்தீனிய சனாதிபதி மமூட் அப்பாசின் ஆயுதக் குழுவைத் தோற்கடித்து அந்தப் பிரதேசத்தை ஹமாஸ் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தது. இன்றும் அந்த நிலைமை தொடர்கிறது.

பாலஸ்தீனியர்கள் தமிழர்களைப் போலவே பாவம் செய்த மக்கள். பல நூற்றாண்டு காலமாக வாழ்ந்த நிலப்பரப்பை இழந்து இன்று மேற்குக்கரையில் 5,860 சகிமீ நிலப்பரப்பிலும் காசாவில் 360 சகிமீ நிலப்பரப்பிலும் முடக்கப்பட்டுள்ளார்கள்அதே சமயம் இஸ்ரேல் 20,770 சகிமீ பரப்பளவை கொண்டுள்ளது.  1948 இல் பிரித்தானியாவின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பாலஸ்தீனியம் பிரிக்கப்பட்ட போது இஸ்ரேலுக்கு 55 விழுக்காடு நிலப்பரப்பும் பாலஸ்தீனத்துக்கு 45 விழுக்காடு நிலப்பரப்பும் ஒதுக்கப்பட்டதுஇன்று இந்த விழுக்காடு இஸ்ரேல் 77   பாலஸ்தீனம்  23 என மாறிவிட்டது.

மக்கள் தொகையை எடுத்துக் கொண்டால் இஸ்ரேல் உருவாகிய (1948) போது அதன் மக்கள் தொகை வெறுமனே 700,000 மட்டுமே. ஆனால் 2012  இல்  அதன் மக்கள் தொகை 7,848,800  ஆக  அதிகரித்துள்ளதுஇதில் 75.4 விழுக்காடு (5,978,600) யூதர்கள்,  20.6 விழுக்காடு (1,636,600) அராபியர்கள்.

மேற்குக்கரையின் மக்கள் தொகை   2,568,555  (2010 மதிப்பீடு) காசாவின் மக்கள் தொகை  1,688,119  (2010 மதிப்பீடு) ஆகும். மொத்த மக்கள் தொகை 4,256,674 ஆகும்.

பாலஸ்தீனியரிடம் இருந்து நாம் சில அரசியல் - இராசதந்திரப் பாடங்களைப் படித்துக் கொள்ளலாம். விடுதலைக்கான பயணம்  நெடியதாகும். எமது இலக்கை அடைய படிப்படியாகத்தான் முன்னேற முடியும். ஒரே நாளில் தமிழீழத்தை உருவாக்கிவிட முடியாது. பாலஸ்தீனிய மக்கள் இனத்தால் அராபியர்கள் அவர்களுக்கு 22 அராபிய நாடுகளைச் சேர்ந்த 372,370,000  (யூலை 2012 மதிப்பீடு) மக்களது ஆதரவு இருக்கிறதுஅதற்கும் மேலாக 27   முஸ்லிம் பெரும்பான்மை (49 - 22) நாடுகளது ஆதரவு இருக்கிறதுஇஸ்லாம் கிறித்துவத்துக்கு அடுத்ததாக 1.3 பில்லியன் (23 விழுக்காடு) முஸ்லிம்கள் கொண்ட மதமாகும். இருந்தும் பாலஸ்தீனியர்கள் இருந்த நிலத்தையும் அரசையும் பறிகொடுத்து கையறு நிலையில் இருக்கிறார்கள்.

தமிழர் தரப்பு பாலஸ்தீனியர்களைப் பின்பற்றி முதற்படியாக அய்.நா. சபையில் உறுப்பினர் அல்லாத  பார்வையாளர் (Non - Member Observer status) தகைமையைப் பெற முயற்சிக்க வேண்டும். அதற்கு மனுச் செய்யப' பொருத்தமான அமைப்பு நாடுகடந்த தமிழீழ அரசாங்கம் ஆகும். அதுவே புலம்பெயர் மக்களால் மக்களாட்சி முறைமைக்கு இணங்க தேர்தலில் தெரிவு செய்யப்பட்ட அரசாங்கமாகும்

மாங்காயை மந்திரத்தால் விழுத்த முடியாது. கல்லால் எறிந்துதான் விழுத்த வேண்டும். அய்ந்து, ஆறு கற்களை எறிந்தால் ஒன்றாவது மாங்காயில் பட்டு விழுத்தும்.


An Arrogant Sri Lanka Has Been Let Off The Hook Despite drawing Heavy Fire In Geneva For Lack of Progress On LLRC: -

Veluppillai Thangavelu
 

[Thursday, 2012-11-15 23:58:10]

News Service

The Greek philosopher and physician Sextus Empiricus (c. 160-210 AD) wrote 'The mills of the gods grind slowly, but they grind small' meaning at some point a sinner will be punished and that it takes time in coming. If Empiricus is alive today he would have re-phrased his saying as 'The mills of UNO grind slowly, but they grind small.'

  

The Thamil Diaspora and human rights activists who awaited the Universal Periodic Review (UPR) sessions at the UN Human Rights Council (UNHRC) held on November 01, 2012 with hope and interest would have been disappointed that Sri Lanka has been let off the hook one more time thanks to the last minute volte face by the Indian delegation! US, France and Switzerland lost no time to express their displeasure at India's summersault!

Sri Lankan Minister Mahinda Samarasinghe was able to paint a lily white Sri Lanka that is already implementing 110 out of 210 recommendations made by the Lessons Learnt and Reconciliation Commission (LLRC) almost 18 months ago. Ironically the sessions coincided with Mahinda Rajapaksa government presenting an impeachment motion against Chief Justice Dr. Shirani Bandaranayake on the very day the UNHRC was reviewing Sri Lanka's progress on human rights.

Add to the impeachment motion there were talks at the highest level of corridors of power to abolish the 13th Amendment to the Constitution in clear violation of the commitments undertaken by the Sri Lankan government at the last UPR in 2008. The call for the abolition of the 13th Amendment came from Defence Secretary Gotabhaya Rajapaksa who is notorious for his anti-Thamil crusade and his 'war crusade' during the last stages of the war. Though in name he is a public servant, he in fact is the de facto Defence Minister. Gotabhaya Rajapaksa's call has been a fall from manna to the die-hard Sinhalese - Buddhist racist elements within the government.

The Jathika Hela Urumaya (JHU) led by Minister Champika Ranawaka and the Nation Freedom Front (NFF) led by Minister Wimal Weerawansa have begun a vigorous strong campaign against the 13th Amendment with the blessing of the Mahanayaka Theros of Malwatta and Asgiriya Chapters.

Gotabhaya Rajapaksa told BBC recently that 'North is not just for Tamils' and the 'TNA should be accountable for LTTE atrocities'. He also said that TNA is asking the same demands that LTTE earlier espoused. Gotabhaya Rajapaksa may be somewhat right when he says North is not just for Tamils, because there are Muslims and Sinhalese living there. But, this cannot nullify the claim by the Thamil people that North as well as East is their 'historical habitation' or even 'homeland.' The Indo Sri Lanka Accord signed by Prime Minister Rajiv Gandhi of India and President J.R. Jayewardene of Sri Lanka, on the 29th of July 1987, acknowledged that the Northern and Eastern Province 'have been areas of historical habitation' of the Tamils in the island of Sri Lanka. (Preamble to Indo Sri Lanka Accord, July 1987)

What is deplorable is the way he says it, his ranting and fuming, his facial expression and the context. He is undoubtedly emotional and frenzied and that is an indication of prejudice and perhaps something worse than that. He was also the key person who didn't want the national anthem to be sung in Thamil by the school children in the North!

Among the recommendations of the LLRC one was on the issue of the 13th Amendment. The LLRC recommended that "devising an appropriate system of devolution that addresses the needs of the people." It did not refer to the 13th Amendment, but it wanted an appropriate system of devolution that address the needs of the people. One can infer that the LLRC wanted the government to go beyond the 13th Amendment. Therefore, it would be a Himalayan blunder if the government goes ahead with the abolition of the 13th Amendment, if not immediately but in course of time.

It may be recalled Mahinda Rajapaksa during and after the war was harping on Devolution and the 13th Amendment as the solution for the festering ethnic divide.

Unsurprisingly, Minister Mahinda Samarasinghe Minister of Plantation Industries and Special Envoy of the President on Human Rights waxed eloquent about the enormous strides the Sri Lankan government has taken to implement the LLRC proposals. He had a bad brief, yet he ventured to put up a brave face despite his government's dismal record on human rights, rule of law and erosion of democracy. He was engaged in damage control efforts and defending his government come rain or sun. In point of fact he was defending a corrupt dictatorship and lying through his teeth through out his speech. For instance he listed an itinerary of subjects contained in the LLRC Action Plan that the government propose to implement not already implemented. The implemented areas so far are as follows:

        *Devising a centralized database of missing persons; Implementing the Registration of Deaths Act (2010); Creating a centralized database of detainees and make access available to next of kin;

        *Screening detainees to identify those with special needs; Examination of cases of young ex-combatants, release and reunification with families;

        *Establish a task force to develop and implement a child tracing programme;

        *Ensure freedom of movement for media including in the North and East; Remove restrictions on visiting places of worship;

        *Allow visitors from overseas to visit recently resettled areas; and Free movement of persons on Kandy-Jaffna A9 Highway.

Despite the tall claim by the Minister a register of missing persons is still not available to the public. A centralized database of detainees and make access available to next of kin is still not available. This was a promise the government made one year ago to the TNA leaders. The released ex-LTTE cadres after rehabilitation are in many cases made to fend for themselves. They are under close watch by the army and kept in leash. Recent reports suggest that released LTTE cadres have been re-arrested and reported missing after arrest. A task force to develop and implement a child tracing programme is to be appointed in the future. Media persons still faces threat and cohesion to toe the line. The latest causality is Fredrica Janz, editor of Sunday Leader fired for exposing and criticising the government. Recently, she had a slanging match with the all powerful Gotabhaya Rajapaksa who scolded the poor editor in raw filth. Latest reports say she has fled the country like many of her colleagues earlier. Defence Secretary says quite frankly that "He only 'threatened to sue her' and 'not to kill her' to mean The Sunday Leader Editor, Frederica Jansz.

Fortunately, there were few takers for Minister Mahinda Samarasinghe's harangue. The UN Ambassador dryly claimed what Samarasinghe has said is old stuff. The US, author of the Resolution on Sri Lanka at the 19th session of the UNHRC in March this year, made a firm statement at Sri Lanka's UPR. US Ambassador Eileen Chamberlain Donahoe while commending certain steps taken by the government expressed serious concerns over the continued violation of human rights taking place in Sri Lanka. Donahoe also referred to the move to impeach the Chief Justice and said, "Especially in light of today's news of the efforts to impeach the Chief Justice, strengthen judicial independence by ending government interference with the judicial process, protecting members of the judiciary from attacks, and restoring a fair, independent, and transparent mechanism to oversee judicial appointments".

US State Department Spokesperson Victoria Nuland has said that the US also noted with concern recent threats to Sri Lankan judicial officials, including the assault last month on a judge who had publicly criticized government pressure on members of the judiciary. "We urge the Government of Sri Lanka to avoid any action that would impede the efficacy and independence of Sri Lanka's judiciary. The United States along with our partners in the international community continues to urge Sri Lanka to address outstanding issues of the Rule of Law, democratic governance, accountability and reconciliation," Nuland said.

The statements made by Donahoe and Nuland last week were warning signs to the Rajapaksa government that the focus of the international community was once again on Sri Lanka. The US  which remained somewhat subdued in relation to Sri Lanka since last March made a firm statement during Sri Lanka's UPR. Donahoe's statement: "We note steps taken by the government of Sri Lanka to resettle IDPs, foster economic growth, improve infrastructure, and develop a National Action Plan for implementing a number of recommendations of the Lessons Learnt and Reconciliation Commission (LLRC)".

However, the US stated that it remained concerned by the consolidation of executive power, including the passage of the 18th Amendment, and that no agreement has been reached on political devolution.

"Former conflict zones remain militarized, and the military continues to encroach upon daily civilian and economic affairs. The Ministry of Defence has controlled the NGO Secretariat since 2010," Donahoe noted. However, the most serious comment by the US was to say that serious human rights violations continue, including disappearances, torture, extra-judicial killings and threats to freedom of expression.

"Opposition figures have been harassed, detained, and prosecuted. There have been no credible investigations or prosecutions for attacks on journalists and media outlets. In the past 30 days, a judge who questioned executive interference in the judiciary was severely beaten in broad daylight by multiple assailants and derogatory posters appeared in\ Colombo threatening the director of an NGO challenging a government bill that would weaken provincial councils. No arrests have been made," Donahoe stated.

The US made several recommendations that include the implementation of the constructive recommendations of the LLRC, including the removal of the military from civilian functions; creation of mechanisms to address cases of the missing and detained; issuance of death certificates; land reform; devolution of power; and disarming paramilitaries. The US also observed: "Transfer NGO oversight to a civilian institution and protect freedom of expression and space for civil society to operate, by inter alia investigating and prosecuting attacks on media personnel and human rights defenders. End impunity for human rights violations and fulfill legal obligations regarding accountability by initiating independent and transparent investigations, which meet international best practices, into alleged violations of international law and hold those found culpable to account".

The US publicly warned Sri Lanka that if it did not satisfy its promises, the next Geneva session will be a difficult meeting to Sri Lanka. The US also warned that Sri Lankan government is engaged in anti-democratic actions without fulfilling the promises given to the International countries.

India accused of watering down the US resolution in March came hard on Sri Lanka to the surprise of the diplomatic community. Ruffled by the move to abolish the 13th amendment, India the architect of that piece of legislation in its brief statement after commending the government's resettlement and related efforts dedicated more of its statement to the concerns it had over Sri Lanka. New Delhi has once again firmly stated its stance on the 13th Amendment to the Constitution. India called on Sri Lanka to honour its commitment made to the international community at the last UPR in 2008 where it was said that the 13th Amendment would be implemented and built upon to create a meaningful devolution package.

"We recall the commitments made by Sri Lanka to the international community during the UPR 2008 and on subsequent occasions for the implementation of the 13th Amendment and building on it so as to build a meaningful devolution package. We urge expeditious action to take forward the political process for an early political solution," the Indian statement said. India also noted, "We have noted the announcement by the Sri Lankan government on holding Provincial Council elections to the Northern Province in 2013. We urge that the people of the Province should be able to exercise their democratic rights as guaranteed to them by the Sri Lankan Constitution as early as feasible.

"We look forward to the effective and timely implementation of the constructive recommendations contained in the LLRC report. These include those pertaining to early progress towards reconciliation, promotion of a trilingual policy, reduction of high security zones, return of private land by the military and phasing out of the involvement of the security forces in civilian activities in the Northern Province. We have noted the Action Plan proposed by the Sri Lankan government for time bound implementation of these recommendations. We believe that early and visible progress in this regard will foster genuine reconciliation. We call for credible investigations to be conducted in respect of allegations of Human Rights violations and incidents involving loss of civilian life brought out in the LLRC report."

Responding to the delay in holding elections in the Northern Province, Minister Mahinda Samarasinghe assured the Indian delegation that the Northern Provincial Council elections will be held on time. Samarasinghe further stated that 32 out of the 34 local government bodies have already been elected in the Province. Interestingly, Samarasinghe refrained from elaborating on the Rajapaksa government's stance on the 13th Amendment or how it planned to move ahead with the implementation.

Canada home to over 300,000 Thamils of Ceylonese origin asked Minister Mahinda Samarasinghe to inform the UPR the status of this process, responsible institutions, progress to-date, and benchmarks for completion of these investigations.

Canada made several recommendations that Sri Lanka:

        (1) Repeal Sections 9 (1) and 15 (A) (1) of the Prevention of Terrorism Act to ensure that detainees are held only in recognized places of detention, with regularized procedures and safeguards to protect detainees including access to legal representation and systematic notification to families of detainee whereabouts.

        2. Create a mechanism to ensure that all internally displaced persons, including 66,151 "Old IDPS" and further 103,274 living with host communities, receive a written statement detailing their entitlements and plans for return to their original homes.

        3. Expedite implementation of reconciliation measures in the North. This would include removing oversight of humanitarian and NGO activities from the purview of Ministry of Defence to a civilian body, reducing the intrusiveness of military presence on civilian life in the North and setting a specific date for free and fair Northern Provincial Council elections.

Canada also expressed serious concerns with respect to Sri Lanka's human rights situation. Reports of intimidation of journalists and others critical of government policy are particularly troubling. The government must guarantee freedom of expression of its citizens. More than three years after the end of the war, many of the underlying causes have not been adequately addressed. There is little evidence of progress towards establishment of political reconciliation involving devolution of power, as per the 13th Constitutional Amendment.

However, the harshest criticism against Sri Lanka came from the permanent mission for Great Britain and Northern Ireland in Geneva. The British mission accused the government of attacks and intimidation of journalists, human rights defenders and legal professionals. The reference to alleged attacks and intimidation of legal professionals was made in the wake of the SLFP-led UPFA government moving to impeach Chief Justice Dr. Shirani Bandaranayake over alleged misconduct and malpractices on her part. The British mission warned Sri Lanka against legal or political immunity for those responsible for attacks as it would then have to face the consequences. The government was also strongly advised not to target those cooperating with UN mechanisms.

Indicating that it was not satisfied with the progress in the ongoing investigations into accountability issues, the UK demanded a thorough investigation into what it called grave breaches of international humanitarian law during the armed conflict. In other words investigation into genocide.

UK also demanded a safe environment for people to express their views and beliefs without being targeted, while urging the government to invite Special Rapporteur on freedom of opinion and expression. Sri Lanka was told that as in any democracy open and honest debate and respect for the rule of law would be crucial to overcoming major challenges.

All in all Sri Lanka came under heavy fire from the international community though it had also its backers like Russia, China and Cuba. It looks though the world is still divided like during the cold war era.

The talk about abolishing the 13th Amendment may be a red herring to divert the attention of the international community from core issues like the LLRC. So also the impeachment motion against Chief Justice Shirani Bandaranayake. Sri Lanka's government has accused the country's chief justice of unexplained wealth, misuse of power and had "plunged the Supreme Court and the office of chief justice into disrepute."

The Sri Lankan government remains arrogant and has not displayed the political will or commitment to bring about genuine reconciliation between communities. Drunk with absolute power the government is doing everything in its clout to move on the opposite direction sliding towards a dictatorship under the cloak of democracy.

The Thamil Diaspora should keep up the pressure. Bishop of Mannar Rayappu Joseph added his voice via Skype on behalf of the Thamil people. He stated that the 13th Amendment is "fundamentally flawed" and has called for the recognition of the Thamil people as a nation as crucial to bringing about peace on the island. Speaking further he said "Our solution does not lie in the 13th Amendment but on the Thamil nationhood to be recognised. We are not a minority.

From the beginning of history there have been two nations, that must be recognised." The Bishop then went on to state that the 13th Amendment was "fundamentally flawed" and called for the Tamil people to have the "right to rule".

The next UN Human Rights Council Session will take place on 2013 Monday 25 February to Friday 22 March 2013 in Palais des Nations, Geneva, Switzerland.

The international community must stop barking and really bite Sri Lanka by imposing sanctions against Sri Lanka, if it continues to dilly dally and take refuge under subterfuges from implementing the recommendations of the LLRC fully and in good faith. The mills of UNO have grinded slowly far too long. (Tamil Mirror - November, 2012)

 


October 22, 2012

Rt. Hon. Stephen J Harper, PC MP
Prime Minister
Prime Ministers Office
Ottawa
Canada. (
Stephen. Harper@parl.gc.ca)

 Relocate Commonwealth Heads of Government Meeting (CHOGM) to some other country that promotes democratic values

Rt.Hon. Prime Minister,

Commonwealth Conference hosted by Sri Lanka is only some months away. The Prime Minister while attending the summit of last weekend's international gathering of la Francophonie in the Democratic Republic of the Congo  admitted of having  definite reservations about taking part in it. You expressed  the hope that the  next one is held in a country that promotes democratic values.

The African country has been widely criticized for abusing human rights and allowing widespread sexual violence against women.  Sri Lanka is also been widely criticized   over the conduct of the war that that ended on May 19, 2009 resulting in over 40,000 Thamil civilians  killed and  further 146, 000 unaccounted.

The UNHRC  adopted a resolution  sponsored by the USA and supported by 23 countries, including Canada, on March 23, 2012 calling  upon the Sri Lankan government to implement constructive recommendations made in the LLRC report and to take all necessary additional steps to fulfill its relevant legal obligations to initiate credible and independent actions to ensure justice, equity, accountability and reconciliation for all Sri Lankans. The resolution further  requested the government to present an action plan detailing the steps that it has taken and will take to implement the recommendations made in the commission's report, and also to address alleged violations of international law.

Earlier, in April 2011, the panel of experts appointed by United Nations Secretary-General (UNSG) Ban Ki-moon to advise him on the issue of accountability with regard to any alleged violations of international human rights and humanitarian law during the final stages of the civil war found "credible allegations" which, if proven, indicated that war crimes and crimes against humanity were committed by the Sri Lankan military. The panel has called on the UNSG to conduct an independent international inquiry into the alleged violations of international  humanitarian law.

The government has failed to reduce the strength of the armed forces in the North a key recommendation of the LLRC. Out of 20 divisions  13 are stationed in the North, 3 in the East and the rest in the South. And the armed forces is hell bent on building more bases, living quarters, health resorts in addition to erecting Buddhist viharas, stupas, statues, war memorials etc largely on lands owned by the Internally Displaced People (IDPs) Thamil people.  The Sri Lankan Air Force  expropriated  8,000 acre of land between Puthukudieruppu and Nandikadal in Mullaitivu to build a base   As  a consequence  75,000  out of a total of 300,000  IDPs are living in temporary shelters or with friends and relatives.

The omnipotent and omnipresent military intrudes into every aspect of Thamil people life. According to parliamentarian M. A. Sumanthiran, “…Thamil people inhabited 18,880 sq km of land in the North and East, but after May 2009, the defence forces have occupied more than 7,000 sq km of land owned by Thamil people” (Transcurrents – 23.10.2011). The new Bill which empowers the state to expropriate assets it  deems ‘underperforming and underutilised’ can exacerbate this situation. The omnipotent and omnipresent military intrudes into every aspect of Thamil-life. Not only must the army be informed about visitors. “Any family gathering to celebrate the birth or naming of a child, attainment of puberty of a girl, a wedding or even a death, requires prior permission.  The army must be informed even of community activities such as sports meets. In a recent incident in Chavakachcheri, youth participating in a football match were brutally assaulted by the army as they had played on a field without the permission of the army… It is common to see the presence of soldiers in all civilian activities including village, temple or church meetings.” (Sri Lanka Mirror – 19.10.2011).

The Sri Lankan government has failed to resolve the land and resettlement issues of people displaced by the civil war. It has failed  to protect the media from violent attacks and cyber warfare. It has failed to depoliticize the police force, now under the Defence Secretary,  by creating an independent National Police Commission and stopping all transfers of officers for political purposes. It has failed to reform the judicial system, but instead has politicized same.

Among others the  LLRC came up with  a total of 285 recommendations of which 135 may be called main recommendations as they have several sub-recommendations.  The LLRC after 17 months of toil took the view that the root causes of the ethnic conflict lie in the failure of successive governments to address the genuine grievances of the Thamil people and a political solution based on devolution is imperative for lasting peace. However, the government Action Plan (AP) dealt with 91 of the 135 recommendations, leaving out  important subjects covered  in the 135 main recommendations by  the LLRC.   The AP  circumvented  the LLRC by not appointing a Special Commissioner of Investigations to look into alleged disappearances. Another example is the Independent Institution with a strong investigative arm to address the grievances of citizens.  The government’s position in the action plan is that existing mechanisms will be used to take care of the problems.  In the case of disappearances the government has proposed invoking the present procedures in the Code of Criminal Procedure.

The Sri Lankan government far from forging reconciliation among the ethnic communities has done every thing in its power to make reconciliation possible. It has not learnt any lessons from the tortuous past.  It has failed to -

        1. Ensure meaningful domestic implementation of the international human rights treaties to which the Government of Sri Lanka is party and bringing all legislation in line with international human rights standards;

        2. Provide  guarantees that all Sri Lankan people will be treated with dignity and respect as equal citizens and live in an environment in which they can enjoy all fundamental rights guaranteed by the Constitution of Sri Lanka;

        3. Restore  Constitutional provisions that guarantee separation of powers and re-instating the independence of the three wings of government;

        4. Restore  the independence of key government institutions, such as the National Human Rights Commission;

        5. Institute  effective mechanisms to protect journalists, civil society groups and human rights defenders who work for the promotion and protection of human rights;

        6. Supporting and cooperating with independent and credible domestic and international investigations into all allegations concerning violations of international humanitarian and human rights law in the country, especially related to the conduct of the conflict which ended in 2009.

The  central political issue of  devolution of power  has been simply ignored by the AP.  The government has buried  APRC Expert Committee and  the APRC reports. After  unilaterally breaking off   negotiations with the TNA, the government says the TNA should join the Parliamentary Select Committee, but  PSC  will  be another stalling device. The repeal of  17th Amendment which depoliticized the functions of the government  by the 18th Amendment  has undermine the independence of the Judicial Services Commission, Bribery Commission, Human Rights Commission, Public Service Commission, and the Elections Commission. They are now under total political and executive control of the president. 

The talks between the government  and the Thamil National Alliance (TNA) is stalled. Far from decentralising the administration the government has passed a bill styled DiviNeguma (Village Awakening) that takes powers devolved on the provincial councils.  All development work is now vested with Basil Rajapaksa  who is the Minister for Economic Development. The Defence Secretary Gotabhaya Rajapaksa,  a public servant who is  not allowed to dabble in politics,   has openly and repeatedly called for the immediate abolition of the 13th Amendment. That has given the green signal to the extreme Sinhala - Buddhist elements to whip up the communal cry.

Two human rights activists  Lalith Kumar Weeraraj and Kugan Murugasan were abducted by unknown men in Jaffna and  missing since  December 09, 2011. The two of them  were last seen leaving the house of Mr. Muruganandan in Avarangal, Jaffna, North Sri Lanka.

Convenor of ‘We are Sri Lankans’ Udul Premaratne told The Sunday Leader that some 500 people have been reported missing in the North and East alone over the past few years. Of those missing are 110 persons from Trincomalee, 100 from Mannar, 140 from Vavuniya and several others from Jaffna and parts of Killinochchi and Batticaloa. Among those abducted are State employees, fishermen and university students, Udul Premaratne added.

In addition to the Prime Minister there are  10 Senior Ministers, 50 Ministers and 34 Deputy Ministers for a country of about 20 million people. This may be  nearing the Guinness book of record. Almost 80 %  of the budget is under the control of President Rajapaksa who is also the Defence and Finance minister and his  siblings.  Basil Rajapaksa, as Economic Development Minister, controls almost all economic activities within the country.  Gotabhaya Rajapaksa, as Defence Secretary is responsible for more than 11.5 %  (10.3% - 2012) of the budget allocation for  defence expenditure.  Although the war was over 3 years ago, the defence expenditure continues to rise by leaps and bounds.  Defence expenditure for 2013 has increased  by 26%  to 290 billion rupees  out of a total of 2,520  billion rupees. In comparison   the  expenditure on education is only 1.86% of the GDP, which is the lowest in South Asia and one of the lowest in the world.

If the Prime Minister   expressed  the hope that the    French-speaking nations Franlofone summit should be  held in a country that promotes democratic values, by the same token the next Commonwealth Conference too should be held in a country that promotes democratic values like  media  freedom, democracy, human rights and the rule of law. Though Sri Lanka  has all the trappings of democracy, in reality it is now under the grip of an elected dictator. Its human rights record is worse than that of  the  Republic of Congo. Sri Lanka should be the worst choice to hold the Commonwealth conference. 

While we welcome the Prime Minister's decision to boycott the Commonwealth Heads of Government Meeting (CHOGM) to be hosted by Sri Lanka in 2013,   we urge  the Prime Minister to relocate the conference to  a country that "promotes democracy" and rule of law.  That is the message the Prime Minister should send  to his fellow colleagues in the Commonwealth. An ounce of practice is worth more than tons of speeches.

 

Yours Sincerely,

 

Veluppillai Thangavelu
President

Copies to: Members of Parliament and Senate

 


வட - கிழக்கில் சிறீலங்கா இராணுவத்தின் இருப்பு பெரிய அளவில் உள்ளது

நிருபா சுப்பிரமணியன்

http://www.thehindu.com/multimedia/dynamic/01213/20TH_LANKA_COL_eps_1213488e.jpg

விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான போரில் வெற்றிபெற்று மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும் தீவின் வட - கிழக்கில் சிறீலங்கா இராணுவம் மிகப் பெரிய அளவில் தனது இருப்பை வசமாக வைத்துக் கொண்டுள்ளது. தமிழர் பெரும்பான்மையாக இருக்கும் பகுதிகளில்  19 பிரிவுகளில் 16  பிரிவுகளை நிறுத்தி வைத்துள்ளது.

இந்துவுக்குக் கிடைத்திருக்கும் தகவல் படி யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள மூன்று பிரிவுகள் நீங்கலாக கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவில் தலா மூன்று பிரிவுகளை நிறுத்தியுள்ளது. வவுனியாவில் அய்ந்து பிரிவுகளை நிறுத்தியுள்ளது. இவற்றைவிட மேலும் இரண்டு பிரிவுகள் கிழக்கில் நிறுத்தப்பட்டுள்ளனமூன்று பிரிவுகள் தென்னிலங்கையில் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன

இந்தத் தகவல் சிறீலங்கா இராணுவத்தின் உள்ளக ஆவணத்தில் இருந்து பெறப்பட்டது. இந்த ஆவணம் பவர் பொயின்ட் காட்சியளிப்பு மூலம் படைப் பிரிவுகள்  எங்கெல்லாம் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதை படங்கள் வாயிலாகக் காட்டுகின்றது. இந்த பவர் பொயின்ட் காட்சியளிப்பு  2012 யூன் மாதத்துக்கு என்றாலும் அதன் பின்னர்  எவ்விதமான குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்கள் எதுவும் ஏற்படவில்லை.

கேணல் ஹரிகரன் ஓய்வு பெற்ற ஒரு முன்னாள் இராணுவ அதிகாரி. இவர் சிறீலங்காவில் இந்திய அமைதிப் படையில் (IPKF)   இருந்தவர். இவரோடு இந்து ஏடு இராணுவம் பற்றிய கணிப்பீட்டைப் பகிர்ந்து கொண்டது. அவரது கூற்றின்படி வடக்கு கிழக்கில் இராணுவம் பரவி இருக்கும் பாங்கினைப் பார்த்தால் அது 'தாக்குதலுக்கு அணியமாக' இருக்கும் ஒரு இராணுவம் போல் தெரிகிறதேயொழிய அது மோதலுக்குப் பின்னர் இளைப்பாறும் இராணுவம் போல் தெரியவில்லை.

நிறக்குறியீட்டுப் படங்கள் ஒவ்வொரு பிரிவிலும் உள்ள ஒவ்வொரு படையணியும் (brigade) எவ்வாறு பரவிக் கிடக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறதுஇந்த ஆவணம் படைவீரர்களின் எண்ணிக்கையைத் துல்லியமாகக் குறிப்பிடவில்லைசிறீலங்கா படைப்பிரிவின் பலத்தை வைத்தே படைவீரர்களின் எண்ணிக்கை பற்றிய  மதிப்பீட்டைச் செய்ய முடியும்

ஏனைய படைகளோடு ஒப்பிடும் போது சிறீலங்கா படைப்பிரிவு சிறியதாகும். ஆறாயிரம் தொடக்கம் ஏழாயிரத்துக்கு இடைப்பட்ட  வீரர்களைக் கொண்டதுஇதில் குறைந்த எண்ணிக்கையை எடுத்தால் வடக்கு கிழக்கில் 85,000 - 86,000 போர் வீரர்கள் தற்போது நிறுத்தப்பட்டுள்ளார்கள். இந்த எண்ணிக்கை கிழக்கில் பிறிதாக ஈடுபடுத்தப்பட்டுள்ள சிறப்புப் படையணி (Task Force) மற்றும் கடற்படை, விமானப்படை ஆகியவற்றை உள்ளடக்காது.

தமிழர் வாழும் பகுதிகளில் படைத்துறை தொடர்ந்து இருப்பது போருக்குப் பின்னாலான இன மீளிணக்கப்பாட்டுக்குத் தடங்கலாக இருப்பதாகப் பார்க்கப் படுகிறதுபடை முற்றிலும் சிங்களவர்களால் நிரப்பப்பட்டுள்ளது. ஆனால் வடக்கில் வாழும் மக்கள் கிட்டத்தட்ட எல்லோரும் தமிழர்கள்.  

சனாதிபதி மகிந்த இராசபக்சே 20 - 21 இல் இந்தியாவுக்கு வருகை தரும்போது இந்தச் சிக்கல்பற்றி இந்தியா கேட்கக் கூடும் சிறீலங்காவின் சனாதிபதி பிரதமர் மன்மோகன் சிங்கை வியாழக்கிழமை சந்திக்க இருக்கிறார். குடியரசுத் தலைவர் பிரணாப் முகர்ஜியையும் சந்திக்கிறார்.

சிறீலங்கா தனது படையை தனது எல்லைகளுக்குள் ஈடுபடுத்தும்  உரிமையை நியாயப்படுத்துகிறதுதனது  படையை எங்கு நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்பது அதன் தேசிய பாதுகாப்புப் பற்றிய கணிப்பீட்டின் அடிப்படையில் எடுக்கப்பட்ட முடிவு என்கிறது.

அண்மையில் இந்திய செய்தித்தாளுக்கு கொடுத்த செவ்வியில் இராசபக்சே நாடு மூன்று பத்தாண்டு கால  ஆயுத மோதலுக்குப் பின்னர் தேறிவருகிற ஒரு நாடு என்ற முறையில் வடக்கில் இருந்து படையைத் திரும்பப் பெறுவதில் உறுதியான முன்னேற்றம் கண்டுள்ளது. ஆனால் அங்கு படையை வைத்திருப்பது அந்தப் பகுதியில் மீண்டும் தீவிரவாதம் தலைதூக்குவதற்கு எதிரான மிகுதி முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கை ஆகும் என்கிறார்.

டிசெம்பர் 2009 இல் 27,000 ஆக இருந்த படையினரின் எண்ணிக்கை யூன் 2012 இல் 15,000 ஆகக் குறைந்துள்ளது

மேலும் அவர் கூறுகையில் சிறீலங்காவின் வடபகுதியின் " அபிவிருத்திப் பணிக்கு" படையினர் அங்கு இருப்பது அவசியமாகும்ஆனால் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் மேற்கொள்ளப்படும் இந்த "அபிவிருத்தி" இல் படையினர் வகிக்கும் பாத்திரம்தான் இடர்ப்பாடாகப் பார்க்கப்படுகிறது.

அகிலன் கதிர்காமர் சிறீலங்காவில் உள்ள ஒரு சனநாயக செயற்பாட்டாளர்.   அவர் "வடக்கு கிழக்கில் படையினரின் வகிபாகம் பற்றிய கவலை எமக்குண்டு. ஆனால் அது போருக்குப் பிந்திய காலத்தில் மேற்கொள்ளப்படும் இராணுவமயப்படுத்தலில் இருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது.
சிறீலங்கா முழுவதுமாக இராணுவமயப்படுத்துவதை திரும்பப் பெறுவதற்கும் நாட்டின் ஆட்சியில் இராணுவத்தின் வகிபாகம் பற்றியும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் இயல்பு நிலை திரும்புவதற்கும் ஒரு விவாதம் தேவைப்படுகிறது" என்கிறார்.

வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இராணுவத்தைத் திரும்பப் பெறுவது அய்க்கிய நாடுகள் மனித உரிமை அவையின் தீர்மானத்தை சிறீலங்கா  நடைமுறைப்படுத்தப்படுவதற்கான அளவுகோலாகக்  கணிக்கப்பட  இருக்கிறது.

மனித உரிமை அவையில் 2012 மார்ச் மாதம் நிறைவேற்றப்பட்ட தீர்மானம் சிறீலங்கா நியமித்த  கற்றறிந்த பாடங்கள் மன்றும் மீளிணக்க ஆணையம் பரிந்துரைத்த பரிந்துரைகளை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் எனக் கேட்டுள்ளது.

ஆணையத்தின் முன் சாட்சியம் அளித்தவர்கள் இராணுவம் வடக்கிலும் கிழக்கிலும் ஒரு சமாந்தரமான அதிகார மையம் என்றும் அது சிவில் நிருவாகத்தைவிட அதிகாரம்படைத்ததாக இருக்கிறது எனச்  சொன்னார்கள்சாலை அமைத்தல் போன்ற மேம்பாட்டு நடவடிக்கைகளில் இராணுவத்தின் உதவி பயனுள்ளதாக இருந்தாலும் அதன் தொடர்ச்சியான இருத்தல் உள்ளுர் மக்களுக்கு பாதுகாப்பற்ற நிலைமையை தோற்றுவித்துள்ளது.

பல ஆண்டுகளாக நீடித்த போரில் இராணுவம் தனியார் காணிகளை கையப்படுத்தி பின்னர் அவற்றை அதிவுயர் பாதுகாப்பு வலயங்கள் ஆக மாற்றியது. இது அந்தக் காணிகளின் சொந்தக்காரர்கள் மீள் குடியமர்வதை தடுத்துவிட்டது.

அய்க்கிய நாடுகள் மனித உரிமை அவை அதன் தீர்மானம் பற்றிய முன்னேற்றத்தை மதிப்பீடு செய்வதற்கு நியமிக்கப்பட்ட மூன்று நாடுகளது குழுவுக்கு இந்தியா தலைமை வகிக்கிறதுஎதிர்வரும் நொவெம்பர் முதல் வாரத்தில்  ஜெனிவாவில் நடக்கவிருக்கும் மீளாய்வு அமர்வில் இந்த மூன்று நாடுகளது குழு சிறீலங்காவோடு தொடர்பு கொண்டு எழுதிய அறிக்கை விவாதிக்கப்பட இருக்கிறது.  

அணிசேரா நாடுகள் மற்று றயோ உச்சி மாநாடு ((Rio Summit)  கூடியபோது இராசபக்சே பிரதமர் மன்மோகன் சிங் அவர்களோடு அவ்வப்போது பக்கவாட்டில் பேசினாலும் கடந்த யூன் 2010 இல் சனாதிபதி கடைசியாக புது தில்லிக்குப் பயணம் மேற்கொண்ட பின்னர் இப்போதுதான் இந்த இரண்டு தலைவர்களும் முதன் முறையாக உருப்படியான பேச்சுவார்த்தை நடத்த இருக்கிறார்கள்.

இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் சூழிநிலை மாறியுள்ளது. ஒரு இந்திய அதிகாரி "இந்த இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையிலான உறவு "கடுமைஆக உள்ளது அதனை  "கையாள" வேண்டியுள்ளது என ஒரு இந்திய அதிகாரி சொன்னார்.

கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக இரண்டு நாடுகளுக்கும் இடையிலான உறவில் பல உறுத்தல்கள் நுழைந்துள்ளன. ஒன்று இந்தியாவைப் பொறுத்தளவில் தமிழர்களது சிக்கலுக்கு அரசியல் தீர்வு காண்பது பற்றி இராசபக்சே அரசு இழுத்தடிப்புச் செய்வது. மற்றது சிறீலங்கா - சீனாவுக்கு இடையில் காணப்படும் மிக நெருக்கமான உறவு பற்றிய உள்ளுணர்வு.

அய்க்கிய நாடுகள் மனித உரிமை அவைத் தீர்மானத்துக்கு இந்தியா கொடுத்த ஆதரவு சிறீலங்காவுக்கு ஏமாற்றத்தைக் கொடுத்துள்ளது.  இந்தத் தீர்மானம் 2009 மே இல் நடந்த இறுதிக்கட்டப் போரில் இடம்பெற்ற மனித உரிமை மீறல்கள் பற்றியும் அது தொடர்பான வேறு சிக்கல்கள் பற்றியும் இராசபக்சே அரசு நடவடிக்கை எடுக்கத் தவறிவிட்டது என்ற  குற்றச் சாட்டுஇதன் பிற்பாடு தமிழ்நாட்டில் உருவாகியுள்ள சிறிலங்காவுக்கு எதிராக தமிழ்நாட்டில் எழுந்துள்ள உணர்வு அலைகள்இது சிறீலங்கா யாத்திரீகர்களைத் தாக்கும் அளவுக்குப் போயுள்ளது

இதனைத் தொடர்ந்து கொழும்பு தனது குடிமக்களுக்கு தமிழ்நாட்டுக்குப் பயணம் செய்ய வேண்டாம் என்று விடுத்த அறிவுறுத்தல் ஒரு "அதிகமான எதிர்வினை" என்று புது தில்லி பார்க்கிறது.

தில்லி வட்டாரங்கள் இந்தச் சிக்கல்கள் எல்லாம் மன்மோகன் சிங் - இராசபக்சே சந்திப்பின் போது  பேசப்படலாம் எனச் சொல்லுகின்றன.

தமிழினச் சிக்கல் தீர்க்கப்படுவதற்கு சிறீலங்காவின் வடக்கு கிழக்கு பகுதிகளில் இருந்து இராணுவம் விலகிக் கொள்ள வேண்டும். மற்றது வட மாகாண சபைக்கு கூடிய  விரைவில் தேர்தல் நடத்தி அதன் நிருவாகத்தை மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளிடம் கையளித்தல்இந்த இரண்டையும் இந்தியா வலியுறுத்துகிறது.

புது தில்லியில் இடம்பெறும் சந்திப்புக்களுக்குப் பின்னர் இராசபக்சே மத்திய பிரதேச மாநிலத்தின் சாஞ்சி என்ற இடத்துக்குப் பறக்க இருக்கிறார்அங்கு பன்னாட்டுப் பவுத்த பல்கலைக் கழகத்துக்கு  அடிக்கல் நாட்டப்படும் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்வார். வெள்ளிக்கிழமை அவர் சிறீலங்கா திரும்புவார். (The Hindu - September 19, 2012 - URL http://www.thehindu.com/news/article3915391.ece)

தமிழாக்கம் நக்கீரன்

 


 

"Sri Lanka's ruling party wins key provincial election, defeating the main ethnic Tamil party"- A response  

 

By V.Thangavelu (President,  Tamil National alliance (Canada)

 

The analysis and the conclusions by Krishnan Francis of the Associated Press in regard to the results of the Eastern Provincial Council poll is erroneous, inaccurate and misleading.

 

The elections results far from "being seen as a setback for the TNA" is a confirmation of the faith the people have reposed on the TNA during the parliamentary elections in 2010 and subsequent local government polls in 2011.  It is indictment against the  militarization, Sinhalization and Budhistization of the North east  by a chauvinistic government.  It should be noted that the Tamil National Alliance was contesting the Eastern Provincial council election for the first time against heavy odds.

 

The election campaign was marred by violence by the supporters of UPFA both on the day of poling and during the campaign. TNA supporters were

attacked and their vehicles smashed when they went for canvassing, especially in Kalkudah electorate the home electorate of former Chief Minister Pillayan and Deputy Minister Karuna. There was intimidation and thuggery against them by UPFA goons. On the day of polling the government withdrew police by evening.

 

TNA faced formidable challenge from the ruling United Peoples Freedom Party (UPFA) party in terms of money and manpower. The UPFA liberally misused State machinery and state media.  Government officials, employees and vehicles were used for election campaign. There was also wholesale corruption like bribes to voters in the form of cash, sarees, Vertis, alcohol, sporting materials and laying foundations for new projects.

 

Now there is widespread allegation that the government rigged the results of Kalkudah electorate, the only electorate where Tamil UPFA candidate won.

 

The following Table shows  the votes by polled by the TNA at the just concluded  Eastern Council Provincial poll compared to Parliamentary elections  held in April 2010.

 

                                        2012  Eastern  Provincial Council poll compared to Parliamentary elections  held in April 2010

 

 

District

2010 Parliament

%

2012 Provincial

Council

%

Increase

%

Batticaloa

66,235

36.67

104,682

50.83

38,447

36.73

Trincomalee

32,268

23.81

44,396

29.08

12,128

27.32

Amparai

26,895

10.47

44,749

16.28

17,854

39.90

Total  

125,398

 

193,827

 

68,429

35.30

 

It will be seen the TNA  has increased its  voter base by 68,429 votes, an increase of 35.30% over the votes polled at the parliamentary elections held in 2010.  TNA polled the highest number of votes (also the greatest  number of seats) in  Tamil dominated Trincomalee and Batticaloa electoral districts. Out of 12 Tamil councillors elected 11 belonged to the TNA and  only one from the ruling UPFA. In fact   the total votes polled by the TNA is just   6, 217 below  that of UPFA!

 

The UPFA which had 20 members in the last council was reduced to 14 this time around. The popular votes  polled plummeted from 308,886 (52.21%) (See Table below)   to 200,044 a decrease of  35.24%.  Of those 31  sitting members who  re-contested 18 of them lost their seats. In the case of TamilEla Makkal Viduthalai Pulikal (TMVP) it  fielded 12 candidates and 11 of them got defeated. The much touted Deputy Minister and Vice President of SLFP Karuna's sister also got defeated. The rejection of TMVP which contested on the UPFA platform  is a clear  rejection of  the TMVP and by extension the UPFA by the majority of Tamil voters.   

                                                              
           2008 Eastern Provincial Council  Election Results

 

 

Party

Batticaloa

Amparai

Trincomalee

Seats

Popular Vote

 

Votes

Seats

Votes

Seats

Votes

Seats

Vote

 %

 

 

United People's Freedom Alliance

105,341

6

144,247

8

59,298

4

20

308,886 

52.21%

 

 

United National Party

58,602

4

121,272

6

70,858

5

15

250,732 

42.38%

 

 

Janatha Vimukthi Peramuna

379

0

4,745

0

4,266

1

1

9,390 

1.59%

 

 

Tamizh Democratic National Alliance

7,714

1

-

-

-

-

1

7,714 

1.30%

 

Total

202,443

11

272,392

14

150,624

10

37

646,456 

100%

 

Voter turnout:   65.78 %

 

Source: Sri Lanka Department of Elections

 

 

 

The claim that “Unlike northern Sri Lanka, where Tamils are an overwhelming majority, the east has near-equal numbers of the country's main ethnic groups — Sinhalese, Tamils and Muslims” is factually incorrect. The ethnic ratio in the eastern province is as follows:

 

Table showing district-wise Population  of Eastern Province (2007 Estimate)

 

District

Ceylon Tamil

%

Ceylon

%

Sinhalese

%

Burgher

Indian

Ceylon

Other

Total

Muslim

Tamil

Malay

Amparai

111,948

18.33

268,630

43.99

228,938

37.49

929

58

163

53

610,719

Batticaloa

381,841

74.02

128,964

25.00

2,397

0.46

2,412

143

81

19

515,857

Trincomalee

95,652

28.61

151,692

45.37

84,766

25.35

967

490

327

469

334,363

Total

589,441

40.35

549,286

37.60

316,101

21.64

4,308

691

571

541

1,460,939

 

Likewise the district-wise   electoral strength of the 3 major communities in the Eastern Province  is shown below. It is more or less same as the population ratio.

 

Table Showing district-wise electoral strength of the  3 major communities
District Tamils  % Muslims % Sinahalese % Total
Batticaloa 255,115 73.66 89,635 25.88 1,600 0.46 346350
Trincomalee 88,607 36.00 83,684 34.00 73,839 30.00 246130
Amparai 69,783 16.00 209,350 48.00 157,013 36.00 436146
Eastern Province 413,505 40.20 382,669 37.20 232,452 22.60 1,028,626

 

TNA winning 11 seats is a clear message that the  overwhelming majority of Tamils have rejected the claim by president Mahinda Rajapaksa that Tamils are not interested on  a political solution, only about development. This is the clear message  conveyed by the Tamil people and there should be no problem by the international community understanding same.  ("Sri Lanka's ruling party wins key provincial election, defeating the main ethnic Tamil party" by Krishnan Francis, Associated Press appeared in the Vancouver Sun dated September 09, 2012)

 


இன மோதல்,  தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மற்றும் எதிர்காலம்

முனைவர் ஏஆர்எம  இமித்தியாஸ

தமிழாக்கம் நக்கீரன்

"சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் தமிழரின் தேசியப் பிரச்சினைக்கு  ஒரு நியாயமான தீர்வை ஒருபோதும் முன்வைக்கப்போவதில்லை என்பது இன்று வெட்டவெளிச்சமாகியுள்ளது.  எனவே, நடக்கமுடியாத விடயத்தில் நம்பிக்கை வைத்து, தொடர்ந்தும் அதே பழைய பாதையில் நடைபோட இனியும் நாம் தயாரில்லை..... எமது அரசியற் சுதந்திரத்திற்கான இந்தப் போராட்டத்தை விரைவாக ஏற்று அங்கீகரிக்குமாறு நீதியின் வழிநடக்கும் உலகநாடுகளையும் சர்வதேச சமூகத்தையும் நாம் அன்போடு வேண்டுகிறோம்."  இதுதான் கொல்லப்பட்ட தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின்  தலைவர் பிரபாகரன் 2006 ஆம் ஆண்டு ஆற்றிய மாவீரர் உரையின் முக்கிய பகுதியாகும்.

சிறீலங்கா அரசியலை உன்னிப்பாகக் கவனிப்பவர்கள் இந்த உரை தமிழர்களின் ஏமாற்றங்களையும் நம்பிக்கை ஈனங்களையும்  பரதிபலிப்பது  மட்டும் ல்ல அய்ந்து பத்தாண்டு கால  தென்னிலங்கை சிங்களவர்களின் அரசியல்  இரண்டகத்தையும் காத்திரமான முறையில் அம்பலப்படுத்துகிறது என்பதை ஒத்துக்கொள்வார்கள்.  தென்னிலங்கை அரசியல்வாதிகள் வடக்கையும் கிழக்கையும் பிரதிநித்துவப்படுத்தும் தமிழ்த் தலைவர்களோடு பொருள்பொதிந்த அரசியல் பேச்சுவார்த்தைகளை நடத்த முற்றாக மறுத்துவிட்டார்கள்.  மாறுபட்ட கருத்தையும் பன்மைத்துவத்தையும்   மறுக்கும்  சிங்கள அரசியல் நிறுவனத்தை தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் பிரதிபலித்தார்கள்.  இவர்கள் சிறீலங்கா சமூகத்தின் கொடிய விரோதிகள் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இல்லை.

தமிழ்த்  தேசிய வன்முறையாளர்களான விடுதலைப் புலிகள் அவர்கள் கோருவது போல் விடுதலைப்  போராளிகளா அல்லது சிறீலங்கா அரசு விபரிப்பது போல் கொடுமையான பயங்கரவாதிகளா என்ற கேள்விக்கு வரலாறு  தீர்ப்பளிக்கட்டும்.  எனது வாதம் என்னவென்றால் தமிழீழப் புலிகளின் பிறப்பு சிறீலங்கா அரசின் வரலாற்று வேர்களிலும் அதன் தமிழ் விரோத நிகழ்ச்சித் திட்டத்தினாலும் நிகழ்ந்தது.  இதில் ஒரு முக்கிய அம்சத்தைப் பார்க்கவேண்டும். தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் நிகழ்ச்சித் திட்டத்தை சாதாரண தமிழ்மக்கள் ஏற்றுக் கொண்டது இரவோடு இரவாக எடுத்த முடிவு அல்ல. சிறீலங்கா அரசு மிதவாதத் தமிழர்களின் கோரிக்கைகளை ஏற்க மறுத்ததாலேயே சிறீலங்காவில்  தமிழ்த் தீவிரவாதம் தோற்றம் பெற்றதற்கு முக்கிய காரணியாகும்.  தமிழ்த் தலைவர்கள் சொல்வதைச் செவிகொடுத்துக் கேட்டு அவர்களது நியாயமான கோரிக்கைகளைக் கொடுப்பதற்குப் பதில் அன்றைய ஆளும் சிங்களத் தலைவர்கள் தமிழ்த் தலைவர்களையும்  தமிழர்களை தாக்கினார்கள். அத்தோடு நின்றுவிடாமல் சிங்களவர்களை கூலிக்கு அமர்த்தி அப்பாவித் தமிழர்களையும்  மிதவாதத் தலைவர்களையும்  கொன்றார்கள். ஒன்றை நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.  1956 ஆமஆண்டுக்குபபின்னரகாலத்துக்குககாலமசிங்களவர்களினகட்டுப்பாட்டிலஇருந்த அரசுகளமிதவாதததமிழ்ததலைமைகளோடபேச மறுத்தன. தமிழரசுககட்சி இதற்கநல்ல எடுத்துக்காட்டு.   

சிறீலங்காவின்  அய்க்கியத்தைக் குலைக்காமல் விரிவான தீர்வொன்றைத் தமிழரசுக் கட்சி முன்வைத்தது. ஆனால் தமிழ் மிதவாதிகளது தீர்வுத்திட்டத்தைச் சிங்கள கூட்டுத் தலைமையும் போட்டிப் பேரினவாதமும் கண்ணெடுத்துப் பார்க்க மறுத்தன.     சோகம் என்னவென்றால் சிங்கள ஆளும் வர்க்கம் வன்முறையைப் பயன்படுத்தியது. இது அரசியல் முறைமையில் தமிழர் தரப்பு வைத்திருந்த நம்பிக்கையைப் போக்கடித்து தமிழர்களை  வன்முறையைத்  தேர்ந்தெடுக்க வைத்தது.  இந்த உண்மையை முன்னாள் பிரதமரான திரு இரணில் விக்கிரமசிங்கா அய்க்கிய அமெரிக்காவுக்குச் சென்றபோது எதிரொலித்தார்.  அவர் சொன்னதாவது "தமிழர்கள் அமைதியான முறையில் எதிர்ப்பைத்  தெரிவிக்க முயற்சித்தார்கள்.  அது விரைவில் வன்முறையாக தாழ்நிலை அடைந்தது.  அடிப்படை மனக்குறைகள்  தீர்க்கப்படாத போது அது தமிழ் வன்முறைக் குழுக்கள் தோன்றுவதற்குரிய களம் அமைக்கப்பட வழிகோலியது."  ("வன்முறை அற்ற நல்ல எதிர்காலத்துக்கு எமது அணுகுமுறை" டெயிலி நியூஸ், யூலை 25,2002)

இது தமிழ் தீவிரவாத இயக்கங்கள், குறிப்பாக தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள்,  1970 கடைசியில் தோற்றம் கொண்டமைக்கான  காரணங்களைப் புரிந்து கொள்வதற்கு உதவுகிறது.  ஆனால்,  இனவாதப் போக்கைக் கொண்ட சிங்கள ஆட்சித் தலைவர்கள் அரசியலில் ஒருவரை ஒருவர் விலைக்கு மேல் விலை வைத்து வாங்கும் வழக்கத்தைக் கைவிடவில்லை.  சிங்களவர்களது அனுதாபத்தை வென்றெடுக்க  உணர்ச்சிகளுக்குத் தூபமிடும் கொள்கைகளைக் கைக்கொண்டார்கள்.  வடக்கில் வாழும் தமிழ்மக்களில் குறிப்பிடத்தக்க பகுதியினர்  கொடிய போர் முடிந்த பின்னரும் தாங்கள் அநீதியான முறையில் நடத்தப்படுவதாகவும் சிங்கள இராணுவம் தங்களது நிலத்தை பிடித்து வைத்திருப்பதாகவும் நினைக்கிறார்கள்.

கொழும்பு,   போர் முடிந்த பின்னர் தமிழர்களோடும் முஸ்லிம்களோடும் அவர்களது பதட்டங்களை நீக்க அரசியல் அறிஞர்கள் அழைக்கும் "போர் முடிந்த பின்னர் அதிகாரப் பகிர்வு"      (The key feature of consociationalism is that it is a power sharing arrangement encompassing a set of institutional devices பற்றிப் பேசுவதில் தொடர்ந்து தோல்விகண்டுள்ளது. இது சிங்கள அரசியல் வர்க்கத்தின் அரசியல் குறிக்கோள்களை விளக்குகிறது.

இதில் உள்ள முரண்நகை என்னவென்றால் 30 ஆண்டுகால மோதலுக்குப் பின்னரும் -  பல்லாயிரக்கணக்கான இலங்கையரை, பெரும்பாலும்  தமிழர்கள்,  போரில் பலிகொள்ளப்பட்ட பின்னரும்  சிறீலங்காவின் சிங்கள அரசியல் வர்க்கம் சிறுபான்மை இனமக்களுக்கு,  சிங்கள அரசியல் வர்க்கத்தை தீவிரமாக ஆதரிக்கும் முஸ்லிம் தலைவர்கள் உட்பட,  நியாயமான மனக்குறைகள் உண்டு அவற்றுக்கு  நியாயமான அரசியல் தீர்வு தேவை என்பதை அங்கீகரிக்க இன்னமும் மறுக்கிறது.  உண்மையில் சிங்கள அரசியல் வர்க்கம் வேண்டும் என்றே தமிழர்கள் மற்றும் முஸ்லிம்களுக்குச் சிக்கல்கள் இருப்பதைப்  புரிய மறுக்கிறது.  காரணம் தமது எதிர்ப்பாளர்களைத் தோற்கடிக்கத்  தாமே உருவாக்கிய  அரசியல் கலாசாரத்தை மாற்ற மறுக்கிறார்கள். தங்களது குறுகிய அரசியல் கலாசாரத்துக்கு வலிமை தேட  5 ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட  மகாவம்சத்தைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.  மகாவம்சம் சிங்கள  உயர் குழாத்தின் உருவாக்கத்தில் முக்கிய பாத்திரம் வகிக்கிறது.  மகாவம்சம்  சிங்கள மக்களே பவுத்தத்தின் பாதுகாவலர்கள் என்றும்  முழு இலங்கைத் தீவும் சிங்களவர்களுக்கும் பவுத்தத்திற்கும் புனிதமான வாழ்விடம் என்றும் சொல்கிறது.     

இலங்கைத் தீவில் 21 மில்லியன் மக்கள் வாழ்கிறார்கள். சிறீலங்காவின் இனவாரி உள்நாட்டுப் போரில் 100,000 மேலான மக்கள் கொல்லப்பட்டார்கள். எனவே பிரிவினை விருப்பமான ஒரு தீர்வாக இருக்க முடியாது. ஆனால் ஒரு சமூகத்துக்குத் தொடர்ந்து உரிமைகளும் ஆட்சியில் பங்கும் மறுக்கப்படுமேயானால், அவர்கள் பெரும்பான்மை/அடக்கி ஆளும் சமூகத்தின் சிறைக்கைதிகளாக நடத்தப்பட்டால் அதற்கு ஒரு முடிவு கட்டப்பட  வேண்டும்.  ஓரங்கட்டப்பட்ட மக்களுக்கு நியாயம் வழங்கப்பட வேண்டும்.  பிரிந்து போகும் விருப்பத்தை எதிர்க்கலாம். எப்போது என்றால் ஆளும் உயர்குழாம்  இனவுணர்வுகளுக்கு அப்பால் சிந்திக்கவும் செயல்படவும் உண்மையாக விரும்பினால் -  அதிகாரத்தை சிறுபான்மை மக்களோடு பகிர்ந்து கொள்ளும் ஈடுபாடு இருந்தால்.  வேறுவிதமாகச் சொன்னால் மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் அதிகாரத்தை முறைப்படி பகிருவதற்கு ஒரு பொறிமுறை இருக்க வேண்டும்.  இப்படிச் செய்தால் தமிழ்த் தேசியவாதிகளின் நிகழ்சிநிரல்களைப் பலவீனப்படுத்தும் சாத்தியம் உண்டு.  ஆனால் அப்படியொரு உடன்பாட்டை நடைமுறைப்படுத்த  உள்நாட்டிலும் அனைத்துலக மட்டத்திலும் அரசியல்   விருப்பம் இருக்க வேண்டும். 

மேலும் ஒரு குறிப்பிட்ட சிறுபான்மை சமூகம் பெரும்பான்மையோடு ஒத்து வாழுமாறு வற்புறுத்துவது பிழையான அரசியலாகும்.  அத்தோடு சிறுபான்மையருக்கு அரசியல்  இசைவு மற்றும் குடியுரிமை இரண்டுக்கும் இடைவெளி இல்லாதபோது அப்படி வற்புறுத்துவது பிழையாகும்.  நாட்டின் சில பகுதிகளில் தாங்கள் பெரும்பான்மையினர் என அவர்கள்  சொல்கிறார்கள். அந்த நிலையில் பிரிவினை மிகவும் சாத்தியமாகும்.  பிரபாகரன் போல் "விட்டுக்கொடுப்பற்ற  சிங்கள பேரினவாதத்தின் நிலைப்பாடு" ஒருபோதும் தமிழர்களுக்கு நீதி வழங்கப் போவதில்லை எனப் பல தமிழர்கள் நினைக்கிறார்கள். 

எனவே தமிழர்கள் "சிங்கள பேரினவாதத்தின் விட்டுக்கொடுக்காத நிலைப்பாடு தமிழ்மக்களுக்கு தமிழீழம் என்ற ஒரு சுதந்திர நாடு தவிர வேறு தேர்வு எமக்கு இல்லை என்ற நிலமையை" உருவாக்கியுள்ளது எனச் சொல்லும்போது அது  சனநாயக முறைமையில் பாகுபாடற்ற  தன்மை மற்றும் சிங்கள ஆளும் உயர்குழாம் பற்றிய அவர்களது விரக்தி இரண்டையும் பிரதிபலிக்கிறது.

மேலே கூறியவாறு பிரிவினைக்கு நல்ல மாற்று தோல்விகண்ட ஒற்றையாட்சி ஆட்சிக்கு அப்பால்   செல்லும்  அரசியல் சூத்திரங்களாகும். அப்படியான சூத்திரங்கள் ஏனைய குழுக்களோடு தத்தம் சொந்த அடையாளங்களையும் விழுமியங்களையும் இழக்காது ஒத்து வாழ ஓர் (அரசியல்) இடைவெளியை உண்டாக்கலாம்.   ஒற்றுமை பற்றிய வாதத்தின்  அடிப்படை அதனை ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.  மற்றவர்கள் செய்யும் தெரிவுகளை அவர்கள் எந்த இனம் அல்லது மதம் என்ற அடையாளத்துக்கு அப்பால்  நாம் ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருந்தால் நாங்கள் அவர்களது நம்பிக்கையை வென்றெடுப்பதோடு அல்லாமல்  பொதுவான இலக்குகளுக்கு அவர்களது பற்றுறுதியையும் வென்றெடுக்கலாம். மறுபுறம் எமது  விருப்புத் தேர்வுகளை மற்றவர்கள் மீது திணித்தால் அப்படிப்பட்ட அரசியல் வன்முறையையும் உறுதியற்றதன்மையையும் தூண்டலாம்.   தன்மானம்,  சுயநிண்ணயம் மற்றும் சுதந்திரம் இருந்தால் வெவ்வேறு பட்ட இனக்குழுக்களுக்கு இடையில் ஒற்றுமை மற்றும் அமைதி பிறக்கும். வேறு வார்த்தைகளில்  சொன்னால் சிறுபான்மையினர் தாங்கள் இழந்த நம்பிக்கையை கட்டியெழுப்பி தமது அரசியல் தன்னாட்சி மூலம் தமது குடியுரிமையை நிலைநாட்டினால் வெவ்வேறு இனக்குழுக்களுக்கு இடையே காணப்படும் பதற்றம் மறைந்து போகும். 

தமிழ்த் தலைவர்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் நீதிவழங்க வேண்டும் என்றால் சிங்கள அரசியல் வர்க்கம் அவர்களோடு பேச வேண்டும்.  இன்று காணப்படும் மோதலுக்கு தீர்வு காண்பதற்குரிய வழிகளில்  அவர்களுக்கு  நீதிவழங்குவது ஒரு வழியாகும். நீதி, கண்ணியமான அமைதி மற்றும் வாய்ப்புக்கள் இல்லாத ஒரு சூழ்நிலையில் சிறுபான்மை இனத் தலைவர்கள் தோற்றம் பெறுகிறார்கள்.  கொழும்பு,  மோதலுக்குக் காலாக இருந்த அடிப்படைக் காரணங்களை மறந்துவிடக் கூடாது.  தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் பிறப்புக்கு அவைதான் காரணமாக இருந்தன.  தேர்தல்கள் ஆரோக்கியமான மக்களாட்சி முறைமையின் பிரிக்க முடியாத உறுப்பாகும்.  ஆனால் எது மக்களாட்சியை மேன்மைப்படுத்துகிறது என்றால் பன்முகத்தன்மையும் நீதியுமாகும். அந்தச் சூழலில்தான் மக்கள் உண்மையான அரசியல், சமூக மற்றும்  கலாசார தன்னாட்சியை அனுபவிக்க முடியும்.   (Colombo Telegraph)

(முனைவர் ஏஆர்எம் இமித்தியாஸ் முக்கியமாக இனவாரி அரசியல் பற்றி ஆய்வு நடத்துபவர்.  அதுபற்றிப் படிப்பிப்பவர். பன்னாட்டு இதழ்களில் அவருடைய ஆக்கங்கள் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளன. தற்போது அவர் அமெரிக்க தெம்பிள் பல்கலைக் கழகத்தின் ஆசிய கற்கை/அரசியல் அறிவியல் துறையில் படிப்பிக்கிறார். )


 

An impressive win by the TNA  will help to  slowdown militarization, Sinhalization and Budhistization of the East!

Veluppillai Thangavelu, President TCWA

A mini poll will be held on September 08, 2012 to elect members to three provincial councils viz the North Central, Sabaragamuwa and Eastern Provinces.  The government almost forced the respective Chief Ministers of the provincial councils to secure their consent to dissolve them almost one year ahead of their normal 5 year term.  Elections were held to these provincial councils in 2008. So this is the second election  after the demerger of the province from the North.

Political analysts are giving various reasons for dissolving  these councils. The  major reason appears to be to test the political waters. President Mahinda Rajapaksa wants to prove to the international community that his  government's popularity is still intact.  Through the Eastern Provincial Council elections he wants to prove that he enjoys support of all three - Sinhalese, Tamils and Muslim - communities. 

These communities are evenly divided on the basis of voters strength in the province.  Proving his government popularity has become imperative in the face of  the   14th Working Group sessions that will take place from 22 October - 5 November 2012. The pre-sessions will take place from 27 to 31 of August in 1 rue de Varembé, Geneva.  Discussion on Sri Lanka is scheduled for August 31  from 12.00 pm to 1.00 pm.

The Universal Periodic Review (UPR) is a new and unique mechanism of the United Nations which started in April 2008 and consists of the review of the human rights practices of all States in the world, once every four years. Through the Universal Periodic Review, the Human Rights Council will review, on a periodic basis, the fulfilment by each of the 193 UN  Member States of their human rights obligations and commitments.

A review of a State is based on a national report prepared by the State under review; a compilation of United Nations information on the State under review prepared by the Office of the United Nations High Commissioner for Human Rights (OHCHR); and a summary of information submitted by other stakeholders (including civil society actors), also prepared by OHCHR.

The review itself takes place in Geneva in a session of the Working Group on the UPR, which is composed of the 47 member States of the Human Rights Council. The review takes the form of an interactive dialogue between the State under review and the member and observer States of the Council. At the end of each review, the Working Group adopts an outcome document, which is subsequently considered and adopted by the Human Rights Council at a later session.

At the 20th session in Geneva in March 23,  2012, the HRC adopted a resolution sponsored by the United States urging Sri Lanka to expeditiously implement the LLRC recommendations in order to achieve reconciliation with the Tamil community.

In the last elections held for these 3 Provincial Councils the United People's Front Alliance (UPFA) swept the polls capturing power in all three councils. In the elections to the Eastern Provincial Councils  in 2008 the UPFA secured 20 out of 37 seats. The following is the summary of the election results:

Table 1

Summary of the May 10, 2008 Sri Lanka Eastern Provincial Council election results

 

Party Batticaloa Amparai Trincomalee Seats Popular Vote
Votes Seats Votes Seats Votes Seats Vote  %
  United People's Freedom Alliance 105,341 6 144,247 8 59,298 4 20 308,886  52.21%
  United National Party 58,602 4 121,272 6 70,858 5 15 250,732  42.38%
  Janatha Vimukthi Peramuna 379 0 4,745 0 4,266 1 1 9,390  1.59%
  Tamizh Democratic National Alliance 7,714 1 - - - - 1 7,714  1.30%
Total 202,443 11 272,392 14 150,624 10 37 646,456  100%
Voter turnout:   65.78 %
Source: Sri Lanka Department of Elections

The UPFA got 18 of 35  while the UNP had 15. The JVP and EPRLF (Naba) had one each. With two bonus seats, the UPFA  having 20 of 37 councillors formed the provincial administration.

There were allegations of election irregularities  by the  United National Party, Sri Lanka Muslim Congress and the Janatha Vimukthi Peramuna  such as vote rigging  carried out by members of the UPFA and the TamilEela Makkal Viduthalai Pluvial (TMVP) during election day. In fact, the TMVP carried arms openly to intimidate Tamil voters to vote for UPFA. Although the war was over in the eastern theatre in 2008, the  law and order situation remained volatile.  Due to wide-spread security threat posed to TNA parliamentarians by armed groups, the TNA boycotted the elections.

This time around the TNA is contesting the elections in all three districts. Eastern Province consists of Trincomalee, Batticaloa and Amparai. The following Table gives the  ethnic-wise  demography of  the 3 communities in the Eastern province.

                                                                                                            

Table 2

Population of Eastern Province by ethnic group 1881 to 2007
Year Tamils Moors Sinhalese Others Total
No.
No. % No. % No. % No. %
1881 Census 75,318 58.96% 43,001 33.66% 5,947 4.66% 3,489 2.73% 127,755
1891 Census 86,701 58.41% 51,206 34.50% 7,508 5.06% 3,029 2.04% 148,444
1901 Census 96,917 55.83% 62,448 35.97% 8,778 5.06% 5,459 3.14% 173,602
1911 Census 101,181 55.08% 70,395 38.32% 6,909 3.76% 5,213 2.84% 183,698
1921 Census 103,245 53.54% 75,992 39.41% 8,744 4.53% 4,840 2.51% 192,821
1946 Census 136,059 48.75% 109,024 39.06% 23,456 8.40% 10,573 3.79% 279,112
1953 Census 167,898 47.37% 135,322 38.18% 46,470 13.11% 4,720 1.33% 354,410
1963 Census 246,059 45.03% 184,434 33.75% 108,636 19.88% 7,345 1.34% 546,474
1971 Census 315,566 43.98% 247,178 34.45% 148,572 20.70% 6,255 0.87% 717,571
1981 Census 410,156 42.06% 315,436 32.34% 243,701 24.99% 5,988 0.61% 975,251
2001 Census                  
2007 Estimate 590,132 40.39% 549,857 37.64% 316,101 21.64% 4,849 0.33% 1,460,939
2012Census                  
Sources: Census Department

The Table shows that Tamils remain the largest ethnic group in the Eastern Province, although  their percentage has steadily declined from 58.96% in 1881 to just 40.39% in 2007 Estimate. On the other hand the percentage of  Sinhalese  has jumped from just 2.73 %  to 21.64 % during the same period. Even the Muslim population has  increased  from 33.66 in 1881 to 37.64 in 2007 Estimate. The following table shows the district - wise demography of Eastern Province.

    Table 3

Table showing district-wise Population  of Eastern Province (2007 Estimate)

District
Ceylon Tamil % Ceylon
Muslim
Sinhalese Burgher Indian
Tamil
Ceylon
Malay
Other Total
Amparai 111,948   268,630 228,938 929 58 163 53 610,719
Batticaloa 381,841   128,964 2,397 2,412 143 81 19 515,857
Trincomalee 95,652   151,692 84,766 967 490 327 469 334,363
Total 589,441   549,286 316,101 4,308 691 571 541 1,460,939

Preliminary census figures released by the Census department gives the population of the Eastern Province as follows:

The Table shows that Tamils remain the largest ethnic group in the Eastern Province, although  their percentage has steadily declined from 58.96% in 1881 to just 40.39% in 2007 Estimate. On the other hand the percentage of  Sinhalese  has jumped from just 2.73 %  to 21.64 % during the same period. Even the Muslim population has  increased  from 33.66 in 1881 to 37.64 in 2007 Estimate. The following table shows the district - wise demography of Eastern Province.              

Preliminary  2012 census figures released by the Census department gives the population of the Eastern Province as follows:                                    

         Table 4

Districtwise Population of Eastern Province  1881 to 2012 (Preliminary)
District 1981 2001 2012 Increase Increase
No. No. No. No %
Batticaloa 329,343   525,186 195,843 37.29
Amparai 383,275 592,596 645.825 262,550 40.65
Trincomalee 250,771   376,366 125,595 33.37
Total 963,389   902,108 583,988 37.00
Sources: Census Department

No proper census was  conducted after 1981 in Batticaloa and Trincomalee due to unsettling conditions that prevailed in these districts. Trincomalee district recorded the lowest increase (33.37) while Amparai recorded the highest increase (40.65) between 1981 and 2012.  During this period thousands of Tamils in Trincomalee got displaced following attacks by Sinhalese goons and the army.

The parliamentary elections held in April,  2010 reflected  more or less the  demographic pattern of the province. Trincomalee district returned 2 Sinhalese 1 Tamil and 1 Muslim.  Amparai returned 3 Sinhalese, 3 Muslims and 1 Tamil. The results for Batticaloa showed 3 Tamils and 2 Muslims. Overall there were 5 Sinhalese, 5 Tamils and 6 Muslims  were returned to parliament from the Eastern Province.

The 1981 census placed the ethnic ratio of the East  Tamils 42%, Muslims 33% and Sinhalese 25%. Demographic changes have taken place over the past 30 years and currently unofficial estimates place the eastern ethnic ratio as Muslims 38%, Tamils 36% and Sinhalese 26%.

Tamils are around 74%  in  Batticaloa district, 31% in  Trincomalee and 20% of Amparai district.

3,073 candidates are contesting for 108 seats in the three provinces in the forthcoming elections.  This includes 1,619 candidates from the political parties and 1,454 candidates from the Independent groups.  A total of 114 councillors will be elected from all three Provinces.

35 members representing 14 members from Amparai, 11 members from Batticaloa and 10 members from Trincomalee will be elected from the Eastern Province.

Voters numbering 1,033,759 in the Eastern province (347,099 in the Batticaloa district, 441,287 in Amparai and 245,363 in Trincomalee) will vote at the elections.

In the Trincomalee district (eastern province) 16 political parties and 16 independent groups have filed nominations. A total of 416 candidates are in the fray in contention for 10 slots in the Eastern Provincial Council.  In the Amparai district 595 candidates are in the fray for 14 seats in the council from16 political parties and 19 independent groups. In Batticaloa  13 political parties and 21 independent groups have filed nominations. The number of contesting candidates are 476 and the members to be elected from the district to eastern Provincial Council is 11.

The TNA list for Amparai will be led by former MP Chandranehru Chandrakanthan. In Trincomalee education ministry consultant C. Thandayuthapani  is  the leading candidate. Batticaloa will be led by former MP  K. Thurairajasingham, a lawyer by profession.

The TNA is fielding 44 candidates with ITAK contesting 31 seats,  TELO 6 seats, (Batticaloa 2 ,Trincomalee 1 and 3 in Amparai)  EPRLF has 3 candidates (Batticaloa 1 and Amparai 2)  TULF is contesting in 2 seats  (Trincomalee 1 and 1 in Batticaloa)  and PLOTE  2 seats – Trincomalee 1  and 1 in Batticaloa.

There is a four cornered contest  (UPFA, TNA, SLMC and UNP) and TNA may emerge as the single largest party in this Provincial Council. TNA hopes to win 4 in Trincomalee, 7 in Batticaloa and 3 in  Amparai bringing the total to 14 in the Council. If the TNA would emerge the single largest party,  it can bag the 2 bonus seats that would take the seat tally to 16 still short of 3 seats for a majority in the 37 seat council. There are reports the TNA might secure the support of the SLMC to make up for  the shortfall. A sizable section of the SLMC wants to align itself with the TNA. It is this section that forced Rauff Hakeem to leave the UPFA  coalition. To save face it was said the SLMC had the blessings of  president Mahinda Rajapaksa!

When elections were announced the UPFA was euphoric that  it will sail home for  a landside victory.  Mahinda Rajapaksa was hoping that the combined Sinhalese and Muslims votes will help UPFA  to  secure majority of seats in the council.  He can then tell the world the voters in the Eastern province have rejected merger of North and East.  He also has  a hidden agenda according to R. Sampanthan leader of the TNA.  Mahinda Rajapaksa wants to capture the Eastern provincial council to nullify provincial council's powers over land and police.  He nearly succeeded in taking those powers back but  for the refusal of the Sinhalese dominated North Central Provincial Council.  The Eastern Provincial Council  led by the spineless Pillaiyan shamelessly consented to surrender those powers.

However, the   SLMC decision to go it alone has upset Mahinda Rajapaksa's  master plan.  The Muslim votes getting split right down the middle might deny  UPFA  the majority required to form the administration.  Still the All Ceylon Muslim Congress led by Minister Richard Bathiudeen and National Congress headed by Minister A. L. M. Athaulla have thrown their hats with the UPFA.

TMVP led by Sivanesadurai Chandrakanthan is also contesting on the UPFA  platform. As a protégé of the government he has no choice. TMVP's electoral fortunes is on the decline and at the  parliamentary elections  held in 2010 it  failed to secure a single seat! It performed poorly in Trincomalee district (1,712 votes) and in Amparai district 1490 votes. Only in the Batticaloa district it managed to poll 16,886 votes.  The forthcoming elections might lead to  the demise of the TMVP for good. The EPDP  is no where to be seen in this election.

There is no doubt the UPFA will use or rather mis-use state resources to the full  to win the elections. There is thuggery, intimidation and violence used  against TNA  and SLMC candidates. Two TNA candidates withdrew from contest due to threat to their lives by para military groups.  A total of 2,500 graduate teachers have been given employment   after the announcement of the elections.

The TNA has to win this elections to show the international community that it  holds sway over Tamil people.   The Eastern province remained the fortress of the ITAK and then the TULF for decades. At the last general elections in 2010, unlike in the North,   no Tamil from any other party other than the TNA was able to win a single seat in the Eastern province.  For TNA to win Tamils have to vote with both hands. Compared to other two ethnic groups Tamils are less inclined to vote  during elections. At the 2010 parliamentary elections the voter turnout at Paddiruppu, a predominantly Tamil electorate, was only 50.19%! Kaldudda fared no better with 55.55 % voter turnout! Taking Tamil voters to the polling booth to  vote will pose a formidable challenge to the TNA since  the vote is the only weapon now in the hands of Tamil people. 

A decisive win by the TNA  will help to  slowdown militarization, Sinhalization and Budhistization of the Eastern province. It will act as a deterrent to illegal land grabbing in the East and attacks on  religious places of worship  by extremist yellow robed Buddhist Sinhalese fraternity.  Most importantly it will conclusively prove to the international community that  Tamil voters have rejected the UPFA led by Mahinda Rajapaksa one more time. (Tamil Mirror - August 2012)


  

Land Grab  poses  a real threat to the very existence of the Tamil people as a Nation

Veluppillai Thangavelu

Today,  the spectre of state sponsored Sinhalese colonization of the North and East have assumed threatening proportions. Not a day passes without news about the Sinhalese army grabbing lands belonging to Tamils  to build military/naval  bases, cantonments, houses, luxury hotels and  runways  for  the air force.  The armed forces have grabbed  large swath of crown and private lands   for military use and  the practice continues unabated.

There  was some method in the madness in settling Sinhalese colonists from the south, some of them convicts released from prisons,  during the earlier phases of colonization. Lands almost 100%  belonging to the state were used to settle Sinhalese under  schemes like Gal Oya, Allai-Kantalai, Morowewa, Padavia etc.  As for  Manal Aru (renamed Weli Oya in Sinhalese) colonization scheme  covered both crown and private lands where Tamils  lived for generations. In all these schemes the government through gazette notifications informed the public of what it intend to do.  That practice has been shelved.  The army/navy/air force simply appropriate any land they wish and then places  name boards  to inform the public that the property  belongs to the army and trespassers will be prosecuted! It is simple as that.

The Tamil National Alliance (TNA)  launched a series of protest meetings in Thellippalai, home town of late Federal Party Leader, S.J.V. Chelvanayakam,  Thiru Murugandy  and Mannar demanding the armed forces return the lands and houses occupied by them and to desist from any move to take over more lands in the North. But, the government remains unmoved. It is justifying the acquisition and building of  military bases, cantonments, quarters, luxury hotels etc.  on  spurious national security grounds.

The three protests held in  the North  in June and July  against land grabbing  by the army  have highlighted the people’s anger and dismay over the attitude of the government  in respect of  immovable assets in the North.

Unlike  other parts of the  country land is scarce in Jaffna peninsula. The  total land area including inland water is only  1,030 sq. km.
The recent census  shows Jaffna District  having a  population of 583,071  in 2012 compared to 734,474 persons in 1981. (In 1981 including Kilinochchi District which was part of Jaffna District  the figure was 831800).  Despite the  decline of 151,403 (20.61%) persons, Jaffna  peninsula still remains densely populated with  583 persons  per sq.kms. 

The Jaffna farmer through dint of hard work converted the lime stone terrains into fertile agricultural lands. For centuries,  their livelihood was based on intensive cultivation of these lands with the help of  rain, ponds and well water.

In the last century  the District Courts in the North were dominated by civil cases related to land disputes. Possession of land remained a coveted asset and preserving same a high priority.  However, the three decades of conflict has effectively divested the people of their claim to immovable assets through internal displacements and through compulsory acquisition of lands for High Security Zones.

Jaffna peninsula is divided into 4 main geographical zones  (1) lslands (2) Vadamarachchi (3)  Thenmarachchi and Pachilappalli and (4) Valikaamam.

Again, Jaffna District is divided into 14 Divisional Secretary's Division (DS Divisions), each headed by a Divisional Secretary (previously known as an Assistant Government Agent). The DS Divisions are further sub-divided into 435 Grama Niladhari Divisions (GN Divisions).

Jaffna district is one of 4 districts in the Northern Province (NP) and others are Kilinochchi, Mullaitivu, Mannar and Vavuniya. It has  17 local authorities,  one  Municipal Council, three  Urban Councils and the remaining 13 are Divisional Councils (Pradeshiya Sabha or Pradesha Sabhai). Jaffna district is the largest in NP by population, but smallest by land. The entire NP is 8,846 sq km.

Major General Mahinda Hathurusinghe says the de-militarisation doesn't mean removal of bases. According to him until the SL military builds up its permanent bases, the military needs places to stay, since they have no other place to go.

The Government has vested powers of  land appropriation in Jaffna to the  military governor Maj. Gen. (retd) GA Chandrasri according to  anonymous civilian administrators. Fortunately,  Pradesha Sabhas in the North are resisting attempt by the army to seize more private properties.

It is reliably learnt  the occupying army intends appropriating 1,033 properties for use of  the three forces out of which 1,004 are owned by private persons. Only 29 lands come under State-ownership. 

It is said that the  army intends to appropriate 300 acres in Thenmarachchi and a further 61 acres in Thellippalai.

A total of 716 private properties are  under occupation by  the army.  Out of  these, 378 lands are with houses, 283 are plain lands and 46 lands  are business buildings.  The SLA has also seized 9 public lands for its use outside the HSZ.

Further 253 lands are under the control of the Sri Lanka Navy, 123 of these are with houses, 104 plain lands, 7 lands with commercial buildings and 19 public lands.

64 lands are under the control of the Sri Lanka  Police,  57 of these lands are with houses, 5 plain lands and at least one with a commercial building.

Now, the SL military is seeking to legalise the seizure to enable itself to establish permanent cantonments in Jaffna.

Though,  the Sri Lanka army has dismantled some  HSZ s  still most of the properties have not been handed over to the people. The 51-2 brigade headquarters  is situated at the heart of the city of Jaffna!

Major General Hathurusinghe has strongly rejected allegations  that the army is on a land grabbing spree saying it is "media exaggerations spread with hidden agenda." However,  he grudgingly acknowledged "as a matter of national security, SF-J Headquarters will acquire a limited area to expand the Palaaly Airport and the Kankasanthurei Harbour, which are in the process of rapid expansion."

The occupying Sri Lanka Army in Jaffna has re-confiscated more than 250 acres of land in Kuppuzhaan North in Valikaamam South division of Jaffna district in recent days and evicted resettled families from their land. The Sinhala Army has been putting up permanent concrete fences and has instructed people not to cross the fences. Similar fencing and re-confiscation of released lands in the HSZs have been reported in Oddakappulam near Vaasavilan and in Kurumpachiddi in Valikkaamam North.

It is also alleged  that the army is planting land mines in de-mined areas of Maathakal village. This has dashed hopes of re-settlement among the 40,000 people who still remain as uprooted people after their eviction from Valikaamam HSZ.

The army has refused to hand over the Palaaly Teachers Training College and  25 acres of land belonging to the school back to the Education Department.

It is learnt that a military enclave is being schemed, comprising a large tract of land belonging to 15 villages in their entirety and 8 villages partially in Valikaamam North as permanent cantonment for  the three different  armed forces now occupying  North. 

The Government plans to create  ‘Economic Zone’ in addition to the ‘High Security Zone’ and the ‘Sacred Sinhala Buddhist Zone’ in Maathakal. In Maathakal a huge Vihara has been built on private land to mark the landing of Sangamiththai with the branch of the Bo-Tree from Kalinga. The economic zone will house Sinhalese families brought from the south and employed in development works.

Between   Thiru Murugandy  and Kokkaavil at least 4,000 acres of land have been  appropriated to construct  Sri Lanka military colony. Each house will be built in 1/2 acre lots.

While  over 300,000 IDPs in Vanni  are languishing  under tarpaulin huts in poverty and squalor without basic necessities  and while claiming delay in demining as an excuse to resettle them the military  is  building thousands of houses  at Thiru Murugandy styled  ‘Ranaviru Gammana’ (War Heroes Village). Over 2,000 persons are permanently stationed at Murugandy to  build these houses. Several ‘Ranaviru Gammanas’ are being planned in the North and East.

Allocating ‘development’ funds under President Mahinda Rajapaksa's ‘National Building and Estate Infrastructure Development Ministry’, the Ranaviru Seva Authority, a statutory board under the Defence Ministry is  behind the Ranaviru Gamanna project in Thiru Murukandy located in Oddisuddan Pradesha  division.

In terms of 
Mahinda Chintana at least 50,000 such houses would be built for Sri Lankan soldiers and their families under ‘Ranaviru Gammana’.

In projects completed in the South, each house was constructed at a cost of Rs.1.5 million.  In contrast India's 50,000 for Tamils  who have lost their houses in the war will be given only Rs. 0.5 million  for each house. So far, only about 1,000 houses have been built under the  Indian programme. 

A ‘Ranaviru Gammana’ village for Sinhala soldiers will have all infrastructure facilities such as roads, water supply, electricity, telephones, bank, bus station, market place, school and hospital.

According to SL military documents, soldiers in the ‘operational areas’ are entitled to receive houses in Ranaviru Gammana on a nominal monthly instalment.

At Maangkulam, 3rd division of the SLA is attempting appropriate 98 acres of land (39.67 hectares) permanently for its military base.

At Mannar youth activists of the Federal Party (ITAK) organized a protest rally  on July 07, 2012 against 5,210 acres of land grab by the army.  The protesters alleged that Sinhalization and Militarization have seriously affected the lives of the ordinary people. The Government is settling hundreds of Sinhalese families  on the pretext they were displaced during the war.

In Mannar district apart from 3,500 acres of land appropriation in Channaar  for a training base, 272 acres of lands were being appropriated in Thallaadi for the construction of air base and 150 acres have been recently appropriated in the name of bird sanctuary in Vangkaalai - Naakathaazhvu. At least 69 different locations  have been listed where SL military-led land grab was taking place. Tamil civilians, who are denied resettlement in Channaar in Maanthai West, where the occupying Sri Lankan military has appropriated 3,500 acres of lands,  constituted the majority of the participants in the protest. Mannaar Bishop Rt. Rev. Dr. Rayappu Joseph, together with Catholic priests and other civil activists from Mannaar, took part in the protest.

In Mullaitheevu district Sinhalese are re-settled  in Kokkulai, Kokkuththoduvai, Karunaadukkerny by the government. Sinhalese fishermen who come to the east coast for seasonal fishing are now permanently housed along the east coast.

In short  the government is hell bent to change the demography of the Northern province  similar to the Eastern province.

Tamils in the Eastern province have lost two-third of their land mass to Sinhalese and reduced to a numerical minority from 75.65% in 1827 to 41.90 % in 1981. The percentage today must be even less. More importantly the geographical contiguity of North and East has been severed. This was a deliberate strategical move to weaken the demand for a permanent merger of the North and East that will constitute a single politico-economic entity.

After May 19, 2009 the flood gates of Sinhala colonization has been wide opened to engulf the North. Earlier the government mostly used state land to settle Sinhalese from the south. Today,  it is private lands owned by Tamils that is appropriated  to colonize the North.  The  tragedy is compounded by some Tamils living abroad selling their properties to Sinhalese who offer a higher price.

As a prelude to the creation of Israel, the  Jews in Palestine bought  land for a state from the Arabs  while the majority Arab population was disorganized politically, severely stratified socially and suffering economically. The goal is to create national territory for the Jews at the expense of Arabs.

Without the existence of a substantial territorial base, neither the League of Nations nor the Peel Commissioners would have considered the option of a Jewish or Arab state in 1937. A geographic nucleus for a Jewish state had emerged by 1937 because  Jews were willing to commit time, energy, and money to the process of Jewish nation-building. Examining the process, methods and priorities of land acquisition allows one to understand how and why a Jewish state came into existence in May 1948.

By May 1948 Jews acquired approximately two million of Palestine's 26 million dunams. In terms of Palestine's total land area under the Mandate, this was a small percentage. But these two million purchased dunams were among the most cultivable.

Until 1939, more than two-thirds of the land acquired by Jews was purchased by private individuals and companies, not institutions of the Jewish Agency or yishuv. This was accomplished by private purchases, land transfers not recorded in the sub-district land registry offices, from official registered transfers by Arab sellers and concessionary agreements with the British.

Like the Jews the Sinhalese also has a master plan to acquire private properties of Tamils. They are likely to succeed since the Tamils
are less  willing to commit time, energy, and money to the process of  Tamil  nation-building.  The TGTE organized protest rallies against land grab drew very few Tamils than expected.  

The   systematic and planned land grab of Tamil traditional lands cast a long shadow and poses a real threat to the very existence of the Tamil people as a Nation.  Tamil Diaspora squabbling fiercely among themselves should wake up before it is late! (Courtesy – Tamil Mirror July, 2012)

 


 

தடுமாற்றம்  தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்புக்கு இல்லை! தடுமாற்றம் கனடா உதயனுக்குத்தான்!

நக்கீரன் 

கனடா உதயன் "தெளிவற்ற முடிவுகளோடு தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு தடுமாறுகின்றதா?" (03-8-2012)  என்ற தலைப்பில் ஒரு தலையங்கம் தீட்டியிருக்கிறது. அதற்கான பதில் கீழே தரப்படுகிறது.

தடுமாற்றம் ததேகூ க்கு இல்லை.  தடுமாற்றம் கனடா உதயனுக்குத்தான்.  இப்போது தலையங்கத்தில் என்ன எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்பதைப் பார்ப்போம்.
 

(1) இலங்கையில் வாழும் தமிழ் மக்களின் அரசியல் தலைமைத்துவத்தை ஏற்று மக்களின் அங்கீகாரத்தோடு அங்கு செயற்படும் ஒரேயொரு அமைப்பு தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பாகும். ஈழத்தமிழர்கள் மட்டுமல்ல புலம் பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் மக்களும் தமிழகத்தில் நமது அரசியல் பிரச்சனைகள் மீது ஆர்வம் கொண்டவர்களும் இன்னமும் ஏற்றுக் கொண்டதும் நம்பிக்கை வைத்துள்ளதுமான அரசியல் அமைப்பும் இந்த தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பாகும்.

ஆனால் விடுதலைப் புலிகளை அழிப்பதுதான் உடனடியாக செய்யப்பட வேண்டிய ஒன்று என்று இந்தியாவும் இலங்கையும் சேர்ந்து முடிவுகளை எடுத்ததன் பின்னர் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பை இந்த இரண்டு அரசாங்கங்களும் அணைப்பது போன்று வெளியே காட்டிக் கொண்டாலும் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு என்பது விடுதலைப் புலிகள் நடந்து வந்த பாதையில் தான் சென்று கொண்டிருக்கின்றது என்றும் விடுதலைப் புலிகளின் பெயரை அடிக்கடி உச்சரித்த வண்ணம் அரசியல் செய்யும் இயக்கம் என்றும் கணித்து வைக்கத் தொடங்கின.

பதில் - இலங்கை அப்படி நினைக்கிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால் இந்தியா அப்படியில்லை. அய்.நா. மனித உரிமைப் பேரவையில் அமெரிக்கா கொண்டுவந்த தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக இந்தியா வாக்களித்த பின்னர் இந்தியாவின் நிலைப்பாடு பற்றி பிரதமர் மன்மோகன் சிங் சிறீலங்காவின் ஆட்சித்தலைவர் மகிந்த இராசபக்சேக்கு எழுதிய கடிதத்தில்  இந்தியா, சிறீலங்காவோடு பங்காளியாக இணைந்து   "எல்லா வித சிக்கல்களுக்கும் குறிப்பாக சிறீலங்காவில் வாழும் தமிழ் சமூகத்தின் குறைபாடுகளை புரிந்துணர்வோடும் ஒருவர்க்கு ஒருவர் விட்டுக்கொடுக்கும் மனப்பான்மையுடனும்" செயலாற்ற விரும்புகிறது எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  தமிழ் சமூகத்துக்கு 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்திற்கு மேலாக ஒரு பொருள்பொதிந்த அதிகாரப் பகிர்வுப் பொதியொன்றை வழங்குவதன் மூலமே ஒரு நிரந்தரமான அரசியல் தீர்வை எட்டுவது சாத்தியமாகும்.   அதிகாரப் பகிர்வு மூலமாகவே பல சிக்கல்களுக்கு தீர்வு காண முடியும் என்பது எமது நம்பிக்கையாகும்.  அப்படியான ஒரு சூழலை உருவாக்குவதன் மூலமே சிறீலங்காவில் வாழும் குடிமக்கள் அனைவரும் அவர்களது இனம் எதுவாயிருப்பினும் நீதி கண்ணியம் சமத்துவம் மற்றும் தன்மானம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்க முடியும். 

 

Singh also expressed India's wish for a continuing partnership with Sri Lanka to achieve a "political solution that will address all outstanding issues, in particular the grievances of the Tamil community in Sri Lanka, in a spirit of understanding and mutual accommodation". "It is our conviction that a meaningful devolution package, building upon the 13th Amendment, would lead towards a lasting political settlement on many of these issues and create conditions in which all citizens of Sri Lanka, irrespective of their ethnicity, can find justice, dignity, equality and self-respect," Singh said. (http://articles.timesofindia.indiatimes.com/2012-03-25/india/31236525_1_g-l-peiris-rajapaksa-sri-lanka)


(2) விடுதலைப் புலிகளை அழித்ததன் பின்னர் நடைபெற்ற பொதுத்தேர்தல்களில் தமிழர் பிரதேசங்களில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு வெற்றிகளை ஈட்டியதால் தங்கள் விருப்பமின்மையை அதன் மீது உடனடியாகக் காட்ட முடியாத நிலையில் இலங்கையும் இந்தியாவும் சற்று "அடக்கி வாசிக்கத்" தொடங்கின. ஆனால் அவர்கள் எடுத்த தீர்மானம் என்னவென்றால் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு என்ற அரசியல் அமைப்பை சிறிது சிறிதாக தமிழர்களுக்கு அவசியம் அற்ற அரசியல் அமைப்பாக காட்சிப்படுத்துவது என்பதுதான்.

பதில் -  சிறீலங்காவைப் பொறுத்தளவில் இந்த விமரிசனம் சரி. ஆனால் இந்தியாவை சிறீலங்காவோடு ஒரே துலாக்கோலில் வைத்து நிறுப்பது சரியல்ல. அப்படியான எண்ணம் இந்தியாவுக்கு இருக்குமேயானால் இந்தியா ததேகூ  தொடர்ச்சியாகச் சந்தித்து கருத்துப் பரிமாற்ங்கள் செய்வதை எப்போதோ நிறுத்தி இருக்கும். 

(3) இதன்காரணமாகத்தான் அரசாங்கத்தோடு மறைமுகமாக நட்பைக் கொண்டுள்ள ஆனந்தசங்கரி முன்வரிசைக்கு கொண்டுவருவதன் மூலம் தமிழரசுக்கட்சியையும் அவரையும் அவரோடு இணைந்தவர்களையும் தமிழர் அரசியலில் உட்கொண்டு வரும் எண்ணமும் இலங்கை இந்திய அரசாங்கங்களின் மனங்களில் உதித்த ஒரு யோசனைதான். ஆனாலும் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு என்றாலும் தமிழரசுக் கட்சியென்றாலும் அவற்றுள் முன்வரிசையில் திருவாளர்கள் இரா சம்பந்தனும் மாவை சேனாதிராஜாவும் அமர்ந்திருப்பதையே அவர்களும் தமிழ் மக்களும் விரும்புவார்கள் என்ற காரணத்தால் மறைமுகமாக ஒரு திட்டத்தை இலங்கையும் இந்தியாவும் தீட்டியிருக்க வேண்டும்.

அதுதான் ஈழத்தமிழர்களின் தலைமையை தமிழரசுக் கட்சி என்ற தலைமையிடம் கையளிப்பதுதான். இதன் மூலம் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் பற்றியும் அதன் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் பற்றியும் அவர்கள் நடத்திய வீரமிகு விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பற்றியும் தமிழ் மக்களோ அவர்களின் அரசியல் தலைமைகளோ மனதால் கூட எண்ணக் கூடாது என்பதில் இலங்கையும் இந்தியாவும் மிகவும் கண்டிப்பாக இருந்து வந்திருக்கின்றன.

பதில் - இந்த முடிவு வெறும் ஊகத்தின் அடிபடையில் எட்டப்பட்டுள்ளது.  இலங்கை அரசு ஈழத்தமிழர்களின் தலைமையை தமிழரசுக் கட்சியிடம் ஒப்படைக்க திட்டம் தீட்டியதா? இது நல்ல நகைச்சுவை. ஈழத்தமிழர்களின் தலைமை தமிழரசுக் கட்சியிடம் தான் உள்ளது. மக்கள் அதற்கான ஆணை கொடுத்துள்ளார்கள். ஆனந்தசங்கரியை  ததேகூ இல் சேர்த்துக் கொள்ள எடுக்கப்பட்ட முடிவுக்கும் இலங்கை இந்திய அரசுகளுக்கும் தொடர்பே இல்லை. அது  ததேகூ எடுத்த முடிவு. அது சரி "விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் பற்றியும் அதன் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் பற்றியும் அவர்கள் நடத்திய வீரமிகு விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பற்றியும் தமிழ் மக்களோ அவர்களின் அரசியல் தலைமைகளோ மனதால் கூட எண்ணக் கூடாது" என்று எழுதுகிற கனடா உதயன் போராட்ட காலத்தில் மறந்தும் புலிகளை ஆதரிக்கவில்லை என்பதுதான் வரலாறு.  இன்று மனம் மாறியிருந்தால் அதனை வரவேற்கலாம்.

(4) இவ்வாறு பல்வேறு நெருக்கடிகளுக்குள் நின்று திணறுகின்ற தமிழத் தேசிய கூட்டமைப்பு கூட அண்மையில் எடுத்து முடிவுகள் அவர்களின் தடுமாற்றத்தைக் காட்டி நிற்கின்றன. விடுதலைப் புலிகள் அழிக்கப்படுவதற்கு முன்னரே ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னர் இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் பல்வேறு மட்டங்களில் நடைபெற்ற உயர் மட்ட சந்திப்புக்களில் எல்லாம் அடுத்து வரும் ஆறு மாதங்களில் விடுதலைப் புலிகள் முற்றாக அழிக்கப்பட வேண்டும் என்று கலந்துரையாடப்பட்டதெல்லாம் அப்போது முதல்வராக இருந்த கலைஞர் கருணாநிதிக்கு நன்கு தெரிந்திருந்தது.

பதில் - தடுமாற்றம் ததேகூ  அல்ல - கனடா உதயன் ஆசிரியருக்குத்தான்.  கருணாநிதிக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். தெரியாமலும் இருந்திருக்கலாம். அவர்தான் இதற்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

(5) இந்திய அரசின் வேண்டுகோளின்படி கபடத்தனமாக கருத்துக்களை வெளியிட்டு "நாடகம்" ஆடிய கருணாநிதி தற்போது "டெசோ" மாநாட்டை நடத்தி ஈழத்தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்காக குரல் கொடுக்கப்போவதாக அறிவித்துள்ளதை ஏற்றுக்கொண்டு அந்த மாநாட்டில் கலந்து கொள்வதற்குக் கூட தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு தயாராக இருப்பதும் அவர்கள் எடுக்கும் தவறான முடிவுகள் என்பதையே நமக்கு காட்டி நிற்கின்றன.

பதில் - பழைய குப்பைகளை முதுகில் சுமந்து கொண்டு திரிவது புத்திசாலித்தனமல்ல. தமிழீழ மக்களின் வாழ்வாதாரச் சிக்கல்கள் பற்றி கருணாநிதி தெசோ மாநாட்டை நடத்தினால் அதில் கலந்து கொள்வதுதான் புத்திசாலித்தனம்.  கருணாநிதி பலமான ஒரு கட்சியின் தலைவர். தமிழ்நாட்டின் முதல்வராக அய்ந்து முறை இருந்தவர். இந்தியாவை ஆளும் காங்கிரசின் பங்காளிக் கட்சி. தெசோ மாநாட்டினால் துளியளவு நன்மை கிடைப்பதாயிருந்தாலும் அதனை நாம் வரவேற்க வேண்டும்.  எதிரிகளின் எண்ணிக்கையைக் கூட்டுவதற்குப் பதில் குறைப்பதே அரசியல் இராசதந்திரம் ஆகும்.

(6) கூட்டமைப்பானது மேற்படி மாநாட்டில் பங்கெடுக்கப்போவத கூட இந்தியாவின் மத்திய அரசின் கைப்பிள்ளையாக இன்னும் உள்ள கருணாநிதியை "கைதூக்கி விடும்" செயல் என்றுதான் நாம் பார்க்க வேண்டும்.

பதில் -  கருணாநிதியை "கை தூக்கி விடும் என்றால் அது ததேகூ இன் செல்வாக்கைத்தான் காட்டி நிற்கும்.

(7) மறுபக்கத்தில் விரைவில் நடைபெறவுள்ள கிழக்கு மாகாணத் தேர்தல் என்னும் கரடு முரடான ஒரு தளம் பற்றியதுதான். மேற்படி தளத்தில் நின்றவண்ணம் தமிழ்த் தேசியத்தை பாதுகாக்கப் போவதாகக் கூறும் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு அங்கு தமிழரசுக் கட்சியையே முன்னிலைப் படுத்தி தேர்தல் பிரச்சாரங்களில் ஈடுபடுகின்றது.

பதில் - ஆளும் அய்க்கிய சுதந்திர மக்கள் முன்னணியில் எப்படி சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி முதன்மைக் கட்சியாக இருக்கிறதோ அதே போல் ததேகூ இல் தமிழரசுக் கட்சிதான் முதன்மைக் கட்சி.  பழக்க தோசத்தால் கனடா உதயன் அதை மறுக்க எத்தணிக்கிறது. தமிழரசுக் கட்சிக்குள்ள நீண்ட வரலாறு, மக்கள் செல்வாக்கு, புகழ்பூத்த தலைமத்துவம் ஏனைய கட்சிகளுக்குக் கிடையாது. சென்ற 2010 இல் நடந்த பொதுத் தேர்தல் முடிவுகள் மற்றும் உள்ளாட்சி தேர்தல் முடிவுகள் அதனை துல்லியமாகவும் துலாம்பரமாகவும் எண்பித்துக் காட்டுகிறது.  ததேகூ இன் பரப்புரைக் கூட்டத்தில் எல்லாக் கட்சிகளுமே பங்குபற்றுகின்றன. திரட்டப்படும் தேர்தல் நிதி எல்லாக் கட்சி வேட்பாகளர்களுக்கும் சமமாகப் பங்கிட்டுக் கொடுக்கப்படுகிறது. ஆளும் அய்க்கிய மக்கள் சுதந்திர முன்னணியின்  பங்காளிக் கட்சிகளான சோசலிச முன்னணிக்கு (சமஜவாத, கம்யூனிஸ்ட், இடதுசாரி முன்னணி) இடம் ஒதுக்கவில்லை. அது தனித்துப் போட்டியிடுகிறது. அதே போல் விமல் வீரவம்சாவின் தேசிய சுதந்திர முன்னணியும் தனித்தே போட்டியிடுகிறது. ததேகூ இல் உள்ள தெலோ 6 இடங்களிலும் இபிஎல்ஆர்எவ் 3 இடங்களிலும் புளட் 2 இடங்களிலும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி 2 இடங்களிலும் ஆக மொத்தம் 13 இடங்களில் போட்டி போடுகிறது. கிழக்கு மாகாண சபைத் தேர்தலைப் பொறுத்தளவில் அதனை நாம் அரசியல் கடந்த இனம் சார்ந்த தேர்தலாகப் பார்க்க வேண்டும்!

(8) இதை நாம் நன்கு கவனித்தால் இலங்கையும் இந்தியாவும் விரும்புகின்ற சிலவற்றை செய்வதற்கு தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு நிர்ப்பந்திக்கப்படுகின்றதா? அல்லது அங்குள்ள அரசியல் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப அதன் தலைமையும் இலங்கை இந்தியா விரும்புகின்ற மாற்றங்களை அங்கு ஏற்படுத்த முனைகின்றதா என்றெல்லாம் நம்மை எண்ணத் தூண்டுகின்றன.

பதில் - இதைப் படிக்கிற போது கனடா உதயன் ஆசிரியர் என்.ஆர். லோகேந்திரலிங்கம் எழுதிய தலையங்கம்  போல் தெரியவில்லை. அவர் இப்படிக் கற்பனைக் குதிரையைத் தட்டிவிட்டிருக்க மாட்டார்.  இந்தியாவுக்கும் - இலங்கைக்கும் இனச் சிக்கல் தொடர்பாக சுமுகமான உறவு இல்லை என்பது உலகறிந்த சங்கதி!  இலங்கை அரசு, ததேகூ தெசோ மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளுமாறு  நிர்ப்பந்திக்கிறதா? அப்படி யார் எப்போது சொன்னார்கள்?

(9) நாம் முன்னர் குறிப்பிட்டது போன்று இலங்கையில் வாழும் தமிழ் மக்களின் அரசியல் தலைமைத்துவத்தை ஏற்று மக்களின் அங்கீகாரத்தோடு அங்கு செயற்படும் ஒரேயொரு அமைப்பு தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பாகும்.

பதில் -  நன்றி.  இது எல்லோருக்கும் தெரிந்த உண்மை (யதார்த்தம்). விதி விலக்கு கனடிய தமிழ் வானொலி! உலகத்தமிழர் வார ஏடு!

(10) ஈழத்தமிழர்கள் மட்டுமல்ல புலம் பெயர்ந்து வாழும் தமிழ் மக்களும் மற்றும் தமிழகத்தில் நமது அரசியல் பிரச்சனைகள் மீது ஆர்வம் கொண்டவர்களும் இன்னமும் ஏற்றுக் கொண்டதும் நம்பிக்கை வைத்துள்ளதுமான அரசியல் இயக்கமும் அதுதான் என்ற வகையில் கருணாநிதி நடத்துகின்ற "டெசோ" மாநாட்டில் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு பங்கெடுக்கக் கூடாது என்ற வேண்டுகோளை புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் சார்பில் நாம் விடுக்கின்றோம்.

பதில் - கருத்துச் சுதந்திரம் எல்லோருக்கும் உண்டு. ததேகூ இந்த மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் என்போன்றோரது எண்ணம்!

(11) இதைத் தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பு செய்யத் தவறினால் கடந்த காலங்களில் கருணாநிதி நமது மக்களுக்கும் விடுதலைப் புலிகள் என்ற மகத்தான விடுதலை இயக்கத்திற்கும் செய்த துரோகத்தையும் அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்கின்றார்கள் என்றே நாம் முடிவெடுக்க வேண்டும்.

பதில் - யாரைப் பார்த்தாலும் துரோகம், துரோகி என்ற சொற்களை மிகவும் எளிதாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.  மீண்டும் சொல்கிறேன் - கனடா உதயன் "விடுதலைப் புலிகள் என்ற மகத்தான விடுதலை இயக்கத்திற்கு" போராட்ட காலத்தில் ஆதரவு வழங்கவில்லை. மிஞ்சினால் மதில் மேல் பூனை போல் இருந்து விட்டது என்று சொல்லலாம். 

 


அடிப்படையே இல்லாத கஜேந்திரகுமாரின் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு மறுப்பு!

நக்கீரன்

2009ம் ஆண்டு மே மாதத்தின் பின்னர் தமிழர்களுடைய உரிமைக்கான போராட்டம் 30வருட ங்களின்பின்னர் மீண்டும் ஒரு வடிவமாற்றத்தை கண்டது நாம் அனைவரும் அறிந்தவொரு விடயம். இந்த வடிவமாற்றத்துடன் கூடிய பயணத்தில் கடந்த 3வருடங்களில் தமிழ்தேசிய மக்கள் முன்னணி தவிர்க்க முடியாதவொரு பங்குதாரராக தன்னையும் இணைத்திருக்கின்றது.

அந்தவகையில் அக்கட்சியின் தலைவரும், முன்னாள் பாராளுமன்ற உறுப்பினருமான கஜேந் திரகுமார் பொன்னம்பலம் தினக்குரலுக்கு வழங்கிய செவ்வியின் தொகுப்பு இங்கே தரப்படுகின்றது.

பதில் - நுணலும் தன் வாயால் கெடும் என்பார்கள். கஜேந்திரகுமார் கதையும் இதுதான்.  கடந்த 3 ஆண்டுகளில் தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணி தவிர்க்க முடியாததொரு பங்குதாரராக தன்னையும் இணைத்திருக்கிறது என்பது வெறும் கற்பனை. ததேமமு தினக்குரல் போன்ற செய்தித்தாள்களிலும் கனடாவில் தேசியத்தின் போர்வையில் அதனை மொத்தமாக விற்பனை செய்யும் மானம் கெட்ட தமிழ் கனடிய வானொலியிலும் தான் உயிர் வாழ்கிறது.  இந்தக் கட்சி தமிழ்மக்களால் அடியோடு நிராகரிக்கப்பட்ட கட்சி. யாழ்ப்பாணத்திலும் திருகோணமலையிலும் மட்டும் போட்டியிட்டு கட்டுக் காசை இழந்த கட்சி.  அதிலும் யாழ்ப்பாணத்தில் அய்க்கிய தேசியக் கட்சி எடுத்த வாக்குகளில் பாதி மட்டும் எடுத்த கட்சி. அதன் பின்னர் நடந்த உள்ளாட்சி தேர்தல்களில் ஒரு பிரதேசசபையில் கூட போட்டியிட முடியாது பின்வாங்கிக் கொண்ட கட்சி. இப்போது கிழக்கு மாகாண சபைத் தேர்தலிலும் போட்டிபோட முன்வராத கட்சி. காரணம் ஆள் பஞ்சத்தான். ஆனால் வெளியில் இந்தப் பழம் புளிக்கும் என்று சொன்ன நரி மாதிரி கிழக்கு மா மாகாணசபைக்கு நடக்கும் தேர்தலில் நாம் போட்டியிட்டு எமது கொள்கையை அடமானம் வைக்க மாட்டோம் என்ற வீராப்பு பேச்சு! அது சரி. எதற்காக மாகாணசபைத் தேர்தலைப் புறக்கணிக்குமாறு மக்களைக் கேட்கவில்லை ஏன் முன்னர் போல் ததேகூ தேர்தலில் போட்டியிடக் கூடாது சுயேட்சைகளை போட்டியிட வைக்க வேண்டும் என்று அறிக்கை விடவில்லை? அப்படி அறிக்கை  விட்டால் அது அரசியல் முட்டாள்த்தனம் என மக்கள் நினைப்பார்கள் என்ற ஞானத்தை கஜேந்திரகுமார் காலம் கடந்து உணர்ந்திருக்கிறார். அந்தளவில் அவர் புத்திசாலித்தனத்தைப் பாராட்ட வேண்டும்!


1) வெலிக்கடை சிறைச்சாலை படுகொலை தொடக்கம் இன்று நிமலரூபன் படுகொலை வரை படுகொலைகள் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்நிலையில் அவ்வப்போது இவற்றுக் கெதிராக எழுப்பப்படும் குரல் பின்னர் அடங்கிப் போகின்றதே?

காலம் காலமாக அரசியல் கைதிகள் படுகொலை செய்யப்பட்ட சம்பங்களும், அரசியல் கைதிகளுக்கு இடம்பெற்றஅசம்பாவிதங்கள் ஒருபுறமிருக்க, இவர்கள் குறிவைக்கப்படக் காரணம் என்ன என்று பார்த்தால், இவர்கள் தமிழர்கள் என்பதாலும், அரசியல் ரீதியாக செயற்பட்டார்கள் என்பதற்குமாகவே. இதை அரசியல்ரீதியாக பார்க்கும்போது எமது இனத்திற்கும், தேசத்திற்கும் பல கோணங்களில் நெருக்குதல்கள்கொடுக்கப்படுகின்றது. குறிப்பாக பொருளாதார சிங்கள மயப்படுத்தல், கலாச்சார சிதைப்பு என பலவிடயங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

எனவே தனித்தனி விடயங்களுக்கு எதிர்ப்புக்காட்டுவதன் மூலம் நாங்கள் எதையும் சாதிக்கப்போவதில்லை.அதற்காக எதிர்ப்பு காட்ட கூடாது என்றில்லை. எமது எதிர்ப்பை தெரிவிக்கவேண்டும். இவை எல்லாவற்றையும்தொகுத்துப்பார்த்து இந்த பிரச்சினை அனைத்திற்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் அந்த மையப்புள்ளியை நாம்தெரிவுசெய்யவேண்டும்.

அந்தப் புள்ளி என்னவென்றால் நாங்கள் தனித்துவமான தேசம், எமக்கு இறைமையுள்ளதுஎன்பதே. அது ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் வரையில், இந்தப்பிரச்சினை களை நாம் தீர்க்கப்போவதில்லை, அரசை பொறுத்தவரையில், இந்த அநியாயங்களுக்கு எதிராக போராடுவது அவர்களுக்கு பெரிய விடயமல்ல. இவைஅனைத்தையும் தொகுத்துப் பார்த்து இதற்குத் தீர்வு இதுதான் என்பதை அடையாளப்படுத்தி அந்த தீர்வுக்குப்பின்னால் அணிதிரள்வதே அவர்களுக்குப் பிரச்சினையாக இருக்கும். அதனையே நாம் தெரிவுசெய்யவேண்டும்.அல்லதுபோனால் எங்கள் மனங்களுக்குள் உள்ள கஸ்டங்களுக்கு அவ்வப்போது சமாதனம் சொல்வதாகவே இந்தபோராட்டங்கள் அமையும்.

பதில் கஜேந்திரகுமாரின் இந்தப் பதில் ஆடத்தெரியாத நர்த்தகி கூடம் கோணல் என்று சொன்ன பழமொழியை நினைவு படுத்துகிறது. "எனவே தனித்தனி விடயங்களுக்கு எதிர்ப்புக்காட்டுவதன் மூலம் நாங்கள் எதையும் சாதிக்கப்போவதில்லை" என்கிறார் கஜேந்திரகுமார். இவர் ஒரு மையப் புள்ளி ஒன்றை வைத்திருக்கிறார். "அந்தப் புள்ளி என்னவென்றால் நாங்கள் தனித்துவமான தேசம், எமக்கு இறைமையுள்ளது  என்பதே. அது ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் வரையில், இந்தப்பிரச்சினகளை நாம் தீர்க்கப்போவதில்லை" என்கிறார்.  முதலில் தனித்துவமான தேசம் என்பதையும் அதற்கு இறைமையுள்ளது என்பதையும் யார் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்? அதற்கான முயற்சிகள் என்ன? அந்த முயற்சிகள் கைகூடும் வரை என்ன செய்வது? சும்மா இருப்பதே சுகம் என்று இருந்துவிட வேண்டியதுதானா சும்மா இருந்தால் கடல்வற்றி மீன் கருவாடாகும் வரை   காத்திருந்து குடல்வற்றிச் செத்த  பூனையின் கதை போன்று முடியாதா?  

2) தமிழ்தேசம் அங்கீகரிக்கப்படுவது ஒன்றே அனைத்துப் பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வு எனகுறிப்பிட்டிருக்கின்றீர்கள். அந்த அங்கீகாரத்தை பெறுவதற்கான பாதை எவ்வாறிருக்க முடியும்?

இன்று எம்மையாரும் குறைசொல்ல முடியாது. நாம் நூறு வீதம் ஜனநாயகத்தினை பின்பற்றுகின்றோம். இந்த இடத்தில் நாங்கள் எங்கள் நிலைப்பாடுகளை முன்வைக்கின்றபோது சர்வதேசத்திற்கும் ஒரு பொறுப்பிருக்கின்றது. சர்வதேசம் இந்தப்போராட்டத்தை அழிக்கும் போது ஆயுதப்போராட்டமே அனைத்திற்கும் அடிப்படை என்றும்  எங்கள் இனத்தின் விடுதலையை வலியுறுத்தி நடந்த போராட்டத்தை பயங்கரவாதம் என கொச்சைப்படுத்தி அழித்தது.

போராட்டத்தை அழித்த அதே தரப்புக்களுக்கு இந்தப் பிரச்சினைகளுக்கு தீர்வு காணும் பொறுப்பும் இருக்கின்றது. அன்று ஆயுதரீதியாக போராடியபோது சுட்டிக்காட்டப்பட்ட விடயம் ஆயுதரீதியாக பேசுவதே பிரச்சினை என கூறப்பட்டது, தமிழர்கள் இன்று அந்த நிலையில் தமிழர்கள் நிற்கின்றார்கள். அதுபோக சர்வதேசத்தின் பார்வை இன்று தமிழர் அரசியல் மீது இருக்கின்றது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தலாம்.

கடந்த மார்ச் மாதம் ஜெனீவா தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படது. அதில்குறிப்பிடப்பட்டிருப்பது அரசாங்கம் உருவாக்கிய நல்லிணக்க ஆணைக் குழு பரிந்துரைகளை நடைமுறைப்ப டுத்தவேண்டும் எனவும் யுத்தத்தின் இறுதியில் இடம்பெற்ற போர்க்குற்றங்களுக்கு ஒரு உள்ளக ரீதியான விசாரணை நடத்தப்படவேண்டும் என்பதும், இதற்கு ஜ.நா தனது ஒத்துழைப்பை வழங்கும் என்பதுமேயாகும். இது தமிழர்களுக்கு எந்த நன்மையும்பெற்றுக் கொடுக்கப்போவதில்லை. அரசாங்கம் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவை உருவாக்கும்போதே அதனால் தனக்குநெருக்கடி வரும் என்பதை அது புரியாமலில்லை.

அந்த நெருக்கடியை தீர்ப்பதற்காகவே ஆணைக்குழுவை நியமித்தது. அந்த ஆணைக்குழு எமது பிரச்சினைகளை தீர்க்கும் என்றால் எம்மைப்போல் ஏமாளிகள் வேறு யாரும் இருக்க முடியாது. மறுபுறம் குற்றம் செய்த தரப்பே குற்றத்தை விசாரிக்கவேண்டும் என குறிப்பிடு வது இயற்கை நீதிக்கே முரணானது. அந்த இடத்தில் எங்கள் பெயரைபயன்படுத்தி தீர்மானத்தை கொண்டுவரும் தரப்புக்களிடம் இந்த தீர்மானத்தின் மூலம் தமிழருக்கு எந்தவிதமானபிரயோசனமும் இல்லை என்பதை கூறியிருக்கவேண்டும்.

அதனடிப்படையில் எங்கள் பெயரை பயன்படுத்தி வரும் அந்த தீர்மானத்தில் ஆக குறைந்தபட்சமாக தமிழர்முன்வைக்கும் தீர்மானத்தையாவது ஏற்பாட்டாளர்களுக்கு இடம்பெறச்செய்யவேண்டிய நெருக்கடி நிலைஏற்பட்டிருக்கும். இந்த இடத்தில் ஆகக்குறைந்த பட்ச கோரிக்கையாக ஜ.நா நிபுணர்குழு தீர்மானத்தையாவது நிறைவேற்றுங்கள் என்பதை நாம் கேட்டிருக்கலாம்.

அப்படிச் சொல்லாத பட்சத்தில், சர்வதேசம் கொண்டு வந்ததீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொண்டதால் இன்று மண்பறிப்பு முதற்கொண்டு நிமலரூபன் படுகொலைவரை பல சம்பவங்கள் இடம்பெற்றிருக்கின்றது.இவற்றை தடுப்பதற்காகவே அந்த தீர்மானம் கொண்டுவரப்பட்டது. ஆனால் அன்று சரியான தீர்மானத்தை நாம்எடுக்காத நிலையில் இன்று இன்னொரு சந்தர்ப்பத்திற்காக காத்திருக்க வேண்டிய நிலையேயுள்ளது.

பதில் - கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது.  ஆனால் கேள்வரகில் நெய்வடிகிறது என்றால் கேட்பவனுக்கு புத்தி எங்கே போயிற்று? அனைத்துலக சமூகத்தைத் திட்டும் கஜேந்திரகுமார் அதே அனைத்துலக சமூகம் தான் எமக்கு ஒரு தீர்வைத் தரவேண்டும் என்கிறார். புதரில் இருக்கும் இரண்டு பறவையைவிட கையிலிருக்கும் ஒரு பறவை மேலானது என்பார்கள். ஏதோ ததேகூ அய்யன்னா வல்லுநர் குழு அறிக்கையை நடைமுறைப்படுத்தும் படி கேட்கவில்லை என்றும் கேட்டிருந்தால் அமெரிக்கா அப்படியான தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கும் ஆனால் அதைவிடுத்து கற்ற பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணையம் பரிந்துரைத்த பரிந்துரைகளை நடைமுறைப்படுத்தினால் போதும் என்று இருந்துவிட்டதாக கஜேந்திரகுமார் வீண் பழிசுமத்துகிறார். இது உண்மைக்குப் புறம்பானது.  கற்ற பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணையம் பரிந்துரைத்த பரிந்துரைகளை நடைமுறைப்படுத்துமாறு கொண்டு வந்த தீர்மானத்தை அய்.நா. மனித உரிமை பேரவையில் நிறைவேற்ற அமெரிக்கா கடுமையாகப் பாடுபட வேண்டியிருந்தது. இந்தியாவின் ஆதரவைப் பெற அமெரிக்கா தீர்மானத்தை மெலினப்படுத்த வேண்டியிருந்தது இப்படியான விட்டுக்கொடுப்பு மூலம்தான் அமெரிக்காவின் தீர்மானம் பேரவையில் நிறைவேறியது. திரு சம்பந்தன் சொல்வது போல்  "இந்தப் பூலோகம் நீதியின் அச்சாணியில் சுழல்வதில்லை.  அடக்கப்பட்ட தேசிய இனங்களின் விடுதலைப் போராட்டங்கள் எல்லாம் நியாயத் தராசில் வைத்து நிறுக்கப்படுவதுமில்லை. சனநாயகத்தைப் பற்றியும் மனித உரிமைகளைப் பற்றியும் பறைசாற்றுகின்ற உலகப் பெரும் சக்திகள் எல்லோரும் நீதி தேவர்களும் அல்லர். அனைத்துலக வல்லரசுகளும் அவற்றைச் சார்ந்து இயங்கும் சக்தி மிக்க உலக நிறுவனங்களும் - ஏதோ தமது நலன்களை எல்லாம் பணயம் வைத்துவிட்டு எமக்காக இரங்கி வந்து எமது உரிமைகளைப் பெற்றுத் தரப் போகின்றன என்றும் நாங்கள் நம்பவில்லை. இருந்த போதும் - அண்மைக் காலங்களில் மோசமான மனித உரிமை மீறல்களை அனைத்துலக சமூகம் வெறுமனே கைகட்டி மவுனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கவில்லை என்பதும், நாங்கள் யதார்த்தத்தில் தொடர்ந்து அவதானித்துவரும் உண்மைதான். அதனால், தமது தேசிய நலன்களை அடிப்படையாக வைத்து அவர்கள் நிகழ்த்தும் சதுரங்க ஆட்டத்தின் ஏதோ ஒரு பகுதியாக, அவர்களது மனிதாபிமான உள்ளுணர்விற்கும் தேச நலன் சார்ந்த முனைப்பிற்கும் இடையிலிருக்கும் ஒரு புள்ளியில், எமது நலன்களும் பாதுகாக்கப்படலாம். அதற்கு உகந்த சூழலை நாம் தான் பேண வேண்டும். கனிந்துவரும் சூழலைக் குழப்பாமல், அனைத்துலக சமூகத்தை அசௌகரியப் படுத்தாமல், நிலைமையை நாங்கள் பக்குவமாகக் கையாள வேண்டும்."  (திரு இரா சம்பந்தனின்  இலங்கைத் தமிழ் அரசுக் கட்சியின் 14 ஆவது தேசிய மாநாட்டில் தலைமையுரை - மே 27, 2012)

இந்த யதார்த்தத்தை திரு சம்பந்தன் புதிதாகச் சொல்லவில்லை. தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் 1993 ஆம் ஆண்டு நிகழ்த்திய மாவீரர் உரையில் இதே பொருள்படப் பேசியிருக்கிறார்.

"மனித நீதி எனும் அச்சில் இவ்வுலகம் சுழலவில்லை என்பதை நாம் அறிவோம். இவ்வுலகில் உள்ள ஒவ்வொரு நாடும் தங்கள் பக்கமுள்ள நியாயங்களை முன் வைக்கிறது. இன்றைய உலகின் ஒழுங்கமைப்பை பொருளாதார மற்றும் வணிக நலன்களே தீர்மானிக்கின்றன. அறநெறி நீதியிலோ மக்களின் உரிமை சார்ந்தோ நிற்கவில்லை. நாடுகளுக்கிடையேயான சர்வதேச உறவுகளும் அரசியல் நெறிகளும் இத்தகைய நலங்களைச் சார்ந்தே தீர்மானிக்கபடுகின்றன. எனவே எங்களது அறம் சார்ந்த நியாயங்கள் உடனடியாக சர்வதேச சமூகத்தால் அங்கீகரிக்கப்படும் என் எதிர் பார்க்க முடியாது. ஆனால் அதே நேரம் அந்த அங்கீகாரத்திற்காக போராடியே ஆக வேண்டும். உலகில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன." (தேசியத் தலைவர் பிரபாகரன் - 1993 மாவீரர் உரை)

எனவே காலம் கனியுமட்டும் நாம் காத்திருக்கத்தான் வேண்டும்.  அரசியலில்  எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் என்று நடக்க முடியாது.  வெட்டொன்று துண்டு இரண்டு என்று பேச முடியாது.  அரசியல் சாணக்கியம் வேண்டும். அரசியல் இராசதந்திரம் தேவை.

3)   13வது திருத்தத்தின் அடிப்படையிலமைந்த மாகாணசபைகளில் போட்டியிட்டு அவற்றை கைப்பற்றுவதன் மூலம் இருமாகாணசபைகளிலும் தீர்மானங்களை நிறைவேற்றி வடகிழக்கு மாகாணங்களின் இணைப்பைஏற்படுத்த முடியும் என்ற கருத்தை கூட்டமைப்பு கிழக்கு தேர்தல் களத்தில் முன்வைத்திருக்கின்றது இது எவ்வளவுக்கு சாத்தியம்?

சட்டத்திற்கு முரணான ஒரு கருத்தாகும். நாங்கள் கனவு காணலாம் ஆனால் உன்மையான உலகத்தில் சட்டங்களையே பின்பற்றவேண்டும். மாகாணசபை முறையில் அயல் மாகாணங்க ள் ஒன்றினைய சட்டம் இடம்கொடுக்கின்றதா?என்பது முதலாவது கேள்வி. இதற்கான பதில் ஆம். சட்டப்பிரகாரம் மகாணசபை சட்டத்தின் படி அயல்மாகாணங்கள் ஒன்றிணைய இடமுண்டு. இரண்டாவது கேள்வி அவ்வாறு இடமிருந்தால் அதை எப்படிக் கொண்டுவரலாம் என்றால் அதை இலங்கை பாராளுமன்றம் மட்டுமே கொண்டுவரமுடியும். கூட்டமைப்பு கூறுவதைப்போன்று, மாகாணசபைகளை கைப்பற்றி மாகாணசபைகளில் தீர்மானத்தை எடுப்பதன் மூலம் மாகாணங்களை இணைக்கலாம் என்பது சாத்தியமற்றதொன்று.

அவ்வாறு தீர்மானம் எடுத்தாலும் அதை நடைமுறைப்படுத்தவேண்டியது பாராளுமன்றமே. ஆனால் பாராளுமன்றம் அதை கடைசிவரையும் செய்யாது. 225 பாராளுமன்ற உறுப்பினர் களில் 13பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களே கூட்டமைப்பினர். முஸ்லிம் காங்கிரஸ் இணைந்திருந்தாலும் அது சாத்தியமற்றது. இணைப்பு குறித்தகருத்துக்கள் அப்பட்டமான பொய். தமிழ் தேசிய கூட்டமைப்பிற்குச் சொல்லப்பட்டுள்ளது, யுத்தத்தின் பின்னர் தமிழ்தேசம், சுயநிர்ணயம், இறைமை போன்ற கோட்பாடுகளை கைவிட்டு, மாகாணசபை முறைமையை ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்ற கட்டளை போடப்பட்டுள்ளது. இதை மக்களுக்கு வெளிப்ப டையாக கூறமுடியாது. ஆகவே படிப்படியாக மக்களை அந்த இடத்திற்குள் கொண்டு வருகிறார்கள்.

மாகாணசபைகளை கைப்பற்றுவதன் மூலம் வடகிழக்கு இணைப்பை ஏற்படுத்த முடியும் எனில் கடந்தமுறை கிழக்கு மாகாணசபைதேர்தலில் ஏன் போட்டியிடவில்லை. எனவே இந்த கருத்துக்களை கூறி மக்களை வாக்களிக்கச் செய்து, அதன் மூலம்மக்கள் இந்த முறையினை ஏற்றுக்கொண்டுள்ளதாக சர்வதேசத்திற்குக் காண்பித்து எங்கள் அரசியல் அபிலாசைகளை ஒற்றையாட்சி முறைக்குள் முடக்கும் நோக்கமேயன்றி வேறு ஒன்றுமில்லை.

4)  சமகாலத்தில் தமிழர் தாயகப்பிரதேசங்களில் இடம்பெற்றுவரும், நில ஆக்கிரமிப்புக்கள், திட்டமிட்டசிங்கள குடியேற்றங்கள் போன்ற அடிப்படை பிரச்சினைகளுக்கு மாகாணசபைகளை கைப்பற்றுவதன் மூலம் குறைத்துக்கொள்ளமுடியும் என்ற ஒருவாதமும் முன்வைக்கப் படுகின்றதே.

மகாணசபை என்பது ஒற்றையாட்சி முறைக்குள் உள்ள ஒரு விடயம். ஓற்றையாட்சி முறையை உடைக்காமலிருக்க மாகாணசபையை எவ்வாறு அணுகுகிறார்கள் என்றால். மாகாணத்திலுள்ள மக்கள் தேர்தல் மூலம் முதலமைச்சரையும்,உறுப்பினர்களையும் தெரிவு செய்ய முடியும். ஆனால் அந்த மாகாசபை அதிகாரங்கள் அனைத்தும், சனாதிபதியால் தெரிவுசெய்யப் படும் ஆளுநருக்கே உரியவையாகின்றன. குறிப்பாக பொலிஸ்,காணிஅதிகாரங்கள் மாகாணத்தில் இருக்கின்றன. இருந்தும் அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த முடியாமைக்கு காரணம் என்னவென்றால் ஆளுநரின் அனுமதியின்றி எதையுமே சாதிக்க முடியாது.

மாகாணசபையில் ஒரு ஆளுநர் சட்டத்தை நிறைவேற்றினாலும், அது சட்டமாக இயங்குவதற்கு அனுமதிக்கவேண்டும். இதுவே யதார்த்தமான நிலைப்பாடு. இன்று நாம் ஒரு தேசமாக இருப்பதை கட்டம்கட்டமாக இல்லாமல் செய்கின்றார்கள். சிங்கள குடியேற்றங்கள், நிலப்பறிப்புக்கள், பொருளாதாரத்தை சிங்கள மயமாக்குவது,கலாச்சாரச் சிதைப்பு என பலவடிவங்களில் அவை இடம்பெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன. எனவே இன்றுள்ளநிலையில் இவற்றை நிறுத்த வேண்டும் அல்லது தீர்வு காணவேண்டும்.

ஆனால் அதை மாகாணசபையினால் செய்ய முடியாது என்கிறபோது, அந்த மாகாணசபைக்குள் நாம் எதற்காகச் செல்கின்றோம்? உண்மையில் இந்தப் பிரச்சினைகளை தீர்வு காண முடியுமென்றால் வரதராஜப்பெருமாள் இந்தியாவின் ஆதரவுடன், வடகிழக்கு இணைப்பிலிருந்தபோது ஏன்தமிழீழ பிரகடனம் செய்துவிட்டு ஓடினார். சம்மந்தன் ஜயா 1980களில் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியிலிருந்தபோது ஏன் மாகாணசபையை புறக்கணித்திருந்தார்?எனவே இந்த அடிப்படைகளை மக்கள் சரியான முறையில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பதில் - இதைப் படிக்கும் போது பேச்சுப் பல்லக்கு தம்பி கால்நடை என்ற பழமொழி நினைவுக்கு வருகிறது.  2008 இல் ததேகூ ஏன் மகாணசபையில் போட்டியிடவில்லை எனக் கடாவுகிறார் கஜேந்திரகுமார்.  அப்போது அவரே ததேகூ இல் இருந்துவிட்டு இப்போது அதே ததேகூ ப் பார்த்து கேள்வி கேட்கிறார்.  அதிகாரம் ஒன்றுமில்லாத மாகாணசபைக்கு ஏன் ததேகூ போட்டியிடுகிறது என்ற கேள்வியைக் கேட்கிறார். வேண்டாப் பெண்ணுக்கு கால் பட்டாலும் குற்றம் கை பட்டாலும் குற்றம் என்பார்களே? அதுமாதிரித்தான் கஜேந்திரகுமாரின் மலட்டு அரசியலும் இருக்கிறது. ததேகூ 13 ஆவது சட்ட திருத்தத்தை அன்றும் ஆதரிக்கவில்லை. இன்றும் ஆதரிக்கவில்லை.  அதனை நடைமுறைப்படுத்தப் போவதாக மகிந்த இராசபக்சே சொல்கிறார். எனவே பேச்சை விட்டு விட்டு செயலில் நடைமுறைப்படுத்திக் கட்டுங்கள் என்கிறது ததேகூ. இதில் என்ன தவறு?

மொத்தம்  225 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் 13 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களே கூட்டமைப்பினர என்கிறார் கஜேந்திரகுமார். உண்மைதான். அப்படியென்றால் அதே நாடாளுமன்றத்துக்கு நடந்த 2010 ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் ததேமமு போட்டியிட்ட மர்மம் என்ன?  பூவிழுந்தால் எனக்கு வெற்றி தலை விழுந்தால் உனக்குத் தோல்வி என்பதுதான் கஜேந்திரகுமாரின் வாதமாக இருக்கிறது. அவரைக் குறைசொல்லிப் பயனில்லை. மக்களால் நிராகரிக்கப்பட்ட ஒருவரை தேர்தலில் கட்டுக்காசை இழந்த ஒருவரை மொத்தம் 22  தமிழ்ப் பிரதேச சபைகளில் ஒன்றிலாவது போட்டியிடாது கட்சியின் தலைவரை ஒரு பொருட்டாகக் கருதி தினக்குரல் நேர்காணல் காண்கிறதே? அதைச் சொல்ல வேண்டும்!

5)   13 வது திருத்தத்தை நிராகரிப்பதாக கூறிக்கொள்ளும் கூட்டமைப்பு, மறுபுறத்தில் அதனடிப்படையில் அமைந்த மாகாணசபை முறைமையினை ஏற்றுக்கொண்டு அந்த தேர்தல் களத்தில் இறங்கியிருக்கின்றது. இந்த நிலையில் தமிழர்களுடைய அரசியல் எதிர்காலம் எவ்வாறிருக்கும்? இது எமக்குள்ள மிகப்பெரிய சவாலாகும், கடந்தமாதம் பத்திரிகையாளர் சந்திப்பொன்றை நடத்தி எமது இருப்பிலிருந்து கீழ் இறங்கிவந்து கூட்டமைப்பிடம் கெஞ்சியிருந்தோம்.

அதாவது பிழையான இந்தக் களத்தின்அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு கட்சியான கூட்டமைப்பு களமிறங்கி பிழையான தோற்றப்பாட்டை சர்வதேசத்திற்கு காட்டவேண்டாம் என கேட்டிருந்தோம்.அதைப் பொருட்படுத்தாமல் தன்னுடைய சொந்தப்பெயரில் போட்டியிடுவது மாத்திரமல்லாமல், கட்சியின் தலைவர் திருகோணமலையில் வேட்பாளர் கூட்டத்தில் கூறியிருந்தார் மாகாண சபை முறையை நாம் ஏற்றுக்கொள்கின்றோம் என இந்த தேர்தல் மூலம் காண்பிக்கவேண்டும் என்று.

எம்மை பொறுத்தவரை மாகாணசபை முறை எங்கள் அரசியல் அபிலாசைகளுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கும் ஒரு அபாயகரமான முறையாகும். அதே சமயம் கூட்டமைப்பு இவ்வாறு செயற்படுகின்றது நாம் புறக்கணிக்கச்சொன்னால் பிழையான தரப்புக்கள் வந்து விடும் என எங்கள் மீது குற்றம்சாட்டப்படுகின்றது. மக்களுக்கு பலவிடயங்கள் புரியவில்லை. ஆனால் மக்கள் விளங்கிக் கொள்ள முடியாமைக்கு பல காரணங்கள் உள்ளன. இதற்கு ஊடகங்கள் முக்கிய காரணம். உன்மையில் ஊடகம் சமூகத்தில் ஒரு விவாதத்திற்கு களம் கொடுக்கவேண்டும். ஆனால்அதற்கு இங்கு இடமில்லை. எங்களுடைய சொந்த தமிழ் ஊடகங்களே அந்தக் களத்தை மறுக்கின்றன.

நாம் இன்று பிரச்சினைகளை மக்களுக்கு இனங்காட்ட சந்தர்ப்பமற்ற நிலையில் உள்ளோம். சரியானசெய்தியை கொடுக்க முடியாத நிலையிலுள்ளோம். ஏனெனில் மக்கள் குழம்புவார்கள், எங்கள் நோக்கம் மக்களை குழப்புவதல்ல, தேர்தல் காலம் இந்த தேர்தலில் மக்கள் முழு ஆதரவை தெரிவித்தால் எங்கள் அரசியல்எதிர்காலத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும். எனவே இதை எவ்வாறு சமாளித்துக் கொள்வது என்பதே மிகவும் தர்ம சங்கட மானநிலையாக மாறியிருக்கின்றது.இவை அனைத்திற்கும், மாகாணசபையை புறக்கணிக்காமல், பிழையான தரப்புக்கள் வருவ தையும் தடுக்க கூட்டமைப்புசுயேட்சையாக போட்டியிட்டிருக்கலாம். ஆனால் அந்த நிலை கைமீறிப்போயிருக்கின்றது.

மாறாக எங்கள் இனத்திற்காக வீரப்பேச்சு பேசிய தரப்புக்கள் மா காணசபை முறையினை ஏற்றுக்கொள்கின்றோம்என கூறும் நிலைக்கு அந்தத் தரப்புக்கள் போகின்றதென்றால் எங்கள் அரசியல் அபிலாசைகளுக்கு வைக்கும்ஆப்பு. இதற்கு மேல் எவ்வாறு இருக்கும் என்பதை மக்கள்தான் சிந்திக்கவேண்டும்.

பதில் - உண்மை என்னவென்றால் இப்படியான வாதங்களைக் கேட்டுக் கேட்டு காது புளித்துவிட்டது. 13 ஆவது திருத்தத்தை மட்டுமல்ல 1978 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட யாப்பையும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி நிராகரித்தது. அப்படியிருந்தும் ததேகூ மட்டுமல்ல ததேமமு யும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் பங்கு கொள்ளவில்லையா நாடாளுமன்றத் தேர்தலை ஏன் ததேமமு நிராகரிக்கவில்லை என்பதற்கு கஜேந்திரகுமார் சொல்லும் பதில் என்ன? மேலும் மாகாணசபைக்கு காவல்துறை, காணி அதிகாரம் கொடுத்தால் தனிநாடு உருவாகிவிடும் என்று சாட்சாத் மகிந்த இராசபக்சேயே பயப்படுகிறார். அவரைப்போலவே சிங்கள பெருஞ் தேசியவாதிகளும் பயப்படுகிறார்கள். ஆனால் கஜேந்திரகுமார் "மாகாணசபை முறை எங்கள் அரசியல் அபிலாசைகளுக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்கும் ஒரு அபாயகரமான முறையாகும்" என ஒப்பாரி வைக்கிறார். மேலும் "மக்களுக்கு பலவிடயங்கள் புரியவில்லை. மக்கள் விளங்கிக் கொள்ள முடியாமைக்கு பல காரணங்கள் உள்ளன. இதற்கு ஊடகங்கள் முக்கிய காரணம்" என அழுதுவடிகிறார். மக்களுக்கு பல விடயங்கள் புரியவில்லை என்பது ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத வாதம். எமது மக்கள் தெளிவாக இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு கஜேந்திரகுமாரை விட அரசியல்  தெரிகிறது.  பகைவன் யார் நண்பன் யார் எனப் பிரித்துக் பார்க்க அவர்களால் முடிகிறது.  எவ்வளவோ நெருக்கடி, நெருக்குவாரம், அச்சுறுத்தல் போன்றவற்றின் மத்தியிலும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலிலும் உள்ளாட்சி தேர்தலிலும் மக்கள் ததேகூ க்கு ஆதரவாக வாக்களித்ததே அதற்குச் சான்று பகருகிறது. கஜேந்திரகுமார் ஊடகங்களையும் குறைகூறுகிறார். தனக்குத் தெரிந்த அரசியல் சாணக்கியம் அரசியல் இராசதந்திரம் இந்த ஊடகவியலாளர்களுக்குக் கிடையாது என்கிறார். ஆனால் உண்மை வேறுவிதமாக இருக்கிறது. கஜேந்திரகுமார் ஒரு குழப்பவாதி. குழப்பமான அரசியலை நடத்தி வருகிறார்.  நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் தமிழ்க் கட்சிகள் போட்டியிடலாம். ஆனால் மாகாணசபைத் தேர்தலில் ததேகூ போட்டியிடக் கூடாது.  போட்டியிட நினைத்தால் சுயேட்சைகளை போட்டியிட வைக்க வேண்டும்!  அந்த வாதம் விலை போகவில்லை என்றவுடன் அதிலிருந்து கஜேந்திரகுமார் இப்போது வெற்றிகரமாகப் பின்வாங்கி விட்டார். கஜேந்திரகுமாரின் குழப்பமான அரசியலுக்கு இது தக்க சான்றாகும். மக்களையும் ஊடகங்களையும் குறை சொல்வதைக் கைவிட்டு கஜேந்திரகுமார் ஒரு சுய மீள்வாசிப்புக்கு தன்னை உள்ளாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

6) தமிழ்தேசிய மக்கள் முன்னணியின் அடுத்தகட்ட பயணங்கள் எவ்வாறு அமையப்போகின்றது?

நாங்கள் கிழக்கு மாகாணத்திற்கும் சென்றிருக்கின்றோம், கிழக்கில்