Thamil Eelam History

Contents

         Part 1: Important Milestones

Part 2: Jaffna Kingdom

Part 3: Kalinga Magan

          Part 4: Ariyachackravathis...


 

Part 1: Important Milestones

1. Ceylon gained independence on February 04, 1948. However, it was not complete independence. In terms of the defense agreement entered into between Britain and Ceylon, Colombo, Trincomalee and Katunayake bases continued to remain under British control. 2. In 1948, the very year of independence, the Parliament dominated by the majority Sinhalese, enacted the Citizenship Act which reduced the political strength of the Tamils by one-half. Under this Act, one million Hill country Tamils, whom the British brought from South India 200 years before to work in the tea and rubber plantations, lost their citizenship rights.

3. In 1948 the parliament legislated that the sword wielding Lion shall be the national flag of Ceylon. To appease the Tamils and the Muslims yellow and green stripes were added to the flag.

4. In 1949 the Hill country Tamils' franchise rights were deprived by simple amendment to the order in council. The new law Ceylon Amendment Act defined that only citizens have the right to vote in elections.

5. The leader of the All Ceylon Tamil Congress Mr. G. G Ponnambalam voted in favor of the citizenship Act and Ceylon (Parliamentary Elections) Amendment Act. Mr. S.J.V. Chelvanayagam voted against. This caused the All Ceylon Tamil Congress which was formed in 1944 to split into two.

6. In 1949 Thanthai Chelvanayagam broke away from the Tamil Congress and formed a new party. It was named Ilankaith Tamil Arasuk Kadchi (Federal Party).

7. In 1948-50 the then Prime Minister of Ceylon D.S. Senanayake launched massive Sinhalese colonization schemes in the Eastern province, the traditional homeland of the Tamils. Gal Oya in the Batticalo District, Allai and Kanthalai in the Trincomalee District were the colonization schemes launched by him.

8. The Hill country Tamils who were able to elect 8 members to the Parliament in 1947 failed to elect even a single member at the elections held in 1952.

9. On June 14, 1956 Mr. S. W. R. D. Bandaranayake, leader of the Srilanka Freedom Party and Prime Minster, who won the Parliamentary Elections help in 1956 caused Parliament, dominated by the majority Sinhalese to enact "Sinhala Only" as the official language of Ceylon. This was a negation of the hitherto accepted language policy of treating both Sinhala and Tamils as the official languages in place of English. The imposition of Sinhala only represented the subjugation of Tamils by Sinhalese imperialism. In protest the Federal Party which opposed the Sinhala only act staged Satyagraha in Colombo.

10. On July 26, 1975 the Bandaranayake-Chelvanayagam pact was signed. The B-C pact envisaged decentralization of powers to the North and East through the establishment of Regional Councils. But Bandaranayake abrogated the pact under pressure from Sinhalese chauvinists.

11. In 1958 following the National convention of the Federal Party held in Vavuniya, violence was let lose against the Tamils. There were heavy losses of lives and property.

12. The government of Bandaranayake passively connived with the Sinhalese hoodlums responsible for the violence directed against the Tamils and imposed emergency rule only after 4 days of rioting.

13. In 1961 the Federal Party launched a civil disobedience campaign and Satyagraha in front of Kachcheries in the Northern and Eastern provinces of Ceylon which paralyzed civil administration. Mrs. Bandaranayake's government used the military to break the peaceful Satyragraha campaign.

14. The Senanayake-Chelvanayagam pact was signed on March 24, 1965. This pact envisaged certain degree of regional autonomy to the North and East through the establishment of District Councils. But this pact too was abandoned in the face of opposition from the Sinhalese.

15. In the elections held in May 1970 the United Front headed by the Srilanka Freedom Party, Lanka Sama Samaja Party and The Ceylon Communist Party came to power after capturing 116 out of 157 seats in Parliament. In the same year militant Tamil youths formed the Tamil Manavar Peravai to fight the impeding introduction of "Standardization" to university admissions.

16. In 1971 admission to the university based on merit was abandoned and "standardization" to university admissions through G.C.E A/L examination results was introduced. Lower qualifying marks were fixed for Sinhalese than for Tamil students, both regarding the language of instruction and the subjects themselves. The introduction of "standardization" adversely affected Tamil students' access to higher education.

17. On May 22, 1972 a new constitution was adopted. Ceylon was renamed Srilanka. All ties to Britain were severed and Srilanka was declared a Republic. Buddhism was afforded foremost recognition. Because of the New Republican Constitution the sovereignty of the Sinhalese and the sovereignty of the Tamils reverted back to the Sinhalese and Tamils. To safeguard the language and education rights of Tamils, to halt the encroachment of Tamils traditional homeland through Sinhalese colonization, to stay and hit back when attacked by the Sinhalese, Prabhakaran realized that taking up arms is the only way. He formed the New Tamil Tigers organization comprising brave, self-sacrificing and disciplined youths.

18. On January 10, 1974 nine people lost their lives when the Srilankan Sinhalese police at the instigation of Alfred Duraiappha, Mayor of Jaffna, arbitrarily broke-up the 4th Tamil Research conference held in Jaffna by baton-charging and firing.

19. In 1975 Thanthai Chelvanayagam won the by election held for the Kankesanthurai electorate by a margin of more than 16,000 votes. Chelvanayagam proclaimed that his victory was a mandate for the Tamils to establish the state of Tamil Eelam by exercising their right to self determination. In 1972 Thanthai Chelva had resigned his parliamentary seat in protest against the new constitution and challenged Mrs. Bandaranayake's government to hold a by-election to test the acceptability of the new constitution by the Tamil people.

20. On July 27, 1975 Tamil traitor Alfred Duraiappah was shot dead. This marked the first attack in the history of the armed liberation struggle. The attack was mounted by Tamil New Tigers under the leadership of V. Prabhakaran.

21. On May 5, 1975 with the object of rallying the entire Tamil nation, the "Tamil New Tigers" were re-named "Liberation Tigers of Tamil Eelam." V. Prabhakaran was named the Chairman and Military Commander of the LTTE.

22. On May 14, 1976 the Tamil United liberation Front (TULF) was formed. A resolution to establish an independent Tamil Eelam was adopted at the TULF convention held at Vaddukkodai. This is called the Vaddukkodai Resolution.

23. In the elections held in July, 1977 the United National Party headed by J.R.Jayawardena came to power. The Tamil United Liberation front won 18 seats on a mandate for the establishment of an Independent, Sovereign, Secular, Socialist state of Tamil Eelam, to become the official opposition party. Following the election yet another racial riot was engineered and executed against the Tamils.

24.In July 1978 Democratic Socialist Republic of Srilanka was established under a new constitution. Presidential system of government came into effect. J.R. Jayawardena became the first president.

25. The Liberation Tigers of Tamil Eelam was proscribed by the Srilankan government as an illegal organization.

26. In July 1979, Parliament enacted the Prevention of terrorism Act. On July 11th emergency was declared in Tamil areas. Innocent youth were shot dead by the security forces in Jaffna.

27. In June 1981 under directions of two Sinhalese Ministers the army and the police set fire to important buildings in Jaffna town, specially the Jaffna Public Library considered one of the best in South Asia was torched. This resulted in the destruction of 44,000 valuable books. In addition printing presses and shops were also burnt down. Civilians were killed by the army . Another racial riot broke out.

28. The first Tiger fighter Lieutenant Sathiyanathan (Sankar) attained martyrdom on November 27, 1982.

29. On July 24, 1983 The Liberation Tigers mounted their first guerrilla style ambush using land mine against the Srilanka army. 13 soldiers died in this attack.

This was followed by the worst genocidal attack by the Sinhalese on the Tamils. Thousands of lives and property worth many millions were lost. Tamils girls were subjected to sexual violence.

On July 27-28, 53 Political prisoners and detainees incarcerated at the Welikada prison were brutally murdered inside the prison by Sinhalese convicts with the connivance of the Sinhalese prison guards. This is popularly known as the " Welikada Murder".

30. In 1984 an all Party conference was convened by the Srilanka government. Indra Gandhi was assassinated by her own Sikh body guards.

31. In July-August 1985 talks between the Srilankan government and Tamil militants were held in Thimbu, the capital of Bhutan. The talks ended in failure.

32. In January, 1987 an economic blockade was imposed by the Srilankan government on the Jaffna Peninsula. Minister for National Security Lalith Athulathmudail announced the launching of "Operation Liberation". The Sinhalese army attacked the Vadamarachi regions of Jaffna district. Black Tiger captain Miller executed a suicide attack on the Sinhalese army camped in Nelliady Madhya Maha Vidyalayam. Hundreds of soldiers died in the attack.

33. In July 29, 1987 Rajiv Gandhi and J.R signed the Indo-Srilanka Peace Accord without the consent of the LTTE. The LTTE leader who was taken to Delhi on the eve of signing the accord was forcibly confined at Ashoka Hotel incommunicado. Later LTTE Leader V.Prabhakaran declared at the meeting held at Suthumalai that India had signed the agreement to safeguard her own geopolitical interests. This is popularly known as the Indo-Srilanka Peace Accord. But the Tamils even today believe the Accord was a betrayal of their trust by the Indian Government.


 

Part 2: Jaffna Kingdom

In the previous chapter we looked into important milestones in chronological order about the history of Ceylon. Let us look at them somewhat in detail from now onwards. We learnt that Ceylon gained independence in 1948. Though Ceylon obtained independence from the British, long before that foreign colonial powers had conquered the Jaffna Kingdom comprising the North and East and the Kotte Kingdom in South West, and the Kandyan Kingdom in the Center.

Portuguese first set foot in Ceylon in 1505. At that time there were three kingdoms in Ceylon. They were the Jaffna, Kotte and the Kandyan Kingdoms.

First the Kotte Kingdom was captured by the Portuguese. Then in stages they brought the western territory of the Jaffna Kingdom under their control. Finally in 1519 they enslaved the Jaffna Kingdom by defeating the last king Sankili in the battle field. However, the defeat of Sankili didn't mean the end of resistance in Jaffna. Between June 1619 and February 1621 there were several uprisings against the Portuguese. Consequently the Portuguese lost many areas of the Jaffna Kingdom. However, the uprisings were put down due to Portuguese command of the sea which enabled them to bring in reinforcements from India and Colombo.

The Portuguese ruled Jaffna with a heavy hand. Christian missionary activity spread simultaneously with destruction of Hindu temples. In 1628 a small force from Kandy attacked Jaffna. The Tamil people who were waiting for an opportunity rose in revolt against the Portuguese. The Portuguese were forced to retreat inside the Jaffna Fort. However, the combined Tamil and Sinhalese forces were not equipped for a siege warfare. The Portuguese defeated the Tamil-Sinhalese forces by shelling them from the Fort. After that the Portuguese gradually regained control of the lost territory.

The Portuguese conquest of Jaffna was facilitated by several factors. Jaffna was easily accessible by sea. There were Portuguese outposts at Mannar and on Coromandel Coast. By the second half of the 16th century the Jaffna Kingdom had lost much of its power due to rivalry for the throne. Though the Jaffna King sought the help of Raguantha Nayakkan who ruled Madurai it did not materialize. Above all the Portuguese used Sinhalese mercenary troops to defend the Jaffna Kingdom.

It should be observed that although the Portuguese landed in Ceylon in 1505 it took them another 115 years to conquer the Jaffna Kingdom.

The Kotte Kingdom came under complete control of the Portuguese in 1597. The Kandyan Kingdom was ceded to the British in 1815.

Sankili was captured by the Portuguese and taken to Goa where he was hanged.

Though the Jaffna Kingdom fell, the areas to the south called Vanni did not accept the rule of the Portuguese. It did not pay tribute to the Kandyan Kingdom or to any other kingdom. It functioned as an autonomous entity. However, the three Vanniamai in the East (Then Tamil Eelam) viz Kodiyaram Vannimai, Palugamam Vannimai and Pannamai Vannimai sought the help of the Kandyan Kingdom for their defense. But they still functioned as autonomous regions.

Although at different times the territory of Eelam came under foreign rule, it never lost its Tamil Identity. even its borders remained intact till 1833.

The Jaffna Kingdom existed with Nallur as its capital from 1215 AD 1619 AD. The following are the names of the Kings and their period of rule of Tamil Eelam:-

    1. Kalingaman alias Koolangai Singai Aryan alias Kalinga Vijeyabahu (1215 to 1240)

    2. Kulasegara Pararajasegaram (1240 to 1256)

    3. Kulothungan (1256 to 1279)

    4. Vikramnan (1279 to 1302)

    5. Varothayan (1371 to 1380)

    6. Marthanda Perumalan (1325 to 1348)

    7. Kunapooshanan (1348 to 1371)

    8. Virothayan (1371 to 1380)

    9. Jeyaveeran (1380 to 1410)

    10. Kunaveeran (1410 to 1446)

    11. Kanagasooriyan (1446 to 1450). From 1450 to 1467 Jaffna Kingdom came under the rule of Kotte kingdom. Troops which came under the command of Chenpagap Perumal captured Jaffna. Later he become King of Kotte under the name of King Bhuvanekabahu (VI). Kanagasooriyan fled to Tamilnadu and came back with an army and re-captured the Kingdom and again ruled from 1467 to 1478.

    12. Pararajasegaran (1478 to 1519)

    13. Sankili Segarajasegaran (1519 to 1561). He was born to the third wife of Pararajasegaran.

    14. Pararasa Pandaram, Pararasasekaran (1561 to 1565). he is son of Sankili.

    15. Kurunchi Nainar (1565 to 1570)

    16. Periapillai Sekarasa Sekaran (1570 to 1582)

    17. Puvirasa Pandaram II (1582 to 1591)

    18. Ethirmanna Singa Pararasasekaran (1591 to 1615).

    19. Sankili Kumaran (1615 to 1619).

In all Jaffna Kingdom existed for 403 years.


Part 3: Kalinga Magan

We learnt in the last chapter about the arrival of the Portuguese and the capture of the Jaffna Kingdom in 1619. Also we learnt that the Jaffna Kingdom existed for 403 years and the names of the 19 kings who ruled during the same period. For over 200 years the Jaffna Kingdom remained the single most powerful Kingdom in Ceylon. The Jaffna Kings maintained close relationship with South Indian Kingdoms and later with the Portuguese. This we can glean from Sinhala historical books, some Sinhala inscriptions and through Sinhala literary works like Kokila Sandesiya, Paravi Sandesiya, Parakum Paciritha. From the beginning of the 16th Century we can learn the history of the rulers of Jaffna lucidly and someway in detail from Portuguese sources.

There are some Tamil books, if not in great detail, but at least to some extent, that gives the history of the origin, rise and growth of the Jaffna Kingdom and the history of its rulers. One such book is the Yalpana Vaipavamalai. Others are the Vaiyapadal, Kailayamalai, Rajamurai and Parajasegaran Ula.

The Yalpana Vaipavamalai was written by Mylvagana Pulavar from Mathagal in the eighteenth century. From the forward to the book it can be understood that this book was written at the request of the Dutch authorities and the author based his written on books like Vaiyapandal, Kailayamalai, Rajamurai and Parajasegaran Ula. Both Rajamurai and Parajasegaran Ula are now extinct.

Vaiyapandal was written by Vaiyapuri Aiyar during the reign of King Segarajeskeran. This book describes events commencing from the first ruler of Jaffna. It also describes the names of the chieftains and social groups and how they came from Tamil Nadu and settled in Jaffna and Vanni. Like other Tamil works Vaiyapandal also does not give the events in chronological order.

In the thirteenth century (1215 AD) following the invasion of Kalingamagan (1215-1255 AD) the Polonaruwa Kingdom which was already in a state of decay declined in power. Magan ruled with Polonaruwa as his capital. He was then the most powerful monarch in Ceylon. After the fall of Polonaruwa the Sinhalese Kings shifted their capitals to Dambedeniya and Yapahuwa. The Vanni King Vijayabahu III captured Mayarata and ruled with Dambedeniya as his capital.

His son Parakramabahu II (1236-1270 AD) captured the hill areas and the southwest and strengthened his rule. He, like his father, entertained the ambition to capture Rajarata again and bring it under his rule. A number of Vanni chieftains are said to have been persuaded to shift their allegiance from Magan to Parakramabahu.

Following the fall of Polonaruwa there arose several minor kingdoms called Vanniars. Those areas ruled by these minor kings under the name of Vanniars were called Vannipattu or Vanni. Since some of the warriors consisted of Vanniars, the appearance of Vanniyars must have occurred during the Polonaruwa period.

The ancient Batticalo chronicle states that Magan captured Polonaruwa and then gave military control to the Vanniars.

The Konesar inscription states that Kulakkoddan appointed Vanniars as rulers of Trincomalee, Nilaveli, Kaddukkulam areas. Kulakoddan's real name was Cholkathevan.

The Chulavamsa and other chronicles say that Magan stationed troops at places like Trincomalee, Koddiyara, Kantalai, Padavia, Kaddukkulam, Illuppaikadavai, Kytes, Pulachery and ruled Rajarata from his capital Polonaruwa. Polanaruwa captured and ruled by Magan was later over-run by the Javanese.


Part 4: Ariyachackravathis...

The King of Java by the name Chandrabanu twice invaded Ceylon from Malaya. On both occasions his invasion ended in failure. Later he raised an army from Chola Nadu and Pandiya Nadu and captured territory in North Ceylon ruled by Magan. After consolidating his position he again attacked the Dambedeniya kingdom ruled by Parakramabahu II. Chandrabanu demanded the surrender of Buddha's Tooth relic and the kingship to him failing which he informed Parakramabahu II to be ready for war. According to Chulavamsa Parakramabaku II refused to accede to the demands made by Chandrabanu and was successful in halting the invading Army which had penetrated upto Yapahuva and completely freeing him self from his (Chandrabanu) domination. Yet Chandrabanu's rule covered the Jaffna Peninsula, Vanni in the North and Trincomalee. The place names such as Chavakachcheri, Chavankoddai and Chavakakoddai came into existence as a result of the rule of Chavakas in the 13th century.

Around this time the Pandian empire under the rule of Maravarman Sunderapandyan became very powerful. during his reign the domination of the Kingdom in North Ceylon by Pandias was further strengthened.

When Chandrabanu refused to pay tribute to the Indian empire, Maravarman Suderapandian defeated Chandrabanu and brought his Kingdom under his domain.

Among those chieftains who were left behind by the Pandias to rule over Jaffna one Pandimalavan emerged very powerful. After Chandrabanu, his son accepted the suzerainty of the Pandias and ruled for some time. After him, it is claimed that when there was no successor to throne Pandimalavan who hailed from the village of Ponpatti went to Madurai and brought Prince Singairiyan and crowned him king of Jaffna. The rule by Ariyachakravarthis were established in Jaffna as a sequel to invasion of Ceylon by Pandias under the leadership of army general Ariyachackravarthi about A.D 1284.

According to inscriptions, during the rule of Maravarman Kulasegaran (AD 1268-1310), Ariyachakravarthis served both as army generals and ministers under him.

According to the astrological book Segarajasekeramalai the ancestors of Jaffna Kings served as army generals and ministers under Pandias. They are said to be Brahmins who belonged to Kasiyappa ancestry and descendants of five-hundred and twelve "Panchagrama Vethiyar" of Ramesvaram temple.

The Aryachackravarthis are not in fact Aryans in the ethnic sense, but they referred to themselves as such because of matrimonial relationship established with brahmins in Rameshvarmam.

The Chulavamsam referring to the invasion of Pandias following the death of Bhuvanakabahu 1 (AD 1272- 1281) states that Pandian Kings despatched troops under the command of a Tamil army general. Although he was not an Aryan he was considered both popular and influential. Further it states that the invading force destroyed the fortified city of Yapahuva and carried away the Budha's Tooth relic and other priceless valuables.

Consequent to the invasion by Pandias under the command of Aryachckravarthi the Sinhalese kingdom got further weakened. Yapahuva lost its status as capital city. Also there was infighting for the throne between Bhuvanakabahu II (son of Bhuvanakabahu I), and Parakramabahu III (son of Vijayabahu IV, AD 1271-1272) As a result the Sinhalese Kingdom got divided. Bhuvanakabahu made Kurunagala his capital and ruled from there. Parakramabahu III went to Madurai and retrieved the Tooth Relic that was taken away by the Pandian king and installed same at Polonarwa where he established his rule.

The Ariyachakravarthi mentioned by Chulavamsam or some other descendant of him must have by passage of time crowned himself king of Jaffna. The name Ariyachakravarthi does not refer to real name but one denoting ancestry.


Further reading- (1) http://www.eelavar.com/jaffna/page.php?index=111

                         (2) http://www.lankalibrary.com/pol/pol_history.htm

                        (3) http://www.worldtamilmovement.com/ourStruggle.aspx


 

 

யாழ்ப்பாண அரசின் தோற்றமும் மறைவும் (1)
 

ஆரியச் சக்கரவர்த்தி எனப் பட்டம் சூட்டிக்கொண்ட சிங்கையாரியன் ஈழத் தமிழர்களின் வரலாற்றில் யாழ்ப்பாண அரசின் வரலாறு ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளது. தமிழர் சமயம்இ கலை, பண்பாடு, நாகரிகம் ஆகியவற்றின் ஊற்றாக யாழ்ப்பாண அரசு 13 -17 ஆம் நூற்றாண்டு வரை ஏறத்தாழ நானூறு ஆண்டு காலம் நீடித்தது. அதன் தலைநகரம் சிங்கை என்று அழைக்கப்பட்ட நல்லூர் ஆகும்.

யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் தோற்றம் வளர்ச்சி பற்றி இந்நாள் வரலாற்று இலக்கணத்துக்கு அமைய நூல் எதுவும் முழுமையாக எழுதி வைக்கப்படவில்லை. யாழ்ப்பாண அரசின் வரலாற்றை அறிந்து கொள்வதற்குப் பின்வரும் நூல்கள் துணையாக இருக்கின்றன.

பரராசசேகரம்                       -     ஐ.பொன்னையாப்பிள்ளை (பதிப்பு 1928-1936)
வையா பாடல்                     -     வையாபுரி அய்யர் (14-17 ஆம் நூற்றாண்டு) (பதிப்பு க.செ. நடராசா 1980) 
கைலாயமாலை முத்துக்கவிராயர்    -  16-17 ஆம் நூற்றாண்டு) - நல்லூர் கைலாசநாத கோயில் புராணம்
யாழ்ப்பாண வைபவமாலை           -  மயில்வாகனப் புலவர் (பதிப்பு குல.சபானாதன் 1949)
யாழ்ப்பாண சரித்திரம்                - ஆ.முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை (1912)
புராதன யாழ்ப்பாணம்                - முதலியார் செ. இராசநாயகம் (1926)
யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம்              - முதலியார் செ. இராசநாயகம் (1933)
யாழ்ப்பாண வைபக கவ்முதி          - வசாவிளான் க. வேலுப்பிள்ளை (1918)
சுவாமி ஞானப்பிரகாசர்              - யாழ்ப்பாண அரசர்கள் (1920)
                                                                             - யாழ்ப்பாண வரலாற்று மூலங்கள் (1953)

மயில்வாகனப் புலவர் யாழ்ப்பாண வைபவமாலை பாயிரத்தில் குறிப்பிடும் (18 ஆம் நூற்றாண்டு) பரராசசேகரன் உலா, இராசமுறை என்ற இரு நூல்கள் இக் காலத்தில் கிடைத்திலது.

தற்காலத்தில் வரலாற்று உணர்வோடு எழுதப்பட்ட நூல்களில் யாழ்ப்பாண பல்கலைக் கழக வரலாற்று பேராசிரியர் க. சிற்றம்பலம் பதிப்பித்த யாழ்ப்பாண இராச்சியம், கே. இந்திரபாலா எழுதிய 'யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் தோற்றம்', திரு.சி. பத்மநாதன் எழுதிய Jaffna Kingdom ஆகிய நூல்கள் குறிப்பிடத்தக்கவை. போர்த்துக்கேய ஒல்லாந்த ஆட்சியாளர்களது ஆவணங்கள் யாழ்ப்பாண அரசின் வராற்றை அறிவதற்கு ஓரளவு துணையாக இருக்கின்றன.

யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தை தோற்றுவித்தவர்களது மூலம் பற்றியும் அவர்கள் தங்களை ஆரிய சக்கரவர்த்திகள் என அழைத்துக் கொண்டதன் ஏது பற்றியும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன.

அ) யாழ்ப்பாண அரசர்கள் இராமேஸ்வரத்திலுள்ள பிராமணர்களுடன் கொண்ட மணத் தொடர்பால் ஆரிய சக்கரவர்த்திகள் என அழைக்கப்பட்டனர். 14 ஆம் நூற்றாண்டில் சோமசர்மனால் எழுதப்பட்ட செகராசசேகரமாலை என்னும் சோதிட நூல் யாழ்ப்பாண அரசர்களின் முன்னோர்கள் பாண்டிய அரசர்களது அமைச்களாகவும் சேனாதிபதிகளாவும் விளங்கினரென்றும் அவர்கள் காத்தியாயன சூத்திரத்துக் காசியப்ப கோத்திரத்து பிராமணர் என்றும் இராமேஸ்வரத்திலுள்ள 'பஞ்சகிராமவேதியர்' அய்ஞ்னூற்றுப் பன்னிருவரின் வழித்தோன்றல் என வர்ணிக்கிறது.

ஆ) சாவக அரசனான சந்திரபானு மலாய நாட்டிலிருந்து இலங்கைக்குக் படையெடுத்து வந்து (கிபி 1247 ) யாழ்ப்பாணத்தை பிடித்து யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தை தொடக்கி வைத்தான்.

இ) கலிங்க மாகன் பெரும் படை திரட்டி வந்து பொலநறுவையைத் தாக்கி அதனைக் கைப்பற்றி ஆண்டான். மாகனது படையெடுப்பால் சிங்கள அரசு நிலைகுலைந்தது. சிங்கள அரசர்கள் தென் இலங்கைக்குப் பின்வாங்கினர். படையெடுப்புக்கு மாகன் திரட்டிய வேளைக்காரர் படையில் இருந்த வன்னியரே வன்னிப் பகுதியில் குடியேறி வன்னிமைகளைத் தோற்றுவித்தார்கள்.

ஈ) முதலாம் சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் ஆட்சியில் (கிபி 1251-1270) பாண்டிய அரசு பலம் பெற்று விளங்கியது. சேர நாட்டை வென்று மலைநாட்டையும் கைப்பற்றிக் கொண்டான். முதலாம் மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் (1216-1239) சோழ மன்னன் மூன்றாம் இராசராசனைப் போரில் வென்று (1231) சோழ நாட்டைக் கைப்பற்றிக் கொண்டான். முடியிழந்த சோழன் வடபுலம் சென்றான். அவனது தேவியர் பாண்டியனால் சிறை பிடிக்கப்பட்டனர். அதன் பின் மாறவர்மன் சுந்தர பாண்டியன் வட இலங்கையைத் தாக்கி சந்திரபானுவை கொன்றுவிட்டு அரசைக் கைப்பற்றினான்.

பாண்டியர் விட்டுச் சென்ற பிரதானிகளில் பாண்டிமளவன் முக்கியத்துவம் பெற்றான். அவன் பாண்டி நாட்டுக்குச் சென்று சிங்கையாரியன் என்ற அரசகுமாரனை அழைத்து வந்து யாழ்ப்பாண அரசின் மன்னனாக முடிசூட்டினான் என்பது மரபு. கிபி 1284 ஆம் ஆண்டளவில் ஆரியச் சக்கரவர்த்தி தலைமையில் இலங்கை மீது படையெடுத்து வந்ததன் விளைவாகவே யாழ்ப்பாண இராச்சியம் உருவாயிற்று.

மாறவர்மன் குலசேகரபாண்டியன் ஆட்சியில் (கிபி 1268-1311) ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் படைத் தளபதிகளாகவும் அமைச்சர்களாகவும் பணியாற்றினர் என்பது சாசனங்கள் மூலம் அறியக் கிடக்கிறது. இவனது ஆட்சியின் போது ஆரியச்சக்கரவர்த்தி என்ற படைத் தலைவன் தலைமையில் பெரிய படையொன்று சென்று பல நகரங்களைப் பிடித்து அழித்து புத்தரின் புனித தந்தத்தைக் கைப்பற்றி நாமு திரும்பினான். மூன்றாம் பராக்கிரமபாகு குலசேகரனோடு நட்புரிமை பாராட்டி புனித தந்தத்தை மீட்டான்.

யாழ்ப்பாண இராச்சியத்துக்கும் பாண்டிய மன்னர்களுக்கும் இடையில் நெருங்கிய உறவு இருந்து வந்தது. பின்னர் 14  ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் பாண்டிய அரசு கட்டிலுக்கு சடையவர்மன் பிள்ளைகளான சுந்தரபாண்டியனும் வீரபாண்டியனும் நடத்திய வாரிசுப் போரினால் பாண்டிய அரசு முடிவுக்கு வந்தது. அதன் பின்னர் யாழ்ப்பாண அரசு விஜயநகர நாயக்க மன்னர்களது செல்வாக்குக்கு உள்ளானது.

ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் தங்களை சூரிய - சந்திர வம்சத்தவர் என்று கூறிக் கொண்டார்கள். ஆட்சிக் கட்டில் ஏறும் போது செகராசசிங்கன் பரராசசிங்கன் என்ற பட்டப் பெயர்களை மாறி மாறி வைத்துக் கொண்டார்கள்.

ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் வட-கிழக்கு இலங்கையை ஆண்டாலும் அவ்வப்போது முழு இலங்கைக்கும் உரிமை கோரினார்கள். அவர்களது கொடி நந்தியாகும். சேதுவை ஆண்டதால் தங்களை சேதுகாவலர் எனவும் அழைத்தார்கள். நாணயங்களிலும் நந்தியின் உருவம் பொறிக்கப்பட்டது.

யாழ்ப்பாண அரசை ஆண்ட ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள்
விசயகூழங்கைச் சக்கரவர்த்தி                - 1215 - 1240
(இவனே கலிங்கமாகன் என எண்ணப்படுகிறான்)
குலசேகர பரராசசேகரன்                     - 1240 - 1256
குலோதுங்கன் செகரராசசேகரன்               - 1256 - 1279
விக்கிரமன் பரராசசேகரன்                   - 1279 - 1302
வரோதயன் செகராசசேகரன்                 - 1302 - 1325
மார்த்தாண்டன் பரராசசேகரன்                 - 1325 - 1348
குணபூசணன் செகராசசேகரன்                - 1348 - 1371
விரோதயன் பரராசசேகரன்                                        - 1371 - 1380
செயவீரன் செகராசசேகரன்                   - 1380 - 1410
குணவீரன் பரராசசேகரன்                                           - 1410 - 1440
கனகசூரியன் செகராசசேகரன்                 - 1440 - 1450
செண்பகப் பெருமாள்                         - 1450 - 1467
கனகசூரியன் செகராசேகரன்
(2வது முறை)                                                                  - 1467 - 1519
சங்கிலி செகராசசேகரன்                      - 1519 - 1561
சங்கிலி 1561 இல் போர்த்துக்கேயரால் சிறைபிடிக்கப்பட்டான். அதன் பின் போர்த்துக்கேயரின் மேலாண்மையின் கீழ் ஆண்ட அரசர்கள்ஹ பின்வருமாறு:
புவிராச பண்டாரம்                            - 1561 - 1565
குஞ்சிநயினார் பரராசசேகரன்                    - 1565 - 1570
பெரியபிள்ளை செகராசசேகரன்                - 1570 - 1582
புவிசார பண்டாரம் பரராசசேகரன்                       - 1582 - 1591
எதிர்மன்ன சிங்கன் பரராசசேகரன்                     - 1591 - 1615
அரசகேசரி                                   - 1615 - 1617
கடைசி மன்னன் சங்கிலி                     - 1617 - 1618

யாழ்ப்பாண அரசின் கடைசி மன்னன் சங்கிலி குமாரன் (1617-1618) அரசகேசரியைக் கொன்றுவிட்டு ஆட்சியைக் கைப்பற்றினான். அவனது ஆட்சி கொடுங்கோல் ஆட்சியென மக்களால் கருதப்பட்டது. போர்த்துக்கேயத் தளபது பிலிப் எடி ஒலிவேரா (Philip  de Oliviers) 2,000 சிங்களக் கூலிப் படையோடு யாழ்ப்பாணம் மீது படையெடுத்து சங்கிலியை போரில் வென்று அவனைக் கைது செய்தான். பிலிப் டி ஒலிவேரா பூனகரியில் இருந்து கொழும்புத்துறைக்கு படை கொண்டு வருவதற்கு காக்கைவன்னியன் தோணிகளைக் கொடுத்து உதவினான். போர்த்துக்கேயரால் கோவாவுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்ட சங்கிலி குமாரன் தலை வெட்டப்பட்டது. அவனது சாவோடு யாழ்ப்பாண அரசு முற்றுப் பெற்றது.




யாழ்ப்பாண அரசின் தோற்றமும் மறைவும் (2)
முதல் அரசன் யார்?
நக்கீரன்
 

யாழ்ப்பாண அரசின் முதல் அரசன் யார் என்பதில் வரலாற்று ஆசிரியர்களிடம் கருத்து ஒற்றுமை இல்லாமல் இருக்கிறது. அது போலவே யாழ்ப்பாணம் என்ற பெயரின் தோற்றத்திலும் கருத்து ஒற்றுமை காணப்படவில்லை.

யாழ்ப்பாண வைபவமாலை எழுதிய மயில்வாகனப் புலவர் யாழ்ப்பாணத்தை ஆண்ட கதிரமலையில் இருந்து அரசாண்ட உக்கிரசிங்கராசன் பின்னர் சிங்கைநகரை (சிங்கநகரை செங்கடக நகரி என்று யாழ்ப்பாண வைபவமாலை கூறியிருப்பது தவறாகும்) தலைநகராக்கி ஆண்டு வந்தான். பின்னர் அவன் தனது மகனான நரசிங்கராசன் என்னும் பெயர் படைத்த வாலசிங்கராசனுக்கு முடி சூட்டி வைத்து இயற்கை எய்தினான்.

வாலசிங்க மகராசன் செயதுங்கவரராசசிங்கன் என்னும் பட்டப் பெயருடன் ஆண்டு வருகையில் சோழநாட்டில் இருந்து இரண்டு கண்ணும் தெரியாத கவி வீரராகவன் என்னும் பாணன் செயதுங்கவரராசசிங்கன் மீது ஒரு பிரபந்தம் பாடிக் கொண்டு போய் யாழ் வாசித்துப் பாடினான். அரசன் அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்து இலங்கையின் வடதிசையில் உள்ள மணற்றிடல் என்னும் நாட்டைப் பரிசிலாகக் கொடுத்தான்.

யாழ்ப்பாணன், மணற்றிடலுக்கு யாழ்ப்பாணம் என்று பெயரிட்டுத் தமிழ்க் குடிகளைக் குடியேற்றி அவ்விடம் இருந்த சிங்களவர்களையும் ஆண்டு முதுமை அடைந்து இறந்து பட்டான். அவன் இறந்தபோகவே அவனது நாட்டை அரசாளக் கருதி சிங்களவரும் பிறரும் தமிழ்க் குடிகளை ஒடுக்கியதால் தமிழ்க் குடிகள் தங்கள் நாட்டிற்கே (தமிழ் நாட்டிற்கு) போய்விட்டார்கள்.

சிறிது காலம் யாழ்ப்பாணம் அரசு இல்லாமல் தளம்பிக் கொண்டிருந்த வேளையில் பொன்பற்றியூர் வேளாளன் பாண்டி மளவன் என்னும் பிரபு மதுரைக்குச் சென்று அவ்விடத்திலே சோழநாட்டிலிருந்து வந்து கல்வி கற்றுக் கொணடிருந்த திசையுக்கிர சோழன் மகனாகிய சிங்ககேதுவுக்கு மருமகனான சிங்கையாரியன் என்னும் சூரிபவமிசத்து இளவரசனக் கண்டுஇ யாழ்ப்பாண நிலவரத்தை அறிவித்து இவ்யாழ்ப்பாணத்தை அரசாட்சி செய்ய வரவேண்டுமென்று கேட்க, சிங்கையாரியராசன் மறுத்துப் பேசாமற் பாண்டிமழவன் வேண்டுகோளுக்கு உடன்பட்டு  புவனேகவாகு என்ற அமைச்சரையும் காசி நகரத்தில் இருந்து வந்த கெங்காதார அய்யர் என்னும் குருவோடு பாண்டிய அரசன் அனுப்பி வைத்தான்.

யாழ்ப்பாணம் வந்திறங்கிய சிங்கையாரியன் மாடமாளிகைகள் கூட கோபுரங்கள், பூந்தோட்டம்  நடுவே குளியல் குளம் உருவாக்கி அதில் யமுனா நதித் தீர்த்தம் கலந்துவிட்டு நீதி மண்டபம், யானைப்பந்திஇ குதிரைப் பந்தி,  படை வீரர்கள் இருப்பிடம்இ நான்கு திசையிலும் மதில்கள் ஆகிய அனைத்தும் கட்டுவித்து கெங்காதார அய்யர் அவர் மனைவி அன்னபூரணி குடியிருக்க அக்கிரகாரமும் உருவாக்கினான்.

மேலும் கீழ்த்திசைக்குப் பாதுகாப்பாக வெயிலுவத்த பிள்ளையார் கோயிலையும் மேற்றிசைக்கு வீரமாகாளியம்மன் கோயிலையும் தென்றிசைக்கு கைலைவிநாயகர் கோயிலையும் வடதிசைக்குச் சட்டநாதேசுவரர் கோயில்இ தையல்நாயகியம்மன் கோயில், சாலை விநாயகர் கோயிலையும் கட்டுவித்துத் திலகவதியார் என்னும் தனது அரசியாரோடு குடிபுகுந்து நாட்டை ஆண்டு வந்தான். (யா.வை. மாலை பக்கம் 23-27) திரு. குல சபாநாதன் பதிப்பு)

புராதன யாழ்ப்பாணம் என்ற நூலை எழுதிய முதலியார் சி. இராசநாயகம் யா.வை. மாலை உக்கிரசிங்கன் பற்றி எழுதியது விஜயன் கதைபோல் ஒரு புராணக் கதை என்றும் அவன் கலிங்க அரச குலத்தவன் என்றும் வடபகுதியைத் தாக்கிக் கைப்பற்றி கதிரமலையில் இருந்து ஆட்சி செய்தான் என்றும் அப்படி ஆட்சி செய்து வரும் காலத்தில் கீரிமலைக்கு புனிதயாத்திரை வந்த சோழகுல இளவரசியான மாருதப்புரவல்லி மீது காதல் கொண்டு அவளை வலுக்கட்டாயமாக தூக்கிச் சென்று திருமணம் செய்து கொண்டான் என்கிறார்.

உக்கிரசிங்கன் வன்னிக்கு ஏகி அங்கு ஆட்சி செய்து கொண்டிருந்த ஏழு வன்னியர்களைத் தனக்குத் திறை செலுத்துமாறு கேட்டுக் கொண்டான்.
உக்கிரசிங்கன் மாவிட்டபுரம் கோயிலையைக் கட்டுவதில் ஈடுபட்டிருந்த மாருதப்புரவல்லிக்கு உதவி செய்தான். அரசியாரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க அவளது தந்தையான சோழ மன்னன் கோயிலில் பிரதிட்டை செய்ய விக்கிரகங்களையும் பூசை செய்யப் பிராமணக் குடும்பம் ஒன்றையும் அனுப்பி வைத்தான். இவ்வாறு கோயில் சிலைகளோடு வந்திறங்கிய இடமே இன்று காங்கேசன்துறை (காங்கேயன் ஸ்ரீ கந்தசுவாமி) என அழைக்கப்படுகிறது. அதற்கு முன்னர் அந்தத்துறை காயத்துறை அல்லது அதன் திரிபான காசாத்துறை என அழைக்கப்பட்டது. புத்தகாயாவுக்கு இந்தத்துறையில் இருந்துதான் பவுத்த யாத்திரீகர்கள் பயணம் செய்தார்கள்.

சிறிது காலம் கழித்து உக்கிரசிங்கன் தனது தலைநகரைக் கதிரமலையில் இருந்து சிங்கநகருக்கு மாற்றிக் கொண்டான்.

யா.வை.மாலை ஆசிரியர் உக்கிரசிங்கன் தனது தலைநகரை கதிரமலையில் இருந்து செங்கடநகருக்கு (கண்டி நகரின் மறுபெயர்) மாற்றினான் எனக் குறிப்பிடுவது தவறாகும். (புராதன யாழ்ப்பாணம் - பக்கம் 242-244)

தொண்டை நாட்டைச் சேர்ந்த அந்தகக் கவி வீரராகவன் பாடல் பாடி மணற்றிடல் என்னும் நாட்டைப் பரிசாகப் பெற்றான் என்ற கதையை வழிமொழியும் யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் பரிசளித்த அரசனையும் அவன் ஆண்ட நாட்டினையும் காலத்தையும் மாற்றி விடுகிறது!

யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் எழுதிய ஆ.முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை பின்வருமாறு அந்தகக்கவி வீரராகவுன் பாடல் பாடி பரிசு பெற்ற கதையைச் சித்தரிக்கிறார்.

தனது மனைவியோடு சண்டை பிடித்துக் கொண்ட அந்தகக்கவி வீரராகவன் தனது இனசனத்தோடும் ஈழம் நோக்கி மரக்கலங்களில் பயணப்பட்டு மணற்றியில் இறங்கி அனுராதபுரத்தை அடைந்தான். அங்கே அரச தரிசனத்துக்குச் சமயம் பார்த்துச் சபாமண்டபத்தில் புகுந்தான். அவன் வரவும் அவன் இயல்புணர்ந்த ஏலேலன் அந்தகர் முகத்தில் விழித்தலாகாது என்னும் வழக்கம் பற்றித் திரைமறைவிலிந்து அக்கவிவாணனை உபசரித்தான். அஃதுணர்ந்த கவிவாணன்

நரைகோட்டிளங்கன்று நல்வளநாடு நயந்தளிப்பான்
விரையூட்டுதார்ப்புயன்வெற்பீழ மன்னனென்றே விரும்பிக்
கரையோட்டமாக  மரக்கலம்போட்டுனைக் காணவந்தால்
திரைபோட்டிருந்தனயேலேலசிங்க   சிரோமணியே!

என்னும் பாடலைப் பாடினான்.

ஏலேலன் அதைகை; கேட்டு அதிசயத்தவனாய் “இக்கவிவாணர் பிறவிக் குருடராயிருப்பினும் அகக் கண்ணினாற் காணும் பெருவல்லமை யுடையராதலின் அவர்முன்னே நாம் திரையிட்டிருத்தல் தகாது” என மதித்துத் திரையை நீக்குவித்து அவன் வரலாற்றை வினாவினான். அந்தகக்கவி தான் கொண்டு வந்த பிரபந்தத்தைப் யாழோடு பாடினான்.

பாடல்களைச் செவி மடுத்த அரசன் அவனைப் புகழ்ந்து வேண்டியதைக் கேட்க என்றான். அந்தகக்கவி தனது மனைவியோடு சண்டையிட்ட கதையைச் சொன்னான். அரசன் அவனுக்கு மணற்றியையும் ஒரு யானையையும் ஒரு பல்லக்கோடு பரிசனங்களையும் கொள்கவெனக் கூறிப் பல வரிசைகளோடு பெருந் திரவியமுங் கொடுத்தான்.

மணற்றியில் பல்லக்கில் வந்து சேர்ந்த அந்தகக் கவி மணற்றியைச் சுற்றிப் பார்த்து நல்லூருக்கு அணித்தாகத் தனக்கொரு மாளிகையையும் அதன் சூழலிலே தன் பரிசனங்களுக்கு வீடுகளும் அமைப்பித்துச் சிலநாள் வாழ்ந்து வந்தான். அப்படி வாழ்ந்து வரும் நாளில் ஒரு குளத்தை வெட்டு வித்தான். அக்குளம் இன்றும் பாணன் குளம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

பின்னர் அந்தகக்கவி தனது சொந்த நாட்டுக்குச் சென்றான். தொண்டைமானிடம் சென்று தான் பரிசாகப் பெற்ற மணற்றியிற் குடியேற்றுதற்கு இராசதந்திரம் வல்ல அமைச்சர் பிரதானிகளையும் சிறு படையையும் தரல் வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டான். அந்தகக்கவியிடம் அவன் பரிசாகப் பெற்ற நாட்டின் வளங்களைக் கேட்டறிந்து கொண்ட தொண்டைமான் “இயற்கையாக விளையும் உப்பை நீர் எமக்குத் தருவீராயின் உமக்குத் தேவையான குடிமக்களைத் தருவேன்” என்றான்.

அதற்கு அந்தகக்கவி உடன்படவே அவனுக்கு வேண்டிய அமைச்சர், பிரதானிகள், சிறுபடை, குடிமக்கள் ஆகியோரைக் கொடுத்ததோடு உப்புக்காக மரங்கலங்களையும் வேலையாட்களையும் ஒரு அதிகாரியையும் கொடுத்து அனுப்பினான். (வளரும்)


முதல் அரசன் யார்?
நக்கீரன்
(3)
 

யாழ்ப்பாடி தான் பாடல் பாடிப் பரிசாகக் பெற்ற மணற்றிடலுக்கு யாழ்ப்பாணம் எனப் பெயரிட்டான். அவனது ஆட்சிபற்றி யாழ்ப்பாண வைவ மாலை மிகச் சுருக்கமாகவே கூறுகிறது.

“யாழ்ப்பாணன் இதற்கு யாழ்ப்பாணம் என்று பெயரிட்டு, இவ்விடயத்தில் வந்திருந்து. வடதிசையிற் சில தமிழ்க் குடிகளை அழைப்பி;த்துக் குடியேற்றி, இவ்விடம் இருந்த சிங்களவர்களையும் அவர்களையும் ஆண்டு முதியவயதுள்ளவனாய் இருந்து இறந்து போனான்” என மொட்டையாக முடித்துவிடுகிறது.

யா.வை.மாலையை இயற்றிய மயில்வாகனப் புலவர் ஒல்லாந்த மன்னன் மேக்கறூன் (கிபி 1739) கேட்டுக் கொண்டதற்கு இசையவே அதனை எழுதியதாக நூலின் சிறப்புப் பாயிரச் செய்யுளில் குறிப்பிடுகிறார். மேன்னறூன் மன்னன் அல்ல ஒல்லாந்த அரசின் நிருவாகி என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது. யாழ்ப்பாண வரலாறு பற்றி நாட்டமுள்ளவரும் யாழ்ப்பாணப் பட்டினத்தின் வரி திரட்டுவராக இருந்த  Pieieter Macare  அதிகாரி (கிபி 1706) கேட்டுக் கொண்டதற்கு இசையவே அவர் யா.வை.மாலையை இயற்றினார் என்ற குறிப்பும் உண்டு. மேக்கறூன் யார் என்பது தெரியவில்லை. இருந்தும் மயில்வாகனப் புலவர் காலம் கிபி 18 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி (கிபி 1736) ஆக இருக்கலாம் எனப் பெரும்பாலான வரலாற்று ஆசிரியர்கள் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளார்கள்.

யா.வை.மாலையை எழுதுவதற்கு மயில்வாகனப் புலவர் (1) கைலாயமாலை (2) வையா பாடல் (15 ஆம் நூற்றாண்டு) (3) பரராசசேகரன் உலா (4) இராசமுறை என்னும் நூல்களை துணையாகக் கொண்டாரென்பது சிறப்புப்பாயிரச் செய்யுளால் அறியக் கிடக்கிறது. இதில் பரராசசேகரன் உலா மற்றும் இராசமுறை இரண்டும் இன்று கிடைத்தில. கைலாயமாலை நல்லூர் கைலாயநாதர் கோயில் பற்றியும் வையாபாடல் வன்னிக் குடியேற்றம் பற்றியும் எடுத்துக் கூறுகின்றன.

மயில்வாகனப் புலவர் தான் கேள்விப்பட்ட போர்த்துக்கேயர் மற்றும் ஒல்லாந்தர் காலத்து வரலாற்றையும் கர்;னபரம்பரைக் கதைகளையும் அய்தீகங்களையும் கலந்து யா.வை.மாலையை எழுதியுள்ளார். இதனால் தடுமாற்றம் தரும் கூற்றுக்கள் நூலில் காணப்படுகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக முதலாம் சங்கிலி செகராசசேகரனையும் (1519-1561) போர்த்துக்கேயர் யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றிய போது இளவரசனின் பாதுகாவலனாக இருந்த இரண்டாம் சங்கிலிகுமாரனையும் (1617-1619) வரலாற்று மலைவுண்டாக இவ்வாசிரியர் எழுதியுள்ளார். யா.வை.மாலையைப் படிக்கும் போது இவற்றை மனங்கொள்தல் வேண்டும்.

எடுத்துக்காட்டாக யா.வை.மாலை கிரேதாயுகம் (17,28,000 ஆண்டுகள்) திரேதாயுகம் (92,96,000 ஆண்டுகள்) துவாபரயுகம் (8,64,000 ஆண்டுகள்) ஆகிய மூன்று யுகங்களிலும் இலங்கையை இராட்சதர்கள் (இயக்கர்கள்) அரசாண்டார்கள் என மிகைப்படுத்திக் கூறுகிறது. ஆனால் விஜயன் வருகையை 2,400 ஆண்டு எனச் சரியாகக் குறிப்பிடுகிறது.

மயில்வாகனப் புலவரை இன்றைய அளவுகோலின்படி ஒரு வரலாற்று ஆசிரியர் எனக் கருதமுடியாது. இருந்தும் பரராசசேகரன் உலா மற்றும் இராசமுறை ஆகிய இரண்டு நூல்களும் வெளிவராத நிலையில் யாழ்ப்பாண அரசர்கள் பற்றிய பட்டியலைத் தரும் ஒரே நூலக யா.வை.மாலை சிறந்து விளங்குகிறது.

வையாபாடல் இயற்றியவர் செகராசசேகரன் ஆட்சியின் பொழுது அரசவைப் புலவராக இருந்த வையாபரி என்பவர் ஆவார். இலங்கையை ஆண்டு அரசர்களது வரலாற்றைக் கூறுவதே நூலின் நோக்கம் என 3வது பாடல் தெரிவிக்கிறது. வையா பாடல் இராவணனது ஆட்சி முடிவுற்று விபீடணனுக்கு இராமர் முடிசூட்டுவதோடு தொடங்குகிறது. வையா பாடல் ஓலைச்சுவடி முதன் முறையாக 1921 ஆம் ஆண்டு பதிக்கப்பட்டது.

யாழ்ப்பாணன் இதற்கு யாழ்ப்பாணம் என்று பெயரிட்டு, இவ்விடயத்தில் வந்திருந்து. வடதிசையிற் சில தமிழ்க் குடிகளை அழைப்பி;த்துக் குடியேற்றி, இவ்விடம் இருந்த சிங்களவர்களையும் அவர்களையும் ஆண்டு முதிய வயதுள்ளவனாய் இருந்து இறந்து போனான்” என யா.வை.மாலை மொட்டையாக முடித்துவிடுகிறது என்று மேலே கூறப்பட்டது. ஆனால் யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் என்ற நூல் அவனது யாழ்பாடியின் ஆட்சிபற்றி விரிவாகக் கூறுகிறது.

“யாழ்ப்பாணன் அக்குடிகளை மரக்கலங்களிலே ஏற்றிக் கொண்டு தன் மனைவியோடும் மந்திரி பிரதானி சேனையோடும் மீண்டுவந்து நல்லூரிலே வசித்தான். நல்ல நாளிலே யாழ்ப்பாணன் பட்டாபிஷேகமும் பெற்றுத் தனது நாட்டுக்கு யாழ்ப்பாணம் என்னும் பெயரும் வழங்கினான். அவன் தனக்கு மந்திரியாகவந்த சேதிராயனுக்குப் புத்தூரென்று பின்னர் வழங்கப்பட்ட இடத்தைத் திருத்தி அவ்வூரை அவனுக்குக் கொடுத்தான். அது புதிதாக அமைக்கப்பட்ட ஊராதலின் புத்தூரெனப்பட்டது. நிலவளம் நீர்வளஞ்சோதித்து அனேகவிடங்களைக் காடுகெடுத்து நாடாக்கி நெல்விளைவிக்கவுந் தொங்கினான்.

அதன்பின்னர் தொண்டைமானுடைய மரககலங்களும் வந்தன. உப்பேற்றும் பொருட்டு ஒரு கால்வாயும் மரக்கலங்கள் தங்குதற்கு ஒரு துறையும் அவன் அனுப்பிய சனங்களால் அமைக்கப்பட்டன. அச்சனங்கள் உப்பளத்துகுச் சமீபத்திலே குடி கொண்டார்கள். அச்சனங்கள் உப்பெல்லாவற்றையுந் திரட்டிக காலந்தோறும் அம்மரக்கலங்களிறேற்றி அனுப்பி வந்தார்கள். அம் மரக்கலங்கள் மீண்டுவரும் போது நெல் கறிச்சம்பாரம் வஸ்திரம் முதலியன கொண்டுவந்து யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள தொண்டைமான் சனங்களுக்குக் கொடுப்பதுமன்றி மற்றைச் சனங்களுக்குங் கொடுத்து பண்டமாற்றி மீளும்.

தொண்டைமான் ஏவலாளரால் அமைக்கப்பட்ட கால்வாய் தொண்டைமானாறு என இன்றும் வழங்குகிறது. தொண்டைமானது கருமாதிகாரியாகிய வீரப்பராயன் இருந்த இடம் இன்றும் வீரப்பராயன் குறிச்சி எனப்படுகின்றது. தொண்டைமான் கருமமாக வந்த சனங்கள் பெரும்பாலும் தொண்டை நாட்டின் வடபாகத்திலிருந்து வந்தவர்கள். அவர்கள் பாஷை தெலுங்கு. அது பற்றியே யாழ்ப்பாணத்திலே கடவு, பிச்சுவாய்க்கத்தி (பீச்சாக்கத்தி) முதலிய தெலுங்குச் சொற்கள் வழங்குவவாயின. அவர்கள் விஷ்ணுவை வழிபடுவோர். அதுபற்றி வல்லிபுரமென்னுங் குறிச்சியிலே ஒரு விஷ்ணு ஆலயம் உண்டாவதாயிற்று வல்வியத்தேவன் அதிகாரஞ் செய்தவிடம் வல்லிபுரமெனப்பட்டது. ராயன்இ தேவன், கிழான், மழவன் என்னும் சிறப்புப் பெயர்கள் அந்நாள் வேளாளர்க்குரியன. தெலுக்கு பாஷையும் தெலுங்குநாடும் வடுகெனப்படும். அது பற்றியே அந்நாட்டிலிருந்திங்கு வந்து குடிகொண்ட வடமரை வடவர் என்று கூறுவர்.

யாழ்ப்பாடி எழுபது வருஷம் அரசு செய்து தன் சுற்றமும் குடிகளும் வயிறலைத்திரங்கப் பரகதி அடைந்தான். அவனுக்குப் பின் சேதிராயனும் ஆண் சந்ததியின்றி இறந்தான்.

சேதிராயன் சந்ததியில் வந்த ஒரு கன்னிகையைப் பொன்பற்றியூரிலிருந்து வந்த மழவராயன் என்பவன் மணம் புரிந்திருந்தான். அவன் யாழ்ப்பாணம் அரசின்றிக் கெடுவதைக் கண்டு ஒர் இராசகுமாரனை நாடிக் கொண்டுவருமாறு சோழநாட்டுகுச் சென்றான். அங்கே சோழன் புத்திரனொருவன் மதுரையிலே கல்வி பயின்று வருகின்றானென்பது கேட்டுச் சோழராசாவினது அனுமதியோடு மதுரைக்குப் போய் பாண்டியனுக்கு விண்ணப்பஞ் செய்தான். பாண்டியன் அக்கோமகனை அழைத்து மழவராயன் விண்ணப்பத்தைக் கூறி அவன் மனக்கருத்தை உசாவினான். கோமகன் அதற்கிசைய பாண்டியன் அவனையும் அவன் தேவியையும் வேண்டும் பரிவாரங்களும் சிறுசேனையும் திரவியமுங் கொடுத்து அனுப்பினான்.

அதற்கிடையில் மழவராயன் தொண்டைநாட்டுக்குப் போய் குடும்பத்தோடு சில பிரபுக்களையும் அவர்களோடு பயிரிடுங் குடிகளையும் காருககம்மியர்களையும் ஏனையசாதிக் குடிகளையும் கொண்டுவருவேனென அவ்ராசகுமாரன் பால் விடைபெற்றுச் சென்று அநேக குடிகளை மரக்கலங்களிலேற்றியனுப்பி விட்டு மீண்டு திருவாரூரை அடைந்தான்.

நல்லூரையடைந்த இராசகுமாரன் ஓர் அலங்காரமான பெரிய மாளிகையும் அரணும் மதிலும் அகழியும் சிங்கார வனமும் அமைப்பித்துஇ மந்திரிp பிரதானிகளுக்கு மாளிகைகளும் அந்தணர் வணிகர் வேளாளர்களுக்கு இருக்கையும் வீதிகளும் யானைப்பந்தி குதிரைப்பந்திகளும் யானை குதிரை ஏற்றச் சாரிவீதிகளும் செய்வித்து நல்லூரைச் சிறந்த நகரமாக்கினான்.

ஒரு ஏரி தோண்டுவித்து யமுனையிலழிருந்து அந்தணரைக் கொண்டு காவடிகளில் எடுப்பித்த தீர்த்தத்தை அதில்விட்டு அதற்கு யமுனையேரியெனப் பெயரிட்டான். இது நடந்தது கலி 3000 இல் (கிபி 101) ஆகும்.

நல்ல நாளில் மழவராயன் முடி தூக்கிக் கொடுக்க, கங்காதர அய்யரால் விதிப்படி மகுடமும் சிங்கை ஆரிய சக்கிரவர்த்தி என்னும் பட்டமும் சூட்டப்பட்டான். அக்காலத்தில் அநுராதபுரத்தில் அரசு செய்திருந்த சோழகுல வேந்தனும் அச்சபைக்கு வந்தான்.” (யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் பக்கம் 15-18)

இவ்வாறு முடிசூட்டிக் கொண்டவன் சிங்கை ஆரியச் சக்கரவர்த்தி என்று யா.வை.மாலையும் யாழ்ப்பாணச் சரிதிரமும் ஒரு மனதாகச் சொல்கின்றன.

மேலே அனுராதபுரத்தை அரசு செய்ததாகக் குறிப்பிடப்படும் சோழகுல வேந்தன் யார் என்பதை யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் எழுதிய ஆசிரியர் குறிப்பிடவில்லை. ஆரியச் சக்கரவர்த்திகளது ஆட்சி கிமு முதலாம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி இருந்தால் அந்தக் காலம் தொட்டு யாழ்ப்பாண ஆரிய சக்கரவர்த்திகளது முதல் அரசனான விசயகூழங்கைச் சக்கரவர்த்தி (கிபி 1215-1240) வரை ஆண்ட அரசர்கள் யார் யார் என்ற கேள்வி எழுகிறது. எனவே ஆசிரியர் கூறும் காலம் வழுவுடையதாகும்.

அனுராதபுரத்தை தலைநகராகக் கொண்டு 44 ஆண்டுகள் அரசாண்ட சோழ வம்ச எல்லாளனை (கிபி 205-161) மனதில் வைத்து யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் எழுதிய ஆசிரியர் இந்த இடைச் செருக்கலை செய்திருக்கிறார் போல் தெரிகிறது. இவ்வாறான இடைச் செருக்கல்களும் ஓலைச் சுவடியைப் படி எடுக்கும் போது விடப்படும் பிழைகளும் யாழ்ப்பாண இராச்சியம் பற்றிக் கூறும் நூல்களில் பரவலாக இடம்பெற்றுள்ளன. (வளரும்)
 


யாழ்ப்பாணத்தில் குடியேற்றம்
நக்கீரன்
(4)
 

சிங்கையாரியன் மூடிசூட்டிக் கொண்ட பின்னர் தமிழ்நாட்டில் இருந்து தமிழ்க் குடிகளை வரவழைத்து யாழ்ப்பாணத்தின் பல பகுதிகளிலும் குடியமர்த்தினான் என யாழ்ப்பாண வைபமாலை தெரிவிக்கிறது.

சிங்கையாரியன் தமிழ்நாட்டு அரசர்களுக்குத் திருமுகம் எழுதித் தமிழ்க் குடிகளை அனுப்பி வைக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டதின் பேரில் அய்ந்து குடிமைகளோடு வந்திறங்கிய பொன்பற்றியூர் வேளாளன் பாண்டி மழவனையும் தம்பியையும் மைத்துனனாகிய சண்பக மழவனையும் அவன் தம்பியையும் திருநெல்வேலியிலே குடியிருத்தினான்.

முன்னர் சேதிராயன் சந்ததியில் வந்த ஒரு கன்னிகையைப் பொன்பற்றியூரிலிருந்து வந்த மழவராயன் என்பவன் மணம் புரிந்திருந்தான். அவன் யாழ்ப்பாணம் அரசின்றிக் கெடுவதைக் கண்டு ஒர் இராசகுமாரனை நாடிக் கொண்டுவருமாறு சோழநாட்டுகுச் சென்றான்” என யா.வை. மாலையில் குறிப்பிட்டிருந்ததைப் பார்த்தோம்.

யா.வை.மாலை ஆசிரியர் முன்னர் குறிப்பிட்ட பொன்பற்றியூர் வேளாளன் பாண்டி மழவனும் பின்னர் குறிப்பிட்ட அதே பெயருடைய மழவனும் ஒருவரா அல்லது இருவரா என்பது தெரியவில்லை. முதலியார் இராசநாயகம் “பாண்டி மழவன் சென்று குடிகளைக் கொண்டு வந்தான் என்ற கூற்று ஆகாயகங்கையில் மலர்ந்த தாமரையோடு ஒக்கும்” எனக் குறிப்பிடுகின்றார். (யாழ்ப்பாண சரித்திரம் -பக்கம் 230) “மதுரைக்குப் பாண்டி மழவன் பரிந்து சென்றதையும் அங்கிருந்து செல்வமதுரைச் செழியசேகரன் புதல்வனான சிங்கையாரியன் பெருகுபுகழ் யாழ்ப்பாணம் பேரரசு செய்ய வந்தமையும் மனோராச்சியத்தின் பாற்படுகின்றன” என்பர் சுவாமி ஞானப்பிரகார். (யா.வை.விமரிசனம் பக்கம் 63) சிங்கையாரியன் காவிரியூர்ப் புரவலாதிதேவனின் மூத்த குமாரனாகிய நரசிங்கதேவனை மயிலிட்டியில் குடி இருத்தினான்.

வாவிநகர் வேளாளன் செண்பக மாப்பாணனையும் அவன் ஞாதியாகிய சந்திரசேகர மாப்பாணனையும் கனகராயர் என்னும் செட்டியையும் தெல்லிப்பளையிலும் இருத்தினான்.

கோவலூரிலிருந்து வந்த பேராயிரமுடையான் என்னும் வேளாளனை இணுவிலில் இருத்தினான்.

இராசமுத்திரையும் பல வரிசுகளையும் பெற்ற கச்சூர் வேளாளன் நீலகண்டனையும் அவன் தம்பிமார் நாலுபேரையும் பச்சிலைப்பள்ளியில் இருத்தினான்.

சிகரமாநகர கனகமழவனையும் அவன் தம்பி நால்வரையும் புலோலியில் இருத்தினான்.

கூபகநாட்டு வேளாளன் கூபகார்யேந்திரனையும் புண்ணியபூபாலனையும் தொல்புரத்தில் இருத்தினான்.
புல்லூர் வேளாளன் தேவரேயந்திரனைக் கோயிலாக் கண்டியில் இருத்தினான்.

ஏரெழுபது என்ற பிரபந்தம் பாடப்பெற்ற உயர்குல வேளாள மரபிலான தொண்டைம ண்டலத்து மண்ணாடு கொண்ட முதலி என்பவனை இருபாலை என்னும் ஊரில் இருத்தினான்.

செய்யூர் இருமரபுத்துய்ய தனிநாயகன் என்னும் வேளாளனை நெடுந்தீவில் இருத்தினான்.

காஞ்சீபுரத்தால் வந்த பல்லவன் என்னும் பிரபுவையும் இரண்டு துணைப் பிரபுக்களையும் வெளிநாடென்னும் பல்லவராயன் கட்டில் இருத்தினான். (யா.வை.மாலை – பக்கம் 27-29)

தமிழ்க் குடிகளது குடியேற்றம் பற்றி யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம் எழுதிய ஆசிரியர் யா.வை. மாலையை அடியொற்றி ஆனால் அவர்களது வீர தீர பராக்கிரமம் பற்றி சிறிது வர்ணனையோடு எழுதியுள்ளார். வெளிநாடென்பது புநகரி, பல்லவராயன்கட்டு, பொன்னாவெளி என்னும் மூன்று கிராமமுமாகும் என யாழ்ப்பாணச் சரித்திர ஆசிரியர் அடைப்புக் குறிக்குள் விளக்கம் அளித்துள்ளார். (பக்கம் 18-19)

குடியிருத்தினான் என்பதை ஊர்த் தலைவர்களோடு வந்த அவர்களது அடிமை குடிமைகளையும் சேர்த்து என்று பொருள் கொள்ள வேண்டும்.

வல்லியமாhக்கன் என்னும் பராக்கிரம சூரனை மேற்பற்றுக்கும் சண்பகமாதாக்கன் என்னும் சூரியவீரனை கீழ்ப்பற்றுக்கும் இமையானமாதாக்கன் என்னும் உத்தண்ட வீரனை வடபற்றுக்கும் வெற்றி மாதாக்கன் என்னும் விசய பராக்கிரமனைத் தென்பற்றுக்கும் அதிகாரிகளாக நிறுத்தி உத்தண்ட வீரசிகாமணியாகிய வீரசிங்கன் என்பவனை சேனாதிபதியாக்கினான்.

யா.வை. மாலை குறிப்பிடும் ஊர்ப்பெயர்களும் குடியேறிய குடிகளது தலைவர்களது பெயர்களான மழவராயர் (மழவன்) கனகராயர், சந்திரசேகர மாப்பாணி, பேராயிரர், தனிநாயகன்(ம்) போன்ற பெயர்கள் இன்றும் வழக்கில் இருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

நல்லூர் கோயிலை நிறுவியவரின் பெயர் மாப்பாண முதலி. அந்தப் பெயரை அவரது பரம்பரையினர் இன்றும் வைத்திருக்கிறார்கள்.

நல்லூர் கோயிலை தொடக்கத்தில் கட்டியது யார் என்பதில் கருத்து ஒற்றுமை இல்லாமல் இருக்கிறது. யா.வை.மாலை அதனைக் கட்டியவன் சிங்கை நகரில் இருந்து அரசாண்ட கூழங்கை சிங்கையாரியனோடு வந்த அவனது அமைச்சன் புவனக்கபாகு எனக் கூறுகிறது. ஆனால் இது வரலாற்று மயக்கம் என்றும் நல்லூர்க் கோயிலைக் கட்டியவன் ஸ்ரீசங்கபோதி புவனக்கபாகு (கிபி 1450-1467) என்று அழைக்கப்படும் சப்புமால் குமாரய (செண்பகப் பெருமாள்) எனப் பிற ஆசிரியர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

நல்லூர்க் கந்தசாமி கோயிலில் நாளாந்தம் கூறப்படும் கட்டியத்தில் “ஸ்ரீசங்கபோதி புவனக்கபாகு” “என்று புகழப்படுகிறான். ஸ்ரீசங்கபோதி புவனக்கபாகு நல்லூர்க் கந்தசாமி போயிலைக் கட்டினான் என்பதற்குப் பதில் அதனைப் புதிப்பித்தான் என்று கொள்வதே சரியாத் தோன்றுகிறது. யாழ்ப்பாணக் கோட்டையிற் கண்டு பிடிக்கப்பட முதலாம் இராசேந்திர சோழனின் கல்வெட்டு 11 ஆம் நூற்றாண்டில் நல்லூரில் இருந்த ஆலயம் ஒன்றிற்குத் தானம் அளிக்கப்பட்டது பற்றிக் கூறுகிறது. (யாழ்ப்பாண இராச்சியம் - பக்கம் 96)

கிபி 1619 ஆம் ஆண்டு போர்த்துக்கேயருக்கும் சங்கிலி குமாரனுக்கும் இடையில் வண்ணார்பண்ணையில் இடம்பெற்ற போரில் சங்கிலி குமாரன் தோற்கடிக்கப்பட்டு சிறை பிடிக்கப்பட்டான். இதனைத் தொடர்ந்து போர்த்துக்கேய தளபதி பிலிப் ஒலிவேரா 1620 இல் கந்தசாமி கோயிலை இடித்துத் தரைமட்டமாக்கினான். இன்றைய கந்தசாமி கோயில் ஒல்லாந்தரது ஆட்சியின் போது மாப்பாண முதலியார் என்பவரால் கட்டப்பட்டது. அவரது மரபினரே இன்றும் அந்தக் கோயிலின் அறங்காவலர்களாக இருந்து வருகிறார்கள். (வளரும்)




மன்னர் மடிதலும் இடபக் கொடி இறக்கப்படுதலும்

போர்த்துக்கேயர் பல முறை போர் தொடுத்துப் பணியவைக்க முயன்றனர். தன் சொந்த நாட்டின் சுதந்திரத்திற்காகப் போராடிய வீரமன்னன் அடி பணியாததைக் கண்ட பகைவர் நட்புமுறையைக் கையாண்டும் பார்த்தனர். அதுவும் பலனளிக்கவில்லை. திரும்பவும் போர் தொடுத்தனர் போர்த்துக்கேயர். தன்மானத் தமிழ் மன்னனான சங்கிலிதன்னாலான மட்டும் எதிர்த்தான். நல்லூர், கோப்பாய் முதலியவிடங்களில் கடும் யுத்தம் நடந்தது. இரு கட்சியும் வெற்றி கண்டில. எனவே ஓர் உடன்படிக்கை உதயமாயிற்று. அதன் பிரகாரம் சங்கிலியன் மகன் கோவாவிற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டான். மன்னாதி மன்னன் மாவீரன் சங்கிலி வேந்தனும் இறுதிச் சொட்டு இரத்தம் இருக்குமட்டும் போராடி மடிய வேண்டியதாயிற்று.
இவனுடன் யாழ்ப்பாண அரசும் அஸ்தமனமாயிற்று. இடப அல்லது நந்திக்கொடி இறக்கப்பட்டு அன்னியக் கொடி ஆடத் தொடங்கியது. தாய் நாட்டின் விடுதலைக்காகப் போராடிய தலை சிறந்த வீரன் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறான் சங்கிலி. தன் மகனிலும் பார்க்கத் தாய் நாட்டின் விடுதலையே பெரிதென எண்ணிய வீரன் தான் சங்கிலி. யாழ்ப்பாண மக்களின் மனதினின்றும் என்றுமே மறையாத மன்னன் தான் சங்கிலி. மாபெரும் விரோதிகளையெல்லாம் முதுகிட்டோடச் செய்து தாய் நாட்டின் சுதந்திரத்துக்காக 44 ஆண்டுகள் பாடுபட்டவன் தான் சங்கிலி. அவன் ஆண்ட நல்லூர் எங்கே? அவன் அடியடியாக வந்த வீரபரம்பரை எங்கே? சிந்தியுங்கள்.
மூலம்: எழுச்சி - 10.07.1965


1617 – The short lived reign of Sangili Kumaran, the last king of Jaffna (1617-1618) begins. He assassinated Arasakesari and seized power. His rule was one of cruel deeds and atrocities. Portuguese army under Philip de Oliviera, with 2000 Sinhala mercenaries, marched into Jaffna. Kakkai Vannian helped with boats to cross Poonakari (Pooneryn) and to kidnap Sangili Kumaran to Goa in India. Sangili Kumaran was hanged in Goa, and with this the Jaffna kingdom came to an end.

The Portuguese conquest of the Jaffna kingdom occurred after Portuguese traders arrived at the rival Kotte Kingdom in the southwest of modern Sri Lanka in 1505. Many kings of Jaffna, such as Cankili I, initially confronted the Portuguese in their attempts at converting the locals to Roman Catholicism, but eventually made peace with them.

By 1591, the king of Jaffna Ethirimanna Cinkam was installed by the Portuguese. Although he was nominally a client, he resisted missionary activities and helped the interior Kandyan kingdom in its quest to get military help from South India. Eventually, a usurper named Cankili II, resisted Portuguese overlordship only to find himself ousted and hanged by Phillippe de Oliveira in 1619. The subsequent rule by the Portuguese saw the population convert to Roman Catholicism. The population also decreased due to excessive taxation, as most people fled the core areas of the former kingdom.Portuguese traders reached Sri Lanka in 1505; their initial forays were against the southwestern coastal Kotte kingdom, which enjoyed a lucrative monopoly on the spice trade, which was also of interest to the Portuguese.[1] The Jaffna kingdom came to the attention of Portuguese officials in Colombo for multiple reasons, which included their interference in Roman Catholic missionary activities (which was assumed to be supporting Portuguese interests), and their support of anti-Portuguese factions within the Kotte kingdom, such as the chieftains from Sittawaka.[1] The Jaffna kingdom also functioned as a logistical base for the Kandyan kingdom, which had access to the seaports of Trincomalee and Batticaloa in the east, but Jaffna proved more convenient as an entry port for military aid arriving from South India.[1] Furthermore, it was feared that (due to its strategic location) the Jaffna kingdom might become a beachhead for Dutch landings.[1] It was king Cankili I who resisted contacts with the Portuguese, and even massacred six to seven hundred Parava Catholics in the island of Mannar. These Catholics had been brought from India to Mannar to take over the lucrative pearl fisheries from the Jaffna kings

The first expedition, led by Viceroy Dom Constantino de Bragança in 1560, failed to subdue the kingdom but captured Mannar Island.[4] Although the circumstances are unclear, by 1582 the Jaffna king was paying a tribute to the Portuguese of ten elephants or an equivalent in cash.[1][4] In 1591, during the second expedition, led by André Furtado de Mendonça, King Puvirasa Pandaram was killed and his son Ethirimanna Cinkam was installed as the monarch. This arrangement gave the Catholic missionaries freedom of action and monopoly in elephant export to the Portuguese, which the incumbent king, however, resisted. He helped the Kandyan kingdom under kings Vimaladharmasuriya I and Senarat (1604–35) during the period 1593–635 with the intent of securing help from South India to resist the Portuguese. He, however, maintained autonomy of the kingdom without overtly provoking the Portuguese.[4][5]

End of the Kingdom

With the death of Pararasasekaran in 1617, Cankili II, a usurper, took control of the throne after killing the regent nominated by the Ethirimanna Cinkam. Unable to secure Portuguese acceptance of his kingship, Cankili II invited military aid from the Thanjavur Nayaks and allowed corsairs from Malabar to use a base in Neduntivu, hence posing a threat to Portuguese shipping routes through Palk Strait. By June 1619, there were two Portuguese expeditions; a naval expedition that was repulsed by the Malabari corsairs and another expedition by Phillippe de Oliveira and his land army of 5000, which was able to defeat Cankili. Cankili, along with every surviving member of the royal family, was captured and taken to Goa, where he was hanged. The remaining captives were asked to become monks or nuns in the holy orders, and as most obliged, their celibacy avoided the production of further claimants to the Jaffna throne.[6] Although the Portuguese attempted to eliminate the Jaffna royal family through celibacy, a number of families of Sri Lankan Tamil origin claim descent from the royal family today.[

Jaffna Kingdom

In the previous chapter we looked into important milestones in chronological order about the history of Ceylon. Let us look at them somewhat in detail from now onwards.

We learnt that Ceylon gained independence in 1948. Though Ceylon obtained independence from the British, long before that foreign colonial powers had conquered the Jaffna Kingdom comprising the North and East and the Kotte Kingdom in South West, and the Kandyan Kingdom in the Center.

Portuguese first set foot in Ceylon in 1505. At that time there were three kingdoms in Ceylon. They were the Jaffna, Kotte and the Kandyan Kingdoms.

First the Kotte Kingdom was captured by the Portuguese. Then in stages they brought the western territory of the Jaffna Kingdom under their control. Finally in 1519 they enslaved the Jaffna Kingdom by defeating the last king Sankili in the battle field. However, the defeat of Sankili didn't mean the end of resistance in Jaffna. Between June 1619 and February 1621 there were several uprisings against the Portuguese. Consequently the Portuguese lost many areas of the Jaffna Kingdom. However, the uprisings were put down due to Portuguese command of the sea which enabled them to bring in reinforcements from India and Colombo.

The Portuguese ruled Jaffna with a heavy hand. Christian missionary activity spread simultaneously with destruction of Hindu temples. In 1628 a small force from Kandy attacked Jaffna. The Tamil people who were waiting for an opportunity rose in revolt against the Portuguese. The Portuguese were forced to retreat inside the Jaffna Fort. However, the combined Tamil and Sinhalese forces were not equipped for a siege warfare. The Portuguese defeated the Tamil-Sinhalese forces by shelling them from the Fort. After that the Portuguese gradually regained control of the lost territory.

The Portuguese conquest of Jaffna was facilitated by several factors. Jaffna was easily accessible by sea. There were Portuguese outposts at Mannar and on Coromandel Coast. By the second half of the 16th century the Jaffna Kingdom had lost much of its power due to rivalry for the throne. Though the Jaffna King sought the help of Raguantha Nayakkan who ruled Madurai it did not materialize. Above all the Portuguese used Sinhalese mercenary troops to defend the Jaffna Kingdom.

It should be observed that although the Portuguese landed in Ceylon in 1505 it took them another 115 years to conquer the Jaffna Kingdom.

The Kotte Kingdom came under complete control of the Portuguese in 1597. The Kandyan Kingdom was ceded to the British in 1815.

Sankili was captured by the Portuguese and taken to Goa where he was hanged.

Though the Jaffna Kingdom fell, the areas to the south called Vanni did not accept the rule of the Portuguese. It did not pay tribute to the Kandyan Kingdom or to any other kingdom. It functioned as an autonomous entity. However, the three Vanniamai in the East (Then Tamil Eelam) viz Kodiyaram Vannimai, Palugamam Vannimai and Pannamai Vannimai sought the help of the Kandyan Kingdom for their defense. But they still functioned as autonomous regions.

Although at different times the territory of Eelam came under foreign rule, it never lost its Tamil Identity. even its borders remained intact till 1833.

The Jaffna Kingdom existed with Nallur as its capital from 1215 AD 1619 AD. The following are the names of the Kings and their period of rule of Tamil Eelam:-

1. Kalingaman alias Koolangai Singai Aryan alias Kalinga Vijeyabahu (1215  - 1240)

2. Kulasegara Pararajasegaram (1240 to 1256)

3. Kulothungan                              (1256  - 1279)

4. Vikramnan                                (1279  - 1302)

5. Varothayan                               (1371  - 1380)

6. Marthanda Perumalan           (1325  - 1348)

7. Kunapooshanan                       (1348  - 1371)

8. Virothayan                                  (1371  - 1380)

9. Jeyaveeran                                 (1380  - 1410)

10. Kunaveeran                              (1410  - 1446)

11. Kanagasooriyan (1446  - 1450). From 1450  - 1467 Jaffna Kingdom came under the rule of Kotte kingdom. Troops which came under the command of Chenpagap Perumal captured Jaffna. Later he become King of Kotte under the name of King Bhuvanekabahu (VI). Kanagasooriyan fled  - Tamilnadu and came back with an army and re-captured the Kingdom and again ruled from 1467  - 1478.

12. Pararajasegaran                       (1478  - 1519)

13. Sankili Segarajasegaran (1519  - 1561). He was born to the third wife of Pararajasegaran.

14. Pararasa Pandaram, Pararasasekaran (1561  - 1565). He is son of Sankili.

15. Kurunchi Nainar                                    (1565  - 1570)

16. Periapillai Sekarasa Sekaran             (1570  - 1582)

17. Puvirasa Pandaram II                         (1582  - 1591)

18. Ethirmanna Singa Pararasasekaran (1591  - 1615)

19. Sankili Kumaran                                 (1615  - 1619)

In all Jaffna Kingdom existed for 404 years.


இலங்கையில் தமிழர் வரலாறு
முனைவர் முருகேசர் குணசிங்கம்
 

இலங்கையில் தமிழர் வரலாற்றை பற்றி கூறும் நூல்களைப்பற்றி சற்றுப் பார்ப்போமேயானால். இலணு;கையின் தமிடிரின் ழுராதனகால வரலாறுகள் சிணு;களவரலாற்று நூல்களோடும் ஒப்பிடும்போது ஒழுங்காகப் பேணப்படவில்லை. இப்போது கூட அதற்கான ஆய்கூகள் சரியாக முன்னேடுக்கப்படவில்லை என்று ஒரு கருத்தே காணப்படுகின்றது. இதற்கான காரணிகள் பற்றி பின்னர் ஒரு பதிவிலே விரிவாகப் பார்க்கலாம். இப்போது தமிடிரின் புராதன வரலாற்றைக் கூறும் நூல்களைப் பற்றிப் பார்க்கலாம்.

வையாபாடல், யாடி;ப்பாண வைபவமாலை, கைலாயமாலை, பரராசசேகரன் உலா, இராசமுறை என்பன இலங்கைத் தமிரின் வரலாற்றைக் கூறும் முக்கியமான  நூல்களாகும்.

வையாபாடல்

யாழ்ப்பாண வரலாற்றை ஆராய முற்படுவோர்க்கான முதன்மை நூல்களில் ஒன்று இதுவாகும். இதன் ஆசிரியர் வையா என்று கருதப்படுகிறது.
15 ஆம் நூற்றாண்டில் எடீதப்பட்டது.

கைலாயமாலை

உறையுரூரைச் சேர்ந்த சேந்தியப்பன் மகன் முத்துராச கவிராசர் என்பவரால் எடீதப்பட்டு பின்னர் ஆறுமுகநாவலரின் அண்ணன் மகன் த.கைலாயப்பிள்ளை என்பவரால் அச்சிடப்பட்டது.

நல்லூர் கைலாசநாதர் கோயிலிலே எழுந்தருளியுள்ள கைலாசநாதப் பெருமான் மேல் பாடப்பட்டதாகத் தோன்றினும் யாடி;ப்பாண அரசன் சேகராச சேகரனின் புகடி; பாடுவதற்கான நூலே இதுவேன்று கருதப்படுகின்றது.

யாழ்ப்பாண வைபவமாலை

மேலே குறிப்பிடப் பட்ட கைலாயமாலை மற்றும் கையில் கிடைக்காத வையாபாடல்இ இராசமுறைஇ பரராசசேகரன் உலா என்பவற்றை மூலமாகக் கோண்டு 18 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மயில்வாகனப் புலவர் என்பவரால் அக்காலத்திலிருந்த ஒல்லாந்த அதிகாரிகளில் ஒருவரென நம்பப்படும் மேக்கறூன் என்பவரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்;க இது எழுதப்பட்டது.

யாழ்ப்பாணத்தை ஆண்ட ஆரியச் சக்கரவர்த்திகள் கால வரலாறுபற்றிக் கூடிய அளவு தகவல்களைக் கொண்டுள்ள தற்போது கிடைக்கக் கூடிய நூல் இதுவேயாகும். எனினும் மேற்படி காலப்பகுதியின் இறுதியின் பின் 150 தொடக்கம் 200 ஆண்டுகள் வரை கழிந்த பின்னரே இந் நூல் எழுதப்பட்ட காரணத்தால் பல்வேறு நிகடி;கூகளின் காலங்கள் தோடர்பிலும் மேலும் பல விடயங்;களிலும் பிழைகளும் குழப்பங்;களும் நேர்ந்துள்ளதாகச் சில ஆய்வாளர்கள் அய்யுறுகிறார்கள்.

ஆரம்பத்தில் இராமாயணத்திலிருந்து இராம இராவண யுத்தத்தின்பின் ஏற்பட்ட விபீஷணன் ஆட்சியைத் தொட்டுப் பின் மகாவம்சத்திலிருந்து வட இந்தியாவிலிருந்து வந்த விஜய ராஜனின் கதை காலத்தில் இருந்து போர்த்துக்கீசர் ஆட்சிபற்றியும் பின்னர் அவர்களின் வீடி;ச்சிபற்றியும் கூறும் இந்நூல் ஒல்லாந்தரின் ஆட்சிபற்றியும் ஓரளவு கூறுகிறது. ஒல்லாந்தர் ஆட்சியின்போது அவ்வரசின் அதிகாரியோருவரின் வேண்டுகோளின் பேரில் எடீதப்பட்ட இந் நூலில் காணப்படும் ஒல்லாந்தர் ஆட்சிபற்றிய சில கடுமையான விமர்சனங்;களும் பிரித்தானியர் ஆட்சிபற்றி வருகின்ற பகுதிகளும் பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பட்டவை என்பது ஆய்வாளர்கள் கருத்தாகும்.
இதைத்தவிர யாடி;ப்பாண வைபவ விமர்சனம் என்ற நூல் அச்சுவேலி சுவாமிஞானப்பிரகாசர் என்பவரால் 1928 இல் வெளியிடப்பட்டது. இது யாழ்ப்பாணத்தின் உண்மைச் சரித்திரத்தை ஆய்வு செய்து எழுதப்பட்ட ஒரு நூலாகும். மேலே குறிப்பிடப்பட்ட இந்நூல்கள் இலங்;கைத் தமிழரின் வரலாற்றைக் கூறும் மிகப் படிமைவாய்ந்த நூல்கள் என்றவகையில் முக்கியம் பெறுகின்றன.

இலங்கைத் .தமிடிரின் வரலாறு கூறும் நூல்களின் பட்டியல்

பழையநூல்கள்

இராசமுறை
பரராசசேகரன் உலா
வையாபாடல்                                      - 15ஆம் நூற்றாண்டு - வையாபுரி
கைலாயமாலை                                   - 16ஆம் நூற்றாண்டு - முத்துராசக்கவிராசர்
வைபவமாலை                                    - 18ஆம் நூற்றாண்டு - மயில்வாகனப் புலவர்

பிரித்தானியர் கால நூல்கள்

History History of Jaffna (1884)                 -   S.Jasusgsettt Jasusgetty
Jaffna Today and Yesterday (1907)
        - Duraiyapa Pillai
History of Jaffna (1912)                              - Muththuthamypillai
யாழ்ப்பாண வைபவ கௌமுதி (1918)     - கல்லடி வேலுப்பிள்ளை
Ancient Jaffna (1926)                               -   Mudaliyar  Rajanayagam
Critique of Jaffna (1928)                          -    Gnanappiragasar
இலங்கைவாழ் தமிடிரின் வரலாறு        -    கே.கணபதிப்பிள்ளை
Tamils and Ceylon                                   -    Navaratnam
Kingdom of  Jaffna (1978)                       -   S.PathmaNathan
Early SettlemeNts in Jaffna                      -   Ragupathy
யாழ்ப்பாண இராட்சியம்                           - சிற்றம்பலம்
பூனகரி தொல்பொருள்                              - புஷ்பரத்தினம்

ஏனைய நூல் பற்றிய விபரங்கள் பின்னர் இந்தப் பகுதியில் இணைக்கப்படும்.

இலங்கை சிங்களவருக்கு ஒரு வரலாறு இருக்கும் அதேவேளை இலங்கை தமிடிருக்கும் ஒரு வரலாறு இருக்கிறது என்பதை யாரும் நினைவுபடுத்த மறந்துவிடக்கூடாது. முதல் பதிவுகளில் குறிப்பிடப்பட்டது போல சிங்;களவரின் வரலாற்றைக் கூறும் மகாவம்சம் போன்ற நூல்களை அடிப்படையாக வைத்து ஆக்கப்பட்ட பாடநூல்கள் பாடத்திட்டத்தில் உள்ளன. வகுப்பு 5 இல் இருந்து அறிமுகப்படுத்தப்படும் இவ்வரலாறு உயர்கல்விவரை தொடர்கிறது. அதலால் இலங்;கையில் வாழும் சாதாரண மக்கள் அனைவருக்கும் இவ்வரலாறு தெரிந்திருக்கிறது. இதில் முக்கியமாக பார்க்கப்படவேண்டியது தமிடிரும் சிங்;கள வரலாற்றை மட்டுமே கற்றலாகும்.

எதற்காக தமிழரின் வரலாற்று நூல்களும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு அவையும் பாடத்திட்டதில் சேர்க்கப்பட்டு தமிழ் மாணவருக்கு மட்டும் என்றாலும் கற்பிக்கப்படவில்லை.

சிங்கள வரலாற்று நூல்கள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட வேளையில் தமிழரின் வரலாற்று நூல்களை தமிழர்பிரதேசத்தில் உள்ள மாணவர்களுக்கு கற்பிக்கும்வகையில் பாடநூல்கள் தமிழீழ கல்வித்துறையினரால் நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படகூள்ளன என்று ஈழத்தில் இருந்தபோது ஒரு பத்திரிகையில் பார்த்த நினைவு எனக்கு இருக்கிறது. ஆனால் அதை நடைமுறையில் ஏனோ இதுவரை செயற்படுத்தப்படவில்லை. இனியாவது அந்நூல்கள் ஆக்கப்பட்டு சிங்கள வரலாற்று நூல்களைப் போலவே வகுப்பு 5 இல் இருந்து இந்நூல்களும் கற்பிக்கப்படவேண்டும். தமிழீழக் கல்வித்துறையினரால் நடாத்தப்படும் சாதாராண தர முன்னோடி தேர்வின் போது இவ்வரலாற்று நூல்களுக்கான தேர்வுகளும் சேர்க்கப்பட வேண்டும். சிங்கள வரலாற்றை அனைத்து தரப்பினர் அறிந்துள்ளது போன்று இலங்கை தமிழ்மாணவர்களாவது முழுமையாக அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது எனது அவா.
 


 

Royal Flag of the Jaffna Kingdom

 

Royal Flag of the Jaffna Kingdom of the Aryacakravarti line of kings of Jaffna kingdom in northern Sri Lanka consisted of the couchant bull (also called a Nandi), the silver crescent moon with a golden sun. The single sacred conch shell, which spiral open to the right, and in the centre above the sacred bull, is a white parasol with golden tassels and white pearls. The color of the Royal Flag is saffron.[1][2] The flag symbols are similar to number of flags found in India especially belonging to the Eastern Ganga dynasty. The Setu coins minted by the Aryacakravarti kings also also have a similar symbol.

 

 

 

Royal Flag of the Jaffna Kingdom

சங்கிலி அரசனின் வீணைக்கொடி

யாழ்ப்பாணம் ஊரின் பெயர், அதற்கான பழங்கதைகளை ஆய்ந்து வருகிறேன். விக்கிப்பீடியா போன்றவற்றில் யாழ்ப்பாணப் பெயர் பற்றிய நல்ல உசாத்துணைகளைக் காணோம்.

17-ஆம் நூற்றாண்டிலே வாழ்ந்த அந்தகக்கவி வீரராகவ முதலியாரின் பாடல் ஒன்றை வைத்துச் சொல்லும் கதை மிகப் பிற்காலத்தது. வெள்ளைக்காரர்கள் அச்சு எந்திரத்தைக் கொடுத்ததும், மிஷனரிமார்களிடம் சொன்ன புனைகதை அதாகும். வீரராகவரின் நாடு சென்னையை உள்ளடக்கிய தொண்டைமண்டலம். திருவள்ளூர் வாழும் வீரராகவப் பெருமாளின் பெயரை அவருக்குப் பெற்றோர் இட்டனர்.

அந்தகக் கவியின் பாடல் இதுதான். அதில் யானையைப் பரிசாகப் பெற்றதாகத் தான் வருகிறது. http://www.aaraamthinai.com/ilakkiyam/siruvarilakkiyam/feb02siruvar.asp

இம்பர்வான் எல்லை இராமனையே பாடி
  என்கொணர்ந்தாய் பாணா நீ என்றாள் பாணி
வம்பதாம் களபம் என்றேன் ''பூசும்'' என்றாள்
  மாதங்கம் என்றேன் ''யாம் வாழ்ந்தோம்'' என்றாள்
பம்புசீர் வேழம் என்றேன் ''தின்னும்'' என்றாள்
  பகடு என்றேன் ''உழும்'' என்றாள் பழனந்தன்னை
கம்பமா என்றேன் ''நல் களியாம்'' என்றாள்
  கைம்மா என்றேன் சும்மா கலங்கினாளே.  

மேலும் 2500 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தமிழர் ஈழத்தில் வதிகிறார்கள். எனவே யாழ்ப்பாணம் எனும் பேர் 17-ஆம் நூற்றாண்டுப் பெயர் என்பது தொல்லியற் சான்றுகளுக்குப் பொருந்தாக் கட்டுக்கதை என்பது தெளிவு.

யாழ்ப்பாணம் என்ற பெயரை ராவணன், சிவ பக்தன், யாழ் மீட்டியது என்ற தொன்மக் கதையுடன் தொடர்புபடுத்துவதும் உண்டு.

For example, see
"The current account of the founding of Jaffna is purely mythical, whether we regard the tale of the blind lutist, or the still more legendary story of Siva, Susangita and the lute of Ravana. " (Sinhalese Place Names in the Jaffna Peninsula By B. Horsburgh, C.C.S.THE CEYLON ANTIQUARY [VOL. II, Part 1] July, 1916 ).

திருக்கேதீச்சரத்தைப் பற்றிக் குறிக்கையில் இராவணன் ஆட்சி, அவனது வீணைக்கொடி பற்றிய தமிழ்ச்சைவக் குறிப்புகளுண்டு [1]. பாளி இலக்கியமான ராஜாவளியில் யாழ்நகர் அருகே இராவணன் இருந்ததைக் கூறுகிறது. Ancient Jaffna By C. Rasanayagam, pg. 9,"the gods who presided over the destinies of Ceylon became enraged and caused the sea to deluge the land. Once before during the epoch called 'Duvapara yuga' on acoount of the wickedness of Ravana, the whole space from Mannar to Tutucorin in which were the fortress of Ravana with 25 palaces and 40000 streets were swallowed by the sea. So now, in this time of Tissa Raja, king of Calany, 100,000 large towns of the description called Pattunagam (paTTanam), ..."

ஆ. முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை எழுதிய யாழ்ப்பாணச் சரித்திரம், 1912 (2001 மறுபதிப்பு: க. குணராசா) நூலகம்.நெட் தளத்தில் கிடைக்கிறது. பக். 14,
"யாழ் கொடி: யாழ்பாடியுடைய கொடி யாழைக் கையிலேந்திய சயமகட் கொடி. அது மிதுனக் கொடியெனவும் படும். அதுவே சங்கிலியரசன் இறுதியாகவுள்ள யாழ்ப்பாணத்து அரசரெல்லாம் கொண்ட கொடியாம். யாழ்ப்பாடி சாதியிலே தொண்டை மண்டலத்துயர்குடிச் சைவ வேளாண்முதலி யாழ்ப்பாடியினது திருவுருவச் சிலையைப் [*] பின்வந்த அரசர் தமது கோட்டை வாயிலிலே போற்றி வந்தனர்.

[*] யாழ்ப்பாடி திருவுருவச் சிலையொன்று யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு பிரபல ஸ்தானத்தில் அமைத்து வைத்தல் நம்மவர் கடனாம்."

மிதுனக்கொடி: கின்னரியாகிய மகரயாழ் அமைந்த கொடி. ஆண் பெண் கின்னர மிதுனங்கள்
இசைப்பது மகரயாழ் (கம்பன்). காமனுக்குக் கொடி மகர மீனாம். செயமகள் = துர்க்கை.

ஈழத்தில் வெற்றி அடைந்தபின்னர் புலிக்கொடி நாட்டிற்கு. யாழ் நகருக்கு மகரயாழ் கொடி சிறப்பு. நானும் ஆய்வுரை நிகழ்த்த ஈழநாட்டுப் பல்கலைக் கழகம் அன்றுச் செல்வேன்.
விரைவில் தமிழ் வடமொழி சான்றுகளைக் கட்டுரை யாத்துத் தருவேன். கவியரசர் கண்ணதாசன் 1970களிலே தீர்க்கதரிசனமாகப் பாடினார்.

குன்றத்தில் உச்சி யேறிக்
  கொடும்புலி பாம்பு கொன்று
அன்றந்த இலங்கை நாட்டை
 ஆக்கினான் உனது பாட்டன்
இன்றந்த நாட்டில் நீயும்
 என் தமிழ்த் தோழர் தாமும்
நன்றிகொள் நாடாள்வோ ராலே
 நலிவுற நேர்ந்த தென்றால் 
என்னயான் சொல்வேன்? வாழும்
  இருபது இலட்சம் பேரும்
என்னவர்! எனது மூச்சு!
  இழைபிரித் தெடுத்த பாகம்!
அன்னமே வருந்த வேண்டாம்
  அழிவது தமிழே என்று
சொன்னவர் அழியுமாறு
  துவக்குக போரை! வெல்வோம்!
குருதியே ஓடி னாலும்
 கடல்நிலம் சிதைந்த போதும்
பரிதியில் மாலை வண்ணம்
 படைத்தது மண்ணென் றாலும்
வருதுயர் தமிழர்க் கென்றே
 'வாழிய' பாடல் பாடி
உறுதியில் இறங்கு! வெற்றி
 உனக்கிது! இயற்கை வேதம்!
மொழியின்றி விழிகளில்லை
 மூச்சில்லை பேச்சு மில்லை!
கழிசடை உடைமை யாளர்
 கருவிலே கயமை தோய்ந்தோர்
இழிமொழி வீசினாலும்
 எடுபிடி வேலை செய்து
அழிவுனக் கீந்த போதும்
 அஞ்சிடேல் பண்பு குன்றேல்!
நாமெல்லாம் தமிழ் மக்கள்
 நமக்குநாம் பாதுகாப்பு!
நாமெல்லாம் அழிவ தால்ஓர்
 நாட்டினர் வாழ்வாரென்றால்
நாமெல்லாம் வாழ்வதற்கந்
 நாட்டினர் அழிதல் நீதி!
நாமெல்லாம் அழிந்து எந்த
 நாடிங்கு வாழும்! பார்ப்போம்!
தமிழர்கள் கெடுவ தொன்றே
  தரணியில் முறையா? தூய
அமிழ்தொழித் தரக்கர் கூட்டம்
  ஆள்வது சரியா? இல்லை!
தமிழுக்கும் தமிழருக்கும்
 தடைபோடும் வெறியர் தம்மை
இமைவேறு கண்கள் வேறாய்
 இருநூறு துண்டங் காண்போம்! 

ஆ. முத்துத்தம்பியவர்கள் 1912-ல் குறிப்பிடும்,யாழ்ப்பாணச் சங்கிலி மன்னன், அவன் முன்னோரின் யாழ்க் கொடியின் பழைய (அ) 20 -ஆம் நூற்றாண்டுப் படங்கள்.

நன்றி!
நா. கணேசன்

[1] சிவராத்திரி தினத்தில் திருக்கேதீச்சரம் சிவலோகமாகிடும்

ஈழத் திருநாட்டில் பாடல்பெற்ற தலங்களில் திருக்கேதீச்சரமும் ஒன்றாகும். இவ்வாலயம் மிகப் பழமையானது, என்பதைத் திருஞான சம்மந்தர் தேவாரமும் சுந்தரர் தேவாரமும் அதற்குச் சான்றாக அமைந்துள்ளது. திருஞான சம்மந்தர் காலம் கி.பி.7 ஆம் நூற்றாண்டாகும். திருக்கேதீச்சரம் வேத காலத்திற்கு முந்தியது என்பதை இராகு, கேது, வரலாறுகள் மூலம் அறியக் கிடக்கின்றது. மோட்சத்தையும்,பேரின்பத்தையும், தருவது மண்ணுலக சிவவழிபாடாகும், என்பதனைத் திருவாதவூரடிகள் அருளிய 'புவனியிற் போய்ப் பிறவாமை நாள் நாம் போக்குகின்றோம் அவமே" என்ற அடிகள் மூலம் அறியக் கிடைக்கிறது.

திருக்கேதீச்சரம் இராவணன் காலத்திலும், சோழர் காலத்திலும், வழிபாட்டுத் தலமாக இருந்தது. இராவணனின் ஆட்சிப்பீடக் காலத்தில் மாந்தை தலைநகரமாக இருந்தது. வீணைக்கொடி பறந்தது. திருக்கேதீச்சரம் பல வீதிகள் கோபுரங்கள் உடைய மூர்த்தி தலம், தீர்த்தம் உடையதாக இருந்தது. சோழர் காலத்தில் மாந்தை புகழ்பெற்ற தலமாகக் காணப்பட்டது. புலிக்கொடி பறந்தது. கடல் கடந்து அரேபியர் போன்ற வணிகர்கள் முத்து, நெல், இரத்தினம், மற்றும் நெடுந்தீவுக் குதிரைகள் பெறுவதற்காக வந்தனர். இதனால் மாந்தை இந்தியாவின் திருப்பெரும்துறையோ என்று கணிக்கும்படி மாந்தைத் துறைமுகம் காணப்பட்டது. காலங்கள் உருண்டோடின, அந்நியரின் பார்வை இலங்கை எழிலிலும், வருமானத்திலும் மயங்கி இலங்கையை தம் ஆட்சிக் குட்படுத்திய காலத்தில் 17ஆம், 18ஆம் நூற்றாண்டளவில் சைவசமய ஆலயங்கள் முற்றாக அழிக்கப்பட்டபோது திருக்கேதீச்சரமும் முற்றாக அழிக்கப்பட்டது.

ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுகநாவலர், தவத்திரு சிவயோக சுவாமிகளின் ஆசியும், வாழ்த்தும், 1954 ஆம் ஆண்டுகளில் ஆலயம் புனருத்தாரணம் செய்யப்பட்டது. மகாசிவராத்திரி தினம் சிறப்பாக அனுட்டிக்கப்பட்டது. சிவராத்திரி சிவனுக்குரியது. மாசிமாத அமாவாசைத் தினத்தன்று பஞ்சாட்ச்சரமாகிய திருவைந்தெழுத்து ஓதி ஆகம ஆசாரத்துடன் திருக்கேதீச்சரத்தில் கண்விழிக்க இலங்கையின் மூலை முடுக்குகளில் உள்ளவர்கள் எல்லாம் பேரூந்துகளில் வந்து சேர்வார்கள். சிவராத்திரி தினம் திருக்கேதீச்சரம் சிவலோகத்தைவிட விஞ்சிக் காணப்படும். 1991 முதல் 2002 வரை துயர்மிக்க காலமாகத் திகழ்ந்தது. 2002மீண்டும் சிவராத்திரி தினம் அனுட்டிக்கப்பட்டது. இப்போ மீண்டும் துயரம். இத்துயரம் அகல சிவராத்திரி தினத்தில் மேன்மைகொள் சைவ நீதி விளங்க வழி படுவோம்.



தொல்லியல் நிபுணர் எஸ். ராமச்சந்திரன் கூறுவதைப் பார்ப்போம்:

http://www.sishri.org/ramar.html
"புலஸ்திய ரிஷி கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த இராவணன் வீணை இசைப்பதில் தேர்ந்த ஞானம் உடையவன் என்றும் அவனது கொடியில் வீணைச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது என்றும் இராமாயணத்தினால் தெரியவருகிறது. 'சாம கானப் பிரியன்' எனப்பட்ட இராவணன் சாம வேதத்தின் இசை நுட்பங்களைக் கற்றறிந்திருந்த வைதிகனாவான். தவிரவும் கம்பன் இராவணனைக் குறிக்க 'ஆரிய' எனும் சொல்லையே பயன்படுத்துகிறான். கும்பகர்ணன் போருக்குப் புறப்படுவதற்கு முன்னர் இராவணனின் காலைத் தொட்டு வணங்கி "ஆரியனே! விடைபெறுகிறேன்" என்று சொல்வதாகக் கம்பன் குறிப்பிடுகிறான். (கும்பகர்ணன் வதைப்படலம், பா. 98.)

இராவணனுக்கும் அகஸ்தியருக்கும் வீணை இசைப்பதில் போட்டி நிகழ்ந்துள்ளதாயும் அந்தப் போட்டியில் இராவணன் தோற்றுவிட்டதால் அவன் தமிழ்நாட்டை விட்டு இலங்கைக்குச் சென்றுவிட்டதாகவும் ஒரு கதை உண்டு. சங்க இலக்கியமான மதுரைக் காஞ்சிக்கு நச்சினார்க்கினியர் எழுதிய உரையில் இக்கதையைக் குறிப்பிட்டுள்ளார். இக்கதை முழுமையான கற்பனையாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால், இக்கதையிலிருந்து நாம் பெறக்கூடிய ஒரு செய்தியுண்டு. தமிழுக்கு முதன் முதலில் இலக்கணம் செய்தவராகக் கருதப்படுபவர் அகஸ்தியர் ஆவார். அகஸ்தியரின் இசை மரபும் இராவணன் அல்லது புலஸ்தியரின் இசைமரபும் தம்முள் முரண்பட்டும், மோதியும், ஊடுருவியும், ஒன்றுபட்டும், ஒன்றையொன்று பாதித்தும் வளர்ந்த மரபுகளாகும்."


நான் உங்களோடுதான் இருக்கிறேன் - பேசுகிறார் பிரபாகரன்
    By: அருட் தந்தை கஸ்பார்
    Courtesy: நக்கீரன் - புரட்டாதி 27, 2009

கி.மு. 543-ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் மகத நாட்டு மன்னன் காட்டு குணம் கொண்ட தன் மகன் விஜயனையும் அவனது கஜபுல தோழர்கள் எழுநூறு பேரையும் நாட்டை விட்டு விரட்டியடிக்கிறான். செல்லுமிடம் தீர்க்கமாகத் தெரியாமல் மரக்கலமேறும் விஜயனும் அவனது அடங்காப் பிடாரிகளும் இலங்கையின் இன்றைய புத்தளத்தை அடுத்த தம்பப்பண்ணை துறையில் கரை சேர்ந்ததாக மகாவம்சம் பதிவு செய்கிறது.

அகதிகளாய் வந்திறங்கிய விஜயன் தமிழரெனக் கருதப்படும் அந்நிலத்து முற்குலமாம் நாகர் இன இளவரசி குவேனியைக் கூடியும், வடபகுதி மாதோட்ட தமிழ் குறுநில மன்னனோடு நட்பு தேடியும், தமிழகத்து பாண்டிய மன்னர்களோடு அயலுறவு அமைத்தும் இலங்கை மன்னனாக தன்னை முடிசூட்டிக்கொண்டு முப்பதாண்டு காலம் ஆட்சி புரிந்ததாய் கதை உண்டு.

விஜயன் இலங்கைக்கு அகதியாய் வந்தபோது சிங்களம் என்றொரு இனம் அங்கிருக்கவில்லை. ஆனால் தமிழரின் மூதாதையர் இருந்தனர். உண்மையில் "சிங்களம்' என்பதே மொழி, இனம், பண்பாடு சார்ந்த சொல் அல்ல. சிங்களம் என்றால் தமிழில் கறுவாப்பட்டை. அக் காலத்தில் கடலோடி வாணிபம் செய்தோர் அத் தீவுப் பகுதியை அதிகம் தேடிப் போனது இக் கறுவாப்பட்டைக் காகத்தான். கறு வாப்பட்டை அதிகம் கிடைத்த தால் அந் நிலப்பரப்பு சிங்களத் துவீபமெனப் பட்டது.

விஜயனுக்குப் பின் பன்னிரண் டாம் அரசனாய் அசேலன் ஆண்ட காலத்தில், கி.மு.205-வாக்கில் தமிழகம் தொண்டை நாட்டினின்று ஏலேலன் என்ற இளவரசன் பெரும் படையுடன் திரிகோண மலையிறங்கி, அனுராதபுரம் சென்று அசேலனை வென்று மொத்த இலங்கைக்கும் தன்னை அரசனாய் அறிவித்தான். நடுநிலை தவறா நீதி, பொறை, அருள், ஆண்மை, அறிவுடன் இலங்கைத் தீவு முழுமைக்கும் நல்லாட்சி தந்த ஏலேலன்தான் எல்லாளன் என்று பொதுவாக அறியப்படுகிறவன்.

உண்மையில் முல்லைத்தீவு கடற்புறத்தே நின்றுகொண்டு இளைய தளபதியர்களிடம் போராட்டத்தை ஒப்படைத்த வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் போராட்ட அடையாளமாய் இலங்கை முழுதையும் ஆண்ட தமிழ்மன்னன் ஏலேலனை நிறுத்தவில்லை யென்பதும், மாறாக வெள்ளையராட்சிக்கெதிராய் கலகம் செய்து, துரோகத்தால் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு, வீரமரணம் தழுவிய வன்னி நில மன்னன் பண்டாரக வன்னியனை போராட்ட ஒளி விளக்காய் காட்டினார் என்பதும் மிக முக்கியமான குறியீடுகள்.

ஏலேலன் இலங்கை முழுதையும் ஆண்ட தமிழ்ப் பேரரசன். பண்டாரக வன்னியனோ பாரம்பரியமாய் தன் மூதாதையர்கள் வாழ்ந்த சிறு நிலப்பரப்பில் தன்மதிப்போடும், சுய அதிகாரத்தோடும் வாழ விரும்பிய மனிதன். பிரபாகரன் ஒருபோதும் சிங்கள மக்களை அடிமை கொள்ள வேண்டுமென்றோ இலங்கையை ஆள வேண்டுமென்றோ ஆசித்தவரல்ல. ஆண்டாண்டு காலமாய் தமிழர் வாழ்ந்த அந்நிலப்பரப்பில் தானும் தன் மக்களும் சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசித்து, உண்டு களித்து இன்புற்று தமிழ் பேசி வாழ வேண்டுமென்று துடித்த ஓர் நீதிமான். பேராசைகள், அகண்ட கனவுகள் இல்லாதிருந்த மாமனிதர்.

வரலாறுதான் மனிதர்களை விடுவிக்கும். ஒருநாள் வரும். "எங்கள் நாட்டின் ஒன்றுபட்ட தன்மையை காத்த மாமனிதனே' என்று பிரபாகரனை சிங்கள வரலாறு கொண்டாடும். ஏனென்றால் என் மக்கள், என் நிலம், என் மொழி என நின்று போராடினானேயன்றி அவன் சிங்கள இனத்தையும் அவர்தம் நிலத்தையும் வீழ்த்த நினைக்கவில்லை. அப்படி நினைத்திருந்தால் அமெரிக்கா, ரஷ்யா, சீனா என ஏதேனும் ஓர் உலக சக்தியிடம் சரண டைந்து பக்குவமாய் இலங்கையை துண்டாடியிருக்கலாம். குறைந்தபட்சம் ஈவிரக்கமின்றி பல்லாயிரம் தமிழ் மக்களை கொன்றழித்த ராஜபக்சே கொடியவர்களைப் போல் இவரும் சிங்கள மக்களை கொன்றிருக்கலாம். அவ்வாறு பிரபாகரன் செய்யவில்லை. ஏனென்றால் அவர் நீதிமான். ஆதலால்தான் மீண்டும் சொல்கிறேன், இலங்கையின் ஒன்றுபட்ட தன்மையினையும், இறையாண்மையினையும் பாதுகாத்தது வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன்தானேயன்றி சந்திரிகாக்களும், ராஜபக்சேக்களுமல்ல. தனது மக்களுக்கான சுயநிர்ணய உரிமைப் போரில் சிங்கள மக்களை வேறெந்த உலக சக்தியிடமும் விற்பனை செய்ய பிரபாகரன் நினைக்க வில்லை, விரும்பவில்லை. எத்துணை பெரிய மனிதன். பண்டாரக வன்னியனும் அப்படியான ஒரு மனிதன்தான்.

அவனது முழுப்பெயர் குலசேகரம் வைரமுத்து பண்டாரக வன்னியன். பெரிய மெய்யனார், கயலா வன்னியன் என்று இரண்டு சகோதரர்கள் அவனுக்கு இருந்தனர். யாழ்ப்பாண வைபவ மாலைப் பதிவுகளின்படி சோழப் பேரரசின் காலத்தில் இலங்கையை ஆட்சிபுரிய அனுப்பப்பட்ட வட தமிழகத்து வன்னியகுல தளபதியர்களின் வழி வந்தவன். வன்னியர் என்பதற்கு வலிமையுடையோர் எனப் பொருள் கொள்ளலாம். 1621-ம் ஆண்டு போர்த்துக்கீசியர்கள் யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றிய போதும்கூட வன்னிப் பகுதிக்குள் கால்பதிக்க முடியவில்லை. கடைசிவரை வன்னிக்குள் காலூன்ற முடியாமலேயே இலங்கையில் போர்த்துக்கீசிய அதிகாரம் முடிவுக்கு வந்தது. உண்மையில் வன்னி வணங்கா மண்தான், வன்னியர்கள் வீர மறவர்கள்தான்.

வன்னிக்குள் முதலில் வெற்றிகரமாக நுழைந்தவர்கள் டச்சுக்காரர்கள் என நாம் குறிப்பிடும் ஒல்லாந்தர்கள். 1782-ல் வன்னியை கைப்பற்ற அவர்கள் நடத்திய போர் பற்றி எழுதும் லூயி என்ற வரலாற்று ஆசிரியர் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டுள்ளார். "ஒல்லாந்தர்கள் எத்தனையோ நாடுகளில் போர் நடத்தியிருக் கிறார்கள். ஆனால் இப்படி வீரத்துடன் போரிட்டவர்களை உலகில் எங்கும் அவர்கள் காணவில்லை'' என்று. ஒல்லாந்தர் காலத்திலும் பின்னர் ஆங்கிலேயர் ஆட்சியை எதிர்த்தும் மன்னார், திரிகோணமலை வன்னிக்காடுகள் என வன்னியர்கள் இடைவிடா கொரில்லா போர் நடத்தி வந்தனர். அவர்களில் ஒளிவிடும் மாணிக்கமாய் வந்த மாவீரன்தான் பண்டாரக வன்னியன்.

முல்லைத்தீவில் நின்று பிரபாகரன் பண்டாரகவன்னியனின் வரலாற்றுத் தோளுரசி யதில் மேலும் ஓர் முக்கிய செய்தியுண்டு. ஆங்கிலேய மேலாதிக்கத்திற்கெதிராய் பண்டாரகவன்னியன் நடத்திய கலகத்தின் உச்சம் எதுவென்றால் ஆங்கில வெள்ளையர் களின் முல்லைத்தீவு கோட்டையை அவன் முற்றாகத் தாக்கியழித்து நிர்மூலம் செய்ததுதான் அது. அதே முல்லைத்தீவில் முப்பதாண்டு கால போராட்டம் சாதித்த தமிழருக்கான ராணுவ வளங்கள் யாவும் தகர்ந்துபோய்க் கிடந்த ஓர் தருணத்தில் பண்டாரக வன்னியனின் வீரத்தை சமகாலத் தோழமைக்கு குறியீடாய் நிறுத்த நிச்சயம் காரணம் இல்லாமல் இருந்திருக்காது. என்னைப் பொறுத்தவரை இதுதான் அந்தச் செய்தி:

"போராளிகளே, தமிழ் மக்களே! எல்லாம் முடிந்துவிட்டதுபோல் இன்று தோன்றலாம். ஆனால் காலம் நிற்பதில்லை. வரலாறு மீண்டு வரும். இதே முல்லைத்தீவு புதிய சமர்களைக் காணும். தமிழன், பண்டாரகவன்னியனைப்போல மீண்டும் இந்நிலத்தில் பழி தீர்த்து நீதி பெறுவான்.''

உண்மையில் களத்தின் கடைசி கட்ட உண்மைகளை வெளிநாடொன்றில் நின்று கொண்டு தொலைபேசி வழிக்கூறிய அப் போராளிகளிடம் நான் விடவிரும்பா நம்பிக்கையுடன் கேட்டேன்.

"உங்களைப்போல் ஆங்காங்கு உயிர் தப்பியிருக்கும் போராளிகளால் மீண்டும் முல்லைத்தீவைக் கைப்பற்ற முடியுமா?'' என்று. அதற்கு அப்போராளி சொன்ன பதில் வியப்பாயிருந்தது. ஒரு முறையல்ல, பலமுறை படபடவெனச் சொன்னார். "முல்லைத்தீவிலிருந்து சிங்கள ஆமிக்காரனை அடித்து விரட்டுவது சின்ன விஷயம் ஃபாதர். ஆகிலும் சின்ன விஷயம் ஃபாதர். அடுத்த மாசமே வேண்டுமென்டாலும் நடத்தலாம். ஆனால் அதற்கு இந்தியாவின்ற உதவி வேண்டும். இந்தியாவின்ற உதவியின்றி அது சாத்தியமில்லை. சரியான கஷ்டம்.'' இந்தியா ஒரு நாள் மாறும், இந்தியாவின் மாற்றத்தை தமிழகம் ஒருநாள் நடத்திக்காட்டும் என்ற நம்பிக்கையோடுதான் உணர்வாளர் களாகிய நாம் எல்லோரும் இயங் கிக்கொண்டிருக்கின்றோம். அதே உணர்வோடுதான் பிரபாகரன் இளைய தளபதியர்களுக்கு கூறிய தாய் சொல்லப்படுவதையும் பதிவு செய்கிறேன்.

இதோ பிரபாகரன் பேசுகிறார்...

"இப்ப இங்கெ நிற்கிற நீங்களென்டல்ல... இயக்கத்தின் எல்லா போராளிகளையும் என்ற சொந்த பிள்ளையாத்தான் வளர்த்தேன். பல்லாயிரம் போராளிகளை இந்த விடுதலைக்கு நாம் ஈகம் செய்தோம். அதைவிட பெரிய நம் மக்கள் செய்த தியாகங்கள்... எதையும் நாம் மறக்க முடியாது. அந்த சகலபேரது நினைவுகளின்ட புனிதச் சுமையை உங்கட தோளிலதான் நான் நம்பிக்கையோட வைக்கிறேன். உயிரைக் கொடுக்க அச்சமில்லை என்ற நம் தியாகமும் உறுதியும்தான் போராட்டத்தை வளர்த்தது. அதே உறுதியோடு முன் செல்லுங்கள். வரலாறு நமக்காக மீண்டும் வரும்.

இருநூறு வருஷங்களுக்கு முன்னம் பண்டாரகவன்னியன் இதே வன்னி நிலத்தில் விடுதலைப்போர் புரிந்தார். இதே முல்லைத்தீவில் வெள்ளைக்காரன்ட கோட்டையை தகர்த்தார். ஆனால் துரோகி காக்கை வன்னியனால் காட்டிக் கொடுக் கப்பட்டு கற்சிலைமடு வில் காவியமானார். அன்று தரையில் விழுந்த பண்டாரகவன்னியனின் வாள் மண்மூடி, கூர் மழுங்கி, துருப்பிடித்து இனிமேல் பயன்படுத்த முடியாது எனுமளவிற்கு ஆகிக்கிடந்தது. தமிழருக் கான அந்த வாளை இருநூறு ஆண்டுகளாய் ஒருவரும் தொடவுமில்லை. ஏறெடுத்துப் பார்க்கவுமில்லை.

துருப்பிடித்து கூர்மழுங்கிக் கிடந்த பண்டாரக வன்னியனின் வாளை இருநூறு ஆண்டுகளுக்குப் பின்- முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் இயக்கம் மீண்டும் துணிவுடன் கையிலெடுத்தது. இலட்சிய உறுதி, இடைவிடா பயிற்சி, அர்ப்பணம், நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஈகங்களால் அந்த வாளை பட்டை தீட்டி, மேலும் மேலும் கூர்செய்து பளபளக்கும் போர்வாளாக நமது இயக்கம் அதை உயர்த்தியது. தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் இயக்கமே அந்தப் போர்வாள். உறையில் கிடக்கவில்லை, தரையில் விழவுமில்லை. தமிழருக்கான அந்த வாளை, உயரே தூக்கிப் பிடித்தபடிதான் இன்றும் நாம் களமாடுகிறோம். இன்றல்ல, என்றென்றும், உலகம் முடியும்வரை உலகில் வாழும் தமிழர்கள் அனைவருக்குமான போர்வாளாக இதனை நான் தருகிறேன். இந்த வாள் இனி தரையில் விழக்கூடாது. கூர் மழுங்கித் துருப்பிடித்துவிடக்கூடாது. அந்தப் புனித கடமையை உங்களிடம் நான் ஒப்படைக்கிறேன்.

இதே முல்லைத்தீவில் இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் வெள்ளையர்களின் கோட்டையை முற்றுகையிட்டுத் தகர்த்த பண்டாரகவன்னியனின் வரலாறு, நாம் இதே மண்ணில் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் நடத்திய வரலாறு மீண்டும் வரும். தினையாண் குருவிகளைப்போல் அமைதியான உழைப்பும், அக்னிக் குஞ்சுகளைப்போல் அகத்தே நெருப்பும் சுமந்து தணிந்து போகாத விடுதலை தாகத்துடன் இயங்கினீர்களென்றால் புலிகளின் படை மீண்டும் முல்லைத்தீவில் தரையிறங்கும். நான் உங்களோடுதான் இருக்கிறேன். புலிகளின் தாகம், தமிழீழத் தாயகம்.

Published: Sep 27, 2009 23:15:42 GMT


 

கல்முனை தோட்டு அரசபுரம் வரையிலான இலங்கை

புராதன தமிழ்க் குடியிருப்புக்கள்
 

இலங்கையிலே தமிழ்க் குடிகளின் பெருக்கம் 10 ஆம் 11 ஆம் நு}ற்றாண்டுகளில் அதிகரித்தமைக்குச் சோழரது 77 ஆண்டு கால ஆட்சியை ஒரு முக்கிய காரணமாக வரலாற்று ஆசிரியர்கள் முதன்மைப்படுத்திக் கூறியுள்ளனர்.ஆனால் இவர்கள் ஆட்சிக்கு முன்னரே தமிழர்கள் செறிவாக வாழந்ததற்கும், தமிழ் மன்னனர்கள் பலர் நீணட காலம் ஆட்சி செய்தகற்கும், தமிழ் மக்கள்ஆட்சியாளரைத் தெரிவு செய்வதிலும் அரசைப் பாதுகாப்பதிலும் முக்கிய பங்கு வகித்துள்ளனர் என்பதற்க்கும் பல ஆதாரங்கள் உள. கி.பி. 7 ஆம் நு}ற்றாண்டிலே தென்னிலங்கையில் இருந்த காசியப்பன் அநுராதபுரத்திலே தமிழ் மக்களின் ஆட்சியதிகாரத்தைக் கட்டுப்படுத்தத் தன் தந்தையாகிய தப்புலவனை அரசனாக்கினான். ஆனால் இவன் அரசனாக இருப்பதை விரும்பாத தமிழ் மக்கள் தலைநகரை கைப்பற்றி தமிழ்நாட்டில் அரசியல் அடைக்கலம் பெற்றிருந்த ஹத்தரட்டையை அரசனாக்கினார் என்று சூழவம்சம் கூறுகிறது.

கி. மு 2 ஆம் நு}ற்றாண்டிலே துட்டகாமினிக்கும் எல்லாளனுக்கும் இடையே நடந்த போராட்டத்தை இனப் போரட்டமாக கூறும் மகாவம்சம் 44 ஆண்டுகள் அநுராதபுரத்தில் ஆட்சி செய்த எல்லாளன் என்ற தமிழ் மன்னனைத் துட்டகாமினி வெல்வதற்கு முன்னால் அநுராதபுரத்திற்குத் தெற்கேயிருந்க 32 தமிழ்ச் சிற்றரசர்களை வெற்றி கொள்ள நேரிட்டதாகக் கூறுகிறது. இக் கூற்றானது தென்னிலங்கையிலே செறிவான தமிழர் குடியேற்றம் இக்காலப் பகுதியிலிருந்தற்கு ஒரு சான்றாகும்.

கி.மு 1 ஆம் நு}ற்றாண்டுக்கு முற்பட்ட அநுராதபுர கால அரசியல் வரலாற்றை ஆராய்தால் இக்காலப் பகுதியில் ஆட்சி புரிந்த 22 மன்னர்களுள் பத்து தமிழ் மன்னர்கள் 82 வருடங்களுக்கு மேல் ஆட்சி புரிந்ததினைக் கண்டு கொள்ளலாம். இது சோழருக்கு முன்னரே நீண்டகாலம் தமிழ் மன்னர்கள் இலங்கையில் ஆட்சி செய்துள்ளனர் என்பதற்குச் சான்றாகும். ஆயினும் சோழரது ஆட்சிக்காலம் இலங்கைத் தமிழ் மக்களது வரலாற்றிலே முக்கிய மாற்றங்கள் ஏற்படக் காரணம் என்பது மறுப்பதற்க்குகில்லை. இவர்களது நீண்டகால ஆட்சியிலே தமிழ் குடிகளது பெருக்கம் எற்பட்டதென்பதற்க்கு மேலாக இனம் மொழி பண்பாடு, தாயகம் என்பவற்றை மேலும் பாதுகாக்க இவர்கள் ஆட்சிக்காலம் வாய்பாக இருந்ததெனக்  கூறலாம். ஆயினும் சோழர் ஆட்சி ஏற்பட முன்னரே செறிவான தமிழர் குடியேற்றம் இருந்ததைக் அண்மைக் கால ஆய்வுகள் கோடு காட்டுகின்றன. இதற்கு கல்முனை தொட்டு அரசபுரம் வரையிலான ப10நகரிப்பிராநதியத்தில் கிடைத்த தொடல்லியற் சின்னங்கள் சிறந்த சான்றாகும்.

பூநகரியும் ஆதிக்குடியிருப்புக்களும்

பூநகரியிலே சோழர் காலக் குடியேற்றங்கள் ஏற்படுவத்ற்க்கு முன்னால் நீண்ட கால வரலாற்றைக் கொணட தமிழ் மக்கள் இங்கு வாழ்ந்ததற்க்குப் பல ஆதாரங்கள் உள. இலங்கையில் இது வரை அறியப்பட்டுள்ள தொல்லியற் சான்றுகளின் அடிப்படையில் இங்கு வாழ்ந்த, காலத்தால் முந்திய மக்கள் இடைக்காலப் பண்பாட்டிக்கு (Mesolithic Culture) உரியவர்கள் என அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது. இலங்கையில் இப்பண்பாட்டின் தோற்றகாலம் கி.மு 28 000 வருடங்கள் எனவும் தமிழ் நாட்டிலே கி.மு 30 000 வருடங்கள் எனவும் கணிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது வரை யாழ்பாண்க் குடாநாடு தவிர்ந்த அநுராதபுரம், பலாங்பொடை, மாங்குளம் மாந்தை போன்ற இடங்களில் இப்பண்பாடு நிலவியதற்கான கடயங்கள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளது. பூநகரியிலும் எமது ஆயிவின் போது இப்பண்பாட்டு மக்கள் பயன்படுத்திய குவாட்ஸ் கல்லாயுதங்கள் சிலவும் குவாட்ஸ் கற்கள் பலவும் மண்ணித்தலை கல்முனை, வெட்டுக்காடு ஆகிய இடங்களிலே கிடைத்துள்ளன. இதனாற் பூநகரியின் ஆதிகுடிகள் இடைக்கற்காலப்பண்பாட்குரிய மக்கள் எனக் கூறலாம். இலங்கையில் நிலவிய இப்பண்பாட்டிற்கும் தமிழ்நாடு திருநெல்வேலி மாவட்ட இடைக்கற்காலப் பண்பாட்டிற்குமிடையே அதிக ஒற்றுமை காணப்படுவதால் அங்கிருந்தே இப்பண்பாட்டு மக்கள் இலங்கையில் குடியேறியிருக்க வேண்டும் என அறிஞர் கருதுகின்றனர். இதிலே ப10நகரியின் அமைவிடம் தமிழ் நாம்டிற்கு மிக அருகே அமைந்திருப்பதினால் முதலில் இங்கு குடியேற்றங்கள் ஏற்பட்டு பின்னர் இங்கிருந்தும் இலங்கையின் பிறபாகங்களுக்கு சென்றிருக்கலாம் எனக் கருத இடமுண்டு.

இடைக்கற்காலப்பணபாட்டு மக்களைத் தொடர்ந்து பெருங்கற்காலப் பண்பாட்டிற்குரிய திராவிட மக்கள் ப10நகரியில் வாழ்நததற்கான ஆதாரங்கள் பல்வேறு இடங்களிற் கிடைத்துள்ளன. பெருங்கற்காலப் பண்பாடு (Megaalithic Culture)  என்பது திராவிட மக்கள் இறந்தவர்களை அடக்கம் செய்வதிற் பின்பற்றிய ஓரு பண்பாட்டு அம்சத்தைக் குறிப்பதாகும். இவ்வடக்கமுறைகள் நாட்டின் பௌதீகத் தன்மைக்கு எற்படப் பெரிய கற்களைப் பயன்படுத்தியும் தாளிகளை பயன்படுத்தியும் பல வடிவங்களில் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. இத்தகைய அடக்க முறையில் இறந்தவர்கள் வாழந்த காலத்திற் பயன் படுத்திய பல பொருட்களையும் சேர்த்து அடக்கம் செய்வதனால் இவை பற்றிய ஆய்வானது அக்கால மக்களது பண்பாடு பற்றிய ஆய்வாக அமைகிறது. இப்பண்பாட்டுடன்தான் தென்னிந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் கி. மு 1000 இல் இருந்து அரசு தோற்றம், நீர் பாசன விவசாயத் கறுப்பு சிவப்பு நிற மட்பாண்ட உபயோகம், இரும்பின் பயன்பாடு என்பன தோன்றியது. சங்க கால நாகரீகம் இப்பாண்பாட்டுடன் தோன்றியதற்க்குப் பல ஆதாரங்கள் உள.

இலங்கையில் அநுராதபுரம், பொம்பரிப்பு, வவுனியா, கதிரவெளி மாந்தை ஆகிய இடங்களில் இப்பண்பாட்டு மக்கள் செறிவாக வாழ்ந்ததற்கான ஆதாரங்கள் கிடைத்துள்ளன. இதனால் இலங்கையின் ஆதிக்குடிகள் வடஇந்தியாவிலிருந்து வந்ந ஆரியரின் வழித்தோன்றல்கள் என்ற பாரம்பரிய கருத்துக்கள் நிராகரிக்கப்பட்டுள்ளன. இலங்கையில் நிலவிய தென்னிந்தியாவுடன் சிறப்பாக தமிழ் நாட்டுடன் நெருங்கிய ஒற்றுமை கொண்டு காணப்படுவதனால் இடைகற்காலப் பண்பாட்டைப் போல் இதுவும் தமிழ்நாட்டில் இருந்து பரவியதாக அறிஞர் கருதுகின்றனர். குடாநாட்டில் இப்பண்பாடு நிலவியதை கந்தரோடை, ஆனைக்கோட்டை, காரைநகர், வல்லபுரம் ஆகிய இடங்களிற் கிடைத்த சான்றுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. ஆயினும் இவ்விடங்களில் இதற்கு முந்திய இடைக்கற்காலப் பண்பாடு நிலவியதற்கான தடயங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. இதற்குச் சுண்ணாம்புக்கற் பிராந்தியத்தில் இம் மக்கள் பயன்படுத்திய குவாட்ஸ் கல்லின வகைகள் இல்லாதிருந்ததே காரணம் எனக் கூறப்படுகிறது. பூநகரியைப் பொறுத்தவரை இடைக்கற்காலப் பண்பாட்டின் தொடர்ச்சியாக பெருங்கற்காலப்பண்பாடு காணப்படுவது தமிழ்ப் பிராந்திய வரலாற்றாய்வில் முக்கிய நிகழ்வாக கருதத்தக்கது.

இப்பிராந்தியத்திலுள்ள மண்ணித்தலை, வெட்டுக்காடு, பரமன்கிராய், பன்றிக்குடா, பல்லவராயன், ஈழஊர், பாலாவி, வீரபாண்டியன் முனை அகிய இடங்களில் இதுவரை இப்பண்பாட்டிற்குரிய சான்றுகள் கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இவ்விடங்களில் இருந்துதான் பெருங்கற்காலப் பண்பாட்டுக்கேயுரிய கறுப்பு சிவப்பு நரை நிற மட்பாண்டங்கள், தாளிகளின் உடைந்த பாகங்கள் இரும்பாயுதங்கள் கருவிகள், மணிகள் எலும்பினால் செய்யப்பட்ட அலங்காரப் பொருட்கள், காற்சலங்கைள், அகல்விளக்குகள், சுடுமண்பாவைகள், ஓவியந்தீட்டப்பட்ட மட்பாண்டம் தாழியிலே புதைக்கப்பட்ட எலும்புகள் ஆகியவை கிடைத்துள்ளன இச்சான்றுகள் 2300 வருடங்களுக்கு முன்னர் செறிவான திராவிடர் குடியேற்றம் இருந்ததைச் சான்று பகர்கின்றன. இதற்கு இப்பிராந்தியத்தின் இயற்கையமைப்பு, வரண்ட காலநிலை, மழை காலத்திற் பெருகிவரும் வெள்ள வாய்க்கால்கள், இரும்பாயதங்களினால் இலகுவாக அழிக்கப்படக் கூடிய பற்றைக் காடுகள், மந்தை மேற்பதற்குரிய தரவைகள் கடலுணவை ஆபத்தின்றிப் பெறக் கூடிய பரவைக்கடல், சிறு குளங்களை இலகுவாக அமைக்கக்கூடிய நிலங்கள் ஆகியவை காரணமாக இருந்ததெனக் கூறலாம்.

பெருங்கற்காலப் பண்பாட்டின் பின்னணியில் சங்ககால நாகரிகம் தோன்றிதெனக் கூறும் அறிஞர் இப்பண்பாட்டின் முதிர்ச்சி நிலையிலே ஆதித்திராவிட அடிப்படையிலிருந்து தமிழ்மொழி செம்மைப்படுத்தப்பட்டு வளர்ச்சியடைந்ததெனக் கூறுவர். இக்கூற்று ப10நகரிக்கும் பொருத்தும் என்பதைப் பெருங்கற்காலப் பண்பாட்டுச் சின்னங்கள் காணப்பட்ட ஒரு சில இடங்களில் இருந்து கிடைத்த தமிழ்ப்பிராமிச் சாசனங்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக மண்ணித்தலை, வெட்டக்காடு, பரமன்கிராய் போன்ற இடங்களில் இருந்து கி மு 3 ஆம் 2 ஆம் நு}ற்றாண்டுக்குரிய சாசனங்களும் ஓரிரு வரிவடிவங்கள் கொண்ட பல மட்பாண்டச் சாசனங்களின் உடைந்த பாகங்களும் கிடைத்துள்ளன. இவ்வளவு பெருந்தொகையான மற்பாண்ட வரிவடிவங்கள் இதுவரை இலங்கையில் அதுவும் தொல்லியல் மேல்லாய்வின் போது கிடைத்தாக தெரியவில்லை. இவை தமிழ்நாட்டில் அரிக்க மேடு என்ற இடத்திலே கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மற்பாண்ட சாசனங்களை நினைவுபடுத்துபவையாக உள்ளது. இச்சாசனங்களில் இலங்கையில் இதுவரை கண்டு பிடிக்கப்படாத தமிழுக்கே உரிய தனிவரிவடிவங்கள் காணப்படுவதுடன் சாசனங்கள் தமிழ் மொழியில் அமைந்துள்ளன. இக்கருத்தை தமிழ்நாட்டுச் சாசனவியலாளரான பேராசிரியர் ஐராவதம் மகாதேவனும் ஓத்துள்ளார். சாதரண மக்களின் அன்றாடப் பாவனைப் பொருட்களான மட்பாண்டங்களில் இத்தகைய வரிவடிவங்கள் கணப்படுவது எழுத்துவாசனையடைய மக்கள் ஆதியில் இங்கு வாழ்ந்ததையே எடுத்துக் காட்டுகிறது. இதன் மூலம் 2300 வருடங்களுக்கு முன்னர் தொன்மையான தமிழர் நாகரிகம் இப்பிராந்தியத்திலிருந்தற்க்கு உறுதியான எடுத்துக் காட்டாகும்.

பெருங்கற்காலப் பண்பாட்டின் முதிர்ச்சி நிலையில் பூநகரியில் நகரமயமாக்கம் தோன்றியதை அயல் நாடுகளுடன் இப்பிராந்திய மக்கள் ஏற்படுத்திக் கொண்ட வர்த்தக கலாச்சாரத் தொடர்புகள் எடுத்துக் காட்டுகின்றன. இங்கு கிடைத்த புராணங்களில் (கி. மு 5ம் நூற்றாண்ட ) (கி. மு. 1 - கி.பி 5 ) உரோம (கி. பி. 1 - கி.பி. 5) நாணயங்கள் கிரேக்க உரோம அரேபிய (கி. பி .5 ) சீன (கி. பி 8ம் ) மட்பாண்டங்கள் கண்ணாடிப் பொருட்கள் என்பன ஆதியிலே தென்னிந்திய, உரோம, கிரேக்க, அரேபிய, சின நாடுகளுடன் இப்பிராந்திய மக்கள் தொடர்பு கொண்டிருந்ததை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. இதனாலே குடித்தொகைப் பெருக்கம் ஏற்பட்டதுடன் கலாச்சாரப் பரிவர்த்தனையும் இங்கு இடம் பெற்றதெனக் கூறலாம்.

கி. பி 6 ஆம் நு}ற்றாண்டின் பின்னர் தமிழ் நாட்டிலே பல்லவ, பாண்டிய மன்னர் ஆட்சியில் ஏற்பட்ட பக்தியியக்கம் இலங்கை வரலாற்றிலே பல மாறுதல்கள் ஏற்படக்காரணமாகியது. பேராசிரியர் கே எம். டி. சில்வா அவர்கள், இப்பக்தியக்கமே இலங்கையில் பௌத்த இந்து என்ற வேறுபாடு தமிழ் சிங்களமக்களிடையே வளரக் காரணம் என்றார். பக்தியக்கத்தின் செல்வாக்கே தமிழ்நாட்டைப் போல் இலங்கையிலும் தமிழ் மக்கள் செறிவாக வாழ்ந்த அநுராதபுரம் தெவிநுவரை, நாளந்தா, மாதோட்டம் திருகோணமலை ஆகிய இடங்களில் திரிடக் கலை மரபில் இந்துக் கோயில்கள் கட்டப்படக் காரணமாயின. ஆயினும் தமிழ்நாட்டில் பக்தியக்கத்தை தலமையேற்று நடத்திய நாயன்மார்கள் இலங்கையில் உள்ள திருக்கோணஸ்வரத்தையும் திருக்கேதீஸ்வரத்தையும் போற்றிப்பாடுமளவிற்க்கு இவ்வாலயங்கள் அக்காலத்தில் சிறப்புபெற்றிருந்தன. இதற்கு இந்துபண்பாட்டை பேணிபாதுகாக்குமளவிற்க்கு தமிழ் மக்கள் இப்பிராந்தியங்களிற் செறிவாக வாழ்தமையும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

திருக்கேதிஸ்வரத்துக்கு வடக்கே அமைந்த பூநகரியிலே கி. பி 6 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன் செறிவான தமிழர் குடியேற்றம் இருந்திருப்பினும் பல்லவ, பான்டிய அரசுகள் இப்பிரந்தியத்துடன் ஏற்படுத்திய அரசியல் வர்த்தகத் தொடர்புகளும், பக்தியக்த்தின் செல்வாக்கும் தமிழர் குடியேற்றத்திலும் பண்பாட்டிலும் அபிவிருத்திகளை எற்படுத்தியிருக்கும் எனக் கருதஇடமுண்டு. இங்து பல்லவரை நினைவுபடுத்தும் பல்லாய், காஞ்சிபுலவு, காஞ்சி மீனாட்சி போன்ற இடப்பெயர்களும் பாண்டிய மன்னர் கால நாணயங்களும் மேற்குறித்த கருத்திற்ச் சார்பாக அமைகின்றன. வெட்டுக்காட்டிலே கிடைத்த பல்லவ கிரந்த எழுத்துக்களுடன் கூடிய தெய்வச் சிலையின் உடைந்த பாகமும் தமிழ்நாட்டில் ஏற்பட்ட பத்தியியக்கம் இங்கு பாதித்துள்ளதென்பதற்கு ஆதாரமாக அமைகிறது. பல்லவர் பாண்டியர், ஆட்சியைத் தொடர்ந்து தமிழ்நாட்டின் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்ற சோழர் காலம் இலங்கையில் தமிழ் குடிகளின் பெருக்கத்திலும் இந்துப் பண்பாட்டு வளர்ச்சிக்கும் மேலும் காரணமாக அமைந்தது. வர்த்தக மேலாதிக்கத்தைக் அடிப்படையாகக் கொண்டு இலங்கையை இவர்கள் தங்களது ஆதிகத்துக்குட்படுத்தியதனால் முக்கிய நகரங்கள் துறைமுகங்கள் வர்த்தக மையங்கள் என்பனவற்றில் தமிழ்குடிகள் செறிந்து வாழ்தனர்.

இதற்குச் சோழ வர்த்தகர்கள் அதிகாரிகள் படைவீரர்கள் எனப் பல பிரிவினர் தமிழ்நாட்டில் இருந்து வந்து குடியேறியதும் ஒரு காரணமாகும். அவ்வாறு குடியேறிய இடங்களில் புதிய நகரங்களை வணிக பட்டினங்களை சோழர் தமது நாட்டுக்குரிய பெயர்களைக் கொண்டு அழைத்தனர். இதில் பதவியா ஐயம்பொழில் பட்டினம் எனவும், வாகல்கடநானாதேசிய வீரபட்டினம் எனவும் மாதோட்டம் ராஜராஜபுரம் எனவும் சோழர் காலத்தில் அழைக்கப்பட்டதை இங்கு கிடைத்த கல்வெட்டுகள் உறுதி செய்கின்றன. அத்துடன் தமிழ்நாட்டு ஆலயங்களை அண்டிப் பிராமண குடியேற்றங்களைச் சோழர் ஏற்படுத்தினர் என்பதைக் கந்தளாயிற் கிடைத்த சாசனம் உறுதி படுத்துகிறது. இச்சாசனம் ராஜாராஜா சதுர்சேதிமங்கலம் என்ற பெயரில் பிராமணர் குடியேற்றம் இங்கு இருந்தற்க்குச் சான்றாகும். இதே போலக் ப10நகரியிற்கிடைத்து வரும் சான்றுகள் சோழருக்கு முன்னரே செறிவான தமிழர் குடியேற்றம் இருந்ததென்பதை எடுத்து காட்டினாலும் சோழர் காலத்திருந்து மேலும் அதிகரித்திருக்கலாமென்பதை சோழர் ஆட்சி, சோழர் நிர்வாகம், சோழர்காலப் பண்பாடு என்பன தொடர்பாக பூநகரிற் கிடைத்த சான்றுகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன.



 

BOUNDARIES OF TAMIL EELAM

Territorial Identity of Tamil Eelam:
Tamil & Sinhalese Perspectives

S. Nagarajan,

Professor & Head, Department of Tamil Studies, Tamil University, India

Journal of Eelam Studies, Spring 1988

[see also
The Material Basis for Separatism: The Tamil Eelam Movement in Sri Lanka - Amita Shastri, 1990;
Sinhalese - Tamil Relations & the Politics of Space - C.Manogaran, 1997;
"Without a homeland we could not have become a people and without a homeland we shall cease to be a people"   - Nadesan Satyendra, August 1985 and Sinhala Colonisation of Tamil Homeland]

Change, not status quo is the meaning of History. Changing internal or external balance of power might add or reduce or restructure the territories of a State. Crisis management through accommodative spirit of give and take might help a state to carry on together. Under such circumstances a liberal federal set up could emerge in a plural society. But if willingness to live together and mutual love and trust is lost then there is a likelihood of a multinational state fragmenting. Under such circumstances new nations like Pakistan or Bangladesh will emerge. The concept of territorial identity of Tamil Eelam reflects the changing mood of the multinational Sri Lankan State. Political and military realities alone can give life and substance to such a new Sri Lankan concept.

Origin of the Concept of Tamil Eelam

Tamil Eelam as a cultural concept existed from the beginnings of Sri Lankan history. It appears to have existed as a political concept, especially during the time of the Kingdom of Jaffna, from the 13th century or probably even much earlier. However, in the context of the modern philosophy of nationalism it can be said that as a concept of nationalism it came into being only during the post-independence period in the twentieth century.

Suntharalingam could be described as the originator of the concept of Tamil Eelam nationalism. He spoke about Tamil Eelam nation for the first time in 1958 in the House of Representatives of Ceylon. He said then on 14-8-1958;

"We have made up our minds, come what may, that we shall constitute a separate state of Eelam" 1

He established Eelam Tamil Unity Front' in 1959 and published a leaflet known as Eelam Tamils Freedom Struggle' (1959) and a book "Eylom: Beginnings of Freedom Struggle" (1967). But, it appears, he did not with clarity define the territorial personality of Tamil Eelam 2.

In 1970s the concept of Tamil Eelam nationalism began to take concrete shape. But only in 1976 after the passing of Vaddukoddai Resolution did the concept of its territorial identity begin to take shape.

Regarding the concept of the territorial limits of Tamil Homeland three viewpoints have emerged among the Tamils. Tamil speaking persons live in the whole of Sri Lanka. Tamil speaking refers to Sri Lankan Tamils, Muslims and Indian Tamils.

Sri Lankan Tamils mainly live in the North and East of Sri Lanka. Tamils also live outside the Northern and Eastern provinces. Indian Tamils live mainly in the plantation districts of Nuwara Eliya and Badulla. Tamils also live in the Districts of Colombo, Kandy Puttalam and Gampaha. In 1981 two hundred and ten thousand Tamils were living in Colombo.

Sri Lankan Tamils have been living in Sri Lanka since the ancient period, but the Indian Tamils went to Sri Lanka's hilly region as indentured labourers only from the 19th century. Sri Lankan Tamils are predominantly Hindus, but there are also Christians and a sizeable number of Muslims. Sri Lankan Tamil Muslim population is much more in the East of Sri Lanka than in the North. These Tamil Muslims' mother tongue is Tamil.

Majority's view point:North and East Tamil Homeland

Majority of the Sri Lankan Tamils as represented by Tamil United Liberation Front (TULF) and LTTE (Liberation Tigers of Tamil Eelam) favour the inclusion of the whole of North and East of Sri Lanka.

Since 1976 from passing of Vaddukkodai Resolution they have been demanding these territories as integral part of Tamil Eelam4.

The reasons given by them for demanding North and East as part of Tamil Homeland are many. The most important are

(1) Geographical contiguity of North and East and hence clearly identifiable as an indivisible single region
(2) traditionally and historically this Homeland belongs to the Tamil speaking people in the country.

Historical perspectives : Two view points

History is also a handmaid of politics. Hence omissions, exaggerations and distortions will be there in politicised historical writings. Such interpretations become possible all the more if the evidences about the past are dark and dim.

The Sinhalese view point is that Northern and Eastern provinces are not alien territories as far as the Sinhalese are concerned. There is ample historical evidence to show that these areas were an integral part of Sinhala Kingdom.In their opinion any of the Standard works on Sri Lankan history refers to or lists a long line of Kings of Sri Lanka (that is of the whole island) going back to 543 B.C. Even non-Sinhalese historians like H.W Codrington 6, Burgher author L.B. Blaze7 and the 'The Standard Concise History of Ceylon" published by the University of Ceylon Press Board 1961, give a similar list of Kings going back to antiquity 8.

The Mahawamsa is replete with references to the unity of Sri Lanka and overlordship of numerous kings over the entire island. Their seat of Government for sixteen centuries from the fifth century B.C. to the eleventh century A.D. was Anuradhapura. One cannot ignore the evidence from rock inscriptions in all parts of the island including the northern and eastern parts. e.g. Tiruketisvaram Pillar inscription of Sena 11 (835-837), the Sinhala inscription of Dappula IV (10th Century) at Kandarodai and Nainativu inscription of Parakarama Bahu I (12th Century) 9.

Further the existence of a large number of Buddhist vihares and dagobas in Jaffna and in the adjacent islands as referred to by Mudaliyar Rasanayagam10, indicates that they were constructed by the Buddhist Kings of Sri Lanka who were well known for constructing these vihares and dagobas11.

Tamil's Reply

Throughout the centuries from the dawn of history the Sinhalese and Tamil nations have divided between them the possession of Ceylon, the Sinhalese inhabiting the interior of the country in its Southern and Western parts and the Tamils possessing Northern and Eastern parts.12

The ancient geography of the sub-continent also proves that Sri Lanka was the traditional homeland of the Tamils. Sri Lanka was then a part of Kumari Kandam and its land boundary was a continuation of Ramanathapuram and Tirunelveli Districts of the present day Tamil Nadu. Later due to geological changes Sri Lanka became an island and was renamed as `Eela Nadu'. The works of Russian and Greek historians as well as the Ceylonese Buddhist epic Mahavamsa, Sulavamsa, support this view point. For example Greek and Roman historians described Sri Lanka as `Tamaraparani Nadu'. Tamaraparani is a river existing in the present day Tirunelveli, Tamilnadu, which it is believed during the ancient period was running through Sri Lanka before mixing with the sea. Sinhalese historian Paranavitana also refers to some of these facts 13.

Doctor Paul Peries, a Sinhalese historian refers to the existence of four Tamil Siva temples at Koneswaram in the east, Nakhleswaran in the North, Tiruketeeswaram in the West and Munneswaram in the North-West about three thousand years ago in Sri Lanka14.

Regarding the ancient Tamil rulers the following facts could be cited. Senan, a Tamil was ruling in Sri Lanka around 206 B.C. Mahavamsa talks about the Sinhalese King Duttakaimanu's victory over the Tamil ruler named Elala Singan in the 2nd century. It says Eelala Singan was a just ruler. He ruled for 56 years. Thus there is Sinhalese proof that the Tamils were ruling in Sri Lanka more than two thousand years ago 15.

Accoding to the Sinhalese work `Rajaveli' the first Chola King to invade Sri Lanka was the early Chola ruler Karikalan in the 2nd century A.D. Between the sixth and eleventh century A.D. there was constant war between the Tamil Kings of Tamil Nadu and the Sinhalese and a majority of the battles were won by the Tamils. Sri Lanka came under the later Chola rule between 915 A.D. and 1070 A.D. But according to the Sinhalese historians it was under complete Chola domination for over 86 years. The Chola rulers not only built Hindu temples but also Buddhist vihares in Sri Lanka 16.

Jaffna Kingdom: Sinhalese view point

At the peak of their power the kings of Sri Lanka ruled not only over the entirety of the island but extended their power as far as South India and for a brief period even to Burma. Parakrama Bahu I for example sent punitive expeditions to Burma and landed an army in South India. Among other Kings who sent expeditions abroad were Sena II (866-901) who captured Madura and Gajabahu (113-135) who invaded the Chola Kingdom in South India and brought back 12,000 prisoners. Kings as powerful as these are scarcely likely to have tolerated an independent Kingdom of Jaffna within Sri Lanka itself.17

If there was an independent Jaffna Kingdom, it existed for only a brief interlude in our history of twenty-five centuries-from the thirteenth century to 1619 when its weak organisation collapsed before the Portuguese. However, even during that period, this Kingdom often paid tribute to the Vijayanagar empire in South India 18 and the Sinhalese Kingdom in the South 19. According to the Dutch Historian Baldaeus, the King of Kandy included the description "King of Jaffna- among his many royal titles. Fr. Fernando de Queyroz , a contemporary records that when the Portuguese arrived there were 15 "Kinglets" subject to the King of Kotte among whom was the "Kinglet" of Jaffna Patao 20

Among the "Kinglets" mentioned by Queyroz as being subject to the king of Kotte were the "Kinglets" of the Bay of Trincomalee and Batticaloa. Around 1660, when Robert Knox the Englishman landed near Trincomalee he was captured by the officers of the king of Kandy and not by the Tamils.21

When Sri Lankan Muslims were massacred by the Portuguese in 1626 the survivors appealed for asylum to the king of Kandy, who settled them in the Eastern province. He could not obviously have done this if he had no power over that area. Some 4000 were settled in Batticaloa alone. 22

Jaffna Kingdom: Tamil viewpoint

In the thirteenth century we see the emergence of the kingdom of Jaffna. Magha the Kalinga invader was probably the founder of the kingdom and the Javaka invaders succeeded him. At the end of the thirteenth century the Pandya feudatories, Aryachakravarttis, gained control of the kingdom and began a career of conquest along the Western Coast of the island. Under them the Kingdom with its capital at a place called Cinkainakar (Skt. Simhanagara) emerged as the most powerful one in the fourteenth century. Foreign trade was the basis of its power and we find that merchant vessels from this kingdom played an important part in the Indian ocean trade. The Aryachakravarttis controlled the Chank and Pearl fisheries off the Western Coast and enjoyed a share of the island's cinnamon trade. Under them there must have been a significant growth of Muslim settlements on the Western Coast 23.

The Kingdom had closer political, economic and cultural ties with South India than with the Southern part of Sri Lanka. At this time there were minor chieftains called the Vanniyars controlling the southern parts of the present Jaffna district, and most of the Mannar, Vavuniya, Mullaitivu and Trincomalee Districts. These chieftains usually paid tribute to the Jaffna rulers and their territories served as an effective buffer between the Tamil kingdom in the north and the Sinhala Kingdom in the South. Only on one occasion did the armies of the South succeed in penetrating through this buffer and holding the Kingdom briefly on behalf of the Southern ruler. That was in the middle of the fifteenth century when Sapumal Kumaraya (Senpaka Perumal), the Prince of Kerala origin brought up by Parakrama Bahu VI in the court at Jayavardhanapura Kotte, led an invasion to Jaffna and occupied the Kingdom for seventeen years. He later returned to Kotte on the death of Parakramabahu to ascend the throne there and Jaffna again came under the rule of the Tamil dynasty24.

With the Portugese conquest of Jaffna and the consequent disruption of trade with South India, the region was gradually cut off from the mainstream of development in Tamilnadu. This helped the region to consolidate the developments of the period of the Aryachakravattis and to strengthen its separate identity. From now on, its fortunes were linked with those of Southern Sri Lanka and soon it was drawn into the mainstream of Sri Lanka politics 25.

At the time when the Portuguese conquered Jaffna in the east at Pazhakamal and Panamai the Tamil Vannians were ruling and these areas remained as self-governing areas till 1803. Tamil Kings had passed decrees affixing their signature in Tamil. For example Sri Vikrama Rajasingam alias Kannuswamy, the ruler of Kandy. signed in his surrender document to the English in Tamil, which is even today preserved in England 26.

As late as 1833 the Tamils and Sinhalese had well demarcated areas and the maps too show these. The map drawn by the British in 1801 clearly proves that Tamil Eelam was a separate sovereign state. Even though in 1815 the English captured Sri Lanka, the Tamil and the Sinhala areas were separately administered and only in 1833 both these parts were united 27.

Therefore the "Sinhalese did not obtain a mandate from the Tamil people either by consent, conquest or legal continuity to rule us" (Tamile Eelam). Hence the Tamils have a right to claim a separate state 28.

Concept of a Single Tamil Homeland: Geographical Contiguity

TULF, LTTE, PLOTE, in fact more than a majority of the Tamils view that North and East together constitute a single Tamil Homeland.  However because of the presence of the Sinhalese population and Muslim population in the East as well as the presence of the Indian Tamils in the hill country, the Sri Lankan Government, a section of the Tamil Muslims population and a section of the Tamil militants do not agree with this view point of TULF and LTTE.

ENLF: We want Bigger Tamil Eelam - ENLF (Eelam National Liberation Front), EROS (Eelam Research Organistation) and EPRLF (Eelam Peoples Revolutionary Front) appear to favour the establishment of a bigger Tamil Eelam, which would include also the hill country areas where the Indian Tamils, who migrated to Sri Lanka in the 19th and 20th centuries live' ENLF says "don't undermine the natural territorial identity of the Tamil people by excluding the plantation Tamils and the areas inhabited and developed by them for generations29.

Disagreeing with this claim PLOTE says the upcountry areas are not part of the Tamil Homeland because they were the traditional lands of the Sinhalese people. So we should not drag the plantation Tamils, who are waging a class struggle, into our national struggle 30.

Sinhalese View point

Sri Lanka is the traditional Homeland of all Sri Lankans. Her population consists of Malays, Moors, Burghers, Sinhalese, Tamils and Indian Tamils' It is true that some groups of the population have lived for long periods in certain areas. The Kandyans have always lived in Kandyan provinces and have never been militarily defeated even by the British' This does not mean in modern Sri Lanka that such groupings can claim exclusive or special rights to their parts of the country. There would be chaos if they did. Besides, it is against all known concepts of nationhood 31

Further the expression "Tamil speaking" refers not to one ethnic group but to three different ethnic groups namely the Sri Lankan Tamils. the Muslims and Indian Tamils.


 

Ethnic composition of Districts in the North and East

District

Sinhalese

Sri Lankan Tamils

Muslims

Indian Tamils

Others

1. Jaffna (including Killinochchi)

0.5

95.3

1.6

2.4

0.2

2. Mannar

8.1

50.6

26.6

13.2

1.5

3. Vavuniya

16.5

56.9

6.9

19.4

0.3

4. Mullaitivu

5.1

76,0

4.9

13.9

0.1

5. Trincomalee

33.6

33.8

29.0

2.6

1.0

6.  Batticaloa

3.2

70.8

24.0

1.1

0.9

7.  Share of Total
Population in Districts
1-6

7.7

75.3

12.1

4.3

0.6

8. Share of Total Population
in ethnic group outside
Districts 1-6

98.8

31.6

80.5

91.0

98.1

(Source: Inter-Racial Equity and National Unity in Sri Lanka, A Marg Institute publication, Colombo, Jan 1985, P47 - In the above table it will be noticed that Amaparai has not been listed separately as a part of the Eastern Province).

Neither the Muslims of Sri Lanka nor the Indian Tamils have claimed any particular area of Sri Lanka as being exclusively their homeland and in fact ninety percent of the Indian Tamils live outside these two provinces of North and East 33.

At present the Sri Lankan Tamils are in a minority in the Eastern province while the Sinhalese and Muslims constitute nearly 60 percent of the population. The Tamil population consists of a minority of less than 41 % in the 3 districts of the Eastern province. Tamils predominate in Batticaloa with 71% but are in a minority in Trincomalee with 34% and a still smaller minority in the Ampari District with only 20% 34. Since the Sri Lankan Tamils constitute more than 90% of the population in the Northern province the object of the amalgamation of North and East is clear. The Sri Lankan Tamils will after amalgamation become the majority group in the combined unit of administration 35.

The Sinhala people consider the whole island of Sri Lanka as their homeland from time immemorial along with other communities who have also come to inhabit it. In its practical application the Tamil Homeland theory would exclude the Sinhala people from most of the major land development schemes in the future, most of which are located in the Eastern province and to a lesser extent in Northern Province 36.

But North and East are not alien areas as far as the Sinhalese are concerned. There is ample historical evidence to show that these areas were an integral part of the Sinhala Kingdom and abounded in Sinhala settlement from very ancient times though later invasions and the vicissitudes of history led to their gradual disappearance from these areas in the ensuing periods 37.

As shown by the 1981 census nearly 33 percent of the Sri Lankan Tamils live outside the Northern and Eastern provinces amongst the Sinhalese people and over 90 percent of the Indian Tamils live in the hill country in the heartland of the Sinhala people. Their demand to maintain the so called "integrity of the Tamil Homeland" will therefore seem to be nothing but a negation of the historic right of all the people of Sri Lanka from time immemorial irrespective of their ethnic origins to settle in all parts of the island which the Sri Lankan Tamils have exercised in full measure 38.

Tamils reply: Sinhalisation a deliberate measure

The whole of North and East has been the traditional homeland of the Tamil. The motive behind Sinhalisation of the Tamil traditional homeland is to reduce the majority of the Tamils in their Homeland.

The Eastern province is an integral part of the Tamil Homeland inhabited predominantly by the Tamil speaking people including those of the Islamic faith. Hence North and East should not be divided into two units .

In 1827, in Northern Lanka there were only 0.35% Sinhalese and in the East only 0.51% Sinhalese. During the First World War the Sinhalese came in search of jobs to Trincomalee. Therefore in 1921 in the East the Sinhalese population increased to 4.4%. But by 1981 they have increased to 24.9% in the East. In the East alone 180,000 Sinhalese have come and settled, thereby grabbing one third of the total territory of the Tamil Homeland in the East. According to Human Rights organisation (London) between 1953 and 1971 the Sinhalese population has trebled in Jaffna and in Batticaloa in the East, their total population has increased much more in Northeast, Western Central parts of Sri Lanka (especially Trincomalee, Puttalam). During the last 30 years more than 2,500 sq. miles of the Tamil Homeland have been the target of Sinhalisation. And since 1981 more than 83,000 Sinhalese have been settled in Amparai in the Eastern province.

 

Sinhala Colonisation in the East: Two Districts

Year

Trincomalee

Batticaloa & Amparai

 

%Sinhalese

%Tamils

%Sinhalese

%Tamils

1921

3.0

55.2

4.5

53.3

1946

20.6

44.5

5.9

50.3

1971

28.8

38.2

17.7

46.4

(Source: Dept of Census and Statistics, Sri Lanka)

Sinhala Colonisation in the East: All Districts

Year

All Racial Groups

Sinhalese

%

Tamils

%

Moors

%

1921

192821

6744

4.5

103251

53.5

75992

39.4

1946

279112

23456

8.4

146059

52.3

109024

39.1

1953

384490

46470

13.1

167898

47.3

135322

38.1

1963

546130

109690

20.1

246120

45.1

185750

34.0

1971

717571

148572

20.7

315560

43.9

248567

34.6

1981

976475

243358

 24.9

409451

41.9

315201

32.2

 


Map included by tamilnation.org -  from C.Manogaran: Sinhalese - Tamil Relations & the Politics of Space, 1977

Sinhala, Tamil, Moors Population in Northern Districts
 

Year

All Racial Groups

Sinhalese

%

Tamils

%

Moors

%

1921

374829

3795

1.0

356801

95.2

13095

3.4

1946

479572

9602

2.0

449958

93.8

18183

3.6

1953

570650

14222

2.4

'531399

93.1

23233

4.0

1963

741910

20270

2.7

689470

92.9

30760

4.1

1971

874629

25847

2.9

809100

92.5

38565

4.4

1981

1111468

33149

3.0

1023228

92.1

52638

4.7

(Moors are Tamil speaking Sri Lankans) (Source: Dept of Census and Statistics, Sri Lanka)

Sinhala, Tamil, Moors Population in North and East Together (Tamil Eelam)

Year

All RacialGroups

Sinhalese

%

Tamils

%

Moors

%

1921

567,650

125,39

2.2

460052

81.0

89087

15.7

1946

758,684

33058

4.4

596017

78.6

127207

16.8

1953

925,050

60692

6.6

699297

75.6

158555

17.1

1963

12 ,040

129960

10.1

935590

72.6

216510

16.8

1971

1592,200

174419

11.0

1124660

70.6

287132

18.0

1981

2087,943

276547

13.2

1432676

68.6

367839

17.6


Therefore North and East are not only the traditional homeland of the Tamils but also constitute a single indivisible Tamil Homeland. Sinhalese can come into the North and the East while not one Muslim or Tamil can hold land in any land settlement scheme outside the North and East. It is for this reason that the TULF has claimed that the totality of the entitlement of the land of the Tamils and Muslims including plantation workers be reserved for them in the Northern and Eastern provinces 41.

Population do not support: Sri Lankan Government

The 1977 election voting pattern indicates that only 48% of voters in the Northern and Eastern provinces i.e not more than one million Tamilians support the demand of a separate state. In the Districts of Mannar and Mullaitivu almost half of the Tamil population have opted against a separate state42.

In the Eastern Sector of Tamil Eelam the idea of a separate state appears to have been viewed with less favour. But of the total 41 % Tamil population of this province only 26% voted for TULF. In Batticaloa 68% of the population and in the Amparai 73% of the population have voted against TULF and its proposal for a separate state 43.

Population supports our demand : TULF's Reply

Out of the 19 electorates in the Northern and Eastern provinces Tamil people elected TULF in 18 electorates with a preponderant majority44.

It is not correct to claim that they (Jeyawardene) won 10 out of 12 seats in the Eastern province. There are only five seats which can be correctly described as Tamil seats. Of these in four places - Batticaloa, Paddiruppu, Trincomalee and Pottuvil TULF won. After winning on the TULF ticket, Mr. Kanagaratnam crossed over to the UNP before the 1978 constitution and the constitution which had a provision against defection had to he amended to enable Mr. Rajadurai, who won on a TULF ticket, to cross over and become Minister. If votes are taken into account, the votes in favour of Eelam in the entirety of the Northern and Eastern provinces were 445,339, while the votes against were 389,190. Thus 53.5% percent of the total votes polled was in favour of Eelam. The votes cast against TULF also consisted of nearly 75,000 Sinhalese who were settled in the North and East after independence. If these are not taken into account then 60% of Tamil speaking voters of North and East opted for Eelam. The TULF won absolute majorities in the six of the seven districts of the North and East 45.

Referendum of 1982:

The TULF campaigned against the extension of the life of Parliament. In all districts in the North and East except Amparai, the Government lost and TULF won. These figures speak for themselves and show clearly the will of the people 46.

Can We divide East? New Formula of the Sri Lankan Government

Sri Lankan Government has rejected the concept of a sovereign, independent separate Tamil Homeland. It also rejects the notion of a single Tamil Homeland of the whole of North and East within the Union of Sri Lanka. In its view three ethnic groups live in North and East (1) Tamils (2) Sinhalese (3) Muslims. On the basis of the presence of these three groups it offers formulas for dividing the East to solve the territorial identity problem of Tamil Eelam.

Between September 1986 and January 1987 the Sri Lankan Government came out with three different formulas relating to the territorial identity of Tamil Eelam. All these formulas attempt to divide the East and to maintain the separate identity of the North and East without offering to unite them into a single homeland. These three formulas were

(a) to create a separate Tamil Batticaloa province in the East along with a separate Sinhalese Trincomalee and Muslim Amparai47
(b) to create a Tamil majority province in the East without including the Muslims and the Sinhalese occupied territories in the East 48
(c) to create a Tamil majority province in the East which would include all the Muslims occupied territories minus Ampara (December 19th 1986 proposal). Regarding this third Formula of 19th December it was stated that half of the Sinhala population in the East is concentrated in the Amparai District. If this proposal is implemented then the demographic pattern of the East will change from the figure 42% Tamils 33% Muslims and 25% Sinhalese to 48% Tamils, 37% Muslims and 14% Sinhalese49.

Tamils' Reaction

The most noteworthy change among the Tamils is that they are not emphasising the Eelam demand. In his letter dated November 3, 1983 to the Tamil Nadu Chief Minister, LTTE leader Prabhakaran did not emphasise the Eelam demand 50. However the majority of the Tamils including LTTE emphasise that a meaningful political solution would have to be based on the recognition of a traditionally constituted and indivisible homeland comprising of the North and East 51. They reject the idea of a separate Muslim province which is a deliberate device "to divide our community who have lived together in harmony. "Can we imagine Tamil Nadu being divided into a Muslim Tamil Nadu and Hindu and Christian Tamil Nadu" 52.

They reject the creation of a separate Sinhala Trincomalee province. In their view the Sinhalese are not in an absolute majority in this district. Contiguous constituencies in the Trincomalee District have consistently returned Tamil representatives in successive Parliamentary elections. There are also strong sentimental reasons for Tamils insisting on retaining a part of Trincomalee District because according to Ramayana it was in this area that Hanuman had landed and it came to be known as Trikula Sikavam. Further the famous Tamil temple located in Trincomalee is of great sentimental importance to the Sri Lankan Tamils. who have a strong religious attachment to this shrine 53

One of the suggestions was that the Tamil majority coastal belt of Trincomalee District could -be tagged on to the Northern province so that the rest of this District could be merged into one of the adjoining Sinhala provinces. But Jayewardene opposed this because acceptance of this demand would automatically lead to a claim for a corridor connecting the Northern Province with the new Batticaloa province 54.

Muslim Reaction

The Muslims are not united regarding this issue. Some want unity with the Tamils of the North and East and some oppose such a solidarity. A section of the Muslims demand a separate Muslim province in the East. They reject the creation of 3 councils with Amparai for Muslims. Because the proposed scheme would only-help create two councils for the Sinhalese in Amparai. where the Muslims who were predominant have been reduced since 1981 to a minority . 55

They also oppose the the merger of the East with North as it would reduce percentage of the Muslims from 32% in the Eastern province to 18% in a combined Northern and Eastern province.56 They also oppose the formation of Tamil Speaking councils including Muslim areas in the Northern and Eastern provinces.57

They demand  that the proposed Muslim Council should be constituted with Kalmunai, Sammanthurai, Pothuvil in Amparai District as the base and Kattankudi, Eravur, Valaichenai. Ottainavadi in Batticaloa District and Kinniya, Muttur and Thampalagamam in Trincomalee Districts as administrative units linked to the base. Although they are not contiguous they can be administered on the Pondichery Model in India. The land area i.e one third of the land of the East, do not coincide with the present ethnic concentration and the boundaries of the units will have to be redrawn.

However, it appears a majority of the Muslims do not support this separatist viewpoint. They believe this separatist proposal has emerged from the Colombo Muslim leadership who have no base in the East and who do not know what is happening here In their view Tamils whether Hindu or Muslim or Christian have same language, common culture and could live together. Barring some incidents the two communities had always lived in harmony.

Though the Muslims are concentrated in some places, their lands are in the midst of Tamil areas and thus indivisible. Territory wise the Tamils and Muslims are linked and interdependent. Also they are not against the creation of a Tamil majority province in the East cutting out the Sinhalese areas of Amparai District 59.

Conclusion

Thus this ethnic crisis is transforming itself into an exercise in the history, geography, cartography and demography of the eastern province indicating that Sri Lanka is now at the crossroads. Destabilisation is eating the vitals of Sri Lanka. Politico military solutions would depend on the bargaining parties capacities to control Tamil Eelam. Any solution can be long lasting only if it can be backed by people power. It must be admitted that the Sinhalese have earned the deep suspicion of the Tamils, especially after the genocide of the Tamil civilian population by Jayewardene's Government. Frankly speaking, it may take many more decades for the Sinhalese to win back the warm friendship of the Tamils on the political plane within the united Sri Lanka. Political unity without emotional unity is an empty shibboleth, but such a situation would be capitalised by the politics of destabilisation. And all these politico-military realities alone could determine firmly the territorial identity of Tamil Eelam.

Foot-Notes

1. D.M Prasad, Ceylon's Foreign policy under the Bandaranaikes (1956-65), S. Chand & Co. Pvt. Ltd., New Delhi, 1973 p 308.
2. Ibid, p332.
3. Sri-Lanka -Who Wants a separate state? (A Ministry of State Publication, Sri Lanka 1983): S.Nagarajan, Tamil Eelam Kolundu vittu Eeriginradu (Madurai, August, 1983) p.54.
4. Ibid. The Hindu, November 4, 1986.
5. The Hindu. February 17, 1986.
6. Short History of Ceylon , (Macmillian, 1947 ed)
7. An elementary textbook 6 in ed. 1927, Christian Literature Society.
8. Codrington, Blaze etc quoted in -C.G Weeramantry, The Ethnic crisis in Sri Lanka- some Revelations (Overseas Sri Lankans' organisation for National Unity, January 1985) p5
9. Ibid: pp 6,7
10. Rasanayagam, Ancient Jaffna, 1926, p 90 quoted in Ibid, p7.
11. Ibid
12. Quoted in Ibid, p6
13. K. T. Tirunavukarasu, Ilangaiyil Tamil Panpadu (Sekar pathipakam, 1978), pp 36-39, Rani(Madras) 148-83
14. Interview, Amirthalingam. Thuglak (Madras) 1-9-83, p6.
15. Ibid, Rani, op. cit.
16. Tirnavukarasu, op. cit., K. K Pillay, South India and Sri Lanka, Nagarajan, Op.cit.
17. Weera mantry, op. cit., p6
18. Codrington, Short History of Ceylon , p92 quoted in Ibid, p6